Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅತಿಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ ಮಾಂಡವ್ಯನನ್ನು ಯಾರು ಶೂಲದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು? ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿತು, ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಮಾಂಡವ್ಯನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರೀ ಎಂಬ ಸತ್ತೀರ್ಥವಾದ ಮಹಾಪಾವನ ತೀರ್ಥವನ್ನು ತಲುಪಿ, ವ್ರತಧಾರಿ ಅವನು ಭಾಸ್ಕರನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದನು।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

ಅವನು ‘ವಿಭ್ರಾಟ್’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ, ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೂಕ್ತವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಲೋಟ (ಜಲಪಾತ್ರ)ವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಆಗ ಕೆಲವರು ಅವನ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಕಳ್ಳನೂ ಮೌನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ನೋಡಿ—

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

ಕಳ್ಳನು ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅವನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಬಳಿಕ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಜನರು ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

ಮುಂದೆ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಮುನಿಪುಂಗವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ಈ ದಾರಿಯಿಂದಲೇ ಪಾತ್ರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಆ ದುಷ್ಟ ದರೋಡೆಗಾರ ಬಂದನು. ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ, ಬೇಗ ಹೇಳು—ಅವನು ಯಾವ ದಾರಿಯಿಂದ ಹೊರಟನು?’

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

ಅವನು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ದರೋಡೆಗಾರನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು; ಆದರೂ ಮೌನವ್ರತಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

ಮರುಮರು ಕೇಳಿದರೂ ಅವನು ಪರಹಿತಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು; ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಕಳ್ಳನ ಜೀವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿ—‘ಇವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದರೋಡೆಗಾರ. ನಾವು ಹಿಂದೆಂದೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು; ಇವನು ಮುನಿಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದರು.

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

ಆಗ ಆ ದುರುಾತ್ಮರಾದ ಆಭೀರರು ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಶೂಲಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ ಗೂಡಿಸಿದರು।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ, ದೋಷರಹಿತನೂ ಧೀಮಂತನೂ ಆದ ಆ ಭಯಂಕರ ಮುನಿಯಿಂದ ಶೂಲಧಾರಿ (ಶಿವ) ಸಮೀಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।