Adhyaya 217

Verse 1

आनर्त उवाच । विधिना येन कर्तव्यं श्राद्धं सर्वं मुनीश्वर । तमाचक्ष्वाऽद्य कार्त्स्न्येन श्रद्धा मे महती स्थिता

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ! ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೋ, ಅದನ್ನು ಇಂದು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ; ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಹಾ ಶ್ರದ್ಧೆ ದೃಢವಾಗಿದೆ।

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि श्राद्धस्य विधिमुत्तमम् । पितॄणां तुष्टिदं नित्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಕೇಳು; ಶ್ರಾದ್ಧದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ತೃಪ್ತಿದಾಯಕವೂ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸರ್ವ ಧರ್ಮ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವದೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 4

स्वकर्मोपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धकार्याणि चाहरेत् । मायादिभिर्न चौर्येण न च्छलाप्तैर्न वंचनैः । स्ववृत्त्योपार्जितैर्वित्तैः श्राद्धद्रव्यं समाहरेत् । सुप्रतिग्रहजैर्द्रव्यैर्ब्राह्मणानां विशिष्यते

ತನ್ನ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನದಿಂದಲೇ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು—ಮಾಯಾ-ಛಲದಿಂದಲ್ಲ, ಕಳ್ಳತನದಿಂದಲ್ಲ, ಕುತಂತ್ರಲಾಭದಿಂದಲ್ಲ, ವಂಚನೆಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ। ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ಜೀವನೋಪಾಯದಿಂದ ಬಂದ ಧನದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಿರ್ದೋಷ ‘ಸುಪ್ರತಿಗ್ರಹ’ದಿಂದ ಪಡೆದ ದ್ರವ್ಯವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 5

रक्षणाप्तैर्नरेन्द्रस्य वैश्यस्य क्षेत्र संभवैः । शूद्रस्य पण्यलब्धैश्च श्राद्धं कर्तुं प्रयुज्यते

ರಾಜನು ರಕ್ಷಣಾಧರ್ಮದಿಂದ ಪಡೆದ ಧನದಿಂದ, ವೈಶ್ಯನು ಕ್ಷೇತ್ರಸಂಭವ (ಕೃಷಿ) ಧನದಿಂದ, ಶೂದ್ರನು ವ್ಯಾಪಾರ-ಮಾರಾಟದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಧನದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 6

एवं शुद्धिसमोपेते द्रव्ये प्राप्ते गृहांतिकम् । पूर्वेद्युः सायमासाद्य श्राद्धार्हाणां द्विजन्मनाम्

ಈ ರೀತಿ ಶುದ್ಧಿ-ಸಂಪನ್ನವಾದ ಯೋಗ್ಯ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರ, ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಹ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ (ಆಮಂತ್ರಿಸಿ) ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 7

गृहं गत्वा शुचिर्भूत्वा कामक्रोधविवर्जितः । आमंत्रयेद्यतीन्पश्चात्स्नातकान्ब्रह्मकर्मिणः

ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಕಾಮಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮೊದಲು ಯತಿಗಳನ್ನು, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಸ್ನಾತಕರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 8

तदभावे गृहस्थांश्च । ब्रह्मज्ञानपरायणान् अग्निहोत्रपरान्विप्रान्वेदविद्याविचक्षणान्

ಅವರು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಪರಾಯಣ ಗೃಹಸ್ಥರನ್ನು—ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ, ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ ವಿಪ್ರರನ್ನು—ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 9

श्रोत्रियांश्च तथा वृद्धान्षट्कर्मनिरतान्सदा । बहुभृत्यकुटुम्बांश्च दरिद्रा्न्संयुतान्गुणैः

ಶ್ರೋತ್ರಿಯರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವೃದ್ಧರನ್ನು, ಸದಾ ಷಟ್ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರನ್ನು; ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಆಶ್ರಿತರಿರುವ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವರನ್ನು—ಬಡವರಾದರೂ—ಗುಣಸಂಪನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 10

अव्यंगान्रोगनिर्मुक्ताञ्जिताहारांस्तथा शुचीन् । एते स्युर्ब्राह्मणा राजञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः

