Adhyaya 245

Verse 2

पैजवन उवाच । शालिग्रामशिलायां च जगदादिः सनातनः । कथं पाषाणतां प्राप्तो गण्डक्यां तच्च मे वद । त्वत्प्रसादेन विप्रर्षे हरौ भक्तिर्दृढा भवेत् । भवंतस्तीर्थरूपा हि दर्शनात्पापहारिणः

ಪೈಜವನನು ಹೇಳಿದನು—ಶಾಲಿಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಗದಾದಿ ಸನಾತನ ಪ್ರಭು ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಗಂಡಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪಾಷಾಣರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗಲಿ. ನೀವು ತೀರ್ಥಸ್ವರೂಪರು; ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 3

तीर्थामृतावगाहेन यथा पवित्रता नृणाम् । भवद्वाक्यामृताज्जाता तथा मम न संशयः

ತೀರ್ಥದ ಅಮೃತಸಮಾನ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ಜನರು ಪವಿತ್ರರಾಗುವಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಾಮೃತದಿಂದ ನನಗೂ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 4

गालव उवाच । इतिहासस्त्वयं पुण्यः पुराणेषु च पठ्यते । यथा स एव भगवाञ्छालिग्रामत्वमागतः

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಪುಣ್ಯ ಇತಿಹಾಸವು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪಠಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆ ಭಗವಾನನೇ ಹೇಗೆ ಶಾಲಿಗ್ರಾಮರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 5

महेश्वरश्च लिंगत्वं कथयेऽहं तवाऽनघ । पूर्वं प्रजापतिर्दक्षो ब्रह्मणोंऽगुष्ठ संभवः

ಓ ಅನಘ, ಮಹೇಶ್ವರನು ಲಿಂಗರೂಪವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಜನಿಸಿದನು.

Verse 7

स चकार महायज्ञे हरद्वेषं विमूढधीः । तेन द्वेषेण महता सती प्रकुपिता भृशम्

ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವನು ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದನು; ಆ ಮಹಾದ್ವೇಷದಿಂದ ಸತೀ ದೇವಿ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡಳು.

Verse 8

यज्ञवेद्यां समागम्य वह्निधारणया तदा । प्राणायामपरा भूत्वा देहोत्सर्गं चकार सा

ಯಜ್ಞವೇದಿಗೆ ಬಂದು ಅವಳು ಆಗ ಅಂತರ್ವಹ್ನಿ-ಧಾರಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿ ದೇಹತ್ಯಾಗಮಾಡಿದಳು.

Verse 9

पितृभागं परित्यज्य स्वभागेन युता सती । मनसा ध्यानमगमच्छीतलं च हिमालयम्

ಪಿತೃಭಾಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ವಭಾಗಯುತಳಾದ ಸತೀ ಮನೋಧ્યાનದಿಂದ ಶೀತಲ ಹಿಮಾಲಯವನ್ನು ಸೇರಿದಳು.

Verse 10

यत्रयत्र मनो याति स्वकर्मवशगं मृतौ । अवतारस्तत्रतत्र जायते नात्र संशयः

ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಕರ್ಮವಶವಾದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೋ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ ಅವತಾರ (ದೇಹಧಾರಣೆ) ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 11

दह्यमाना हि सा देवी हिमालयसुताऽभवत् । तत्र सा पार्वती भूत्वा तप उग्रं समाश्रिता

ದಹ್ಯಮಾನಳಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ದೇವಿ ಹಿಮಾಲಯನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪಾರ್ವತಿಯಾಗಿ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು.

Verse 12

शिवभक्तिरता नित्यं हरव्रतपरायणा । शृंगे हिमवतः पुत्री मनो न्यस्य महेश्वरे

ನಿತ್ಯ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿ, ಹರನ ವ್ರತಗಳಿಗೆ ಪರಾಯಣಳಾಗಿ, ಹಿಮವತನ ಪುತ್ರಿಯು ಪರ್ವತಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು.

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते भगवान्भूतभावनः । अथाजगाम तं देशं विप्ररूपो महेश्वरः

ಆಮೇಲೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೂತಭಾವನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 14

तां ज्ञात्वा तपसा शुद्धां कर्मभावैः परीक्षितैः । ततो दिव्यवपुर्भूत्वा करे जग्राह पार्वतीम्

ಅವಳನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಳಾಗಿ, ಕರ್ಮ-ಭಾವಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿತಳಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಅವರು ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ವಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದರು।

Verse 15

तपसा निर्जितश्चास्मि करवाणि च किं प्रियम् । ततः प्राह महेशानं प्रमाणं मे पिता गुरुः

“ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು; ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ?” ಆಗ (ಪಾರ್ವತಿ) ಮಹೇಶಾನನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ, ಗುರುವೇ ಪ್ರಮಾಣ।”

