Adhyaya 204

Verse 1

आनर्त उवाच । प्रोक्ताऽस्माकं त्वया विप्र शुद्धिर्नागरसंभवा । वंशजा विस्तरेणैव यथा पृष्टोऽसि सुव्रत

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರ! ವಂಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ನಾಗರಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀವು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಕೇಳಿದಂತೆಲೇ, ಹೇ ಸುವ್ರತ।

Verse 2

सांप्रतं शीलजां ब्रूहि नष्टवंशश्च यो भवेत् । पितामहं न जानाति न च मातामहीं निजाम् । तस्य शुद्धिः कथं कार्या नागरोऽस्मीति यो वदेत्

ಈಗ ಶೀಲಾಧಾರಿತ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ಯಾರಾದರೂ ವಂಶ ನಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ—ಅವನು ತನ್ನ ಪಿತಾಮಹನನ್ನೂ ತಿಳಿಯದೆ, ತನ್ನ ಮಾತಾಮಹಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದರೆ—‘ನಾನು ನಾಗರ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನ ಶುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 3

विश्वामित्र उवाच । एतदर्थं पुरा पृष्टो भर्तृयज्ञश्च नागरैः । नष्टवंशकृते राजन्यथा पृष्टोऽस्मि वै त्व या

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನ್! ಇದೇ ವಿಷಯಕ್ಕಾಗಿ, ವಂಶನಷ್ಟದ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ನಾಗರರು ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು—ನೀನು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಂತೆ।

Verse 4

भर्तृयज्ञ उवाच । नष्टवंशस्तु यो ब्रूयान्नागरोऽस्मीति संसदि । तस्य शीलं प्रविज्ञेयं ततः शुद्धिं समादिशेत्

ಭರ್ತೃಯಜ್ಞನು ಹೇಳಿದನು—ವಂಶವು ಲೋಪವಾದವನು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ‘ನಾನು ನಾಗರನು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಮೊದಲು ಅವನ ಶೀಲಾಚಾರವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ನಂತರ ಯೋಗ್ಯ ಶುದ್ಧಿವಿಧಾನವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು।

Verse 5

नागराणां तु ये धर्मा व्यवहाराश्च केवलाः । तेषु चेद्वर्तते नित्यं संभाव्यो नागरो हि सः

ನಾಗರರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಧರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಟ ವ್ಯವಹಾರಗಳು—ಯಾರು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವನೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಮಾನ್ಯನಾದ ನಾಗರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು।

Verse 6

तस्य शुद्धिकृते देयं धटं ब्राह्मणसत्तमाः । धटे तु शुद्धिमापन्ने ततोऽसौ शुद्धतां व्रजेत्

ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ಅವನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ‘ಧಟ’ವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು. ಆ ಧಟ ಶುದ್ಧಿಯಾದ ಮೇಲೆ, ಅವನೂ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

श्राद्धार्हः कन्यकार्हश्च सोमार्हश्च विशेषतः । सामान्यपदयोग्यश्च समस्ते स्थानकर्मणि

ಅವನು ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಹನು, ಕನ್ಯಾ-ಸಂಸ್ಕಾರಾರ್ಹನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೋಮಸಂಬಂಧ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಸ್ತ ಸ್ಥಳಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದಕ್ಕೂ ಯೋಗ್ಯನು।

Verse 8

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नरोत्तम । द्वितीया जायते शुद्धिर्यथा नष्टान्वये द्विजे । तस्माद्वद महाराज यद्भूयः श्रोतुमर्हसि

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ವಂಶವು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದರೂ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಎರಡನೆಯ (ಪುನಃಸ್ಥಾಪಕ) ಶುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ! ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೋ ಹೇಳು।

Verse 9

आनर्त उवाच । तस्मात्ते नागरा भूत्वा विप्राश्चाष्टकुलोद्भवाः । सर्वेषामुत्तमा जाताः प्राधान्येन व्यवस्थिताः

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಆದ್ದರಿಂದ ಅಷ್ಟಕುಲೋದ್ಭವರಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ‘ನಾಗರರು’ ಆಗಿ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿ, ಪ್ರಾಧಾನ್ಯದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದರು।

Verse 10

तपसः किं प्रभावः स तेषां वा यजनोद्भवः । विद्योद्भवोऽथवा विप्र किं वा दानसमुद्भवः

ಅವರ ಮಹಿಮೆ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದೋ, ಯಜ್ಞದಿಂದೋ ಹುಟ್ಟಿದುದೋ? ಅಥವಾ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅದು ವಿದ್ಯೆಯಿಂದೋ—ಅಥವಾ ದಾನಫಲದಿಂದೋ?

