Adhyaya 14

Verse 1

। सूत उवाच । यदन्यत्तत्र सञ्जातमाश्चर्यं द्विजसत्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि रहस्यं हृदि संस्थितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆ ರಹಸ್ಯವನ್ನು.

Verse 2

चमत्कारपुरे कश्चिद्वैश्यजातिसमुद्भवः । बभूव पुरुषो मूको दरिद्रेण समन्वितः

ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ವೈಶ್ಯಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನಿದ್ದನು. ಅವನು ಮೂಕನಾಗಿದ್ದು ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

यो दौःस्थ्यात्सर्वलोकानां करोति पशुरक्षणम् । कुटुम्बभरणार्थाय संतुष्टो येनकेनचित्

ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಪಶುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಕುಟುಂಬಪೋಷಣೆಗೆ ಏನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

कदाचिद्रक्षतस्तस्य पशूंस्तान्वनभूमिषु । पशुरेको विनिष्क्रांतः स्वयूथात्तृणलोभतः

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಅರಣ್ಯಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಪಶುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಹುಲ್ಲಿನ ಲೋಭದಿಂದ ಒಂದು ಪಶು ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

Verse 5

कृष्ण पक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे द्विजोत्तमाः । न तदा लक्षितस्तेन गच्छमानो यदृच्छया

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಪಶು ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು; ಆ ವೇಳೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 6

अथ यावद्गृहं प्राप्तः स मूकः पशुपालकः । तावत्तस्य च गोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

ನಂತರ ಆ ಮೂಕ ಪಶುಪಾಲಕನು ಮನೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಆ ಹಸುವಿನ ಮಾಲೀಕನು ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 7

किं पाप न समायातः पशुरेकोऽद्य नो यथा । नूनं त्वया हतः सोऽपि विक्रीतोऽपिहितोऽथवा । तस्मा दानय मे क्षिप्रं निराहारोऽपि गां त्वरात्

ಓ ಪಾಪಿ! ಇಂದು ನನ್ನ ಪಶುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಏಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿಲ್ಲ? ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀನು ಅದನ್ನು ಕೊಂದಿರಬೇಕು, ಅಥವಾ ಮಾರಿರಬೇಕು, ಅಥವಾ ಮರೆಮಾಡಿರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಕೊಡು—ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಬೇಗ.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तः स मूकः पशुपालकः । निष्क्रांतो यष्टिमादाय निराहारोऽपि मन्दिरात्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ಆ ಮೂಕ ಪಶುಪಾಲಕನು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು—ಏನೂ ತಿನ್ನದೆ ಕೂಡ.

Verse 9

ततोऽरण्यं समासाद्य वीक्षांचक्रे समंततः । सूक्ष्मदृष्ट्या स दुर्गाणि गहनानि वनानि च

ನಂತರ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕಿದನು; ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದುರ್ಗಮ ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು.

Verse 10

अथ तेन क्वचिद्दृष्टं पदं तस्य पशोः स्फुटम् । अटव्यां भ्रममाणेन परिज्ञातं च कृत्स्नशः

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಆ ಪಶುವಿನ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಆ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದನು.

Verse 11

ततश्च तत्पदान्वेषी स जगाम वनाद्वनम् । चमत्कारपुरस्यास्य समंताद्द्विजसत्त माः

ನಂತರ ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವನು ಕಾಡಿನಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು; ಈ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಲೆದನು, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ.

Verse 12

एवं प्रदक्षिणा तस्य जाता पशुदिदृक्षया । स्थानस्य चैव निर्वेशे पशोश्चापिद्विजोत्तमाः

ಹೀಗೆ ಪಶುವನ್ನು ನೋಡಲು/ಮರುಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿ ಅವನು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು; ಆ ಸ್ಥಳದ ಸಮಸ್ತ ಪರಿಧಿಯೂ, ಪಶುವಿನ ಇರುವಿಕೆಯೂ ಸಹ ನಿರ್ಣೀತವಾದಂತಾಯಿತು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ।

Verse 13

प्रदक्षिणावसाने च पशुर्लब्धो हि तेन सः । निशांतेऽथ गृहं नीत्वा स्वामिने विनिवेदितः

ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಗಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಆ ಪಶು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೊರಕಿತು. ನಂತರ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದರ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 14

चैत्रे पुण्यतमे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । क्षेत्रे पुण्यतमे देवास्तीर्थान्या यांति सर्वशः

ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು, ಆ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

एवमज्ञानभावेन कृता ताभ्यां प्रदक्षिणा । पशुपालपशुभ्यां वै सुपुण्ये तत्र वासरे

ಹೀಗೆ ಅಜ್ಞಾನಭಾವದಿಂದಲೂ, ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯದಿನದಲ್ಲಿ ಕುರಿಗಾಹಿ ಮತ್ತು ಪಶು—ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರು.