ಅವ್ಯಂಗರು, ರೋಗನಿರ್ಮುಕ್ತರು, ಆಹಾರನಿಗ್ರಹವುಳ್ಳವರು ಹಾಗೂ ಶುಚಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ—ಓ ರಾಜನೇ—ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 11

अनर्हा ये च निर्दिष्टाः शृणु तानपि वच्मि ते । हीनांगानधिकांगांश्च सर्वभाक्षन्निराकृतीन्

ಅನರ್ಹರೆಂದು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನೂ ಕೇಳು—ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ: ಹೀನಾಂಗರು, ಅಧಿಕಾಂಗರು, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವವರು, ಮತ್ತು ವಿಕೃತ/ಅಸಹ್ಯ ಸ್ವಭಾವದವರು—ಇವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 12

श्यावदन्तान्वृथादन्तान्वेदविक्रयकारकान् । वेदविप्लवकान्वापि वेदशास्त्रविवर्जितान्

ಹಲ್ಲುಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿರುವವರು, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಅಥವಾ ವ್ಯರ್ಥ ಹಲ್ಲುಗಳವರು, ವೇದವನ್ನು ಮಾರಾಟಮಾಡುವವರು, ವೇದವನ್ನು ಕುಸಿತಗೊಳಿಸುವವರು, ಹಾಗೂ ವೇದ‑ಶಾಸ್ತ್ರಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರು—ಇವರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 13

कुनखान्रोगसंयुक्तान्द्विर्नग्नान्परहिंसकान् । जनापवादसंयुक्तान्नास्तिकानृतकानपि

ನಖರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುವವರು, ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ನಗ್ನರಾಗಿರುವವರು, ಪರಹಿಂಸಕರು, ಜನಾಪವಾದದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವವರು, ನಾಸ್ತಿಕರು ಹಾಗೂ ಅಸತ್ಯಜೀವಿಗಳು—ಇವರನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 14

वार्धुषिकान्विकर्मस्थाञ्छौचाचारविवर्जि तान् । अतिदीर्घान्कृशान्वापि स्थूलानपि च लोमशान्

ಬಡ್ಡಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವರು, ನಿಷಿದ್ಧ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು, ಶೌಚ‑ಸದಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿದೀರ್ಘರು, ಅತಿಕೃಶರು, ಅತಿಸ್ಥೂಲರು ಅಥವಾ ಅತಿಲೋಮಶರು—ಇವರನ್ನೂ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 15

निर्लोमान्वर्जयेच्छ्राद्धे य इच्छेत्पितृगौरवम् । परदाररता ये च तथा यो वृषली पतिः

ಪಿತೃಗೌರವವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲೋಮರು, ಪರಸ್ತ್ರೀರತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರು, ಹಾಗೆಯೇ ವೃಷಲೀಪತಿ—ಇವರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 16

वंध्या वै वृषली प्रोक्ता वृषली च मृतप्रजा । अपरा वृषली प्रोक्ता कुमारी या रजस्वला

ವಂಧ್ಯಾ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ‘ವೃಷಲೀ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಸಂತಾನ ಮರಣ ಹೊಂದಿದವಳೂ ‘ವೃಷಲೀ’. ಹಾಗೆಯೇ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಕುಮಾರಿಯನ್ನೂ ‘ವೃಷಲೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 17

षण्ढो मलिम्लुचो दम्भी राजपै शुन्यवृत्तयः । सगोत्रायाश्च संभूतस्तथैकप्रवरासुतः

ಷಣ್ಢ, ಮಲಿಮ್ಲುಚ (ಪತಿತ/ಬಹಿಷ್ಕೃತ), ದಂಭಿ ಹಾಗೂ ರಾಜಪೈಶುನ್ಯವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಮಾಡುವವನನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಸಗೋತ್ರಾ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು ಮತ್ತು ಏಕಪ್ರವರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನೂ ತ್ಯಾಜ್ಯನು.

