Adhyaya 200

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । ततः प्रभाते संजाते प्रोद्गते रविमण्डले । सा चापि दुहिता तस्य दीक्षितस्य महात्मनः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಪ್ರಭಾತವಾದಾಗ, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೀಕ್ಷಿತ ಮಹಾತ್ಮನ ಪುತ್ರಿಯೂ (ಅಲ್ಲಿ) ಉಪಸ್ಥಿತರಾದಳು.

Verse 2

रोरूयमाणाऽभ्यगमत्पितरं मातरं प्रति । प्रोवाच गद्गदं वाक्यं बाष्पव्याकुललोचना

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 3

ताताम्ब किमिदं पापं युवाभ्यां समनुष्ठितम् । अन्त्यजस्य प्रदत्ताऽहं यत्पापस्य दुरात्मनः

‘ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಯಾವ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೀರಿ? ನನ್ನನ್ನು ಅಂತ್ಯಜನಾದ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ಪಾಪಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ.’

Verse 4

स नष्टो रजनीवक्त्रे ममावेद्य निजं कुलम् । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि प्रदीप्ते हव्यवाहने

‘ಓ ಚಂದ್ರಮುಖಿಯೇ, ಅವನು ತನ್ನ ಕುಲವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸದೆ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆ.’

Verse 5

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीक्षितः स सुभद्रकः । निश्चेष्टः पतितो भूमौ वातभग्न इव द्रुमः

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೀಕ್ಷಿತನಾದ ಸುಭದ್ರಕನು ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು; ಗಾಳಿಯಿಂದ ಮುರಿದ ಮರದಂತೆ.

Verse 6

ततः स शीततोयेन संसिक्तश्च पुनःपुनः । लब्ध्वाशु चेतनां कृच्छ्रात्स्वजनैः परिवारितः । प्रलापान्विविधांश्चक्रे ताडयन्स्वशिरो मुहुः

ನಂತರ ಅವನ ಮೇಲೆ ಮರುಮರು ತಣ್ಣೀರು ಸಿಂಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಕಷ್ಟದಿಂದ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸ್ವಜನರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಅವನು ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ವಿಲಪಿಸಿ, ಮರುಮರು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 7

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे तस्य संपर्कदूषिताः । भर्तृयज्ञं समासाद्य तेनैव सहितास्ततः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಅವನ ಸಂಗದಿಂದ ದೂಷಿತರಾಗಿ, ಭರ್ತೃಯಜ್ಞದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರವೂ ಅವನೊಡನೆ ಸೇರಿಯೇ ಇದ್ದರು.

Verse 8

प्रोचुर्विनयसंयुक्ताः प्रोच्चैस्तत्सुतया सह । सुभद्रेण निजे हर्म्ये सुतां दत्त्वा निवेशितः

ಅವರು ವಿನಯಸಹಿತರಾಗಿ ಅವನ ಪುತ್ರಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ಸುಭದ್ರನು ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ತನ್ನದೇ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಸಿದನು.

Verse 9

चण्डालो द्विजरूपोत्र चंद्रप्रभ इति स्मृतः

ಇಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಚಂಡಾಲನು ‘ಚಂದ್ರಪ್ರಭ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 10

यावत्संवत्सरं सार्धं दैवे पित्र्ये च योजितः । पापकर्मा न विज्ञातः सोऽधुना प्रकटोऽभवत्

ಒಂದು ವರ್ಷಾರ್ಧ ಕಾಲ ಅವನು ದೈವಕರ್ಮದಲ್ಲೂ ಪಿತೃಕರ್ಮದಲ್ಲೂ ನಿಯೋಜಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನ ಪಾಪಕರ್ಮ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ—ಇದೀಗ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Verse 11

सुभद्रस्यानुषंगेण स्थानं सर्वं प्रदूषितम् । अन्त्यजेन महाभाग तत्कुरुष्व विनिग्रहम्

ಸುಭದ್ರನ ಸಂಗದಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಸ್ಥಳವು ಒಬ್ಬ ಅಂತ್ಯಜನಿಂದ ದೂಷಿತವಾಗಿದೆ. ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಆ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು.

