Adhyaya 264

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कार्तिकेयश्च पार्वत्याः प्राणेभ्यश्चातिवल्लभः । संक्रीडति समीपस्थो नानाचेष्टाभिरुद्यतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು, ನಾನಾ ಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಂದ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತನಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

रक्तकांतिर्महातेजाः षण्मुखोऽद्भुत विक्रमः । क्वचिद्गायति चात्यर्थं क्वचिन्नृत्यति स्वेच्छया

ಅವನು ರಕ್ತವರ್ಣ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಷಣ್ಮುಖ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ ವಿಕ್ರಮಶಾಲಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಾರ ಆನಂದದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

मातरं पितरं दृष्ट्वा विनयावनतः क्वचित् । क्वचिच्च गंगापुलिने सिकतालेपनाकृतिः

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಯೊಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಮರಳನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

गणैः सह विचिन्वानो विविधान्वनभूरुहान् । एवं प्रक्रीडितस्तस्य दिवसाः पंच जज्ञिरे

ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದ ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷ-ಲತೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಐದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು।

Verse 5

ततो देवा महेन्द्राद्यास्तारकत्रासविद्रुताः । स्तुवन्तः शंकरं सर्वे तारकस्य जिघृक्षया

ಆಮೇಲೆ ಮಹೇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ತಾರಕನ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ತಾರಕನನ್ನು ಹಿಡಿದು ವಶಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 6

चक्रुः कुमारं सेनान्यं जाह्नव्यां स्वगणैः सुराः । सस्वनुर्देववाद्यानि पुष्पवर्षं पपात ह

ಜಾಹ್ನವಿ (ಗಂಗೆ) ತೀರದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕುಮಾರನನ್ನು ಸೇನಾನಾಯಕನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದರು; ದೇವವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು।

Verse 7

वह्निस्तु स्वां ददौ शक्तिं हिमवान्वाहनं ददौ । सर्वदेवसमुद्भूतगणकोटिसमावृतः

ಅಗ್ನಿಯು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು (ಶಕ್ತ್ಯಾಯುಧವನ್ನು) ನೀಡಿದನು, ಹಿಮವಾನನು ವಾಹನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಸಮಸ್ತ ದೇವರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 8

प्रणम्य मुनिसंघेभ्यः प्रययौ रिपुविग्रहे । ताम्रवत्यां नगर्यां च शंखं दध्मौ प्रतापवान्

ಮುನಿಸಂಘಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವನು ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ತಾಮ್ರವತೀ ನಗರದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರತಾಪವಂತನು ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು॥

Verse 9

ततस्तारकसैन्यस्य दैत्यदानवकोटयः । समाजग्मुस्तस्य पुराच्छंखनादभयातुराः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ತಾರಕಸೈನ್ಯದ ದೈತ್ಯ-ದಾನವರ ಕೋಟಿಗಳು ಶಂಖನಾದದ ಭಯದಿಂದ ಆತುರರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು॥

Verse 10

स्ववाहनसमारूढाः संयता बलदर्पिताः । देवाः सर्वेऽपि युयुधुः स्कन्दतेजोपबृंहिताः

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ನಿಯಮಬದ್ಧರಾಗಿ ಬಲದ ಗರ್ವದಿಂದ, ಸ್ಕಂದತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಲಪಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು॥

Verse 11

तदा दानवसैन्यानि निजघान च सर्वशः । विष्णुचक्रेण ते छिन्नाः पेतुरुर्व्यां सहस्रशः

ಆಗ ದಾನವಸೈನ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರದಿಂದ ಛಿನ್ನರಾಗಿ ಅವರು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು॥

Verse 12

ततो भग्नाश्च शतशो दानवा निहतास्तदा । नद्यः शोणितसंभूता जाता बहुविधामुने

ನಂತರ ನೂರಾರು ದಾನವರು ಭಗ್ನರಾಗಿ ಆಗ ಹತರಾದರು. ಓ ಮುನೇ, ರಕ್ತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾನಾವಿಧ ನದಿಗಳು ಹರಿಯತೊಡಗಿದವು॥

Verse 13

तद्भग्नं दानवबलं दृष्ट्वा स युयुधे रणे । बभंज सद्यो देवेशो बाणजालैरनेकधा

ಈಗಾಗಲೇ ಭಗ್ನವಾದ ದಾನವಬಲವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ರಣದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವೇಶ್ವರನು ಬಾಣಜಾಲಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಚೂರ್ನಮಾಡಿದನು.

Verse 14

शक्तिनायुध्य गंगिन्याश्चिक्षेप कृष्णप्रेरिताः । सरथं च सयंतारं चक्रे तं भस्मसात्क्षणात्

ಕೃಷ್ಣಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಗಳು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನೂ ಎಸೆದವು; ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನನ್ನು ರಥ-ಸಾರಥಿಯೊಡನೆ ಭಸ್ಮಮಾಡಿದವು.