Verse 18

कनिष्ठः प्राक्कृताधानः कृतोद्वाहश्च प्राक्तु यः । तथा प्राग्दीक्षितो यश्च स त्याज्यो गृहसंयुतः

ಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಅಗ್ನ್ಯಾಧಾನ ಮಾಡಿದ ಕನಿಷ್ಠ, ಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ವಿವಾಹವಾದವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಜ್ಯೇಷ್ಠನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದವನು—ಅಂತಹ ಗೃಹಸ್ಥನು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಜ್ಯನು.

Verse 19

पितृमातृपरित्यागी तथाच गुरुतल्पगः । निर्द्दोषां यस्त्यजेत्पत्नीं कृतघ्नो यश्च कर्षुकः

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು, ಗುರುತಲ್ಪಗ (ಗುರುಪತ್ನೀಗಾಮಿ), ನಿರ್ದೋಷ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು, ಕೃತಘ್ನನು ಹಾಗೂ ಕರ್ಷುಕ (ಇಲ್ಲಿ ನಿಂದಿತ/ಅಯೋಗ್ಯ) — ಇವರು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರ್ಜ್ಯರು.

Verse 20

शिल्पजीवी प्रमादी च पण्य जीवी कृतायुधः । एतान्विवर्जयेच्छ्राद्धे येषां नो ज्ञायते कुलम्

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಿಲ್ಪಜೀವಿ, ಪ್ರಮಾದಿ, ಪಣ್ಯಜೀವಿ (ವ್ಯಾಪಾರಜೀವಿ), ಕೃತಾಯುಧ (ಆಯುಧ ನಿರ್ಮಾತ) ಇವರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಲವು ತಿಳಿಯದವರನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 21

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि ये शस्ताः श्राद्धकर्मणि । ये ब्राह्मणाः पुरा ख्याताः पापानां पंक्तिपावनाः

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಸ್ತರಾದವರನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲದಿಂದ ‘ಪಂಕ್ತಿಪಾವನ’ರೆಂದು ಖ್ಯಾತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪಾಪಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडंगवित् । यश्च विद्याव्रतस्नातो धर्मद्रोणस्य पाठकः

ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು—ತ್ರಿಣಾಚಿಕೇತ, ತ್ರಿಮಧು, ತ್ರಿಸುಪರ್ಣ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಷಡ್ವೇದಾಂಗವಿತ್ತರು, ವಿದ್ಯಾವ್ರತ ಮುಗಿಸಿ ಸ್ನಾತರಾದವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಧರ್ಮದ್ರೋಣದ ಪಾಠಕ/ಆಚಾರ್ಯರು।

Verse 23

पुराणज्ञस्तथा ज्ञानी विज्ञेयो ज्येष्ठसामवित् । अथर्वशिरसो वेत्ता क्रतुगामी सुकर्मकृत्

ಪುರಾಣಜ್ಞನೂ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆಗಿ, ಜ್ಯೇಷ್ಠಸಾಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಅಥರ್ವಶಿರಸ್ಸಿನ ವೇತ್ತ, ಯಜ್ಞವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಸತ್ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು—ಇವನೇ ಯಜ್ಞಾದಿ ಪವಿತ್ರಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ನಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 25

मृष्टान्नादो मृष्टवाक्यः सदा जपपरायणः । एते ब्राह्मणा ज्ञेया निःशेषाः पंक्तिपावनाः

ಆಹಾರ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ವಾಣಿ ಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿದ್ದು, ಸದಾ ಜಪದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾಗಿರುವವರು—ಇಂತಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ‘ಪಂಕ್ತಿಪಾವನರು’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವರು ಭೋಜನಪಂಕ್ತಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

एतैर्विमिश्रिताः सर्वे गर्हिता अपि ये द्विजाः । पितॄणां तेऽपि कुर्वंति तृप्तिं भुक्त्वा कुलोद्भवाः