Verse 16

सप्तर्षीन्स तथोक्तस्तु प्रेषयामास शंकरः । ते तत्र गत्वा समयं वक्तुं हिमवता सह

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶಂಕರನು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಹಿಮವಾನನೊಂದಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಒಪ್ಪಂದದ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಹೊರಟರು।

Verse 17

निवेद्य च महेशानं प्रेषिता मुनयो ययुः । ततो लग्नदिने देवा महेन्द्रादय ईश्वरम्

ಮಹೇಶಾನನಿಗೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮುನಿಗಳು ಹೊರಟರು. ನಂತರ ಶುಭ ಲಗ್ನದಿನದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಈಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 18

ब्रह्मविष्णुपुरोगाश्च पुरोधायाग्निमाययुः । योगसिद्धा समायांतं वरवेषं वृषध्वजम्

ಬ್ರಹ್ಮಾ-ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರು ಪುರೋಹಿತನೂ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು. ಯೋಗಸಿದ್ಧರು ವರವೇಷಧಾರಿ ವೃಷಧ್ವಜ ಶಿವನು ಸಮೀಪಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 19

हिमवान्पूजयामास मधुपर्कादिकैः शुभैः । उपचारैर्मुदा युक्तो मानयन्कृतकृत्यताम्

ಹಿಮವಾನ್ ಮಧುಪರ್ಕಾದಿ ಶುಭ ದಾನಗಳೂ ಸತ್ಕಾರೋಪಚಾರಗಳೂ ಮೂಲಕ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಹರ್ಷದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಯಥೋಚಿತ ಮಾನ ನೀಡಿ ತಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.

Verse 20

वेदोक्तेन विधानेन तां कन्यां समयोजयत् । पाणिग्रहेण विधिना द्विजातिगणसंवृतः

ವೇದೋಕ್ತ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಅವನು ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವಾಹಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದನು. ದ್ವಿಜಾತಿಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು.

Verse 21

वह्निं प्रदक्षिणीकृत्य गिरीशस्तदनन्तरम् । दानकाले च गोत्रादि पृष्टो लज्जापरो हर

ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಗಿರೀಶನು ಮುಂದಿನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ದಾನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೋತ್ರಾದಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಹರನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಸಂಕೋಚಗೊಂಡನು.

Verse 22

ब्रह्मणो वचनात्तेन विधिशेषोऽवशेषितः । चरुप्राशनकाले तु पंचवक्त्रप्रकाशकृत्

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನದಿಂದ ಅವನ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯ ಉಳಿದ ಭಾಗ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಚರುಪ್ರಾಶನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಪಂಚವಕ್ತ್ರದ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 23

सहितः सकलैर्देवैः कुतूहलपरायणः । गिरिजार्थं समायुक्तो वरः सोऽपि महेश्वरः

ಸಕಲ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಹಿತನಾಗಿ, ಕೌತುಕದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ, ಗಿರಿಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶ್ವರನೂ ವರನಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 24

नवकोटिमुखां दृष्ट्वा साट्टहासो जनोऽभवत् । वैदिकी श्रुतिरित्युक्ता शिव त्वं स्थिरतां व्रज

ಅವಳನ್ನು ‘ನವಕೋಟಿ ಮುಖವಂತಿ’ ಎಂದು ಕಂಡು ಜನರು ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಕ್ಕರು. ಆಗ ವೈದಿಕ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳಿತು—“ಹೇ ಶಿವ, ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಸೇರು; ದೃಢನಾಗಿ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿರು.”

Verse 25

लज्जिता सा परित्यागं नाकरोत्पंचजन्मसु । भर्त्तारमसितापांगी हरमेवाभ्यगच्छत

ಲಜ್ಜಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಐದು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ (ಅವನನ್ನು) ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪುಕಣ್ಣಿನ ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿ—ಹರನಾದ ಶಿವನ ಬಳಿಗೇ ಹೋದಳು.

Verse 26

देवानां पर्वतानां च प्रहृष्टं सकलं कुलम् । ततो विवाहे संपूर्णे हरोऽगात्कौतुकौकसि

ದೇವರುಗಳೂ ಪರ್ವತಗಳೂ ಸೇರಿದ ಸಮಸ್ತ ಕುಲವು ಹರ್ಷಗೊಂಡಿತು. ನಂತರ ವಿವಾಹ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಹರನು ಕೌತುಕಗೃಹಕ್ಕೆ (ಉತ್ಸವಮಂಟಪಕ್ಕೆ) ಹೋದನು.

