Adhyaya 153

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति रूपतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यग्विरूपो रूपवान्भवेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅನುತ್ತಮ ತೀರ್ಥವಿದೆ, ಅದರ ಹೆಸರು ರೂಪತೀರ್ಥ; ಅಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ವಿರೂಪನಾದರೂ ರೂಪವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

पूर्वं भगवता तेन ब्रह्मणा लोक कर्तृणा । सृष्टिं कृत्वा च विस्तीर्णां यथोक्तं च चतुर्विधाम्

ಹಿಂದೆ ಲೋಕಕರ್ತೃನಾದ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಯಥೋಕ್ತವಾಗಿ, ವಿಶಾಲವಾದ ಚತುರ್ವಿಧ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 3

ततः स चिन्तयामास रूपसंचयसंयुताम् । एकामप्सरसं दिव्यां देवमायां सृजाम्यहम्

ನಂತರ ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ರೂಪಸಂಚಯದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು, ದೇವಮಾಯೆಯನ್ನೇ ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವೆನು।”

Verse 4

ततश्च सर्वदेवानां समादाय तिलंतिलम् । रूपं च निर्ममे पश्चादत्याश्चर्यमयीं च ताम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರಿಂದ ತಿಲತಿಲ ಅಂಶವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ನಂತರ ಅವಳ ರೂಪಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅವಳನ್ನು ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯಮಯಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು।

Verse 5

यां दृष्ट्वा क्षोभमापन्नः स्वयमेव पितामहः

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ವಯಂ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕೂಡ ಕ್ಷೋಭಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು।

Verse 6

ततस्तां प्रेषयामास कैलासं प्रति पद्मजः । गच्छ देवि महादेवं प्रणमस्व शुचिस्मिते

ನಂತರ ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವಳನ್ನು ಕೈಲಾಸದತ್ತ ಕಳುಹಿಸಿ— “ಹೋಗು ದೇವಿ, ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡು, ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 7

ततः सा सत्वरं गत्वा कैलासं पर्वतोत्तमम् । अपश्यच्छंकरं तत्र निर्विष्टं पार्वतीसमम्

ನಂತರ ಅವಳು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಪರ್ವತೋತ್ತಮ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಶಂಕರನನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 9

शंकरोऽपि च तां दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः । सुदृष्टां नाकरोद्भीत्या पार्श्वस्थां वीक्ष्य पार्वतीम् । ततः प्रदक्षिणां चक्रे सा प्रणम्य महेश्वरम् । श्रद्धया परया युक्ता कृतांजलिपुटा स्थिता

ಶಂಕರನೂ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ಆದರೆ ಮರ್ಯಾದಾಭಯದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ನಂತರ ಅವಳು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದಳು; ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ನಿಂತಳು।

Verse 10

यावद्दक्षिणपार्श्वस्था तावद्वक्त्रं स दक्षिणम् । प्रचकार महादेवस्तदुपाकृष्टलोचनः

ಅವಳು ಅವರ ಬಲಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವರೆಗೆ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಬಲದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡನು; ಅವಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತವಾದ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ನೋಡಿದನು।

Verse 11

पश्चिमायां यदा साऽभूत्प्रदक्षिणवशाच्छुभा । पश्चिमं वदनं तेन तदर्थं च कृतं ततः

ಆ ಶುಭಳಾದವಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಬಲದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಪಾರ್ಶ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದೇವನು ಪಶ್ಚಿಮಮುಖವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 12

एवमुत्तरसंस्थायां तस्यां देवेन शंभुना । उत्तरं वदनं क्लृप्तं गौरीभीतेन चेतसा । न ग्रीवां चालयामास कथंचिदपि स द्विजाः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಳು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದಾಗ, ಗೌರಿಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಂಭುದೇವನು ಉತ್ತರಮುಖವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು; ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಕದಲಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 13

एतस्मिन्नंतरे तत्र नारदो मुनिपुंगवः । अब्रवीत्पार्वतीं पश्चात्प्रणिपत्य महेश्वरम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ನಾರದನು ಮೊದಲು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 14

नारद उवाच । पश्य पार्वति ते पत्युश्चेष्टितं गर्हितं यथा । दृष्ट्वा रूपवतीं नारीं कृतं ।मुखचतुष्टयम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪಾರ್ವತಿ, ನೋಡು, ನಿನ್ನ ಪತಿಯ ವರ್ತನೆ ಎಷ್ಟು ಗರ್ಹಿತವಾಗಿದೆ; ರೂಪವತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ತನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡನು।

Verse 16

हास्यस्य पदवीमद्य त्वं गमिष्यसि पार्वति । सर्वासां देवपत्नीनां ज्ञात्वान्यासक्तमीश्वरम्

ಪಾರ್ವತಿ, ಇಂದು ಎಲ್ಲಾ ದೇವಪತ್ನಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ನೀನು ಹಾಸ್ಯದ ಪಾತ್ರವಾಗುವೆ; ಈಶ್ವರನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವರು ತಿಳಿದಾಗ.