ಇಂತಹ ಯೋಗ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಶ್ರಿತರಾಗಿ ಕುಳಿತರೆ, ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಹಿತರಾದ ದ್ವಿಜರೂ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ—ಕುಲೋದ್ಭವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ—ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलं ज्ञेयं द्बिजन्मनाम् । शीलं पश्चाद्वयो नाम कन्यादानं ततः परम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮೊದಲು ದ್ವಿಜರ ಕುಲ (ವಂಶ) ತಿಳಿಯಬೇಕು; ನಂತರ ಅವರ ಶೀಲ; ಆಮೇಲೆ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೆಸರು; ಅದರ ನಂತರ ಕನ್ಯಾದಾನಾದಿ ಸಂಬಂಧವಿಚಾರ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 28

श्रुतशीलविहीनाय धर्मज्ञायापि मानवः । श्राद्धं ददाति कन्यां च यस्तेनाग्निं विना हुतम्

ಶ್ರುತಿ-ವಿದ್ಯೆಯೂ ಶೀಲವೂ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ—ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾದರೂ—ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಆ ಕರ್ಮವು ಅಗ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಹೋಮದಂತೆ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 29

ऊषरे वापि तं सस्यं तुषाणां कण्डनं कृतम् । कुलाचारसमोपेतांस्तस्माच्छ्राद्धे नियोजयेत्

ಉಷರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಧಾನ್ಯವು ಕೇವಲ ತೊಗಟೆ ಕುಟ್ಟಿದಂತಿರುವಂತೆ, ಕುಲಾಚಾರವಿಲ್ಲದ ಶ್ರಾದ್ಧವೂ ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕುಲಸದುಪಚಾರಸಂಪನ್ನರನ್ನೇ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು।

Verse 30

ब्राह्मणान्नृपशार्दूल मन्दविद्याधरानपि । एवं विज्ञाय तान्विप्रान्गृहीत्वा चरणौ ततः

ಓ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವರು ಅಲ್ಪವಿದ್ಯಾಧರರು ಇರುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ಅವರನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಆ ವಿಪ್ರರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 31

प्रयत्नेन तु सव्येन पाणिना दक्षिणेन तु । युग्मानथ यथाशक्त्या नमस्कृत्य पुनःपुनः

ಯತ್ನದಿಂದ ಮೊದಲು ಎಡಗೈಯಿಂದ, ನಂತರ ಬಲಗೈಯಿಂದ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಆ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ/ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 32

दक्षिणं जान्वथालभ्य मन्त्रमेनमुदीरयेत् । आगच्छंतु महाभागा विश्वेदेवा महाबलाः

ಬಲ ಮೊಣಕಾಲನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು— “ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದ, ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ವಿಶ್ವೇದೇವರು ಆಗಮಿಸಲಿ।”

Verse 33

भक्त्याहूता मया चैव त्वं चापि व्रतभाग्भव । एवं युग्मा न्समामंत्र्य विश्वेदेवकृते द्विजान्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನೀನೂ ಈ ವ್ರತದ ಪಾಲುದಾರನಾಗು. ಹೀಗೆ ಯುಗ್ಮಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ವಿಶ್ವೇದೇವರ ನಿಮಿತ್ತ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 34

अपसव्यं ततः कृत्वा पित्रर्थं चाभिमंत्रयेत् । ब्राह्मणांस्त्रीन्यथाशक्त्या एकैकस्य पृथक्पृथक्

ನಂತರ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮೂರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ—ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 35

एकैकं वा त्रयाणां वा एकमेवं निमंत्रयेत् । ब्राह्मणान्मातृपक्षे च एष एव विधिः स्मृतः

ಅವನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಅಥವಾ ಮೂವರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಅಥವಾ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಬಹುದು. ಮಾತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ವಿಧಿಯೇ ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 36

ततः पादौ परिस्पृष्ट्वा द्विजस्येदमुदीरयेत् । श्रद्धा पूतेन मनसा पितृभक्तिपरायणः

ನಂತರ ದ್ವಿಜನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಿತೃಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ಈ ವಚನವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 37

पिता मे तव कायेस्मिंस्तथा चैव पितामहः । स्वपित्रा सहितो ह्येतु त्वं च व्रतपरो भव

ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ನನ್ನ ಪಿತಾಮಹನೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಿನ್ನ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಲಿ; ನೀನು ಈ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು.