Verse 15

शेषाः पातालमगमन्हतं दृष्ट्वाऽथ तारकम् । ततो देवगणाः सर्वे शसंसुस्तस्य विक्रमम्

ತಾರಕನು ಹತನಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ಉಳಿದ ಶತ್ರುಗಳು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಅವನ ವೀರಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದವು.

Verse 16

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिस्तथाऽभवत् । ते लब्धविजयाः सर्वे महेश्वरपुरोगमाः

ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯೂ ಆಯಿತು. ಮಹೇಶ್ವರನ ಮುನ್ನಡೆಗೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಜಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಹರ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 17

सिषिचुः सर्वदेवानां सेनापत्ये षडाननम् । ततः स्कंदं समालिंग्य पार्वती हर्षगद्गदा

ಅವರು ಷಡಾನನನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ದೇವಸೈನ್ಯದ ಸೇನಾಪತಿಯಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದರು. ನಂತರ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಂಠ ಗದ್ಗದಗೊಂಡ ಪಾರ್ವತಿ ಸ್ಕಂದನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು.

Verse 18

मांगल्यानि तदा चक्रे स्वसखीभिः समावृता । एवं च तारकं हत्वा सप्तमेऽहनि बालकः

ತನ್ನ ಸಖಿಯರಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಆಗ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು. ಹೀಗೆ ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ದಿವ್ಯ ಬಾಲಕನು ಏಳನೇ ದಿನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 19

मंदराचलमासाद्य पितरौ संप्रहर्षयन् । उवाच सकलं स्कन्दः परमानंदनिर्भरः

ಮಂದರಾಚಲವನ್ನು ತಲುಪಿ ಪಿತೃಮಾತೃಗಳನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಕಂದನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 20

काले दारक्रियां तस्य चिन्तयामास शंकरः । स उवाच प्रसन्नात्मा गांगेयममितद्युतिम्

ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಶಂಕರನು ಅವನ ವಿವಾಹಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಗಂಗಾಜನ್ಮನಾದ ಅಮಿತದ್ಯುತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 21

प्राप्तः कालस्तव विभो पाणिग्रहणसंमतः । कुरु दारान्समासाद्य धर्मस्ते पुंससंमतः

ಹೇ ವಿಭೋ! ನಿನಗೆ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು—ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತವಾದ ಧರ್ಮ.

Verse 23

क्रीडस्व विविधैर्भोगैर्विमानैः सह कामिकैः । तच्छ्रुत्वा भगवान्स्कन्दः पितरं वाक्यमब्रवीत् । अहमेव हि सर्वत्र दृश्यः सर्वगणेषु च । दृश्यादृश्यपदार्थेषु किं गृह्णामि त्यजामि किम्

“ವಿವಿಧ ಭೋಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸು.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಸ್ಕಂದನು ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನೇ ಸರ್ವತ್ರ ಇರುವೆನು, ಎಲ್ಲ ಗಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೃಶ್ಯನಾಗಿರುವೆನು. ದೃಶ್ಯ-ಅದೃಶ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಗ್ರಹಿಸಲಿ, ಏನು ತ್ಯಜಿಸಲಿ?”

Verse 24

याः स्त्रियः सकला विश्वे पार्वत्या ताः समा हि मे । नराः सर्वेऽपि देवेश भवद्वत्तान्विलोकये

ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ನನಗೆ ಪಾರ್ವತೀಸಮಾನರಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲ ಪುರುಷರೂ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಮಾನರಾಗಿಯೇ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

त्वं गुरुर्मां च रक्षस्व पुनर्नरकमज्जनात् । येन ज्ञातमिदं ज्ञानं त्वत्प्रसादादखंडितम्

ನೀವು ನನ್ನ ಗುರು; ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರ, ನನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಅಖಂಡ ಜ್ಞಾನ ತಿಳಿಯಿತು—ಇದು ನಾಶವಾಗದಿರಲಿ.

Verse 26

पुनरेव महाघोरसंसाराब्धौ निमज्जये । दीपहस्तो यथा वस्तु दृष्ट्वा तत्करणं त्यजेत्

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮಹಾಘೋರ ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗದಿರಲಿ; ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಿಡಿದು ವಸ್ತು ಕಂಡ ಬಳಿಕ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತೆ.

Verse 27

तथा ज्ञानमधिप्राप्य योगी त्यजति संसृतिम् । ज्ञात्वा सर्वगतं ब्रह्म सर्वज्ञ परमेश्वर

ಅದೇ ರೀತಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದ ಯೋಗಿ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

निवर्त्तंते क्रियाः सर्वा यस्य तं योगिनं विदुः । विषये लुब्धचित्तानां वनेऽपि जायते रतिः

ಯಾರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೋ, ಅವನನ್ನೇ ಯೋಗಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಲುಭ್ದಚಿತ್ತರಾದವರಿಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 29

सर्वत्र समदृष्टीनां गेहे मुक्तिर्हि शाश्वती । ज्ञानमेव महेशान मनुष्याणां सुदुर्लभम्

ಸರ್ವತ್ರ ಸಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಗೃಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಮುಕ್ತಿ ಶಾಶ್ವತ. ಹೇ ಮಹೇಶಾನ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ.

