Adhyaya 191

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतपुत्र त्वया प्रोक्तं सावित्री नागता च यत् । कौटिल्येन समायुक्तैराहूता वचनैस्तथा । पुलस्त्येन पुनश्चैव प्रसक्ता गृहकर्मणि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಸೂತಪುತ್ರ! ನೀನು ಸಾವಿತ್ರಿ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಕುಟಿಲ್ಯಯುಕ್ತ ಮನವೊಲಿಸುವ ವಚನಗಳಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆಯಲಾದರೂ, ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಆಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗೃಹಕಾರ್ಯದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿಸಿದನು. ನಿಜವಾಗಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 2

ततस्तु ब्रह्मणा कोपाद्गायत्री च समाहृता । देवैर्विप्रेश्चे साऽतीव शंसिता भार्यतां गता

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನ ಕೋಪದಿಂದ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆತರಲಾಯಿತು. ದೇವರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಋಷಿಗಳೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಆಕೆ (ಬ್ರಹ್ಮನ) ಪತ್ನೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 3

सावित्री च कथं जाता तां ज्ञात्वा यज्ञमण्डपे । पत्नीशालां प्रविष्टां च सर्वं नो विस्तराद्वद

ಸಾವಿತ್ರಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಳು? ಯಜ್ಞಮಂಡಪದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಆಕೆ ಪತ್ನೀಶಾಲೆಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 4

सूत उवाच । सावित्री वशगं कांतं ज्ञात्वा विश्वासमागता । स्थिरा भूत्वा तदा सर्वा देवपत्नीः समानयत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ಪರವಶನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಸಾವಿತ್ರಿ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ನಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಆಕೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿದಳು।

Verse 5

गौरी लक्ष्मीः शची मेधा तथा चैवाप्यरुन्धती । स्वधा स्वाहा तथा कीतिर्बुद्धिः पुष्टिः क्षमा धृतिः । तथा चान्याश्च बहवो ह्यप्सरोभिः समन्विताः

ಗೌರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಶಚೀ, ಮೇಧಾ ಹಾಗೂ ಅರುಂಧತೀ; ಸ್ವಧಾ, ಸ್ವಾಹಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೀರ್ತಿ, ಬುದ್ಧಿ, ಪುಷ್ಟಿ, ಕ್ಷಮಾ, ಧೃತೀ—ಇವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರು ಅಪ್ಸರೋಗಣಗಳ ಸಹಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 6

घृताची मेनका रंभा उर्वशी च तिलोत्तमा । अप्सराणां गणाः सर्वे समाजग्मुर्द्विजोत्तमाः

ಘೃತಾಚೀ, ಮೇನಕಾ, ರಂಭಾ, ಊರ್ವಶೀ, ತಿಲೋತ್ತಮಾ—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 7

सा ताभिः सहिता देवीपूर्णहस्ताभिरेव च । संप्रहृष्टमनोभिश्च प्रस्थिता मण्डपं प्रति

ಆ ದೇವಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ಅರ್ಘ್ಯ-ಉಪಹಾರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಖಿಯರ ಸಹಿತ ಮಂಟಪದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 8

वाद्यमानेषु वाद्येषु गीतध्वनियुतेषु च । गन्धर्वाणां प्रमुख्यानां किन्नराणां विशेषतः

ವಾದ್ಯಗಳು ನಾದಿಸುತ್ತ, ಗೀತಧ್ವನಿಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಮುಖ ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಗೂ ಕಿನ್ನರರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ಆ ಮಂಗಳಯಾತ್ರೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿತು।

Verse 9

प्रस्थिता सा महाभागा यावत्तद्यज्ञमण्डपम् । तावत्तस्यास्तदा चक्षुः प्रास्फुरद्दक्षिणं मुहुः

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ದೇವಿ ಆ ಯಜ್ಞಮಂಟಪದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಬಲ ಕಣ್ಣು ಮರುಮರು ಸ್ಪಂದಿಸತೊಡಗಿತು।

Verse 10

अपसव्यं मृगाश्चक्रुस्तथान्येऽपि खगादयः । विपर्यस्तेन संयाति शब्दान्कुर्वंति चासकृत्

ಜಿಂಕೆಗಳು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ (ಎಡಬದಿಗೆ) ಅಶುಭವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದವು; ಪಕ್ಷಿ ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಜೀವಿಗಳೂ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ಮರುಮರು ಕಠೋರ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 11

दक्षिणानि तथाऽङ्गानि स्फुरमाणानि वै मुहुः । तस्या मनसि संक्षोभं जनयति निरर्गलम्

ಅವಳ ಬಲಭಾಗದ ಅಂಗಗಳು ಮರುಮರು ಸ್ಪಂದಿಸಿ ನಡುಗಿದವು; ಅದರಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ, ಅಂಕುಶವಿಲ್ಲದ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 12

ताश्च देवस्त्रियः सर्वा नृत्यंति च हसंति च । गायंति च यथोत्साहं तस्याः पार्श्वे व्यवस्थिताः

ಆ ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹದಷ್ಟು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 13

न जानंति च संक्षोभं तथा शकुनजं हृदि । अन्योन्यस्पर्द्धया सर्वा गीतनृत्यपरायणाः

ಅವಳ ಹೃದಯದ ಸಂಕ್ಷೋಭವನ್ನೂ ಶಕುನಜನ್ಯ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅವರು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಗೀತ-ನೃತ್ಯದಲ್ಲೇ ತಲ್ಲೀನರಾದರು.

Verse 14

अहंपूर्वमहंपूर्वं प्रविशामि महामखे । इत्यौत्सुक्यसमोपेतास्ता गच्छंति तदा पथि

“ನಾನೇ ಮೊದಲು, ನಾನೇ ಮೊದಲು ಮಹಾಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವರು ಆಗ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರು.

Verse 191

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्र्या यज्ञागमनकालिकोत्पाताद्यपशकुनोद्भववर्णनंनामैकनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ “ಸಾವಿತ್ರೀ ದೇವಿಯ ಯಜ್ಞಾಗಮನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಶಕುನಗಳ ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ ನಾಮದ ೧೯೧ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।