Verse 17

एतद्देवि विजानासि यादृक्चित्तं शिवोद्भवम् । अस्या उपरि वेश्याया निंदिताया विचक्षणैः

ದೇವಿ, ಶಿವೋದ್ಭವ ಮನಸ್ಸು ಎಂಥದ್ದೆಂದು ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವೆ; ಆದರೂ ಅದು ವಿವೇಕಿಗಳು ನಿಂದಿಸುವ ಈ ವೇಶ್ಯೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ತಿರುಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

समादाय निजे हर्म्य एतां संस्थापयिष्यति । परं लज्जासमोपेतो न ब्रवीति वचः शुभे

ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನದೇ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವನು; ಆದರೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹೇ ಶುಭೆ, ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 19

अहमेतद्विजानामि न त्वया सदृशी क्वचित् । अस्ति नारी तथाऽन्योपि विजानाति सुरेश्वरि

ನಾನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ನಿನ್ನಂತಹ ಸ್ತ್ರೀ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನಂತೆ ಅರಿಯುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 20

ततो निरोधया मास द्रुतं सा पर्वतात्मजा । सर्वनेत्राणि देवस्य महिषीधर्ममाश्रिता

ಆಮೇಲೆ ಪರ್ವತಾತ್ಮಜೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ (ಅವನನ್ನು) ತಡೆದಳು; ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾದ ಮಹಿಷೀಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೇವನ ಎಲ್ಲಾ ದೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದಳು.

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे शैला विशीर्यंति समंततः । मर्यादां संत्यजंति स्म सर्वे च मकरालयाः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರ್ವತಗಳು ಚಿದ್ರವಾಗತೊಡಗಿದವು; ಮಕರಾಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರಗಳೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮર્યಾದಾ-ಸೀಮೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವು.

Verse 22

प्रलयस्य समुत्थानं संजातं द्विजसत्तमाः । तावद्ब्रह्मदिनं प्राप्तं परमं सृष्टिलक्षणम्

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಪ್ರಳಯದಿಂದ ಉದ್ಭವವು ಸಂಭವಿಸಿತು; ನಂತರ ಸೃಷ್ಟಿ-ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪರಮ ‘ಬ್ರಹ್ಮದಿನ’ವು ಬಂದಿತು.

Verse 23

निमेषेण पुनस्तस्य प्रलयस्य प्रजापतेः । ब्रह्मणः सा निशा प्रोक्ता सर्वं तोयमयं भवेत्

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಆ ಪ್ರಳಯವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನೇ ‘ಬ್ರಹ್ಮರಾತ್ರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಜಲಮಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 24

अथ तत्र गणाः सर्वे भृगिनंदिपुरःसराः । सोऽपि देवमुनिर्भीतस्तामुवाच सुरेश्वरीम्

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಭೃಗಿ ಮತ್ತು ನಂದಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಗಣರೂ ಸೇರಿದರು; ಆ ದೇವಮುನಿಯೂ ಭಯಗೊಂಡು ದೇವೇಶ್ವರಿಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 25

मुंचमुंच सुरज्येष्ठे देवनेत्राणि संप्रति । नोचेन्नाशः समस्तस्य लोकस्यास्य भविष्यति

‘ಓ ಸುರಜ್ಯೇಷ್ಠೆ! ಈಗಲೇ ದಿವ್ಯ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡು, ಬಿಡು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.’

Verse 26

एवं प्रोक्ताऽपि सा देवी यावच्च न मुमोच तम् । तावद्देवेन लालाटं विसृष्टं लोचनं परम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ದೇವಿ ಅವನನ್ನು ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ದೇವನು ತನ್ನ ಲಲಾಟದಿಂದ ಪರಮ ನೇತ್ರವನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 27

कृपाविष्टेन लोकानां येन रक्षा प्रजायते । न शक्तो वारितुं देवीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्

ಲೋಕಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ—ಅದರ ಮೂಲಕ ಅವರ ರಕ್ಷಣೆ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ—ಪ್ರಾಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಾರಿಯಾದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅವನು ಶಕ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 28

अंबिकां विबुधाः प्राहुस्त्र्यंबकाणि यतो द्विजाः । तस्मात्संकीर्त्यते लोके त्र्यंबकश्च सुरेश्वरः