Verse 16

निराहारस्य मूकस्य साहारस्य पशोस्तथा

—ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂಕನದು, ಹಾಗೆಯೇ ಆಹಾರ ಪಡೆದ ಪಶುವಿನದು ಕೂಡ।

Verse 17

विना स्नानेन भक्षाच्च दैवाद्द्विजवरोत्तमाः । ततः काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे स्वकर्मतः । उभौ पंचत्वमापन्नौ पृथक्त्वेनायुषः क्षये

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೂ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮರಣವನ್ನು (ಪಂಚತ್ವವನ್ನು) ಪಡೆದರು।

Verse 18

ततश्च पशुपालस्तु दशार्णाधिपतेः सुतः । संजातस्तत्प्रभावेन पूर्वजातिमनुस्मरन्

ನಂತರ ಆ ಪಶುಪಾಲಕನು ಆ ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದಶಾರ್ಣಾಧಿಪತಿಯ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನ್ಮವನ್ನೆತ್ತಿ, ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 20

अथागत्य स राजेंद्रस्तेनैव सह मंत्रिणा । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम्

ನಂತರ ಆ ರಾಜೇಂದ್ರನು ಅದೇ ಮಂತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅವಳ (ಪವಿತ್ರ ಸನ್ನಿಧಿಯ) ಮುಂದೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 21

चक्रे संवत्सरस्यांते श्रद्धया परया युतः । निराहारश्च मौनेन पदातिर्द्विजसत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ, ಮೌನವ್ರತದಿಂದ, ಪಾದಚಾರಿಯಾಗಿ।

Verse 22

एकदा तत्र चाऽयाता मुनयः शंसितव्रताः । तीर्थे पापहरे पुण्ये विश्वामित्रसमुद्भवे

ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವ್ರತದ ಮುನಿಗಳು ಬಂದರು—ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಸಮುದ್ಭವವಾದ, ಪಾಪಹರ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾದ ಆ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ।

Verse 23

याज्ञवल्क्यो भरद्वाजः शुनःशेपोऽथ गालवः । देवलो भागुरिर्धौम्यः कश्य पश्च्यवनो भृगुः

ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ, ಭರದ್ವಾಜ, ಶುನಃಶೇಪ ಮತ್ತು ಗಾಲವ; ದೇವಲ, ಭಾಗುರಿ, ಧೌಮ್ಯ, ಕಶ್ಯಪ, ಚ್ಯವನ ಮತ್ತು ಭೃಗು—ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 24

तथान्ये शंसिताऽत्मानो ब्रह्मचर्यपरायणाः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्मिन्क्षेत्रे समागताः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಶಂಸಿತಾಚಾರ ಹೊಂದಿದ, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳಾದ ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪರಾಯಣರಾದ ಇತರರೂ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 25

तान्दृष्ट्वा स महीपालः प्रणिपत्य कृतांजलिः । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಆ ರಾಜನು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಜ್ಯೇಷ್ಠತೆ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಕ್ರಮದಂತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 26

ततस्तेषां स मध्ये च संनिविष्टो महीपतिः । तथागतः स भूपालः सर्वै स्तैश्चाभिनंदितः

ನಂತರ ಆ ಮಹೀಪತಿ ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಆಸನಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು; ಹೀಗೆ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದ ಆ ಭೂಪಾಲನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಅಭಿನಂದನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 27

ततश्चक्रुः कथा दिव्या मुनयस्ते महीपतेः । पुरतो मुनिमुख्यानां चरितानि महात्मनाम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ರಾಜನಿಗೆ ದಿವ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಮುನಿಮುಖ್ಯರಾದ ಮಹಾತ್ಮರ ಚರಿತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳ ವೃತ್ತಾಂತಗಳು।

Verse 28

राजर्षीणां पुराणानां धर्मशास्त्रसमुद्भवाः । आनंदं तस्य राजर्षेर्जनयंतो द्विजोत्तमाः

ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ವಿಷಯವಾದ ಪುರಾಣಗಳು ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ತಮ್ಮ ಬೋಧನೆಯಿಂದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಿದರು।

