Adhyaya 142

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति पुण्यं गणपतित्रयम् । स्वर्गदं मर्त्यदं पुण्यं तथान्यन्नरकापहम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿಯ ಮೂರು ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಇವೆ. ಆ ಪುಣ್ಯವು ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದ, ಮನುಷ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿದಾಯಕ, ಹಾಗೆಯೇ ನರಕಪಾತವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದು.

Verse 2

हंतृ वै सर्वविघ्नानां पूजितं सुरदानवैः । सर्वकामप्रदं चैव विद्याकीर्तिविवर्धनम्

ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ವಿಘ್ನಗಳ ಸಂಹಾರಕ, ದೇವರುಗಳೂ ದಾನವರೂ ಪೂಜಿಸುವವನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ-ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವವನು.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । त्रिविधाः पुरुषाः सूत जायंतेत्र महीतले । उत्तमा मध्यमाश्चान्ये तथा चान्येऽधमाः स्थिताः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ: ಕೆಲವರು ಉತ್ತಮರು, ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯಮರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಧಮರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

उत्तमाः प्रार्थयंति स्म मोक्षमेव हि केवलम् । गता यत्र निवर्तंते न कथंचिद्धरातले

ಉತ್ತಮರು ಕೇವಲ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭೂಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 5

मध्यमाः स्वर्गमार्गं च दिव्यान्भोगान्मनोरमान् । अप्सरोभिः समं क्रीडां यज्ञाद्यैः कर्मभिः कृताम्

ಮಧ್ಯಮರು ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಮನೋಹರ ದಿವ್ಯಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ—ಯಜ್ಞಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪಡೆದವು—ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನೂ ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

अधमा मर्त्यलोकेत्र रमंते विषयात्मकाः । विषकीटकवत्तत्र रतिं कृत्वा गरीयसीम्

ಅಧಮರು ಈ ಮರ್ಥ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಷಯಾಸಕ್ತರಾಗಿ ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಷಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತ ಕೀಟಗಳಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 7

स्वर्गमोक्षौ परित्यज्य तत्कस्मान्मर्त्य इष्यते । येनासौ प्रार्थ्यते मर्त्यैर्मर्त्यदो गणनायकः

ಸ್ವರ್ಗಮೋಕ್ಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮರ್ಥ್ಯಭಾವವನ್ನು ಏಕೆ ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮರ್ಥ್ಯಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಲೇ ಮರ್ಥ್ಯರು ಮರ್ಥ್ಯವರದಾತ ಗಣನಾಯಕ ಶ್ರೀಗಣೇಶನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

केन संस्थापितास्ते च तस्मिन्क्षेत्रे गजाननाः । कस्मिन्काले च द्रष्टव्याः सर्वं विस्तरतो वद

ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಗಜಾನನ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು? ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ.

Verse 9

सूत उवाच । पूर्वं तप्त्वा तपस्तीव्रं मर्त्यलोके द्विजोत्तमाः । ततो गच्छंति संहृष्टाः स्वेच्छया त्रिदिवं प्रति । मोक्षमार्गं तथैवान्ये ध्यानाविष्कृतमानसाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಮೊದಲು ಮರ್ಥ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ನಂತರ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇತರರೂ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

ततः स्वर्गे समाकीर्णे कदाचिन्मनुजोत्तमैः । देवेषु क्षिप्यमाणेषु समंतात्तत्प्रभावतः

ನಂತರ ಒಂದು ವೇಳೆ ಸ್ವರ್ಗವು ಮಾನವೋತ್ತಮರಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿತು; ಅವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಡತೊಡಗಿದರು.

Verse 11

गत्वा स्वयं सहस्राक्षः सर्वैर्देवगणैः सह । प्रोवाच शंकरं गौर्या सार्धमेकासनस्थितम्

ಆಗ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನು ಸ್ವತಃ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಗೌರಿಯೊಡನೆ ಏಕಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಶಂಕರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 12

इन्द्र उवाच । तपःप्रभावसंसिद्धैर्मानवैः परमेश्वर । अस्माकं व्याप्यते सर्वं महिमानं गृहादिकम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾದ ಮಾನವರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ತ ಮಹಿಮೆ—ನಮ್ಮ ನಿವಾಸಾದಿಗಳು—ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಮೀರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ।

Verse 13

तस्मात्कृत्वा प्रसादं नः कंचिच्चिंतय सांप्रतम् । उपायं येन तिष्ठामः सौख्येनात्र शिवालये

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡಿ, ಈಗಲೇ ಯಾವುದೋ ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿರಿ; ಅದರಿಂದ ನಾವು ಈ ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಬಹುದು।

Verse 14

अथ श्रुत्वा विरूपाक्षस्तेषां तद्वचनं द्विजाः । पार्वत्याः पार्श्वसंस्थाया मुखचन्द्रं समैक्षयत्

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷ (ಶಿವ)ನು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದ ಪಾರ್ವತಿಯ ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೋಡಿದನು।

Verse 15

निजगात्रं ततो देवी सुसंमर्द्य मुहुर्मुहुः । मलमाहृत्य तं कृत्स्नं चक्रे नागमुखं ततः

ನಂತರ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಮರುಮರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒರೆದು, ಅದರಿಂದ ಬಂದ ಸಮಸ್ತ ಮಲವನ್ನು (ಖುರಚಿದ ಅಂಶ) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದರಿಂದ ನಾಗಮುಖವಿರುವ ಒಂದು ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು।

Verse 16

चतुर्हस्तं महाकायं लंबोदरसमन्वितम् । सुकौतुककरं तेषां सर्वेषां च दिवौकसाम्

ಅದು ಚತುರ್ಭುಜ, ಮಹಾಕಾಯ, ಲಂಬೋದರಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು; ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣರಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಾ ಕೌತುಕವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು।

Verse 17

ततः स विनयादाह देवीं शिखरवासिनीम् । यदर्थमंब सृष्टोऽहं तत्कार्यं वद मा चिरम्

ನಂತರ ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ಶಿಖರವಾಸಿನೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಅಂಬೆ! ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು? ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು।”

Verse 18

त्रैलोक्ये त्वत्प्रसादेन नासाध्यं विद्यते मम

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 19

श्रीदेव्युवाच । मर्त्यलोके नरा ये च स्वर्गमोक्षपराः सदा । तेषां विघ्नं त्वया कार्यं शुभकृत्येषु चैव हि

ಶ್ರೀದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸದಾ ಸ್ವರ್ಗಮೋಕ್ಷಪರರಾಗಿರುವರೋ, ಅವರ ಶುಭಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 20

सरितां पतयस्त्रिंशच्छंकवः सप्तसप्ततिः । महासरोजषष्टिश्च निखर्वाणां च विंशतिः

ನದಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಮೂವತ್ತು; ಶಂಕವರು ಎಪ್ಪತ್ತೇಳು; ಮಹಾಸರೋಜರು ಅರವತ್ತು; ಮತ್ತು ನಿಖರ್ವರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಇದ್ದರು।

Verse 21

अर्बुदायुतसंयुक्ताः कोट्यो नवतिपञ्च च । लक्षाश्च पंचपंचाशत्सहस्राः पंचविंशतिः । शतानि नवषष्टिश्च गणाश्चान्येऽत्र संस्थिताः

ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಬುದ–ಅಯುತಗಳೊಡನೆ ತೊಂಬತ್ತೈದು ಕೋಟಿ, ಐವತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಸಾವಿರ, ಅರವತ್ತೊಂಬತ್ತು ನೂರು—ಮತ್ತು ಇತರ ಗಣರೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು।

Verse 22

येषां नदी स्मृतः पूर्वो महाकालस्तथा परः । ते सर्वे वशगास्तुभ्यं प्रभवंतु गणोत्तमाः

ಪವಿತ್ರ ನದಿ ಮೊದಲ ಆಶ್ರಯವೆಂದು, ಮಹಾಕಾಲನು ಪರಮ ಗತಿಯೆಂದು ಯಾರು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೋ—ಆ ಗಣೋತ್ತಮರೆಲ್ಲರು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರಲಿ, ಓ ಗಣಶ್ರೇಷ್ಠ।