Verse 27

गणानां चापि सान्निध्ये सा नामर्षयदंबिका । पारिबर्हं ततो दत्त्वा शैलेन स विसर्जितः

ಗಣಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಬಿಕೆ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ (ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಳು). ನಂತರ ಪಾರಿಬರ್ಹ—ವಿವಾಹೋಪಹಾರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಶೈಲನು (ಪರ್ವತರಾಜ) ಅವನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 28

मानितः सत्कृतश्चापि मन्दराचलमभ्यगात् । विश्वकर्मा ततस्तस्य क्षणेन मणिमद्गृहम्

ಮಾನಿತನಾಗಿ ಸತ್ಕೃತನಾಗಿ ಅವನು ಮಂದರಾಚಲಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗಾಗಿ ಮಣಿರತ್ನಭರಿತ ಗೃಹವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 29

निर्ममे देवदेवस्य स्वेच्छावर्द्धिष्णुमंदिरम् । सर्वर्द्धिमत्प्रशस्ताभं मणिविद्रुमभूषितम्

ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ದೇವದೇವನಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಸರ್ವಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಪ್ರಶಸ್ತ ಕాంతಿಮಯ, ಮಣಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾಳದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ.

Verse 30

स्थूणासहस्रसंयुक्तं मणिवेदिमनोहरम् । गणा नंदिप्रभृतयो यस्य द्वारि समाश्रिताः

ಅದು ಸಹಸ್ರ ಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಮಣಿಮಯ ವೇದಿಗಳಿಂದ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಂದಿ ಮೊದಲಾದ ಗಣರು ಕಾವಲಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು.

Verse 31

त्रिनेत्राः शूलहस्ताश्च बभुः शंकररूपिणः । वाटिका अस्य परितः पारिजाताः सहस्रशः

ಅವರು ತ್ರಿನೇತ್ರರು, ಶೂಲಹಸ್ತರು, ಶಂಕರನ ರೂಪವೇ ಧರಿಸಿದವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ತೋಟಗಳು ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಾವಿರಾರು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು.

Verse 32

कामधेनुर्मणिर्दिव्यो यस्य द्वारि समाश्रितौ । तस्मिन्मनोहरतरे कामवृद्धिकरे गृहे

ಯಾವುದರ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಮಧೇನು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಮಣಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದವೋ, ಆ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾದ, ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಗೃಹದಲ್ಲಿ—

Verse 33

पार्वत्या वसतः सार्द्धं कामो दृष्टिपथं ययौ । वायुरूपः शिवं दृष्ट्वा कामः प्रोवाच शंकरम्

ಪಾರ್ವತಿಯೊಡನೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವನ ದೃಷ್ಟಿಪಥಕ್ಕೆ ಕಾಮನು ಬಂದನು. ವಾಯುರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಶಿವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಾಮನು ಶಂಕರನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 34

नमस्ते सर्वरूपाय नमस्ते वृषभध्वज । नमस्ते गणनाथाय पाहि नाथ नमोऽस्तु ते

ಸರ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಗಣನಾಥನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಹೇ ನಾಥ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 35

त्वया विरहितं लोकं शववत्स्पृशते मही । न त्वया रहितं किञ्चि द्दृश्यते सचराचरे

ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಲೋಕವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶವದಂತೆ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಯುಕ್ತವಾದುದು ಏನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

त्वं गोप्ता त्वं विधाता च लोकसंहारकारकः । कृपां कुरु महादेव देहदानं प्रयच्छ मे

ನೀನೇ ರಕ್ಷಕ, ನೀನೇ ವಿಧಾತ, ಲೋಕಸಂಹಾರಕಾರಕನೂ ನೀನೇ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಕೃಪೆಮಾಡು—ನನಗೆ ದೇಹದಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 37

ईश्वर उवाच । यन्मया त्वं पुरा दग्धः पर्वते पुरतोऽनघ । तस्या एव समीपे त्वं पुनर्भव स्वदेहवान्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಅನಘ, ಹಿಂದೆ ಪರ್ವತದ ಮುಂದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ದಹಿಸಿದ್ದೆ; ಅದೇ ಸ್ಥಳದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಸ್ವದೇಹವಂತನಾಗಿ ಭವಿಸು.

Verse 38

एवमुक्तस्ततः कामः स्वशरीरमुपागतः । ववंदे चरणौ शूद्र विनयावनतोऽभवत्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಬಳಿಕ ಕಾಮನು ತನ್ನ ಸ್ವದೇಹವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದನು. ಅವನು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ವಂದಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ನತನು ಆದನು.

