Adhyaya 148

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तं निःस्पृहं ज्ञात्वा गृहं प्रति निजात्मजम् । पिंगला दुःखसंयुक्ता व्यासमेतदुवाच ह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ತನ್ನ ಮಗನು ನಿಃಸ್ಪೃಹನಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳದವನೆಂದು ತಿಳಿದು, ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪಿಂಗಲಾ ವ್ಯಾಸನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 2

अहं तपश्चरिष्यामि पुत्रार्थं द्विजसत्तम । अनुज्ञां देहि मे येन तोषयामि महेश्वरम् । पुत्रो येन भवेन्मह्यं वंशवृद्धिकरः परः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುವೆನು. ನನಗೆ ಅನುಜ್ಞೆ ನೀಡು, ಅದರಿಂದ ನಾನು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಿ; ಅವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ವಂಶವೃದ್ಧಿಕರನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ನನಗೆ ಜನಿಸಲಿ.

Verse 3

एवं सा निश्चयं कृत्वा लब्ध्वानुज्ञां मुनेस्ततः । क्षेत्रमेतत्समासाद्य तपस्तेपे पतिव्रता

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಮುನಿಯ ಅನುಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ಪತಿವ್ರತೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 4

संस्थाप्य शंकरं देवं तदग्रे निर्मलोदकम् । कृत्वा वापीं सुविस्तीर्णां स्नानात्पातकनाशनीम्

ಶಂಕರದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿರ್ಮಲ ಜಲವನ್ನು ಇಟ್ಟಳು; ಮತ್ತು ಸ್ನಾನದಿಂದ ಪಾಪನಾಶ ಮಾಡುವಂತೆ ವಿಶಾಲವಾದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ವಾಪಿ (ಪವಿತ್ರ ಕುಂಡ)ಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು.

Verse 5

ततस्तस्या गतस्तुष्टिं भगवांस्त्रिपुरांतकः । वरदोऽस्मीति तां प्राह प्रहृष्टेनांतरात्मना

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದನು; ಮತ್ತು ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಅವಳಿಗೆ—“ನಾನು ವರದಾತನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 6

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । यः स्थितो हृदये नित्यं नादेयं विद्यते मम

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ಯಾರು ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ‘ಕೊಡಲಾಗದುದು’ ಎಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 7

वटिकोवाच । सुतं देहि सुरश्रेष्ठ मम वंशविवर्धनम् । चित्ताह्लादकरं नित्यं सुशीलं विनयान्वितम्

ವಟಿಕೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನನ್ನ ವಂಶವರ್ಧನ ಮಾಡುವ ಮಗನನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ನಿತ್ಯ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಆನಂದಕರನಾಗಿ, ಸುಶೀಲನಾಗಿ, ವಿನಯಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಇರಲಿ।

Verse 8

श्रीमहादेव उवाच । भविष्यति न संदेहस्तव पुत्रः सुशोभने । यादृक्त्वया महाभागे प्रार्थितस्तद्विशेषतः

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುಶೋಭನೇ! ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನೀ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನು ಆಗುವನು।

Verse 9

अन्यापि मानुषी याऽत्र वाप्यां स्नात्वा समाहिता । पञ्चम्यां वत्सरं यावच्छुक्लपक्षे ह्युपस्थिते । पूजयिष्यति मल्लिंगं यच्चाद्य स्थापितं त्वया

ಇಲ್ಲಿನ ಈ ವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಪಂಚಮಿಯಂದು ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ, ನೀ ಇಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಮಲ್ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಸ್ತ್ರೀಯೂ—

Verse 10

साथ लप्स्यति सत्पुत्रं दत्त्वा फलमनुत्तमम् । या च दौर्भाग्यसंयुक्ता तृतीयादिवसेऽत्र वै

—ಅವಳು ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಸತ್ಪುತ್ರನನ್ನು ಹೊಂದುವಳು. ಮತ್ತು ದೌರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುವ ಸ್ತ್ರೀಯು ತೃತೀಯಾದಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು—

Verse 11

स्नात्वाऽत्र सलिले पश्चान्मल्लिंगं पूजयिष्यति । सा सौभाग्य समोपेता वर्षांते च भविष्यति

ಇಲ್ಲಿನ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಮಲ್ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಳು; ಅವಳು ಸೌಭಾಗ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾಗುವಳು—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ।

Verse 12

यः पुनः पुरुषश्चात्र स्नात्वा मां पूजयिष्यति । सकामो लप्स्यते कामान्विकामो मोक्षमेव च

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಪುರುಷನು, ಸಕಾಮನಾದರೆ ಇಷ್ಟಕಾಮಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ನಿಷ್ಕಾಮನಾದರೆ ಕೇವಲ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೇ ಪಡೆಯುವನು।

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । साऽपि लेभे सुतं व्यासात्कपिंजलमिति श्रुतम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು। ಅವಳೂ ವ್ಯಾಸರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದಳು; ಅವನು ‘ಕಪಿಞ್ಜಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 14

यादृक्तेन पुरा प्रोक्तो देवदेवेन शूलिना । येनैव स्थापिता चात्र देवी केलीवरी पुरा । सर्वसिद्धिप्रदा लोके तत्र याऽराधिता पुरा

ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿಯು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದನೋ—ಅವನೇ ಇಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ದೇವಿ ಕೇಲೀವರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು—ಅದೇ ದೇವಿ ಅಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿತಳಾಗಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಪ್ರದೆಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।