Verse 38

एवं पितॄन्समाहूय तथा मातामहानथ । संमंत्रिताश्च ते विप्राः संयमात्मान एव ते

ಹೀಗೆ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಮಾತಾಮಹರನ್ನೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದರು—ಸಂಯತಾತ್ಮರು, ನಿಯಮನಿಷ್ಠರು.

Verse 39

यजमानः शांतमना ब्रह्मचर्यसमन्वितः । तां रात्रिं समतिक्रम्य प्रातरुत्थाय मानवः

ಯಜಮಾನನು ಶಾಂತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಆ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಳೆಯಲಿ; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು (ಕರ್ಮವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಿ).

Verse 40

तदह्नि वर्जयेत्कोपं स्वाध्यायं कर्म कुत्सितम् । तैलाभ्यंगं श्रमं यानं वाहनं चाथ दूरतः

ಆ ದಿನ ಕ್ರೋಧ, (ಸಾಮಾನ್ಯ) ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ನಿಂದ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ತೈಲಾಭ್ಯಂಗ, ಶ್ರಮ, ಪ್ರಯಾಣ, ವಾಹನಾರೋಹಣ—ಇವನ್ನೂ ದೂರವಿಡಬೇಕು.

Verse 41

ततो मध्यं गते सूर्ये काले कुतपसंज्ञिते । स्नातः शुक्लांबरधरः सन्तर्प्य पितृदेवताः । सन्तुष्टांश्च समाहूतांस्तान्विप्राञ्छ्राद्धमाचरेत्

ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ—‘ಕುತಪಕಾಲ’ವೆಂದು ಕರೆಯುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ—ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುಭ್ರವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು; ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿ ಸಮವಾಯವಾದ ಆಹ್ವಾನಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 42

विविक्ते गृहमध्यस्थे मनोज्ञे दक्षिणाप्लवे । न यत्र जायते दृष्टिः पापानां क्रूरकर्मिणाम्

ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಏಕಾಂತ, ಮನೋಹರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಇಳಿಜಾರಿರುವ ನೆಲದಲ್ಲಿ—ಪಾಪಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀಳದ ಕಡೆ (ವಿಧಿ) ನಡೆಸಬೇಕು.

Verse 43

यच्छ्राद्धं वीक्षते श्वा वा नारी वाऽथ रजस्वला । पतितो वा वराहो वा तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನಾಯಿ ಅಥವಾ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಪತಿತನು ಅಥವಾ ವರಾಹನು ನೋಡಿದರೆ, ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 44

अन्नं पर्युषितं यच्च तैलाक्तं वा प्रदीयते । सकेशं वा सनिंद्यं च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನ, ಎಣ್ಣೆ ಲೇಪಿತವಾದುದು, ಕೂದಲು ಮಿಶ್ರಿತವಾದುದು ಅಥವಾ ನಿಂದ್ಯ/ದೂಷಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 45

विभक्तिरहितं श्राद्धं तथा मौनविवर्जितम् । दक्षिणारहितं यच्च तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ಯೋಗ್ಯ ವಿಭಾಗ/ಹಂಚಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ, ವಿಧಿಸಿದ ಮೌನ-ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ, ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡದೆ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 46

घरट्टोलूखलोत्थौ च यत्र शब्दौ व्यवस्थितौ । शूर्पस्य वा विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ಎಲ್ಲಿ ಗಿರಣಿ (ಚಕ್ಕಿ) ಮತ್ತು ಒಕ್ಕಳಿ (ಉಖಲ) ಶಬ್ದಗಳು ಇರುತ್ತವೋ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶೂರ್ಪ (ಚಾಟಿ) ಮೂಲಕ ವಿನ್ನೋ ಮಾಡುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 47

यत्र संस्क्रियमाणे च कलहः संप्रजायते । पंक्तिभेदो विशेषेण तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ತಯಾರಿಸುವ ವೇಳೆ ಕಲಹ ಉಂಟಾದರೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಂಕ್ತಿಭೇದ (ಭೋಜನಪಂಕ್ತಿ ಮುರಿದು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗುವುದು) ನಡೆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 48

पूर्वाह्णे क्रियते यच्च रात्रौ वा संध्ययोरपि । पर्याकाशे तथा देशे तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत

ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ—ಹಾಗೆಯೇ ತೆರೆಯಾದ/ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

ब्राह्मणो यजमानो वा ब्रह्मचर्यं विना यदि । भुंक्ते दद्याच्च यच्छ्राद्धं तद्राजन्व्यर्थतां व्रजेत्

ಓ ರಾಜನೇ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ ಯಜಮಾನನಾಗಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭುಂಜಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

तुषधान्यं सनिष्पावं यच्चोच्छिष्टं च दीयते । अर्धभुक्तं घृतं क्षीरं तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ಹೊಟ್ಟೆಯೊಡನೆ ಧಾನ್ಯ, ಅಶುದ್ಧ ಮಿಶ್ರಿತ ಆಹಾರ, ಅಥವಾ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅರ್ಧಭುಕ್ತ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ—ಆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

येषु कालेषु यद्दत्तं श्राद्धमक्षयतां व्रजेत् । तानहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

ಓ ನೃಪನೇ! ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೋ, ಅವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 52

मन्वादीरपि ते वच्मि ताः शृणुष्व नराधिप । पितॄणां वल्लभा नित्यं सर्वपापक्षयावहाः

ಓ ನರಾಧಿಪನೇ! ಮನ್ವಾದಿ ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು. ಅವು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕಾರಿಗಳು.

Verse 53

यासु तोयमपि क्ष्मायां प्रदत्तं तिलमिश्रितम् । पितृभ्योऽक्षयतां याति श्रद्धापूतेन चेतसा

ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತಿಲಮಿಶ್ರಿತ ಜಲವನ್ನೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅದು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 54

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्तिकस्य च । तृतीयापि च माघस्य तथा भाद्रपदस्य च

ಆಶ್ವಯುಜ ಶುಕ್ಲ ನವಮಿ, ಕಾರ್ತಿಕ ದ್ವಾದಶಿ, ಮಾಘ ತೃತೀಯಾ ಹಾಗೂ ಭಾದ್ರಪದದ (ಯೋಗ್ಯ) ತಿಥಿ—ಇವು ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಶುಭಕಾಲಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 55

अमावास्या तपस्यस्य पौषस्यैकादशी तथा । तथाऽषाढस्य दशमी माघमासस्य सप्तमी

ತಪಸ್ಯ (ಫಾಲ್ಗುಣ) ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಪೌಷ ಏಕಾದಶಿ, ಆಷಾಢ ದಶಮಿ ಮತ್ತು ಮಾಘ ಮಾಸದ ಸಪ್ತಮಿ—ಇವುಗಳೂ ಪಿತೃಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 56

श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाऽषाढी व पूर्णिमा । तथा कार्तिकमासस्य या चान्या फाल्गुनस्य च

ಶ್ರಾವಣ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿ, ಆಷಾಢ ಪೂರ್ಣಿಮೆ, ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಪೂರ್ಣಿಮೆ ಹಾಗೂ ಫಾಲ್ಗುಣದ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯೂ—ಇವು ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 57

चैत्रस्य ज्येष्ठमासस्य पंचैताः पूर्णिमा नृप । मनूनामादयः प्रोक्तास्तिथयस्ते मया नृप

ಓ ನೃಪ! ಚೈತ್ರ ಮತ್ತು ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪೂರ್ಣಿಮೆಗಳೊಡನೆ ಈ ಐದು ಪೂರ್ಣಿಮೆಗಳು ಮನುವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಿಥಿಗಳೆಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 58

आसु तोयमपि स्नात्वा तिल दर्भविमिश्रितम् । पितॄनुद्दिश्य यो दद्यात्स याति परमां गतिम्

ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ದರ್ಭ (ಕುಶ) ಮಿಶ್ರಿತ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 59

इह लोके परे चैव पितॄणां च प्रसादतः । किं पुनर्विविधैरन्नै रसैर्वस्त्रैः सदक्षिणैः

ಪಿತೃಗಳ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಲ್ಯಾಣ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ನಾನಾವಿಧ ಅನ್ನ, ರಸ, ವಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದೋ!