Verse 11

विश्वामित्र उवाच । ते सर्वे गुणसंपन्ना यथान्ये नागरास्तथा । विशेषश्चापरस्तेषां ते शक्रेण प्रतिष्ठिताः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಗುಣಸಂಪನ್ನರು; ಇತರ ನಾಗರರಂತೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೊಂದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವಿದೆ—ಅವರು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾದರು।

Verse 12

तेन ते गौरवं प्राप्ताः सर्वेषां तु द्विजन्मनाम्

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರ ನಡುವೆ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 13

आनर्त उवाच । कस्मिन्काले तु ते विप्राः शक्रे णात्र प्रतिष्ठिताः । किमर्थं च वदास्माकं विस्तरेण महामते

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಕ್ರನು ಇಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದನು? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಓ ಮಹಾಮತೇ, ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 14

विश्वामित्र उवाच । हिरण्याक्ष इति ख्यातः पुराऽसीद्दानवो त्तमः । अभवत्तस्य संग्रामः शक्रेण सह दारुणः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿಯುಳ್ಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವನು ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ಅತಿದಾರುಣ ಯುದ್ಧ ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 15

तत्र देवासुरे युद्धे मृता भूरिदिवौकसः । दानवाश्च महाराज परस्परजिगीषवः

ಆ ದೇವಾಸುರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ದಿವೌಕಸರು (ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು) ಮೃತರಾದರು; ಮತ್ತು ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ದಾನವರೂ ಸಹ ಬಿದ್ದರು—ಎರಡೂ ಪಾಳಯಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಜಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 16

अथ ते दानवाः संख्ये शक्रेण विनिपातिताः । विद्याबलेन ताञ्छुक्रः सजीवान्कुरुते पुनः

ನಂತರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ದಾನವರನ್ನು ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯನು ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಬಲದಿಂದ ಪುನಃ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 17

देवाश्च निधनं प्राप्ता न जीवंति कथंचन । कस्यचित्त्वथ कालस्य विष्णुं प्रोवाच वृत्रहा

ಆದರೆ ಮರಣವನ್ನು ಪಡೆದ ದೇವರುಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪುನಃ ಜೀವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ವೃತ್ರಹಾ (ಇಂದ್ರ)ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 18

धारातीर्थमृतानां च प्रहारैः सन्मुखैः प्रभो । या गतिश्च समादिष्टा तां मे वद जनार्दन

ಹೇ ಪ್ರಭು ಜನಾರ್ದನ! ಧಾರಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿನಿಂದ ಬಂದ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಮೃತರಾದವರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲಾದ ಗತಿ ಏನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 19

पराङ्मुखा मृता ये च पलायनपरायणाः । तेषामपि गतिं ब्रूहि यादृग्जायेतवाच्युत

ಮತ್ತು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಪಲಾಯನದಲ್ಲೇ ತತ್ಪರರಾಗಿ ಸತ್ತವರ ಗತಿಯನ್ನೂ ಹೇಳು, ಹೇ ಅಚ್ಯುತ; ಅವರು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ?

Verse 20

विष्णुरुवाच । धारातीर्थमृतानां च सन्मुखानां महाहवे । यथा चोच्छिन्नबीजानां पुनर्जन्म न विद्यते

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಧಾರಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಎದುರು ನಿಂತು ಸತ್ತವರಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ; ಕತ್ತರಿಸಿದ ಬೀಜಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯದಂತೆ.

Verse 21

ये पुनः पृष्ठदेशे तु हन्यते भयविक्लवाः । भुज्यमानाः परैस्ते च प्रेताः स्युस्त्रिदशाधिप

ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವವರು, ಇತರರಿಂದ ದಮನಗೊಳ್ಳುವವರು—ಅವರು ಪ್ರೇತರು ಆಗುತ್ತಾರೆ, ಹೇ ತ್ರಿದಶಾಧಿಪ.

Verse 22

इन्द्र उवाच । केचिद्देवा मृता युद्धे युध्यमानाश्च सन्मुखाः । तथैवान्ये मया दृष्टा हन्यमानाः पराङ्मुखाः । प्रेतत्वं दानवानां च सर्वेषां स्यान्न वा प्रभो

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಕೆಲವರು ದೇವರುಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರು ನಿಂತು ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಸತ್ತರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವರನ್ನು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ. ದಾನವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೇತತ್ವವಾಗುತ್ತದೆಯೇ, ಇಲ್ಲವೇ, ಹೇ ಪ್ರಭು?

Verse 23

विष्णुरुवाच । असंशयं सहस्राक्ष हता युद्धे पराङ्मुखाः । प्रेतत्वे यांति ते सर्वे देवा वा मानुषा यदि

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಹತರಾದವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೇತತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ—ದೇವರಾಗಲಿ ಮಾನವರಾಗಲಿ.

Verse 24

विषादग्नेः कुलघ्नानां तया चैवात्मघातिनाम् । दंष्ट्रिभिर्हतदेहानां शृंगिभिश्च सुरेश्वर । प्रेतत्वं जायते नूनं सत्यमेतदसंशयम्

ವಿಷಾದಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧರಾದವರು, ಕುಲಘಾತಕರು ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಘಾತಕರು; ಹಾಗೆಯೇ ದಂಷ್ಟ್ರಧಾರಿಗಳೂ ಶೃಂಗಧಾರಿಗಳೂ ಆದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ದೇಹ ಹತರಾದವರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಅವರಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರೇತತ್ವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸತ್ಯ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 25