Verse 29

अथ क्वाऽपि कथांते स पार्थिवस्तैर्महर्षिभिः । पृष्टः कौतूहलाविष्टैर्दत्त्वा श्रौतीस्तदाशिषः

ನಂತರ ಯಾವುದೋ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಥಾಂತದಲ್ಲಿ ಆ ಪಾರ್ಥಿವನು, ಶ್ರೌತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಚನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वर्षेवर्षे महीपाल त्वमत्राऽगत्य यत्नतः । करोषि मंत्रिणा सार्धं पुरस्याऽस्य प्रदक्षिणाम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹೀಪಾಲಾ! ನೀ ವರ್ಷೇವರ್ಷೆ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು, ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ನಗರದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ।

Verse 31

अस्मिन्क्षेत्रे सुतीर्थानि संति पार्थिवसत्तम । तथाऽन्यानि प्रसिद्धानि देवतायतनानि च

ಓ ಪಾರ್ಥಿವಸತ್ತಮಾ! ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಗಳು ಇವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳ ನಿವಾಸವಾದ ಇತರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೇವಾಲಯಗಳೂ ಇವೆ।

Verse 32

आदरस्तेषु वै राजन्नास्ति स्वल्पो ऽपि कर्हिचित् । एतन्नः कौतुकं जातं न चेद्गुह्यं प्रकीर्तय

ಓ ರಾಜನ್! ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಆದರವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನಮಗೆ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಗುಪ್ತವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು।

Verse 33

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विनयाऽवनतः स्थितः । स प्रोवाच वचो भूपः किंचिद्व्रीडासमन्वितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ನಿಂತನು. ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಲಜ್ಜೆಯೊಡನೆ ಉತ್ತರ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 34

यत्पृष्टोऽस्मि द्विजश्रेष्ठा युष्माभिः सांप्रतं मम । तद्गुह्यं न मयाऽख्यातं कस्यचिद्धरणीतले

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನೀವು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಗುಹ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿಲ್ಲ.

Verse 35

तथाऽपि हि प्रकर्तव्यं युष्माकं सत्यमेव हि । अपि गुह्यतमं चेत्स्याच्छृण्वंतु मुनिसत्तमाः

ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸತ್ಯ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯವಾದರೂ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕೇಳಿರಿ.

Verse 36

सूत उवाच । ततः स कथयामास पूर्वजातिसमुद्भवम् । वृत्तांतं तन्मुनींद्राणां तेषां ब्राह्मणसत्तमाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಅವನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು—ಆ ಮುನೀಂದ್ರರ ಕುರಿತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು.

Verse 37

यथा नष्टः पशुस्तस्य कृता यद्वदवेक्षणा । यथा प्रदक्षिणा जाता चमत्कारपुरस्य तु

ಅವನ ಪಶು ಹೇಗೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕಲಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು.

Verse 38

जातिस्मृतिर्यथा जाता प्राक्तनी तत्प्रभावतः । राज्यप्राप्तिर्विभूतिश्च तथेष्टाप्तिः पदेपदे

ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹೇಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮೃತಿ ಉದಯವಾಯಿತೋ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿ, ವೈಭವವೂ ಲಭಿಸಿತು; ಮತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯೂ ಆಯಿತು.

Verse 39

तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे प्रहृष्टाः पृथिवीपतेः । आशीर्वादान्बहून्दत्त्वा साधुसाध्विति चाऽब्रुवन्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿಯ ನಿಮಿತ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ಅನೇಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿ “ಸಾಧು! ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 40

समुत्थाय ततश्चक्रुः पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम् । यथोक्तविधिना सर्वे श्रद्धया परया युताः

ನಂತರ ಅವರು ಎದ್ದು, ಯಥೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವಳ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರು.

Verse 41

गताश्च परमां सिद्धिं तत्प्रभावात्सुदुर्लभाम् । जपयज्ञप्रदानैर्या तीर्थसेवादिकैरपि

ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು—ಜಪ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಸೇವಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನು.

Verse 42

सोऽपि राजा स मन्त्री च जातौ वैमानिकौ सुरौ । अद्याऽपि तौ हि दृश्येते तारारूपौ नभस्तले

ಆ ರಾಜನೂ ಅವನ ಮಂತ್ರಿಯೂ ವೈಮಾನಿಕ ದೇವರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ಇಂದಿಗೂ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಾರಾರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.