Adhyaya 240

Verse 1

ब्रह्मोवाच । हरेर्दीपस्तु मद्दीपादधिकोऽयं प्रकुर्वतः । वैकुण्ठवास एव स्यान्ममैश्वर्यमवांछितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ದೀಪವು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ದೀಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ವೈಕುಂಠವಾಸ ನಿಶ್ಚಯ; ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಅವನಿಗೆ ಅನವಾಂಛಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

नारद उवाच । दीपोऽयं विष्णुभवने मन्त्रवद्विहितो नरैः । सदा विशेषफलदश्चातुर्मास्येऽधिकः कथम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭವನದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಪೂರ್ವಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಜನರು ಮಾಡುವ ಈ ದೀಪಾರ್ಪಣೆ ಸದಾ ವಿಶೇಷ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुर्नित्याधिदैवं मे विष्णुः पूज्यः सदा मम । विष्णुमेनं सदा ध्याये विष्णुर्मत्तः परो हि सः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣುವೇ ನನ್ನ ನಿತ್ಯ ಪರಮ ಅಧಿದೈವ; ವಿಷ್ಣುವೇ ಸದಾ ನನ್ನ ಪೂಜ್ಯ. ನಾನು ಸದಾ ಆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಷ್ಣು ನನ್ನಿಗಿಂತ ಪರಮನು.

Verse 4

स विष्णु वल्लभो दीपः सर्वदा पापहारकः । चातुर्मास्ये विशेषेण कामनासिद्धिकारकः

ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ದೀಪವು ಸದಾ ಪಾಪಹಾರಕ; ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಮನಾಸಿದ್ಧಿಕಾರಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 5

विष्णुर्दीपेन संतुष्टो यथा भवति पुत्रक । तथा यज्ञसहस्रैश्च वरं नैव प्रयच्छति

ಮಗನೇ, ದೀಪಾರ್ಪಣೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಹೇಗೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆ ಸಾವಿರ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಅವನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ವರವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 6

स्वल्प व्ययेन दीपस्य फलमानंतकं नृणाम् । अनंतशयने प्राप्ते पुण्यसंख्या न विद्यते

ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಯದಿಂದ ದೀಪದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವು ನರರಿಗೆ ಅನಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನಂತಶಯನನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಪುಣ್ಯಸಂಖ್ಯೆ ಎಣಿಸಲಾಗದು.

Verse 7

तस्मात्सर्वात्मभावेन श्रद्धया संयुतेन च । दीपप्रदानं कुरुते हरेः पापैर्न लिप्यते

ಆದುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಹರಿಗೆ ದೀಪದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 8

उपचारैः षोडशकैर्यतिरूपे हरौ पुनः । दीपप्रदाने विहिते सर्वमुद्द्योतितं जगत्

ಮತ್ತೆ, ಯತಿರೂಪನಾದ ಹರಿಗೆ ಷೋಡಶೋಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ದೀಪದಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

दीपादनंतरं ब्रह्मन्नन्नस्य च निवेदनम् । त्रयोदश्या भक्तियुक्तैः कार्यं मोक्षपदस्थितैः

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ದೀಪದಾನದ ನಂತರ ಅನ್ನವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು. ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ಮೋಕ್ಷಪದವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 10

अमृतं संपरित्यज्य यदन्नं देवता अपि । स्पृहयंति गृहस्थस्य गृहद्वारगताः सदा

ಅಮೃತವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಗೃಹಸ್ಥನ ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಸದಾ ಅವನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುವಂತೆ.

Verse 11

हरौ सुप्ते विशेषेण प्रदेयः प्रत्यहं नरैः । फलैरर्घ्यो विष्णुतुष्ट्यै तत्कालसमुदा हृतैः

ಹರಿ ಶಯನಕಾಲವಾದ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜನರು ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಹೊಸದಾಗಿ ಪಡೆದ ಫಲಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 12

तांबूलवल्लीपत्रैश्च तथा पूगफलैः शुभैः । द्राक्षाजंब्वाम्रजफलैरक्रोडैर्दाडिमैरपि

ತಾಂಬೂಲವಳ್ಳಿಯ ಎಲೆಗಳು ಹಾಗೂ ಶುಭವಾದ ಪೂಗಫಲಗಳು (ಸುವಾರಿ) ಜೊತೆಗೆ ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಜಂಬೂ, ಮಾವು, ಅಕ್ರೋಡು ಮತ್ತು ದಾಳಿಂಬೆ ಮುಂತಾದ ಫಲಗಳಿಂದಲೂ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 13