इन्द्र उवाच । कथं तेषां भवेन्मुक्तिः प्रेतत्वाद्दारुणाद्विभो । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व येन यत्नं करोम्यहम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಭೋ! ಆ ದಾರುಣ ಪ್ರೇತತ್ವದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ನಾನು ಯತ್ನಿಸುವಂತೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 26

श्रीभगवानुवाच । तेषां संयुज्यते श्राद्धं कन्यासंस्थे दिवाकरे । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां नभस्यस्य सुरेश्वर

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ಸೂರ್ಯನು ಕನ್ಯಾರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ನಭಸ್ಯ (ಭಾದ್ರಪದ) ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅವರಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 27

गयायां भक्तिपूर्वं तु पितामहवचो यथा । ततः प्रयांति ते मोक्षं सत्यमेतदसंशयम्

ಆದರೆ ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವರ ವಿಧಾನದಂತೆ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ (ಶ್ರಾದ್ಧ) ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ—ಇದು ಸತ್ಯ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 28

इन्द्र उवाच । कस्मात्तत्र दिने श्राद्धं क्रियते मधुसूदन । शस्त्रैर्विनिहतानां च सर्वं मे विस्तराद्वद

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಧುಸೂದನ! ಆ ದಿನದಲ್ಲೇ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹತರಾದವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 29

श्रीभगवानुवाच । भूतप्रेतपिशाचैश्च कूष्मांडै राक्षसैरपि । पुरा संप्रार्थितः शंभुर्दिने तत्र समागते । अद्यैकं दिवसं देव कन्यासंस्थे दिवाकरे

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಭೂತ, ಪ್ರೇತ, ಪಿಶಾಚ, ಕೂಷ್ಮಾಂಡ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಶಂಭುವನ್ನು ಕಳಕಳಿಯಿಂದ ಬೇಡಿದರು—“ಹೇ ದೇವಾ! ಇಂದು ಸೂರ್ಯನು ಕನ್ಯಾರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ ನಮಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅನುಗ್ರಹಿಸು।”

Verse 30

अस्माकं देहि येन स्यात्तृप्तिर्वर्षसमुद्भवा । प्रदत्ते वंशजैः श्राद्धे दीनानां त्वं दयां कुरु

“ನಮಗೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವಂತಹುದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ನಮ್ಮ ವಂಶಜರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ, ದೀನರಾದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು।”

Verse 31

श्रीभगवानुवाच । यः करिष्यति वै श्राद्धमस्मिन्नहनि संस्थिते । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां नभस्यस्य च वंशजः । भविष्यति परा प्रीतिर्यावत्संवत्सरः स्थितः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ವಂಶಜನು ಈ ದಿನವೇ, ನಭಸ್ಯ (ಭಾದ್ರಪದ) ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ವರ್ಷ ಇರುವವರೆಗೆ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ (ಪಿತೃಗಳಿಗೆ) ಉಂಟಾಗುವುದು।

Verse 32

यः पुनस्तु गयां गत्वा युष्मद्वंशसमुद्भवः । करिष्यति तथा श्राद्धं तेन मुक्तिमवाप्स्यथ

ಮತ್ತೆ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು ಗಯೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರ ಮೂಲಕ ನೀವು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ।

Verse 33

शस्त्रेण निहतानां च स्वर्गस्थानामपि ध्रुवम् । न करिष्यति यः श्राद्धं तस्मिन्नहनि संस्थिते

ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹತರಾದವರು—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರೂ—ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ: ಆ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಇರುವರೋ…

Verse 34

क्षुत्पिपासार्तदेहाश्च पितरस्तस्य दुःखिताः । स्थास्यंति वत्सरं यावदेतदाह पितामहः

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ದೇಹಪೀಡಿತರಾಗಿ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಕಷ್ಟಪಡುವರು—ಎಂದು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಘೋಷಿಸಿದನು।

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्नहनि कारयेत् । अन्यमुद्दिश्य तत्सर्वं प्रेतानामिह जायते

ಆದುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆ ದಿನವೇ ಕರ್ಮ (ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ) ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೇತಗಳಿಗೇ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತದೆ।

Verse 36

ततो भगवता दत्ता तेषां चैव तु सा तिथिः श्रा । द्धकर्मणि संजाते विना शस्त्रहतं जनम्

ನಂತರ ಭಗವಂತನು ಅವರಿಗಾಗಿ ಅದೇ ತಿಥಿಯನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದನು; ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮ ನಡೆಯುವಾಗ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹತರಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ (ಇತರರಿಗಾಗಿ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 37

संमुखस्यापि संग्रामे युध्यमानस्य देहिनः । कदाचिच्चलते चित्तं तीक्ष्णशस्त्रहतस्य च

ಸಮರದಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಯುದ್ಧಮಾಡುವ ಯೋಧನ ಮನಸ್ಸೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲುಗುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹತರಾದವನದು।

Verse 204

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये शक्रविष्णुसंवादे प्रेतश्राद्धकथनंनाम चतुरधिकद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಆರನೇ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಹಾಟಕೇಶ್ವರ-ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಕ್ರ-ವಿಷ್ಣು ಸಂವಾದದಲ್ಲಿನ ‘ಪ್ರೇತ-ಶ್ರಾದ್ಧ ಕಥನ’ ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।