Verse 23

आधिपत्यं मया दत्तं तव वत्स कुरुष्व तत् । सर्वेषां गणवृंदानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ವತ್ಸ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ—ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಎಲ್ಲಾ ಗಣವೃಂದಗಳ ಮೇಲೆ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗು।

Verse 24

एवमुक्त्वाथ सा देवी समानीयौषधीभृतान् । हेमकुंभान्सुतीर्थांभः परिपूर्णान्महोदयान्

ಇಂತೆಂದು ದೇವಿಯು ಔಷಧಿಧಾರಕರನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಉತ್ತಮ ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಮಹಾಶುಭ ಹಾಗೂ ದೀಪ್ತಿಮಾನ ಸ್ವರ್ಣಕುಂಭಗಳನ್ನು ತರಿಸಿತು।

Verse 25

तस्याभिषेचनं चक्रे स्वयमेव सुरेश्वरी । गीतवाद्यविनोदेन नृत्यमंगलजैः स्वनैः

ಸುರೇಶ್ವರಿ ಸ್ವತಃ ಅವನ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು—ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ವಿನೋದದ ನಡುವೆ, ನೃತ್ಯಜನಿತ ಮಂಗಳಧ್ವನಿಗಳೊಡನೆ।

Verse 26

त्रयस्त्रिंशत्स्मृताः कोटयो देवानां याः स्थिता दिवि । ताः सर्वास्तत्र चागत्य तस्य चक्रुश्च मंगलम्

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಮುವತ್ತ್ಮೂರು ಕೋಟಿ ದೇವತೆಗಳು—ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು।

Verse 27

अथ तस्य ददौ तुष्टो भगवान्वृषभध्वजः । कुठारं निशितं हस्ते सदा वै श्रेष्ठमायुधम्

ಆಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ವೃಷಭಧ್ವಜ (ಶಿವ) ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕುಠಾರವನ್ನು ನೀಡಿದನು—ಅದು ಸದಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಯುಧ.

Verse 28

पात्रं मोदकसंपूर्णमक्षयं चैव पार्वती । भोजनार्थे महाभागा मातृस्नेहपरायणा

ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ಮಾತೃಸ್ನೇಹಪರಾಯಣೆಯಾದ ಪಾರ್ವತಿ ಅವನ ಭೋಜನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮೋದಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು।

Verse 29

मूषकं कार्तिकेयस्तु वाहनार्थं प्रहर्षितः । भ्रातरं मन्यमानस्तु बन्धुस्नेहेन संयुतः

ಕಾರ್ತಿಕೇಯನು ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಬಂಧುಸ್ನೇಹದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಸಹೋದರನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ವಾಹನಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಮೂಷಕವನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 30

ज्ञानं दिव्यं ददौ ब्रह्मा तस्मै हृष्टेन चेतसा । अतीतानागतं चैव वर्तमानं च यद्भवेत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು—ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುವುದೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯುವಂತೆ.

Verse 31

प्रज्ञां विष्णुः सहस्राक्षः सौभाग्यं चोत्तमं महत् । सौभाग्यं कामदेवस्तु कुबेरो विभवादिकम्

ವಿಷ್ಣುವು ವಿವೇಕಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು; ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನು ಮಹತ್ತಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಕಾಮದೇವನು ಮನೋಹರ ಆಕರ್ಷಣಯುಕ್ತ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು, ಕುಬೇರನು ಧನ-ವೈಭವಾದಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸಿದನು.

Verse 32

प्रतापं भगवान्सूर्यः कांतिमग्र्यां निशाकरः

ಭಗವಾನ್ ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರತಾಪ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನೀಡಿದನು; ನಿಶಾಕರ (ಚಂದ್ರ)ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 33

तथान्ये विबुधाः सर्वे ददुरिष्टानि भूरिशः । आत्मीयानि प्रतुष्ट्यर्थं देव्या देवस्य च प्रभोः

ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ದೇವಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭು ದೇವರು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಲೆಂದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟವಾದ ಅನೇಕ ವರಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ನೀಡಿದರು.