Verse 12

कैश्चित्तस्य गृहे भुक्तं जलं पीतं तथा परैः । अन्यैश्च गृहमानीय प्रदत्तं भोजनं तथा

ಕೆಲವರು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು; ಇನ್ನವರು ನೀರನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಭೋಜನವನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದು ಕೂಡ (ಅವರಿಗೆ) ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 13

किं वा ते बहुनोक्तेन न स कोऽस्ति द्विजोत्तम । संकरो यस्य नो जातस्तस्य पापस्य संभवः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಬಹಳ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಈ ಸಂಕರದೋಷವು ಉಂಟಾಗದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅದರಿಂದಲೇ ಪಾಪಸಂಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 14

त्वया स्थानमिदं पुण्यं कृतं पूर्वं महामते । सर्वेषां च गुरुस्त्वं हि तस्माच्छुद्धिं वदस्व नः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನೀವೇ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪುಣ್ಯಮಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಶುದ್ಧಿಯ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 15

ततः संचिन्त्य सुचिरं स्मृतिशास्त्राण्यनेकशः । प्रायश्चित्तं ददौ तेषां सर्वेषां स द्विजन्मनाम्

ನಂತರ ಅವರು ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ, ಅನೇಕ ಸ್ಮೃತಿಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಆ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರು.

Verse 16

चांद्रायणशतं प्रादात्सुभद्रायाहिताग्नये । सर्वभंडपरित्यागं पुनराधानमेव च

ಆಹಿತಾಗ್ನಿ ಸುಭದ್ರೆಗೆ ಅವರು ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತಗಳ ನೂರನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಗೃಹಭಾಂಡಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಆಧಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು.

Verse 17

लक्षहोमविधानं च गृहमध्यविशुद्धये । वह्निप्रवेशनं तस्यास्तत्सुतायाः प्रकीर्तितम्

ಮನೆಯ ಒಳಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಲಕ್ಷಹೋಮವಿಧಾನವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು ಅವಳ ಪುತ್ರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶವೂ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 18

येन यावंति भोज्यानि तस्य भुक्तानि मंदिरे । तस्य तावंति कृच्छ्राणि तेनोक्तानि महात्मना

ಯಾರು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನು ಭುಕ್ತನೋ, ಮಹಾತ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದನು.

Verse 19

यैर्जलानि प्रपीतानि यावन्मात्राणि तद्गृहे । प्राजापत्यानि दत्तानि तेभ्यस्तावंति पार्थिव

ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದರೋ, ಅವರಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 20

ब्राह्मणानां तथान्येषां तत्र स्थाने निवासिनाम् । तत्स्पर्शदूषितानां च प्राजापत्यं पृथक्पृथक्

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ಇತರರಿಗೂ, ಮತ್ತು ಅದರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೂಷಿತರಾದವರಿಗೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 21

स्त्रीशूद्राणां तदर्धं च तदर्ध बालवृद्धयोः । मृन्मयानां च भांडानां परित्यागो निवेदितः

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಅದರ ಅರ್ಧ (ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ) ಹೇಳಲಾಯಿತು; ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ವೃದ್ಧರಿಗೂ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅರ್ಧ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದನ್ನೂ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 22

सर्वेषामेव लोकानां रसत्यागस्तथैव च । कोटिहोमस्तु निर्दिष्टो ब्रह्मस्थाने यथोदितः । सर्वस्थानविशुद्ध्यर्थं स्थानवित्तेन केवलम्

ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಜನರಿಗೂ ‘ರಸ’ (ಭೋಗಾಸ್ವಾದ/ಇಷ್ಟಭಕ್ಷ್ಯ) ತ್ಯಾಗವೂ ವಿಧಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಯಥೋಕ್ತವಾಗಿ ಕೋಟಿಹೋಮ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಸಮಸ್ತ ಸ್ಥಳಗಳ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 23

अथोवाच पुनर्विप्रान्स कृत्वा चोच्छ्रितं भुजम । तारनादेन महता सर्वांस्तान्नागरोद्भवान्

ನಂತರ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು; ಕೈಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಮಹಾ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯ ಕರೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾಗರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 24

सुभद्रेण च सर्वस्वं देयं विप्रेभ्य एव च । चतुर्थांशश्च यैर्भुक्तं तद्गृहे स्वधनस्य च

ಶುಭ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆಲೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಯಾರು ಚತುರ್ಥಾಂಶವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೋ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಧನದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 25

अष्टांशं यैर्जलं पीतं गोदानं स्पर्शसंभवम् । शेषाणामपि लोकानां यथाशक्त्या तु दक्षिणा