Verse 60

अधुना शृणु राजेन्द्र युगाद्याः पितृवल्लभाः । यासां संकीर्तनेनापि क्षीयते पापसंचयः

ಇಗ ಕೇಳು, ರಾಜೇಂದ್ರ! ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಯುಗಾದಿ ತಿಥಿಗಳು—ಅವುಗಳ ನಾಮಸಂಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರವೂ ಪಾಪಸಂಚಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 61

नवमी कार्तिके शुक्ला तृतीया माधवे सिता । अमावास्या च तपसो नभस्यस्य त्रयोदशी

ಕಾರ್ತಿಕ ಶುಕ್ಲ ನವಮಿ, ಮಾಧವ (ವೈಶಾಖ) ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯ, ತಪಸ್ಯ (ಫಾಲ್ಗುಣ) ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ನಭಸ್ಯ (ಭಾದ್ರಪದ) ತ್ರಯೋದಶಿ—ಇವೆಯೇ ಯುಗಾದಿ ತಿಥಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 62

त्रेताकृतकलीनां तु द्वापरस्यादयः क्रमात् । स्नाने दाने जपे होमे विशेषात्पितृतर्पणे

ತ್ರೇತಾ, ಕೃತ, ಕಲಿ—ಮತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ ದ್ವಾಪರ—ಈ ಯುಗಗಳ ಆದಿ ತಿಥಿಗಳು ಇವೇ; ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಿತೃತರ್ಪಣದಲ್ಲಿ ಇವು ಮಹಾಫಲಪ್ರದ।

Verse 63

कृतस्याक्षयकारिण्यः सुकृतस्य महाफलाः । यदा स्यान्मेषगो भानुस्तुलां वाथ यदा व्रजेत्

ಇವು ಕೃತ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಅಕ್ಷಯಗೊಳಿಸಿ, ಸುಕೃತಕ್ಕೆ ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೂರ್ಯನು ಮೇಷರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಅಥವಾ ತುಲಾರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ.

Verse 64

तदा स्याद्विषुवाख्यस्तु कालश्चाक्षयकारकः । मकरे कर्कटे चैव यदा भानुर्व्रजेन्नृप

ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ಕಾಲವನ್ನು ‘ವಿಷುವ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯಕಾರಕ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೂರ್ಯನು ಮಕರ ಹಾಗೂ ಕರ್ಕಟ ರಾಶಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ.

Verse 65

तदायनाभिधानस्तु विषुवोऽथ विशिष्यते । रवेः संक्रमणं राशौ संक्रांतिरिति कथ्यते

ಆ ‘ವಿಷುವ’ ಇನ್ನೂ ‘ಆಯನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ರವಿಯು ಒಂದು ರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ‘ಸಂಕ್ರಾಂತಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 66

स्नानदानजपश्राद्धहोमादिषु महाफलाः । त्रेताद्याः क्रमशः प्रोक्ताः कालाः संक्रांतिपूर्वकाः । नैतेषु विद्यते विघ्नं दत्तस्याक्षयसंज्ञिताः

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಶ್ರಾದ್ಧ, ಹೋಮ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ—ಸಂಕ್ರಾಂತಿ-ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ‘ತ್ರೇತಾ’ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಕಾಲಗಳು ಮಹಾಫಲ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲ; ಆ ವೇಳೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ‘ಅಕ್ಷಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 67

अश्रद्धयाऽपि यद्दत्तं कुपात्रेभ्योऽपि मानवैः । अकालेऽपि हि तत्सर्वं सद्यो ह्यक्षयतां व्रजेत्

ಮಾನವರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದೆಯೂ—ಕುಪಾತ್ರರಿಗೆ ಸಹ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ—ಯಾವುದೇ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ತಕ್ಷಣವೇ ‘ಅಕ್ಷಯ’ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 217

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हपदार्थब्राह्मणकालनिर्णय वर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದ ಶ್ರಾದ್ಧಕಲ್ಪಾಂತರ್ಗತ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ “ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಹ ಪದಾರ್ಥಗಳು, (ಯೋಗ್ಯ) ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು (ಯೋಗ್ಯ) ಕಾಲದ ನಿರ್ಣಯ—ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।