Adhyaya 154

Verse 1

सूत उवाच । या नारी तत्र सत्कुण्डे स्नात्वा तां पार्वतीं पुनः । दृष्ट्वा स्नाति ततस्तीर्थे तस्मिन्रूपमये शुभे

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸತ್ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಆ ರೂಪಮಯ ಶುಭ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾಳೋ—

Verse 2

पुनश्च पार्वतीं पश्येच्छ्रद्धया परया युता । सद्यः सा मुच्यते कृत्स्नैराजन्ममरणांतिकैः

ಮತ್ತೆ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣದವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 3

तत्रैवास्ति जयानाम पार्वत्याः किंकरी द्विजाः । तया तत्र कृतं कुण्डं गौरीकुण्डसमीपतः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿಯ ಕಿಂಕರಿ ‘ಜಯಾ’ ಎಂಬ ಸೇವಿಕೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಂದಲೇ ಗೌರೀಕುಂಡದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಂಡ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 4

या तत्र कुरुते स्नानं तृतीयादिवसेऽबला । सुतसौभाग्यसंपन्ना सा भवेत्पतिवल्लभा

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಅಲ್ಲಿ ತೃತೀಯಾದಿ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಅವಳು ಪುತ್ರಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ ಪತಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 5

तथान्यदपि तत्रास्ति विजयाकुण्डमुत्तमम् । तत्र स्नाताऽपि वंध्या स्त्री जायते पुत्रसंयुता

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ‘ವಿಜಯಾ-ಕುಂಡ’ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಂಡವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ವಂಧ್ಯೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಪುತ್ರವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 6

न च पश्यति पुत्राणां कदाचिद्व्यसनं द्विजाः । न वियोगं न दुःखं च स्वप्नांते च कदाचन

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಪುತ್ರರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ವಿಪತ್ತು ಸಂಭವಿಸುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಕಾಣರು; ವಿಯೋಗವೂ ಇಲ್ಲ, ದುಃಖವೂ ಇಲ್ಲ—ಸ್ವಪ್ನಾಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 7

काकवंध्याऽपि या नारी तत्र स्नानं समाचरेत् । सा पुत्रान्विविधांल्लब्ध्वा स्वर्गलोके महीयते

‘ಕಾಕವಂಧ್ಯೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 8

ऋषय ऊचुः । एतेषां सूत तीर्थानां तीर्थमस्ति सुसिद्धिदम् । क्वचित्किंञ्चिद्भवेत्सिद्धिर्यत्र स्नानाच्छरीरजा

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ಈ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ತೀರ್ಥವಿದೆಯೇ? ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ನಾನದಿಂದಲೇ ದೇಹಜ ಸಿದ್ಧಿಯೂ ಉಂಟಾಗುವ ಸ್ಥಳವಿದೆಯೇ?

Verse 9

सूत उवाच । सप्तविंशतिलिंगानि यानि संति द्विजोत्तमाः । तेषां मध्येऽभवत्सिद्धिरेकस्मिन्निखिला द्विजाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಲಿಂಗಗಳಿವೆ. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 10

एकस्य सत्त्वयुक्तस्य वीरव्रतयुतस्य च । आश्विनस्य चतुर्दश्यां कृष्णायां द्विजसत्तमाः

ಆ ಒಂದೇ ಲಿಂಗಾರ್ಥವಾಗಿ—ಸತ್ತ್ವಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ವೀರವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿ ಇರುವವನು ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ—

Verse 11

अर्धरात्रे विधानेन तेषां पूजां करोति यः । प्रागुक्तं जपनं भक्त्या स क्रमात्साधकोत्तमः

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಜಪವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸುವವನು—ಕ್ರಮೇಣ ಸಾಧಕೋತ್ತಮನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

अंगन्यासं विधायोच्चैः क्षुरिकासूक्तमुच्चरत् । तेषामग्रे पुनः सम्यक्पूजयित्वा च शंकरम्

ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಕ್ಷುರಿಕಾ-ಸೂಕ್ತವನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ನಂತರ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪುನಃ ಪೂಜಿಸಿ—

Verse 13

पृथगेकैकशो भक्त्या पूजयेद्दिक्पतींश्च वै

ನಂತರ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾದ ದಿಕ್ಪತಿಗಳನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 14

अथाऽगत्य गणेशो वै विकरालो भयानकः । लंबोदरो वै नग्नश्च कृष्णदन्तसमुद्भवः

ಅನಂತರ ಗಣೇಶನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು—ವಿಕರಾಳ ಹಾಗೂ ಭಯಾನಕ ರೂಪದಿಂದ; ಲಂಬೋದರ, ನಗ್ನ, ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ದಂತಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರकटನಾದನು।

Verse 15

खड्गहस्तोऽब्रवीद्युद्धं प्रकुरुष्व मया समम् । मुक्त्वैतत्कपटं भूमौ यदि वीरोऽसि सात्त्विकः

ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನೊಡನೆ ಸಮಯುದ್ಧ ಮಾಡು. ನೀನು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ವೀರನಾದರೆ ಈ ಕಪಟವನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ತ್ಯಜಿಸು.”

