Adhyaya 133

Verse 1

सूत उवाच । तथाऽन्यापि च तत्रास्ति देवता द्विजसत्तमाः । अजागृहेति विख्याता सर्वरोगक्षयावहा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ದೇವತೆಯೂ ಇದ್ದಾಳೆ; ‘ಅಜಾಗೃಹಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ಸರ್ವರೋಗಕ್ಷಯವನ್ನು ತರುವವಳು।

Verse 2

अजापालो यदा राजा सर्वलोकहिते रतः । अजारूपाः प्रयांति स्म व्याधयः सकला द्विजाः । तदा रात्रौ समानीय तस्मिन्स्थाने दधाति सः

ರಾಜ ಅಜಾಪಾಲನು ಸರ್ವಲೋಕಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳು ಮೇಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು (ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿ) ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 3

ततस्तदाश्रयात्स्थानमजागृहमिति स्मृतम् । सर्वैर्जनैर्धरा पृष्ठेदर्शनाद्व्याधिनाशनम्

ಆದುದರಿಂದ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನವಾದ ಕಾರಣ ಆ ಸ್ಥಳವು ‘ಅಜಾಗೃಹ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೆ ಅದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರವೇ ರೋಗನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 4

तत्रैश्वर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮರೇ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯೈಶ್ವರ್ಯದ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಕಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೀರ್ತಿಸಿ ಹೇಳುವೆನು; ನೀವು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

Verse 5

तत्रागतो द्विजः कश्चित्क्षेत्रे तापसरूपधृक् । तीर्थयात्राप्रसंगेन रात्रौ प्राप्तः श्रमान्वितः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನು ಬಂದನು; ಅವನು ತಪಸ್ವಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ ಶ್ರಮದಿಂದ ಕ್ಲಾಂತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 6

अजावृंदमथालोक्य निविष्टं सुसुखान्वितम् । रोमंथ कर्मसंयुक्तं विश्वस्तमकुतोभयम्

ಆಗ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಮೇಕೆಗಳ ಗುಂಪು ಬಹಳ ಸುಖದಿಂದ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು—ಜೀರ್ಣಕ್ಕಾಗಿ ಜುಗಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತ—ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿ, ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಭಯರಹಿತವಾಗಿ.

Verse 7

स ज्ञात्वा मानुषेणात्र भवितव्यमसंशयम् । न शून्याः पशवो रात्रौ स्थास्यंति विजने वने

ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದನು—ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವನೊಬ್ಬನ ಸನ್ನಿಧಿ ಅವಶ್ಯವಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಪಶುಗಳು ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ನಿರಾಧಾರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 8

ततः फूत्कृत्य फूकृत्य दिवं यावन्न संदधे । कश्चिद्वाचं प्रसुप्तश्च तावत्तत्रैव चिंतयन्

ನಂತರ ಅವನು ಮರುಮರು ಫೂತ್ಕಾರ/ಕೂಗು ಹಾಕಿದನು; ಕೆಲಕಾಲ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮೌನವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದನು।

Verse 9

अवश्यं मानुषेणात्र पशूनां रक्षणाय च । आगंतव्यं कुतोऽप्याशु तस्मात्तिष्ठामि निर्भयः

ಈ ಪಶುಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಂದೋ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಾನವನೊಬ್ಬನು ಇಲ್ಲಿ ಬರಲೇಬೇಕು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ।

Verse 10

एवं तस्य प्रसुप्तस्य गता सा रजनी ततः । ततस्त्वरितवत्तस्य सुश्रांतस्य द्विजोत्तमाः

ಹೀಗೆ ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು; ನಂತರ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಬಹಳ ದಣಿದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಘಟನೆಗಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದವು।

Verse 11

अथ यावत्प्रभाते स प्रपश्यति निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिभी रोगैः समंतात्परिवारिताम्

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಕುಷ್ಠಾದಿ ರೋಗಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 12

अशक्तश्चलितुं स्थानादपि चैकं पदं क्वचित् । तेजो हीनोऽपि रौद्रेण चिन्तयामास वै ततः

ಅವನು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಚಲಿಸಲಾರದೆ, ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಇಡಲಾರದೆ ಇದ್ದನು; ತೇಜಸ್ಸು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ್ದರೂ ದಹಿಸುವ ರೌದ್ರ ವೇದನೆಯಿಂದ ಆಗ ಗಾಢವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 13