Verse 34

एवं लब्धवरः सोऽथ गणनाथो द्विजोत्तमाः । देवकृत्यपरो नित्यं चक्रे विघ्नानि भूतले

ಈ ರೀತಿ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಗಣನಾಥನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ—ದೇವಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ನಂತರ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

Verse 35

धर्मार्थं यतमानानां मोक्षाय सुकृताय च । ततो भूमितलेऽभ्येत्य गणेशस्तत्र यः स्मृतः

ಧರ್ಮ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಸುಕೃತಕ್ಕಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುವವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಣೇಶನು ಭೂತಲಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ಮರಣೀಯನಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

वैमानिकैः समभ्येत्य स्थापितस्तत्र स द्विजाः । येन स्वर्गार्थिनो लोकाः पूजां तस्य प्रचक्रिरे । प्रथमं सर्वकृत्येषु विघ्ननाशाय तत्पराः

ವೈಮಾನಿಕ ದೇವಗಣರೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ. ಆದಕಾರಣ ಸ್ವರ್ಗಾರ್ಥಿಗಳು ಅವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನೇ ಮೊದಲು ಇಟ್ಟು, ವಿಘ್ನನಾಶಕ್ಕೆ ತತ್ಪರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

एतस्मिन्नेव काले च चमत्कारपुरोद्भवैः । ब्राह्मणैर्ब्रह्मविज्ञानतत्परैर्मोक्षहेतुभिः । ईशानः स्थापितस्तत्र मोक्षदो य उदाहृतः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ಬ್ರಹ್ಮವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಹೇತುವಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಲ್ಲಿ ‘ಮೋಕ್ಷದಾತ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಈಶಾನನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।

Verse 38

स्वर्गं वाञ्छद्भिरेवान्यैः स्वर्गद्वारप्रदस्तथा । हेरंबः स्थापितस्तत्र सत्यनामा यथोदितः

ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸಿದ ಇತರರು ಅಲ್ಲಿ ಹೇರಂಬನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು—ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದ್ವಾರಪ್ರದನು; ಯಥೋಕ್ತವಾಗಿ ಅವನ ಹೆಸರು ‘ಸತ್ಯನಾಮ’ವೆಂದು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ।

Verse 39

तथान्यैर्मर्त्यदो नाम गणैशस्तत्र यः स्थितः । येन स्वर्गाच्च्युता यांति न कदा नरकादिकम् । तिर्यक्त्वं वा कृमित्वं वा स्थावरत्वमथापि वा

ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರು ಅಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ‘ಮರ್ತ್ಯದ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾದರೂ ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ನರಕಾದಿ ಗತಿಗೆ ಹೋಗರು; ತಿರ್ಯಕ್ಜನ್ಮ, ಕೃಮಿಜನ್ಮ, ಸ್ಥಾವರತ್ವವನ್ನೂ ಪಡೆಯರು।

Verse 40

एतस्मात्कारणात्तत्र क्षेत्रे पुण्ये द्विजोत्तमाः । हेरम्बो मर्त्यदो जातः स्वर्गिणां मर्त्यदः सदा

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇರಂಬನು ‘ಮರ್ತ್ಯದ’ನಾದನು—ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತರಿಗೆ ಅವನು ಸದಾ ‘ಮರ್ತ್ಯದ’ನೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुण्यं हेरंबसंभवम् । आख्यानं सर्वविघ्नानि यन्निहन्ति श्रुतं नृणाम्

ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು—ಹೇರಂಬನ ಪ್ರಾಕಟ್ಯದ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನರರ ಸರ್ವ ವಿಘ್ನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 42

एतन्माघचतुर्थां यः शुक्लायां पूजयेन्नरः । न तस्य वत्सरं यावद्विघ्नं सञ्जायते क्वचित्

ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು (ಹೇರಂಬ/ಗಣೇಶನನ್ನು) ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ವಿಘ್ನ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.