Verse 39

ततो ननाम चरणौ पार्वत्याः संप्रहृष्टवान् । लब्धप्रसादस्तु तयोः समीपाद्भुवनत्रये

ನಂತರ ಹರ್ಷಭರಿತನಾಗಿ ಅವನು ಪಾರ್ವತಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆ ಇಬ್ಬರ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 40

चचार सुमहातेजा महामोहबलान्वितः । पुष्पधन्वा पुष्पबाणस्त्वाकुञ्चितशिरोरुहः

ಅವನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಮಹಾಮೋಹಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಪುಷ್ಪಧನುಸ್ಸು, ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವನ ಕೂದಲು ಕುಂಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 41

सदा घूर्णितनेत्रश्च तयोर्देहमुपाविशत् । दिव्यासवैर्दिव्यगंधैर्वस्त्रमाल्यादिभिस्तथा

ಸದಾ ತಿರುಗಾಡುವ ಚಂಚಲ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ಅವನು ಅವರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಾಸವಗಳು, ದಿವ್ಯಗಂಧಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ವಸ್ತ್ರ-ಮಾಲ್ಯಾದಿಗಳು ಇದ್ದವು.

Verse 42

सख्यः संभोगसमये परिचक्रुः समंततः । एवं प्रक्रीडतस्तस्य वत्सराणां शतं ययौ

ಸಂಭೋಗಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಖಿಯರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಹೀಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.

Verse 43

साग्रमेका निशा यद्वन्मैथुने सक्तचेतसः । एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकप्रद्रुता भयात् । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः स्तुत्वा तं शरणं गताः

ಮೈಥುನಾಸಕ್ತಚಿತ್ತನಿಗೆ ಒಂದೇ ರಾತ್ರಿಯು ಶತವರ್ಷಗಳಂತೆ ತೋರುವಂತೆ, ಆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಾರಕಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದ ದೇವರುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡಿದರು।

Verse 44

देवा उचुः । तारकोऽसौ महारौद्रस्त्वया दत्तवरः पुरा

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಆ ತಾರಕನು ಮಹಾ ರೌದ್ರನು; ಹಿಂದೆ ಅವನಿಗೆ ನೀನೇ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೆ.”

Verse 45

विजित्य तरसा शक्रं भुंक्ते त्रैलोक्यपूजितः । वधोपायो यथा तस्य जायते त्वं कुरु स्वयम्

“ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಶಕ್ರನನ್ನು (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಜಯಿಸಿ, ಈಗ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ವಧೋಪಾಯವು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬೇಕೋ, ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ವಿಧಿಸು।”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । मया दत्तवरश्चासौ मयैवोच्छिद्यते नहि । स्वयं संवर्ध्य कटुकं छेत्तुं कोऽपि न चार्हति

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—“ನಾನೇ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ನಾನೇ ಅವನನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ತಾನೇ ಬೆಳೆಸಿದ ಕಹಿಯಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ।”

Verse 47

तस्मात्तस्य वधोपायं कथयामि महात्मनः । पार्वत्यां यो महेशानात्सूनुरुत्पत्स्यते हि सः

“ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾತ್ಮರೇ, ಅವನ ವಧೋಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪಾರ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಮಹೇಶಾನನಿಂದ (ಶಿವನಿಂದ) ಜನಿಸುವ ಪುತ್ರನೇ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು।”

Verse 48

दिनसप्तकवान्भूत्वा तारकं स हनिष्यति । इति वाक्यं तु ते श्रुत्वा मंदरं लोकसुंदरम्

“ಏಳು ದಿನಗಳಾದ ಕೂಡಲೆ ಅವನು ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು.” ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಲೋಕಸುಂದರ ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು.

Verse 49

ब्रह्मलोकात्समाजग्मुः पीडिता दैत्यदानवैः

ದೈತ್ಯದಾನವರ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 50

तत्र नंदिप्रभृतयो गणाः शूलभृतः पुरः । गृहद्वारे ह्युपा वृत्य तस्थुः संयतचेतसः

ಅಲ್ಲಿ ಶೂಲಧಾರಿ (ಶಿವ) ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿರಲು, ನಂದಿ ಮೊದಲಾದ ಗಣಗಳು ಗೃಹದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಸಂಯತಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿಂತರು.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवाश्च दुःखातुरचेतसो भृशं हतप्रभास्त्यक्तगृहाश्रयाखिलाः । संप्राप्य मासांश्चतुरः स्तपः स्थिता देवे प्रसुप्ते हरतोषणं परम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ದುಃಖದಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲಚಿತ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಕಾಂತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ಗೃಹಾಶ್ರಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ರಭು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸೂಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದೆವು—ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪರಮವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು.

Verse 245

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने तारकोपद्रुतानां देवानां शिवदर्शनार्थं मंदराचलंप्रतिगमनवर्णनंनाम पञ्चचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದೊಳಗೆ, ಶೇಷಶಾಯೀ ಉಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮ-ನಾರದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಪೈಜವನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, “ತಾರಕನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಶಿವದರ್ಶನಾರ್ಥ ಮಂದರಾಚಲಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ 245ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।