किमिदं कारणं येन ममैषा संस्थिता तनुः । अकस्मादेव रोगोऽयं चलितुं नैव च क्षमः

ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದೆ? ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಈ ರೋಗ ಉಂಟಾಗಿ, ನಾನು ಏನೂ ಚಲಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದೇನೆ।

Verse 14

एवं चिन्तयमानस्य तस्य विप्रस्य तत्क्षणात् । द्वादशार्कप्रतीकाशः पुरुषः समुपागतः

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವಿಪ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು।

Verse 15

तं यूथं कालयामास ततः संज्ञाभिराह्वयन् । पृथक्त्वेन समादाय यष्टिं सव्येन पाणिना

ನಂತರ ಅವನು ಸಂಜ್ಞೆಗಳಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾ ಆ ಗುಂಪನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದನು; ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 16

अथापश्यत्स तं विप्रं व्याधिभिः सर्वतो वृतम् । अशक्तं चलितुं क्वापि ततः प्रोवाच सादरम्

ನಂತರ ಅವನು ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಆವರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಚಲಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದನು; ಆಗ ಗೌರವದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 17

कस्त्वमेवंविधः प्राप्तः स्थाने चात्र द्विजोत्तम । नास्ति राज्ये मम व्याधिः कस्यचित्कुत्रचित्स्फुटम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ನೀನು ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ? ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ವ್ಯಾಧಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 18

अजोनाम नरेन्द्रोऽहं यदि ते श्रोत्रमागतः । व्याधींश्च च्छागरूपेण रक्षामि जनकारणात्

ನಾನು ‘ಅಜೋ’ ಎಂಬ ನರೆಂದ್ರನು; ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ. ಜನಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಮೇಕೆಯ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ವ್ಯಾಧಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 19

तस्माद्ब्रूहि शरीरस्थो यस्ते व्याधिर्व्यवस्थितः । येनाऽहं निग्रहं तस्य करोमि द्विजसत्तम

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳು, ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯಾಧಿ ನೆಲೆಸಿದೆ? ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲಿ.

Verse 20

ब्राह्मण उवाच । तीर्थयात्रापरोऽहं च भ्रमामि क्षितिमंडले । क्रमेणाऽत्र समायातः क्षेत्रेऽस्मिन्हाटकेश्वरे

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ ಈ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 21

निशावक्त्रे नृपश्रेष्ठ वासः संचिंतितो मया । दृष्ट्वाऽमूंश्च पशून्भूप मानुषं भाव्यमेव हि

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ರಾತ್ರಿ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಹೇ ಭೂಪ! ಈ ಪಶುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾನವರ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ.

Verse 22

ततश्चात्र प्रसुप्तोऽहं पशूनामंतिके नृप

ಅನಂತರ, ಓ ನೃಪ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪಶುಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದೆನು।

Verse 23

अथ यावत्प्रभातेऽहं प्रपश्यामि निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिरोगैश्च समंतात्परिवारिताम्

ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ನಾನು ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅದು ಕುಷ್ಠಾದಿ ರೋಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆನು।

Verse 24

नान्यत्किंचिन्नृपश्रेष्ठ कारणं वेद्मि तत्त्वतः । किमेतेन नृपश्रेष्ठ भूयोभूयः प्रजल्पता । बहुत्वात्कुरु तस्मान्मे यथा स्यान्नीरुजा तनुः

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ತತ್ತ್ವತಃ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವೇನೂ ತಿಳಿಯದು। ಹೇ ರಾಜನ್, ಮರುಮರು ಮಾತಾಡುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮಹಾಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವು ನಿರೋಗವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 25

ततस्ते व्याधयः प्रोक्ता अजापालेन भूभुजा । केनाज्ञा खंडिता मेऽद्य को वध्यः सांप्रतं मम

ಆಗ ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಾದ ರಾಜನು ಆ ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಇಂದು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಯಾರು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದಾರೆ? ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಯಾರು ದಂಡನೀಯರು?”

Verse 26

व्याधय ऊचुः । मा कोपं कुरु भूपाल कृत्येऽस्मिंस्त्वं कथंचन । यस्मादेष द्विजो विष्टः सांप्रतं व्याधिभिस्त्रिभिः

ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಭೂಪಾಲ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕೋಪಿಸಬೇಡ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದ್ವಿಜನು ಈಗ ಮೂರು ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 27

राजयक्ष्मा च कुष्ठं च पामा च द्विजसत्तम । एते संसर्गजा दोषास्त्रयोऽद्यापि प्रकीर्तिताः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ರಾಜಯಕ್ಷ್ಮ, ಕುಷ್ಠ ಮತ್ತು ಪಾಮಾ—ಈ ಮೂರುವೂ ಸ್ಪರ್ಶಸಂಸರ್ಗಜನ್ಯ ದೋಷಗಳೆಂದು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 28