ಹೇ ದ್ವಿಜಾ! ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕಾ’ (ತ್ರಿನೇತ್ರಿ) ಎಂದು ಕರೆಯುವದರಿಂದ, ದೇವರೇಶ್ವರನಾದ ಸುರೇಶ್ವರನೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ತ್ರ್ಯಂಬಕ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

ततः संत्यज्य तं देवं देवी पर्वतपुत्रिका । प्रोवाच कोपरक्ताक्षी पुरःस्थां तां तिलोत्तमाम्

ನಂತರ ಪರ್ವತಪುತ್ರಿಕೆಯಾದ ದೇವಿ ಆ ದೇವನನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ತಿಲೋತ್ತಮೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 30

यस्मान्मे दयितः पापे त्वया रूपाद्विडंबितः । चतुर्वक्त्रः कृतस्तस्मात्त्वं विरूपा भव द्रुतम्

‘ಓ ಪಾಪಿನೀ! ನಿನ್ನ ರೂಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಚತುರ್ಮುಖನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ತಕ್ಷಣ ವಿರೂಪಿಣಿಯಾಗು!’

Verse 31

ततः सा सहसा भूत्वा तत्क्षणाद्भग्ननासिका । शीर्णकेशा बृहद्दंता चिपिटाक्षी महोदरा

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಹಸಾ ಭಗ್ನನಾಸಿಕೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಕೂದಲು ಚದುರಿ, ಹಲ್ಲುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಪ್ಪಟಾಗಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಉಬ್ಬಿತು.

Verse 32

अथ वीक्ष्य निजं देहं तथाभूतं वराप्सराः । प्रोवाच वेपमाना सा कृतांजलिपुटा स्थिता

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ತನ್ನ ದೇಹವು ಹಾಗೆ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 33

अहं संप्रेषिता देवि प्रणामार्थं त्रिशूलिनः । ब्रह्मणा तेन चायाता युष्माकं च विशेषतः

ದೇವಿ! ನಾನು ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭು (ಶಿವ) ಅವರ ಪ್ರಣಾಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದಲೂ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಲು.

Verse 34

निर्दोषाया विरागायास्तस्माद्युक्तं न ते भवेत् । शापं दातुं प्रसादं मे तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

ನಾನು ನಿರ್ದೋಷಿ, ವಿರಾಗಿಣಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಶಾಪವಲ್ಲ, ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೇ ದಯಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीनं सत्यं च पार्वती । पश्चात्तापसमोपेता ततः प्रोवाच सुप्रियम्

ಅವಳ ದೀನವೂ ಸತ್ಯವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಉಂಟಾಯಿತು; ನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಳಿಗೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 36

स्त्रीस्वभावात्समायातः कोपोऽयं त्वां प्रति द्रुतम् । तस्मादागच्छ गच्छावो मया सार्धं धरातले

ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವದ ತ್ವರಿತದಿಂದ ನಿನ್ನತ್ತ ಈ ಕೋಪವು ತಕ್ಷಣವೇ ಉದಯವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾ; ನನ್ನೊಡನೆ ಧರಾತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.

Verse 37

तत्रास्ति रूपदं तीर्थं मया चोत्पादितं स्वयम् । माघशुक्लतृतीयायां स्नानार्थं विमलोदकम्

ಅಲ್ಲಿ ರೂಪಪ್ರದವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದನ್ನು ನಾನೇ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾರ್ಥ ಅದರ ಜಲವು ವಿಮಲವಾಗಿದೆ.

Verse 38

या नारी प्रातरुत्थाय तत्र स्नानं समाचरेत् । सा स्याद्रूपवती नूनमदृष्टे रविमंडले

ಯಾವ ನಾರಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾಳೋ, ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರೂಪವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ—ರವಿಮಂಡಲವನ್ನು ನೋಡುವ ಮುನ್ನವೇ.

Verse 39

सदा माघे तृतीयायां तत्र स्नानं करोम्यहम् । अद्य सा तत्र यास्यामि स्नानाय कृतनिश्चया

ನಾನು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಮಾಘ ತೃತೀಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇಂದು ಕೂಡ ಸ್ನಾನಕ್ಕಾಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

सूत उवाच । एवमुक्त्वा समादाय सा देवी तां तिलोत्तमाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे रूपतीर्थं जगाम च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ ತಿಲೋತ್ತಮೆಯನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹಾಟಕೇಶ್ವರದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ರೂಪತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 41

तत्र स्नानं स्वयं चक्रे विधिपूर्वं सुरेश्वरी । तस्या ह्यनन्तरं सापि भक्तियुक्ता तिलोत्तमा

ಅಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ತಕ್ಷಣಾನಂತರ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತಳಾದ ತಿಲೋತ್ತಮೆಯೂ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು.