Verse 16

ततस्तत्कर्षणाच्चापि यस्तेनाशु प्रताड्यते । स तेनैव शरीरेण नीयते तेन तत्पदम्

ನಂತರ ಆ ಎಳೆತದಿಂದಲೂ, ಯಾರು ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊಡೆತಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅದೇ ಮೂಲಕ—ಅದೇ ದೇಹದೊಡನೆ—ಆ ಪರಮ ಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

यत्र स्थाने जरामृत्युर्न शोकश्च कदाचन । तथा चित्रेश्वरीपीठे सिद्धिरेकस्य कीर्तिता

ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜರೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮರಣವೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವಾಗಲೂ ಶೋಕವೂ ಇಲ್ಲ—ಅಂತಹ ಚಿತ್ರೇಶ್ವರಿ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ (ಅದ್ವಿತೀಯ) ಸಿದ್ಧಿಯು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 19

माघकृष्णचतुर्दश्यां यः पीठं तत्र पूजयेत् । आगमोक्तविधानेन सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ಮಾಘ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪೀಠವನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ—ಆಗಮೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ, ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ—

Verse 20

सिद्धिमूल्ये न गृह्णातु कश्चिच्चेदस्ति सात्त्विकः । ततश्च याचते यश्च प्रगृह्णाति च सद्द्विजाः

ನಿಜವಾಗಿ ಸಾತ್ತ್ವಿಕನಾದವನು ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ‘ಮೌಲ್ಯ’ವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಬೇಡುವವರೂ, ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರೂ—ಆ ಹೆಸರಿನ ಸದ್ದ್ವಿಜರು—

Verse 21

स तमादाय निर्याति यत्र देवो महेश्वरः । हाटकेश्वरजं लिंगं चित्रशर्मप्रतिष्ठितम्

ಅವನು ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ—ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಲಿಂಗವು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 22

तस्य स्थानस्य मध्यस्थो यस्तं पूजयते नरः । शिवरात्रौ निशीथे च पुष्पलक्षणभक्तितः । सुसिद्धिमाप्नुयात्तूर्णं स शरीरेण तत्क्षणात्

ಆ ಪವಿತ್ರಸ್ಥಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಶಿವರಾತ್ರಿಯ ನಿಶೀಥಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು—ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ದೇಹಸಹಿತ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

सिद्धिस्थानानि सर्वाणि तस्मिन्क्षेत्रे स्थितानि वै । वीरव्रतप्रयुक्तानां मानवानां द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ‘ಸಿದ್ಧಿಸ್ಥಾನಗಳು’ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ; ಅವು ವೀರವ್ರತದಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತರಾದ ಮಾನವರಿಗೆ (ಫಲಪ್ರದ) ಆಗಿವೆ।

Verse 24

ऋषय ऊचुः । तामसो यस्त्वया प्रोक्तः सिद्धिमार्गो महामते । अनर्हो ब्राह्मणेन्द्राणां श्रोत्रियाणां विशेषतः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದ ಸಿದ್ಧಿಯ ತಾಮಸ ಮಾರ್ಗವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಪಂಡಿತರಿಗೆ, ಅನರ್ಹವಾಗಿದೆ।

Verse 25

शुद्धान्तः करणैः सूत भूतहिंसाविवर्जितैः । यथा संप्राप्यते मोक्षो ब्राह्मणैः सुचिरादपि

ಹೇ ಸೂತನೇ! ಶುದ್ಧ ಅಂತಃಕರಣದಿಂದ ಮತ್ತು ಭೂತಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ—ಬಹಳ ಕಾಲವಾದರೂ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 26

तत्त्वं ब्रूहि महाभाग मोक्षोपायं द्विजन्मनाम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು—ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷೋಪಾಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು।

Verse 27

सूत उवाच । रुद्रैर्दशभिः संयुक्तमानंदेश्वरकं तथा । स्नात्वा तदग्रतः कुण्डे शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದಶ ರುದ್ರರೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ಆನಂದೇಶ್ವರಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅದರ ಮುಂದಿರುವ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 28

