Adhyaya 187

Verse 1

सूत उवाच । चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततो यज्ञसमुद्भवे । ऋत्विग्भिर्याज्ञिकं कर्म प्रारब्धं तदनंतरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಆ ಆರಂಭವಾದ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಋತ್ವಿಜರು ತಕ್ಷಣವೇ ಯಾಜ್ಞಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 2

सोमपानादिकं सर्वं पशोर्हिंसादिकं तथा । पशोर्गुदं समादाय प्रस्थाता च व्यधारयत्

ಸೋಮಪಾನಾದಿ ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಶುವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಿಂಸಾದಿ ಕರ್ಮಗಳೂ ನೆರವೇರಿದವು. ಪ್ರಸ್ಥಾತೃನು ಪಶುವಿನ ಅಂತರಾಂಗಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಇಟ್ಟನು.

Verse 3

एकांते सदसो मध्ये होमार्थं द्विजसत्तमाः । तस्मिन्व्याकुलतां याते ब्राह्मणः कश्चिदागतः

ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞಸದಸ್ಸಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಹೋಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 4

युवा तत्र प्रविष्टस्तु मांस भक्षणलालसः । ततो गुदं पशोर्दृष्ट्वा भक्षयामास चोत्सुकं

ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಪಶುವಿನ ಅಂತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಅವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 5

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः प्रस्थाता तस्य संनिधौ । भक्षमाणं समालोक्य तं शशाप ततः परम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರಸ್ಥಾತ (ಆಚಾರ್ಯ) ಅವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವಿಟ್ಟನು.

Verse 6

धिग्धिक्पापसमाचार होमार्थं यद्गुदं धृतम् । तत्त्वया दूषितं लौल्याद्यज्ञविघ्नकरं कृतम्

ಧಿಕ್ ಧಿಕ್, ಪಾಪಾಚಾರಿಯೇ! ಹೋಮಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ನೀನು ಲೋಭದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನಕಾರಿಯಾದೆ.

Verse 7

उच्छिष्टेन मया होमः कर्तव्यो नैव सांप्रतम् । राक्षसानामिदं कर्म यत्त्वया समनुष्ठितम्

ಈಗ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ (ಅಪವಿತ್ರ)ವಾದುದರಿಂದ ನಾನು ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಲಾರೆ. ನೀನು ಮಾಡಿದದ್ದು ರಾಕ್ಷಸರ ಕರ್ಮವೇ.

Verse 8

तस्मात्त्वं मम वाक्येन राक्षसो भव मा चिरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನೀನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ರಾಕ್ಷಸನಾಗು.

Verse 9

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यूर्ध्वकेशोऽभवद्धि सः । रक्ताक्षः शंकुकर्णश्च कृष्णदन्तोऽतिभैरवः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ರೋಮಾಂಚದಿಂದ ಊರ್ಧ್ವಕೇಶನಾದನು—ರಕ್ತಾಕ್ಷ, ಶಂಕುಕರ್ಣ, ಕೃಷ್ಣದಂತ ಮತ್ತು ಅತಿಭೈರವ।

Verse 10

लम्बोष्ठो विकरालास्यो मांसमेदोविवर्जितः । त्वगस्थिस्नायुशेषश्च ।चामुण्डाकृतिरेव च

ತೂಗು ತುಟಿಗಳೂ, ವಿಕರಾಳವಾಗಿ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ ಮುಖವೂಳ್ಳವನು; ಮಾಂಸ-ಮೇದವಿಲ್ಲದೆ—ಚರ್ಮ, ಎಲುಬು, ಸ್ನಾಯು ಮಾತ್ರ ಶೇಷ—ಚಾಮುಂಡೆಯಂತೆಯೇ ಭೀಕರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 11

स च विश्वावसुर्नाम पुलस्त्यस्य सुतो मुनिः । मंत्रपूतस्य मांसस्य भक्षणार्थं समागतः

ಅವನು ಪುಲಸ್ತ್ಯನ ಪುತ್ರನಾದ ವಿಶ್ವಾವಸು ಎಂಬ ಮುನಿಯೇ; ಮಂತ್ರಪೂತವಾದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದನು।

Verse 12

वेदवेदांगतत्त्वजः पौत्रस्तु परमेष्ठिनः । तं दृष्ट्वा राक्षसाकारं वित्रेसुः सर्वतो द्विजाः

ಅವನು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞ, ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಪೌತ್ರ; ಆದರೆ ಅವನ ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲೆಡೆಯ ದ್ವಿಜರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದರು।

Verse 13

राक्षोघ्नानि च सूक्तानि जजपुश्चापरे तथा । केचिच्छरणमापन्ना विष्णो रुद्रस्य चापरे

ಕೆಲವರು ರಾಕ್ಷಸಘ್ನ ಸೂಕ್ತಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರು; ಇತರರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರ ಮಾಡಿದರು; ಕೆಲವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣಾದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ರುದ್ರನ ಶರಣಾದರು।

Verse 14

पितामहस्य चान्ये तु गायत्र्याः शरणं गताः । रक्षरक्षेति जल्पन्तो भयसंत्रस्तमानसाः

ಕೆಲವರು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣು ಹೋದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಗಾಯತ್ರೀ ದೇವಿಯ ಶರಣು ಪಡೆದರು. ಭಯದಿಂದ ಕಲುಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ‘ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು’ ಎಂದು ಮರುಮರು ಕೂಗಿದರು।

Verse 15

सोऽपि दृष्ट्वा तदात्मानं गतं राक्षसतां द्विजाः । बाष्पपूर्णेक्षणो दीनः पितामहमुपाद्रवत्

ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಾಕ್ಷಸಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದವನಾಗಿ ಕಂಡ ಆ ದ್ವಿಜನು ದೀನನಾದನು. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಶರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದನು।

Verse 16

स प्रणम्य ततो वाक्यं कृतांजलिरुवाच तम्

ಅವನು ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ನಂತರ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 17

पौत्रोऽहं तव देवेश पुलस्त्यस्य सुतो द्विजः । नीतो राक्षसतामद्य प्रस्थात्रा कोपतो विभो

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನು—ಪುಲಸ್ತ್ಯನ ಪುತ್ರನಾದ ದ್ವಿಜನು. ಹೇ ವಿಭೋ! ಇಂದು ಪ್ರಸ್ಥಾತೃನ ಕೋಪದಿಂದ ನಾನು ರಾಕ್ಷಸಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ।

Verse 18

जिह्वालौल्येन देवेश पशोर्गुदमजानता । भक्षितं तन्मया देव होमार्थं यत्प्रकल्पितम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಾಲಿಗೆಯ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ, ಅದು ಪಶುವಿನ ಗುದವೆಂದು ಅರಿಯದೆ, ಹೇ ದೇವ, ಹೋಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದುದನ್ನೇ ನಾನು ಭಕ್ಷಿಸಿದೆನು।

Verse 19

तस्मान्मानुषताप्राप्त्यै मम देहे दयां कुरु । राक्षसत्वं यथा याति तथा नीतिर्विधीयताम्

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿರಿ, ನಾನು ಪುನಃ ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ. ಈ ರಾಕ್ಷಸಸ್ವಭಾವವು ದೂರವಾಗುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.

Verse 20

तच्छ्रुत्वा जल्पितं तस्य दयां कृत्वा पितामहः । प्रतिप्रस्थातरं सामवाक्यमेतदुवाच ह

ಅವನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಿತಾಮಹನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ದ್ರವಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಪ್ರಸ್ಠಾತೃನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನಕರವಾದ ಸಾಮವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 21

बालोऽयं मम पौत्रस्तु कृत्याकृत्यं न वेत्ति च । तस्मात्त्वं राक्षसं भावं हरस्वास्य द्विजोत्तम

ಇವನು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗ, ಇನ್ನೂ ಬಾಲಕ; ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಅವನ ರಾಕ್ಷಸಭಾವವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿರಿ.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा स मुनिः प्राह प्रायश्चित्तं मखे तव । अनेन जनितं देव गुदं दूषयता विभो

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವ, ನಿನ್ನ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ದೋಷ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಇವನು ಪಶುವಿನ ಗುುದಭಾಗವನ್ನು (ಯಜ್ಞನಿಯತ ಭಾಗವನ್ನು) ದೂಷಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಹೇ ವಿಭೋ.

Verse 23

तस्मादेष मया शप्तो यज्ञविघ्नकरो मम । नाहमस्य हरिष्यामि राक्षसत्वं कथंचन

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ಇವನನ್ನು ನನ್ನ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವವನೆಂದು ಶಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವನ ರಾಕ್ಷಸತ್ವವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 24

नर्मणापि मया प्रोक्तं कदाचिन्नानृतं वचः

ನಾನು ಹಾಸ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅಸತ್ಯ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿಲ್ಲ.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । प्रायश्चित्तं करिष्येऽहं यज्ञस्यास्य प्रसिद्धये । दक्षिणा गौर्यथोक्ता च कृत्वा होमं विधानतः । त्वमस्य राक्षसं भावं हरस्व मम वाक्यतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಯಜ್ಞದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು. ಗೌರಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಹೋಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ನನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಅವನ ರಾಕ್ಷಸಭಾವವನ್ನು ನೀನು ದೂರಮಾಡು.

Verse 26

सोऽब्रवीच्छीतलो वह्निर्यदि स्यादुष्णगुः शशी । तन्मे स्यादन्यथा वाक्यं व्याहृतं प्रपितामह

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಅಗ್ನಿ ಶೀತಳವಾಗಲಿ, ಚಂದ್ರನು ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ನೀಡಲಿ; ಅಷ್ಟೇ ಆಗ, ಓ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ, ನಾನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ವಚನ ಬೇರೆ ಆಗಬಹುದು.

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा चैव तु निश्चितम् । विश्वावसुं विधिः प्राह ततो राक्षसरूपिणम्

ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಗ ರಾಕ್ಷಸರೂಪಧಾರಿ ವಿಶ್ವಾವಸುವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 28

त्वं वत्सानेन रूपेण तिष्ठ तावद्वचो मम । कुरुष्व ते प्रयच्छामि येन स्थानमनुत्तमम्

ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ನೀನು ಈಗ ವತ್ಸಮುಖ ರೂಪದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲು. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು; ಅದರಿಂದಲೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅನುತ್ತಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 29

चमत्कारपुरस्यास्य पश्चिमस्थानमाश्रिताः । सन्त्यन्ये राक्षसास्तत्र मर्यादायां व्यवस्थिताः

ಈ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ರಾಕ್ಷಸರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಮર્યಾದೆಯ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 31

तत्र प्रभुत्वमातिष्ठ नागराणां हिते स्थितः । राक्षसा बहवः संति कूष्मांडाश्च पिशाचकाः

ಅಲ್ಲಿ ನಾಗರರ ಹಿತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಾಕ್ಷಸರು ಇದ್ದಾರೆ; ಕೂಷ್ಮಾಂಡರು ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚರೂ ಇದ್ದಾರೆ।

Verse 32

ये चान्ये राक्षसाः केचिद्दुष्टभावसमाश्रिताः । तत्र गच्छंति ये सर्वे निगृह्णंति च तत्क्षणात्

ಇನ್ನೂ ದುಷ್ಟಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಬೇರೆ ಯಾವ ರಾಕ್ಷಸರೇ ಆಗಲಿ—ಅಲ್ಲಿ ಹೋದವರೆಲ್ಲರೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

भूताः प्रेताः पिशाचाश्च कूष्मांडाश्च विशेषतः । नागरं तु पुरो दृष्ट्वा तद्भयाद्यांति दूरतः

ಭೂತಗಳು, ಪ್ರೇತಗಳು, ಪಿಶಾಚಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೂಷ್ಮಾಂಡರು—ನಾಗರನನ್ನು ಎದುರು ಕಂಡು ಅವನ ಭಯದಿಂದ ದೂರ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 34

तद्गच्छ पुत्र तत्र त्वं सर्वेषामधिपो भव । राक्षसानां मया दत्तं तव राज्यं च सांप्रतम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುತ್ರನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು; ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗು. ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ನಿನಗೆ ದತ್ತವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 35

राक्षस उवाच । आधिपत्ये स्थितस्यैवं राक्षसानां पितामह । किं मया तत्र भोक्तव्यं तेभ्यो देयं च किं वद

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ರಾಕ್ಷಸರ ಪಿತಾಮಹಾ! ನಾನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಭುಂಜಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಏನು ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು।

Verse 36

राज्ञा चैव यतो देयं भृत्यानां भोजनं विभो । तन्ममाचक्ष्व देवेश दयां कृत्वा ममोपरि

ಹೇ ವಿಭೋ! ರಾಜನು ತನ್ನ ಭೃತ್ಯರಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಕರ್ತವ್ಯವೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ದೇವೇಶಾ! ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಮಾಡಿ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 37

न करोति च यो राजा ।भृत्यवर्गस्य पोषणम् । रौरवं नरकं याति स एवं हि श्रुतं मया

ಭೃತ್ಯವರ್ಗದ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡದ ರಾಜನು ‘ರೌರವ’ ಎಂಬ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ।

Verse 38

ब्रह्मोवाच । यच्छ्राद्धं दक्षिणाहीनं तिलैर्दर्भैर्विवर्जितम् । तत्सर्वं ते मया दत्तं यद्यपि स्यात्सुतीर्थगम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ, ತಿಲ ಮತ್ತು ದರ್ಭವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಲ್ಪಡುವ ಯಾವ ಶ್ರಾದ್ಧವೋ, ಅದು ಸುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದರೂ ಅದರ ಸಮಸ್ತ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 39

यच्छ्राद्धं सूकरः पश्येन्नारी वाथ रजस्वला । कौलेयकोऽथ वालेयस्तत्सर्वं ते भविष्यति

ಯಾವ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಹಂದಿ ನೋಡುತ್ತದೋ, ಅಥವಾ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ ನೋಡುತ್ತಾಳೋ, ಅಥವಾ ನಾಯಿ (ಕೀಳ್ಜಾತಿಯದಾಗಲಿ ಬೀದಿನಾಯಿಯಾಗಲಿ) ನೋಡುತ್ತದೋ—ಆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ದೋಷವೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಸೇರಲಿದೆ।

Verse 40

विधिहीनं तु यच्छ्राद्धं दर्भेर्वा मूलवर्जितैः । वितस्तेरधिकैर्वापि तत्सर्वं ते भविष्यति

ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧ, ಅಥವಾ ಬೇರುರಹಿತ ದರ್ಭಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದದು, ಇಲ್ಲವೆ ವಿಧಿಸಿದ ‘ವಿತಸ್ತಿ’ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಮಾಡಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದದು—ಅದೆಲ್ಲದ ದೋಷ ನಿನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ.

Verse 41

तिलं वा तैलपक्वं वा शूकधान्यमथापि वा । न यत्र दीयते श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ಯಾವ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು, ಅಥವಾ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ, ಅಥವಾ ಹೊಲೆಯುಳ್ಳ ಧಾನ್ಯ (ಶೂಕಧಾನ್ಯ) ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ—ಆ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿನಗೆ ದೋಷಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 42

अस्नातैर्यत्कृतं श्राद्धं यच्चाधौतांबरैः कृतम् । तैलाभ्यंगयुतैश्चैव तत्ते सर्वं भविष्यति

ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೆ, ಅಥವಾ ತೊಳೆಯದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಣ್ಣೆ ಅಭ್ಯಂಗದ ಎಣ್ಣೆ ಲೇಪಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧ—ಅದೆಲ್ಲದ ದೋಷ ನಿನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ.

Verse 43

यद्वा माहिषिको भुंक्ते श्वित्री वा कुनखोऽपि वा । कुष्ठी वाथ द्विजो भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ಅಥವಾ ಮಾಹಿಷಿಕ, ಶ್ವಿತ್ರೀ (ಶ್ವೇತಕುಷ್ಠ), ಕುನಖ (ನಖರೋಗಿ), ಅಥವಾ ಕುಷ್ಠರೋಗಿ—ಇಂತಹವನು ಶ್ರಾದ್ಧಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ದೋಷ ನಿನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅಂಟುತ್ತದೆ.

Verse 44

हीनांगो वाऽथ यद्भुंक्तेऽधिकांगो वाथ निंदितः । महाव्याधिगृहीतो वा चौरो वार्द्धुषिकोऽपि वा । यत्र भुंक्तेऽथवा श्राद्धे तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಂಗವಿಲ್ಲದವನು, ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅಂಗವಿರುವವನು, ಅಥವಾ ನಿಂದಿತನು, ಅಥವಾ ಗಂಭೀರ ರೋಗಗ್ರಸ್ತನು, ಅಥವಾ ಕಳ್ಳ, ಅಥವಾ ಬಡ್ಡಿಖೋರ—ಇಂತಹವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ದೋಷ ನಿನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅಂಟುತ್ತದೆ.

Verse 45

श्यावदन्तस्तु यद्भुंक्ते यद्भुंक्ते वृषलीपतिः । विनग्नो वाथ यद्भुंक्ते तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಾದ ಹಲ್ಲುಳ್ಳವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೂ, ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯ ಪತಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಧನಗ್ನ/ನಗ್ನನಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೂ—ಆ ದೋಷವು ನಿನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಅಂಟುತ್ತದೆ.

Verse 46

यो यज्ञो दक्षिणाहीनो यश्चाशौचयुतैः कृतः । ब्रह्मचर्यविहीनस्तु तत्फलं ते भविष्यति

ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞ, ಅಥವಾ ಆಶೌಚದಿಂದ ಕಲుషಿತರಾದವರಿಂದ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞ, ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞ—ಅದರ ಫಲ, ಹೇ ಸಂಬೋಧಿತ, ನಿನ್ನ ಪಾಲಾಗುವುದು.

Verse 47

यस्मिन्नैवातिथिः पूज्यः श्राद्धे वा यज्ञकर्मणि । संप्राप्ते वैश्वदेवांते तत्ते सर्वं भविष्यति

ಯಾವ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಾಗಲಿ ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಾಗಲಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗೆ ಪೂಜೆ-ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈಶ್ವದೇವ ಅಂತ್ಯಾಹುತಿಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ—ಆ ಸಮಸ್ತ ಪುಣ್ಯ ನಿನ್ನದೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 48

आवाहनात्परं यत्र मौनं न श्राद्धदश्चरेत् । ब्राह्मणो वाऽथ भोक्ता च तत्ते श्राद्धं भविष्यति

ಆವಾಹನದ ನಂತರ ಶ್ರಾದ್ಧವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಿದ ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದಾಗಲಿ ಭೋಕ್ತನಿಂದಾಗಲಿ—ಆ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿನ್ನದೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

मृन्मयेषु च पात्रेषु यः श्राद्धं कुरुते नरः । भिन्नपात्रेषु वा यच्च तत्ते सर्वं भविष्यति

ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು, ಅಥವಾ ಬಿರುಕು/ಒಡೆದ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು—ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

प्रत्यक्षलवणं यत्र तक्रं वा विकृतं भवेत् । जातीपुष्पप्रदानं च तत्ते सर्वं भविष्यति

ಎಲ್ಲಿ ಅನೌಚಿತವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಉಪ್ಪನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೋ, ಅಥವಾ ತಕ್ರ (ಮಜ್ಜಿಗೆ) ವಿಕೃತ/ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೋ, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅನರ್ಹವಾಗಿ ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಪುಷ್ಪದಾನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೋ—ಅದೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಸೇರಲಿದೆ।

Verse 51

यजमानो द्विजो वाथ ब्रह्मचर्यविवर्जितः । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं त्रिपात्रेण विवर्जितम्

ಯಜಮಾನನು—ದ್ವಿಜನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮತ್ತಾರಾಗಲಿ—ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ನಿಯಮವಿಲ್ಲದವನಾದರೆ, ತ್ರಿಪಾತ್ರ ವಿಧಾನವಿಲ್ಲದ ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದಂತೆಯೇ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 52

आयसेन तु पात्रेण यत्रान्नं च प्रदीयते । तच्छ्राद्धं ते मया दत्तं तथान्यदपि हीयते

ಎಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೋ, ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡಿದಂತೆಯೇ ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಪುಣ್ಯವೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 53

मंत्रक्रियाभ्यां यत्किचिद्रात्रौ दत्तं हुतं तथा । सक्रांतिसोमपर्वभ्यां व्यति रिक्तं तु कुत्सितम्

ಮಂತ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಏನಾದರೂ ದಾನ ಅಥವಾ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ—ಅದು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸೋಮಪರ್ವ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಡೆದಿದ್ದರೆ—ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿಂದನೀಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 54

इत्युक्त्वा विररामाशु ब्रह्मा लोकपितामहः । राक्षसः सोऽपि तत्रापि लेभे स्थानं तु राक्षसम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಯಿತು; ಆ ರಾಕ್ಷಸನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ರಾಕ್ಷಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 187

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठ नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये राक्षसप्राप्यश्राद्धवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀ-ಸಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದೊಳಗಿನ “ರಾಕ್ಷಸಪ್ರಾಪ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧವರ್ಣನ” ಎಂಬ ನೂರ ಎಂಭತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।