Verse 30

लब्धं ज्ञानं कथमपि पंडितो नैव पातयेत् । नाहमस्मि न माता मे न पिता न च बांधवः

ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಂಡಿತನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಸಿಯಲು ಬಿಡಬಾರದು. ‘ನಾನು (ದೇಹ-ಅಹಂ) ಅಲ್ಲ; “ನನ್ನ ತಾಯಿ” ಅಲ್ಲ, “ನನ್ನ ತಂದೆ” ಅಲ್ಲ, “ಬಂಧು” ಕೂಡ ಅಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 31

ज्ञानं प्राप्य पृथक्भावमापन्नो भुवनेष्वहम् । प्राप्यं भागमिदं दैवात्प्रभावात्तव नार्हसि

ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಈ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಲೌಕಿಕ ಗುರುತಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ದೈವವಶಾತ್ ಬಂದ ಭಾಗ; ಹೇ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗದಂತೆ—ನನ್ನನ್ನು ಪತನಗೊಳಿಸಬೇಡ.

Verse 32

वक्तुमेवंविधं वाक्यं मुमुक्षोर्मे न संशयः । यदाग्रहपरा देवी पुनःपुनरभाषत

ಮುಮುಕ್ಷುವಿಗೆ ಇಂತಹ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಯುಕ್ತವೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೇವಿ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 33

तदा तौ पितरौ नत्वा गतोऽसौ क्रौञ्चपर्वतम् । तत्राश्रमे महापुण्ये चचार परमं तपः

ಆಗ ಅವನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕ್ರೌಂಚ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 34

जजाप परमं ब्रह्म द्वादशाक्षरबीजकम् । पूर्वं ध्यानेन सर्वाणि वशीकृत्येन्द्रियाणि च

ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವಾದ ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ-ಬೀಜಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 35

ममतां संवियुज्याथ ज्ञानयोगमवाप्तवान् । सिद्धयस्तस्य निर्विघ्ना अणिमाद्या यदाऽगताः

ಮಮತೆ ಹಾಗೂ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ಜ್ಞಾನಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆಗ ಅಣಿಮಾದಿ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಯಾವುದೇ ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಃ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದವು.

Verse 36

तदा तासां गणा क्रुद्धो वाक्यमेतदुवाच ह । ममापि दु्ष्टभावेन यदि यूयमुपागताः

ಆಗ ಅವರ ಗಣನಾಯಕನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಬಳಿಗೂ ನೀವು ದುಷ್ಟಭಾವದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೆ…”।

Verse 37

तदास्मत्समशांतानां नाभिभूतिं करिष्यथ । एवं ज्ञात्वा महेशोऽपि यतो ज्ञानमहोदयम्

“ಆಗ ನಮ್ಮಂತಹ ಶಾಂತರಿಗೆ ನೀವು ಅಧೀನಗೊಳಿಸಲಾರಿರಿ.” ಎಂದು ತಿಳಿದು ಮಹೇಶನೂ ಜ್ಞಾನಮಹೋದಯದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು.

Verse 38

मत्तोऽपि ज्ञानयोगेनस्कन्दोऽप्यधिकभावभृत् । विस्मयाविष्टहृदयः पार्वतीमनुशिष्टवान्

ಜ್ಞಾನಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಾವತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಸ್ಕಂದನು, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 39

पुत्रशोकपरां चोमां शुभैर्वाक्यामृतैर्हरः । चातुर्मासस्य माहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಳಳಾದ ಉಮೆಯನ್ನು ಹರಿಯು ಶುಭವಾದ ಅಮೃತಸಮಾನ ವಚನಗಳಿಂದ ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ, ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಣಾಶಕ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 40

महेश्वरो वा मधुकैटभारिर्हृद्याश्रितो ध्यानमयोऽद्वितीयः । अभेदबुद्ध्या परमार्तिहंता रिपुः स एवातिप्रियो भवेत्ततः

ಮಹೇಶ್ವರನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮಧು–ಕೈಟಭಾರಿಯಾಗಲಿ—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಧ್ಯಾನಮಯ, ಅದ್ವಿತೀಯನಾದ ಅವನನ್ನು ಅಭೇದಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಪರಮ ಆರ್ಥಿಹಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶತ್ರುವೂ ಅತಿಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

सूत उवाच । एतद्वः कथितं विप्राश्चातुर्मास्यसमुद्भवम् । माहात्म्यं विस्तरेणैव किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?

Verse 264

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तारकासुरवधो नाम चतुःषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಶೇಷಶಾಯೀ ಉಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮ–ನಾರದ ಸಂವಾದದ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ತಾರಕಾಸುರವಧ’ ಎಂಬ ೨೬೪ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।