ಯಾರು ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರೋ ಅವರು ಅಷ್ಟಮಾಂಶವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಪರ್ಶವಿಧಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗೋदानವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಉಳಿದ ಜನರೂ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದಕ್ಷಿಣಾ-ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 26

दीक्षितेन जपः कार्यो लक्षगायत्रिसंभवः । शेषैर्विप्रैर्यथा वित्तं तथा कार्यो जपोऽखिलः

ದೀಕ್ಷಿತನು ಗಾಯತ್ರೀಮಂತ್ರವನ್ನು ಲಕ್ಷ (ಒಂದು ಲಕ್ಷ) ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಉಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ತಮ್ಮ ಧನ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 27

अहं चैव करिष्यामि प्राणायामशतत्रयम् । नित्यमेव द्विजश्रेष्ठाः षष्ठकालकृताशनः

ನಾನೇ ಮೂರು ನೂರು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವೆನು. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಷಷ್ಠಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆಹಾರ ಮಾಡಿ ನಿಯಮದಿಂದ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆನು.

Verse 28

यावत्संवत्सरस्यांतं ततः शुद्धिर्भविष्यति । जन संपर्कसंजाता सैवं तस्य दुरात्मनः

ಸಂವತ್ಸರಾಂತದವರೆಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಜನಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮಲಿನತೆ ಆ ದುರಾತ್ಮನದೇ—ಇದೇ ಅದರ ಪರಿಹಾರ.

Verse 29

एवमुक्त्वा ततो भूयः स प्रोवाच द्विजोत्तमान् । अथाऽद्यान्मध्यगास्येन ब्रह्मस्थानसमाश्रयान्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ನಂತರ ಇಂದೇ, ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದನು.

Verse 30

अद्यप्रभृति यः कन्यामविदित्वा तु नागरम् । नागरो दास्यति क्वापि पतितः स भविष्यति

ಇಂದಿನಿಂದ ಯಾರು ನಾಗರತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದರೂ—ಪತಿತರಾಗುವರು.

Verse 31

अश्राद्धेयो ह्यपांक्तेयो नागराणां विशेषतः

ಅವನು ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅಯೋಗ್ಯನು, ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಲೂ ಅಯೋಗ್ಯನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾಗರರಲ್ಲಿ.

Verse 32

यः श्राद्धं नागरं मुक्त्वा ह्यन्यस्मै संप्रदास्यति । विमुखास्तस्य यास्यंति पितरो विबुधैः सह

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಯತವಾದ ‘ನಾಗರ’ ಪಾತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅರ್ಪಿಸಿದವನು, ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ವಿಮುಖರಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

नागरेण विना यस्तु सोमपानं करिष्यति । स करिष्यत्यसंदिग्धं मद्यपानं तु नागरः । तन्मतेन विना यस्तु श्राद्धकर्म करिष्यति

‘ನಾಗರ’ ಆಚಾರ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಸೋಮಪಾನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮದ್ಯಪಾನದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ನಾಗರ ಪರಂಪರೆಯ ಮತವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ…

Verse 34

ततः सर्वं वृथा तस्य भविष्यति न संशयः । विशुद्धिरहितं यस्तु नागरं भोजयिष्यति

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಿರಹಿತ ‘ನಾಗರ’ನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವವನು…

Verse 35

श्राद्धे तस्यापि तत्सर्वं व्यर्थतां संप्रयास्यति । सर्वेषां नागराणां च मर्यादेयं कृता मया

ಅವನ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲಾ ‘ನಾಗರ’ರಿಗಾಗಿ ಈ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 36

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शुद्धिः कार्या द्विजोत्तमैः । वर्षेवर्षे तु संप्राप्ते स्वस्थानस्य विशुद्धये

ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ವರ್ಷೇವರ್ಷೆ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ—ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನ/ಸಮುದಾಯದ ವಿಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ।

Verse 37

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धार्हा नागरा येन नागराणां व्यवस्थिताः । भर्तृयज्ञेन मर्यादा कृता तेषां यथा पुरा

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ನೀನು ಕೇಳಿದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ವಿವರಿಸಿದೆನು—ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾಗರರು ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಹರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ವಿಧದಿಂದ ನಾಗರರ ನಿಯಮವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಆಚಾರಮರ್ಯಾದೆ ಭರ್ತೃಯಜ್ಞದಿಂದ, ಪೂರ್ವಕಾಲದಂತೆ, ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು।