Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅವನಿಗೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ರಾತ್ರಿ ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

ನಾನು ಜೀವಿಸುವವರೆಗೂ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ನೀನೇ ನನ್ನ ಭರ್ತನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

ಇದು ಏನು—ಇಂದ್ರಜಾಲದಂತ ಮಾಯೆಯೇ? ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಸಾಧನೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಶಕ್ತಿಯೇ? ಇಲ್ಲವೇ ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರಸಾದವೇ, ನೀನು ಇಂತಹ ಅತಿಶಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದು?

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

ನೀನು ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೆ; ಆಗ ನೀನು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

ನಿನ್ನ ಕಪಟದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವೆನು.

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮನು ಆಗ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು; ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಮಧುರಾಕ್ಷರಗಳ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

ಸಾಧು, ಪ್ರಿಯೆ! ನೀನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚೇಷ್ಟಿತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಹೇ ಸುಭಗೇ, ನಾನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಣಿಭದ್ರನಿಂದ (ಅಂತೆ) ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ವಿಪ್ರನೇ.

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

ಪರಿಹಾಸಿತನಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಚಂದ್ರಸನ್ನಿಭ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಾನು ಚಮತ್ಕಾರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದೆ. ಅವರು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನನಗೆ ಅದೇ ರೂಪವನ್ನೂ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

ಮಾಹಿಕಾ ಹೇಳಿದಳು— ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಕಾಮದೇವನ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದೆನು.

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹೋಗಿ ದಿನನಾಯಕ (ಸೂರ್ಯ) ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವೆನು; ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನಿನಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಂಥದೇ ರೂಪವನ್ನು ನೀಡಲಿ.

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಈ ರೂಪವೂ ಈ ಯೌವನವೂ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಪಡೆಯಲಾರದೆ ಇದ್ದರೆ?

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಪುಷ್ಪಸದೃಶವಾದ ಗುಟಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಬಾಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟನು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಕಂಡಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ರೂಪವನ್ನು ಅವನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

ನಂತರ ಮಾಹೀ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ರೋಮಾಂಚಿತಳಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಫಲವಾಯಿತು; ನನ್ನ ಯೌವನವೂ ರೂಪವೂ ಸಫಲವಾದವು; ಏಕೆಂದರೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಬಯಸಿದ ಕಾಂತ, ಮದನೋಪಮನಾದ ನೀನು ನನಗೆ ಲಭಿಸಿದ್ದೀ।

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನನಗೆ ಕಾಮಜನ್ಯ ಸುಖ ಲಭಿಸಲಿಲ್ಲ—ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವೂ ಅಲ್ಲ; ಹೇಗೋ ವೃದ್ಧನ ಸೇವೆಯಲ್ಲೇ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು।

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೋಗಿಸು; ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

ಪುಷ್ಪನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ನಿನ್ನ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೋ, ಅಥವಾ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಏಕತ್ವ ಹೊಂದಬೇಕೋ? ಪ್ರಿಯೆ, ನೀನು ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ದೊರೆತೆಯೆ; ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದು।

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಅವಳನ್ನು ಸಣ್ಣ ಗುಟಿಕೆಯಾಗಿಸಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಪುಷ್ಪನು ಹಾಗೆಯೇ (ಆ ಪರಿವರ್ತಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ) ಆಯಿತನು।

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

ಹೀಗೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದಿತು. ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು; ಕನ್ಯೆಯರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಜನಿಸಿದರು।

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

ಅವನು ವೃದ್ಧತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ಜರೆಯ ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಆಗ ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ನನ್ನಿಂದ ಮಹಾಪಾಪವಾಗಿದೆ।’

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

‘ಆ ದುರ್ದೈವಿ ಮಣಿಭದ್ರನು ಮಿಥ್ಯಾಚಾರದಿಂದ ಹತನಾದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಸವಕ್ಕೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು।’

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆನು; ಅದರಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

ಹೀಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪುಷ್ಪನು ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ‘ಚಮತ್ಕಾರಪುರ’ ಎಂಬ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅವರ ಯೋಗ್ಯ ಪಾಲನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನೀಡಿ, ಅವನು ಆ ಸೂರ್ಯದೇವನಿಗಾಗಿ ಶೋಭನವಾದ ಪ್ರಾಸಾದ-ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಮುಖ್ಯನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು— “ನನಗಾಗಿ ‘ಚಾತುಶ್ಚರಣ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಮೂಹವನ್ನು ಕರೆತರು।”

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

ನಾನು ಮುಂಚೆ ನಿಂತು ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದಾಗಿರಲೆಂದು, ವಿಧಿಯಂತೆ ‘ಪುರಶ್ಚರಣ’ ಎಂಬ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ‘ಪುಷ್ಪನ ಪಾಪಕ್ಷಾಲನಾರ್ಥ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಗಮನ ಹಾಗೂ ಪುರಶ್ಚರಣಾರ್ಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಮಂತ್ರಣವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ನೂರ ಅರವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕ್ಷಣವು ಅನುಕೂಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮೈಥುನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತರಾದರು; ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕಾಮದೇವನ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।