संसिद्धिमाप्नुयान्मर्त्यो दुर्लभां त्रिदशैरपि । माघमासे नरः स्नात्वा विश्वामित्रह्रदे नरः

ಮನುಷ್ಯನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನು; ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ।

Verse 29

प्रत्यूषे तिलपात्रं च ब्राह्मणाय निवेदयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्म लोके महीयते

ಪ್ರತ್ಯೂಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಎಳ್ಳಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಸರ್ವಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

यद्यपि स्याद्दुराचारः सर्वाशी सर्वविक्रयी । सुपर्णाख्यस्य देवस्य पुरतः श्रद्धयाऽन्वितः

ಅವನು ದುರುಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾರುವವನಾಗಿದ್ದರೂ; ಆದರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸುಪರ್ಣನಾಮ ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ।

Verse 31

प्रायोपवेशनं कृत्वा ह्युपवासपरो नरः । यस्त्यजेन्मानवः प्राणान्न स भूयोऽभिजायते

ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶನ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡಿ ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 32

एवं सिद्धित्रयं प्रोक्तं ब्राह्मणानां हितावहम् । सात्त्विकं ब्राह्मणश्रेष्ठाः शंसितं त्रिदशैरपि

ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತ್ರಿವಿಧ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಇದು ಸಾತ್ತ್ವಿಕವಾಗಿದ್ದು ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 33

अन्यानि तत्र तीर्थानि देवतायतनानि च । तानि स्वर्गप्रदान्याहुर्मुनयः शंसितव्रताः

ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳೂ ದೇವಾಲಯಗಳೂ ಇವೆ; ವ್ರತಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮುನಿಗಳು ಅವು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

एतद्वः सर्वमाख्यातं क्षेत्रमाहात्म्यमुत्तमम् । हाटकेश्वरदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ—ಹಾಟಕೇಶ್ವರದೇವನ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ, ಅದು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 35

योऽत्र सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वा पश्यति भक्तितः । सर्वाण्यायतनान्येव स पापोऽपि विमुच्यते

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು, ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪಬಂಧದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

एतत्खंडं पुराणस्य प्रथमं परिकीर्तितम् । कार्तिकेयप्रणीतस्य सर्वपापहरं शुभम्

ಪುರಾಣದ ಈ ಖಂಡವು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಕಾರ್ತಿಕೇಯಪ್ರಣೀತ, ಶುಭಕರ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ.

Verse 37

यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । इह भुक्त्वा सुविपुलान्भोगान्याति त्रिविष्टपम्

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಸಮಾಹಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಂತರ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ) ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वदानैश्च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति शृण्वञ्छ्रद्धासमन्वितः

ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳ ಪುಣ್ಯವೂ, ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳ ಫಲವೂ—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವನು ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

श्रुत्वा पुराणमेतद्धि जन्मकोटिसमुद्भवात् । पातकाद्विप्रमुच्येत कुलानामुद्धरेच्छतम्

ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವನು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಶೀಘ್ರ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ವಂಶದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

ततो व्यासः पूजनीयो वस्त्रदानादिभूषणैः । गोभूहिरण्यनिर्वापैर्दानैश्च विविधैरपि

ಆದ್ದರಿಂದ ವ್ಯಾಸರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ವಸ್ತ್ರದಾನಾದಿ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಗೋ, ಭೂಮಿ, ಹಿರಣ್ಯನಿಕ್ಷೇಪ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿವಿಧ ದಾನಗಳಿಂದಲೂ.

Verse 41

तेन संपूजितो व्यासः कृष्णद्वैपायनः मनुः । साक्षात्सत्यवतीपुत्रो येन व्यासः सुपूजितः

ಆ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮುನಿ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ ವ್ಯಾಸರು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸాక్షಾತ್ ಸತ್ಯವತೀಪುತ್ರರು; ಅವರಿಂದ ವ್ಯಾಸರಿಗೆ ಸುಪೂಜೆ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

Verse 42

एकमप्यक्षरं यस्तु गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा ह्यनृणी भवेत्

ಗುರು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನಾದರೂ ಬೋಧಿಸಿದರೆ, ಆ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಧನವಿಲ್ಲ; ದಾನಕೊಟ್ಟು ನಿಋಣನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 43

एतत्पवित्रमायुष्यं धन्यं स्व स्त्ययनं महत् । यच्छ्रुत्वा सर्वदुःखेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ಇದು ಪವಿತ್ರವೂ, ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧಕವೂ, ಧನ್ಯವೂ, ಸ್ವಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಮಹತ್ತಾದ ವರವೂ ಆಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 154

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये चित्रेश्वरीपीठक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರೇಶ್ವರೀಪೀಠ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 154ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.