बीजपूरफलैश्चैव दद्यादर्घ्यं सुभक्तितः । शंखतोयं समादाय तस्योपरि फलं शुभम्

ಬೀಜಪೂರ (ನಿಂಬೆ) ಫಲಗಳಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು। ಶಂಖದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ಶುಭ ಫಲವನ್ನು ಇಡಬೇಕು।

Verse 14

मंत्रेणानेन विप्रेन्द्र केशवाय निवेदयेत् । पुनराचमनं देयमन्नदानादनंतरम्

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಇದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕೇಶವನಿಗೆ (ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು) ನಿವೇದಿಸಬೇಕು। ಅನ್ನದಾನವಾದ ತಕ್ಷಣವೇ ಪುನಃ ಆಚಮನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು/ಕೊಡಬೇಕು।

Verse 15

आर्तिक्यं च ततः कुर्यात्सर्वपापविनाशनम् । चतुर्दश्या नमस्कुर्याद्विष्णवे यतिरूपिणे

ನಂತರ ಸರ್ವಪಾಪವಿನಾಶಕ ಆರತಿಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು। ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಯತಿರೂಪಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 16

पंचदश्या भ्रमः कार्यः सर्वदिक्षु द्विजैः सह । सप्तसागरजै स्तोयैर्दत्तैर्यत्फलमाप्यते

ಪಂಚದಶಿಯಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಏಳು ಸಾಗರಗಳಿಂದ ತಂದ ನೀರನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲವು ತದ್ರೂಪವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 17

तत्तोयदानाच्च हरेः प्राप्यते विष्णुवल्लभैः । चतुर्वारभ्रमीभिश्च जगत्सर्वं चराचरम्

ಆ ಜಲದಾನದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದ ಭಕ್ತರು ಹರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವವರಿಂದ ಚರಾಚರসহ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು যেন ಆವರಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

क्रांतं भवति विप्राग्र्य तत्तीर्थगमनादिकम् । षोडश्या देवसायुज्यं चिन्तयेद्योगवित्तमः

ಹೇ ವಿಪ್ರಾಗ್ರ್ಯ, ಇದರಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥಗಮನಾದಿ ಎಲ್ಲ ಆಚರಣೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಷೋಡಶಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಗವಿದ್ವತ್ತಮನು ದೇವಸಾಯುಜ್ಯ—ದೇವನೊಡನೆ ಏಕತ್ವ—ವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 19

आत्मनश्च हरेर्नित्यं न मूर्तिं भावयेत्तदा । मूर्तामूर्तस्वरूप त्वाद्दृश्यो भवति योगवित्

ಆಗ ತನ್ನದಾಗಲಿ ಹರಿಯದಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಸೀಮಿತ ಮೂರ್ತಿಭಾವನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ತತ್ತ್ವವು ಮೂರ್ತ-ಅಮೂರ್ತ ಉಭಯಸ್ವರೂಪವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಯೋಗಿ ನಿಜದ ದ್ರಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

तस्मिन्दृष्टे निवर्तेत सदसद्रूपजा क्रिया । आत्मानं तेजसां मध्ये चिन्तयेत्सूर्यवर्चसम्

ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸತ್-ಅಸತ್ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ರಿಯೆ ನಿವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೂರ್ಯವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆತ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 21

अहमेव सदा विष्णुरित्यात्मनि विचारयन् । लभते वैष्णवं देहं जीवन्मुक्तो द्विजो भवेत्

ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ‘ನಾನೇ ಸದಾ ವಿಷ್ಣು’ ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸುವವನು ವೈಷ್ಣವ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆ ದ್ವಿಜನು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಮುಕ್ತ (ಜೀವನ್ಮುಕ್ತ)ನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

चातुर्मास्ये विशेषेण योगयुक्तो द्विजो भवेत् । इयं भक्तिः समादिष्टा मोक्षमार्गप्रदे हरौ

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಯೋಗಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿರಬೇಕು. ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಭಕ್ತಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.