Verse 42

ततः कांतिमती जाता तत्क्षणादेव भामिनी । पूर्वमासीयद्थारूपा तथासाऽभूद्विशेषतः

ತತ್ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಭಾಮಿನಿ ಕಾಂತಿಮತಿಯಾದಳು. ತನ್ನ ಪೂರ್ವರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದಳು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದೀಪ್ತಿಮತಿಯಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 43

अथ तुष्टिसमायुक्ता तां प्रणम्य सुरेश्वरीम् । प्रोवाच विस्मयाविष्टा हर्षगद्गदया गिरा

ನಂತರ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಅವಳು ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟಳಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 44

प्राप्तं रूपं महादेवि त्वत्प्रसादाच्चिरन्तनम् । ब्रह्मलोकं गमिष्यामि मामनुज्ञातुमर्हसि

ಓ ಮಹಾದೇವಿ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ನನ್ನ ಚಿರಂತನ ರೂಪವು ಲಭಿಸಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡು.

Verse 45

गौर्युवाच । वरं यच्छामि ते पुत्रि यत्किंचिद्धृदि संस्थितम् । तस्मात्प्रार्थय विश्रब्धा न वृथा मम दर्शनम्

ಗೌರಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಮಗಳೇ! ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆಯಾದರೂ ನಾನು ವರವಾಗಿ ನೀಡುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಬೇಡು; ನನ್ನ ದರ್ಶನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು.

Verse 46

तिलोत्तमोवाच । अहमत्र करिष्यामि क्षेत्रे तीर्थं निजं शुभे । त्वत्प्रसादेन तद्देवि यातु ख्यातिं धरातले

ತಿಲೋತ್ತಮೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭದೇವಿ, ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನದೇ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆನು. ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ।

Verse 47

त्वया तत्रापि कर्तव्यं वर्षांते स्नानमेव हि । हितार्थं सर्वनारीणां रूपसौभाग्यदायकम्

ನೀನು ಕೂಡ ಮಳೆಯ ಋತುವಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದು ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ರೂಪಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 48

गौर्युवाच । चैत्रशुक्लतृतीयायां सदाहं त्वत्कृते शुभे । स्नानं तत्र करिष्यामि मध्याह्ने समुपस्थिते

ಗೌರಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭೆ, ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದಾಗ, ಸದಾ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವೆನು।

Verse 49

हितार्थं सर्वनारीणां तव वाक्यादसंशयम् । या तत्र दिवसे नारी तस्मिंस्तीर्थे करिष्यति

ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ—ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ—ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಆ ದಿನ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಳೋ...

Verse 50

स्नानं सा सौख्यसंयुक्ता भविष्यति सुखान्विता । स्पृहणीया च नारीणां सर्वासां धरणीतले

ಅವಳು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಸೌಖ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ಸುಖಾನ್ವಿತಳಾಗಿ ಇರುವುಳು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸ್ಪೃಹಣೀಯಳಾಗಿ, ಅನುಕರಣೀಯಳಾಗಿ ಕಾಣುವಳು।

Verse 51

पुरुषोऽपि सुभक्त्या यस्तत्र स्नानं करिष्यति । सप्तजन्मानि रूपाढ्यः ससौभाग्यो भविष्यति

ಯಾವ ಪುರುಷನು ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ರೂಪವಂತನಾಗಿ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗುವನು.

Verse 52

सूत उवाच । एवमुक्ता तदा देव्या साप्सरा द्विजसत्तमाः । चक्रे कुण्डं सुविस्तीर्णं विमलोदप्रपूरितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಅಪ್ಸರೆ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವಾದ ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು; ಅದು ನಿರ್ಮಲ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.

Verse 53

उपकंठे ततस्तस्य स्थापयामास पार्वतीम् । ततो जगाम संहृष्टा ब्रह्मलोकं तिलोत्तमा

ನಂತರ ಆ ಕುಂಡದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಹೃದಯಾನಂದದಿಂದ ತಿಲೋತ್ತಮಾ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 54

ततः प्रभृति संजातं कुण्डमप्सरसा कृतम् । स्नानमात्रैर्नरैर्यत्र सौभाग्यं लभ्यते द्विजाः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಅಪ್ಸರೆಯು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಕುಂಡವು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜನರು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 55

नारीभिश्च विशेषेण पुत्रप्राप्तिरनुत्तमा । तथान्यदपि यत्किंचिद्वांछितं हृदये स्थितम्

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅನುತ್ತಮ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಬೇರೆ ಯಾವ ಇಚ್ಛೆಯಾದರೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

Verse 153

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽप्सरःकुण्डोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಪ್ಸರಃಕುಂಡೋತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ 153ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।