Adhyaya 205

Verse 1

विष्णुरुवाच । एवं ज्ञात्वा सहस्राक्ष मम वाक्यं समाचर । यदि ते वल्लभास्ते च ये हता रणमूर्धनि

ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ), ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸು. ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದವರು ಯುದ್ಧದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಹತರಾಗಿದ್ದರೆ…

Verse 2

युध्यमानास्तवाग्रे च गयाश्राद्धेन तर्पय । तान्सर्वान्प्रेतभावाच्च येन मुक्तिं भजंति ते

ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತ ಬಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗಯಾ-ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ತರ್ಪಿಸು; ಅದರಿಂದ ಅವರು ಪ್ರೇತಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 3

पलायनपरा ये च पृष्ठदेशे हता मृताः

ಮತ್ತು ಓಡಿಹೋಗಲು ತೊಡಗಿದ್ದವರು, ಬೆನ್ನಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಾಯಪಟ್ಟು ಹತರಾಗಿ ಮೃತರಾದವರು…

Verse 4

इन्द्र उवाच । वर्षेवर्षे तदा श्राद्धं प्रकरोति पितामहः । गयां गत्वा दिने तस्मिन्पितॄणां दिव्यरूपिणाम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ವರ್ಷೇವರ್ಷ ಆ ದಿನ ಗಯೆಗೆ ಹೋಗಿ ದಿವ್ಯರೂಪ ಪಿತೃಗಳಿಗಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

तत्कथं देव गच्छामि तत्राहं श्राद्धसिद्धये । तस्मात्कथय मे तेषां किंचिच्छ्राद्धाय भूतले । मुक्तिदं येन गच्छामि तव वाक्याज्जनार्दन

ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ದೇವಾ, ಶ್ರಾದ್ಧಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ? ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂತಲದಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳು—ಮೋಕ್ಷದಾಯಕವಾಗಿರುವಂತೆ—ಹೇ ಜನಾರ್ದನ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರವಾಗಿ ನಾನು ನಡೆಯಲು.

Verse 6

विश्वामित्र उवाच । ततः स सुचिरं ध्यात्वा तमुवाच जनार्दनः । अस्ति तीर्थं महत्पुण्यं तस्मादप्यधिकं च यत्

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಜನಾರ್ದನನು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು—ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಮಹಾತೀರ್ಥವೊಂದು ಇದೆ; ಅದು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ।

Verse 7

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे कूपिकामध्यसंस्थितम् । अमावास्यादिने तत्र चतुर्दश्याश्च देवप । गया संक्रमते सम्यक्सर्वतीर्थसमन्विता

ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೂಪಿಕಾದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ ದಿನವೂ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದೂ, ಹೇ ದೇವಾಧಿಪತಿ! ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳ ಸಾರಸಹಿತವಾಗಿ ಗಯಾ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 8

कन्यासंस्थे रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । अष्टवंशोद्भवैर्विप्रैः स पितॄंस्तारयेन्निजान्

ಸೂರ್ಯನು ಕನ್ಯಾರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಷ್ಟವಂಶೋದ್ಭವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

अपि प्रेतत्वमापन्नान्किं पुनः स्वर्गसंस्थितान् । तत्क्षेत्रप्रभवा विप्रा अष्टवंशसमुद्भवाः

ಪ್ರೇತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದವರಿಗೂ ಸಹ ಉಪಕಾರವಾಗುವುದಾದರೆ, ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರ ವಿಷಯವೇನು ಹೇಳಬೇಕು! ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಷ್ಟವಂಶಸಮುದ್ಭವರು।

Verse 10

तप उग्रं समास्थाय वर्तंते हिमपर्वते । आनर्ताधिपतेर्दानाद्भीतास्तत्र समागताः

ಅವರು ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹಿಮಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ। ಆನರ್ತಾಧಿಪತಿಯ ದಾನ (ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ)ದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು।

Verse 11

तान्गृहीत्वा द्रुतं गच्छ तत्र संबोध्य गौरवात् । सामपूर्वैरुपायैस्तैस्तेषामग्रे समाचर

ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗು; ಅಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸು. ನಂತರ ಮೊದಲು ಸಾಮೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ನಡೆ.

Verse 12

श्राद्धं चैव यथान्यायं ततः प्राप्स्यसि वांछितम् । ते चाऽपि सुखिनः सर्वे भविष्यंति समागताः

ಮತ್ತು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನೀನು ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸಹ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿ ಸುಖಿಗಳಾಗುವರು.

Verse 13

त्वया सह प्रपूज्याश्च ह्यस्माभिः श्राद्धकारणात् । तच्छ्रुत्वा सहसा शक्रः सन्तोषं परमं गतः

‘ಶ್ರಾದ್ಧಕಾರಣದಿಂದ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಕೂಡ ಅವರನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 14

हिमवंतं समुद्दिश्य प्रस्थितस्त्वरयाऽन्वितः । वासुदेवोऽपि राजेंद्र क्षीराब्धिमगमत्तदा

ಹಿಮವಂತನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟು ಅವನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವನೂ ಕ್ಷೀರಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 15

हिमवन्तं समाश्रित्य शक्रोऽपि ददृशे द्विजान् । अष्टवंशसमुद्भूतान्विष्णुना समुदाहृतान्

ಹಿಮವಂತನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಶಕ್ರನೂ ಆ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕಂಡನು—ಅಷ್ಟವಂಶಸಮುದ್ಭವರಾದ, ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದವರು.

Verse 205

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शक्रविष्णुसंवादे गयाश्राद्धफलमाहात्म्य वर्णनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ-ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ–ವಿಷ್ಣು ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ‘ಗಯಾ-ಶ್ರಾದ್ಧಫಲಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರ ಐದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।