एतेषां प्रथमौ यौ द्वौ निवृत्तिरहितौ स्मृतौ । औषधैश्चैव मंत्रैश्च शेषा नाशं व्रजंति च

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಎರಡು ನಿವೃತ್ತಿರಹಿತವೆಂದು (ತೊಲಗುವುದು ಕಷ್ಟ) ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಉಳಿದದ್ದು ಔಷಧಗಳೂ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಮೂಲಕ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 29

आभ्यां च ब्रह्मशापोस्ति येन नास्ति निवर्तनम् । तस्मादत्र नृपश्रेष्ठ कुरु यत्ते क्षमं भवेत्

ಈ ಎರಡರ ಮೇಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಪವಿದೆ; ಅದರಿಂದ ನಿವರ್ತನವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವೂ ಸಾಧ್ಯವೂ ಆದುದನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 30

एतेन ब्राह्मणेनैते स्पृष्टा राजंस्त्रयोपि च । तस्मात्तावत्तनुं चास्याविशतां तावसंशयम्

ಹೇ ರಾಜನ್! ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವು ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿವೆ.

Verse 32

यत्र स्थानं चिरं तत्र मेदिन्यां विहितं नृप । पुरीषं च समाविद्धा तेनैषा मेदिनी द्रुतम्

ಹೇ ನೃಪ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸವಾಯಿತೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಆ ನೆಲ ಮಲದಿಂದಲೂ ಆವೃತವಾಗಿ ಶೀಘ್ರ ದೂಷಿತವಾಯಿತು; ಹೀಗೆ ಈ ಮೆದಿನಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕಲుషಿತವಾಯಿತು.

Verse 33

कालांतरेपि ये मर्त्या भूम्यामस्यां समागताः । भूमेः स्पर्शं करिष्यंति ते भविष्यंति चेदृशाः

ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ಮನುಷ್ಯರು ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವರೋ, ಅವರೂ ಸಹ ಅದೆ ರೀತಿಯಾಗಿ (ಪೀಡಿತರಾಗಿ) ಆಗುವರು.

Verse 34

वयं शेषा महाराज व्याधयो ये व्यवस्थिताः । त्वया मुक्त्वा भविष्यामो मन्त्रौषधवशानुगाः

ಮಹಾರಾಜ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ನೆಲೆಸಿರುವ ಉಳಿದ ರೋಗಗಳು. ನೀವು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಮಂತ್ರಗಳೂ ಔಷಧಿಗಳೂ ಅಧೀನರಾಗುವೆವು.

Verse 35

नैतौ पुनस्तु दुर्ग्राह्यौ ब्रह्मशाप समुद्भवौ

ಆದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗ್ರಾಹ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವರು.

Verse 36

तच्छ्रुत्वा पार्थिवः सोऽपि तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तं ब्राह्मणं पुनः प्राह न भेतव्यं त्वया द्विज

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ಮತ್ತೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದ್ವಿಜನೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ.”

Verse 37

अहं त्वां रक्षयिष्यामि व्याधेरस्मात्सुदारुणात् । अत्र तस्मात्प्रतीक्षस्व कञ्चित्कालं ममाज्ञया

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ರೋಗದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಾಯಿರು.

Verse 38

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे तदर्थं सुमहत्तपः । आराधयन्प्रभक्त्या च सम्यक्तां क्षेत्रदेवताम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಆ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ಗಾಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದೇವತೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಆರಾಧಿಸಿದನು।

Verse 39

मुंडेनाथर्वशीर्षेण दिवारात्रमतंद्रितः । क्षेत्रपालोत्थसूक्तेन वास्तुसूक्तेन च द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಮುಂಡ ಮತ್ತು ಅಥರ್ವಶೀರ್ಷ ಪಠಣಗಳಿಂದ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅತಂದ್ರಿತನಾಗಿ ಇದ್ದನು; ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲೋತ್ಥ ಸೂಕ್ತ ಹಾಗೂ ವಾಸ್ತುಸೂಕ್ತದಿಂದಲೂ (ಕರ್ಮ) ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 41

अथ नक्तावसानेन तस्य होमस्य चोत्थिता । भित्त्वा धरातलं देवी मन्त्राकृष्टा विनिर्गता

ನಂತರ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಹೋಮವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾದಾಗ, ಮಂತ್ರಾಕೃಷ್ಟಳಾದ ದೇವಿ ಭೂತಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಹೊರಬಂದಳು।

Verse 42

देवता तस्य क्षेत्रस्य ततः प्रोवाच तं नृपम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ದೇವತೆ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 43

एकाहं तव भूपाल होमस्यास्य प्रभावतः । विनिर्गता धरापृष्ठात्क्षेत्रस्यास्याधिपा स्मृता

ಹೇ ಭೂಪಾಲ! ಈ ಹೋಮದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪ್ರकटಗೊಂಡೆ; ನಾನು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ಅಧಿಪೆ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 44

तस्माद्वद महाभाग यत्ते कृत्यं करोम्यहम् । परां तुष्टिमनुप्राप्ता तस्माद्ब्रूहि यदीप्सितम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹೇಳು—ನಿನ್ನ ಯಾವ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ? ನಾನು ಪರಮ ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 45

राजोवाच । अत्र स्थाने सदा स्थेयं त्वया देवि विशेषतः । व्याधिसंसर्गजो दोषो भूमेरस्या यथा व्रजेत्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸಬೇಕು; ಹೀಗಾದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ವ್ಯಾಧಿ-ಸಂಸರ್ಗಜನ್ಯ ದೋಷವು ದೂರವಾಗುವುದು।

Verse 46

अद्यप्रभृति देवेशि तथा नीतिर्विधीयताम् । नो चेदस्याः प्रसंगेन प्रभविष्यंति मानवाः

ಇಂದಿನಿಂದ, ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಅಂಥ ನಿಯಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇದರ ಸಂಗದಿಂದ ಮಾನವರು ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಿ ಪರಾಭವಗೊಳ್ಳುವರು।

Verse 47

व्याधिग्रस्ता यथा विप्रो योऽयं संदृश्यते पुरः । मयात्र व्याधयः कालं चिरं संस्थापिता यतः । भविष्यति च मे दोषो नो चेद्देवि न संशयः

ಈ ವ್ಯಾಧಿಗ್ರಸ್ತ ವಿಪ್ರನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಾಣುವಂತೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ರೋಗಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಪರಿಹಾರವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ನನಗೆ ದೋಷ ಬರುವುದು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ।

Verse 48

तथायं ब्राह्मणो रोगात्त्वत्प्रसादात्सुरेश्वरि । मुक्तो भवतु मेदिन्यामत्र स्थेयं सदा त्वया

ಅದೇ ರೀತಿ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲಿ; ಮತ್ತು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸು।

Verse 49

क्षेत्रदेवतोवाच । एतत्स्थानं मया सर्वं व्याधिदोषविवर्जितम् । विहितं सर्वदैवात्र स्थास्येऽहमिह सर्वदा

ಕ್ಷೇತ್ರದೇವತೆ ಹೇಳಿದರು—ಈ ಸಮಸ್ತ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಾನು ವ್ಯಾಧಿದೋಷವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ, ನಿತ್ಯವೂ, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 50

सांप्रतं योऽत्र मे स्थाने व्याधिग्रस्तः समेष्यति । पूजयिष्यति मां भक्त्या नीरोगः स भविष्यति

ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಯಾರು ವ್ಯಾಧಿಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವನೋ, ಅವನು ನಿರೋಗಿಯಾಗುವನು.

Verse 51

तस्मादद्य द्विजेंद्रोऽयं मां पूजयतु सादरम् । भक्त्या परमया युक्तः शुचिर्भूत्वा समाहितः

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ಈ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಿ—ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ.

Verse 52

अत्र क्षेत्रे पराऽन्यास्ति विख्याता चंद्रकूपिका तस्यां स्नातु यथान्यायं नित्यमेव महीपते

ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ಥಳವಿದೆ—ಚಂದ್ರಕೂಪಿಕಾ. ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಧಿನಿಯಮಾನುಸಾರ ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 53

दक्षशापप्रशप्तेन या चंद्रेण पुरा कृता । स्वस्नानार्थं क्षयव्याधिप्रग्रस्तेन महात्मना

ಆ ಚಂದ್ರಕೂಪಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಶಪ್ತನಾಗಿ, ಕ್ಷಯವ್ಯಾಧಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 54

तथा खण्डशिलानाम देवता चात्र तिष्ठति । सौभाग्यकूपिकास्नानं कृत्वा तां च प्रपश्यतु

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ‘ಖಂಡಶಿಲಾ’ ಎಂಬ ದೇವತೆಯೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಸೌಭಾಗ್ಯ-ಕೂಪಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ದೇವತೆಯ ದರ್ಶನವೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 55

या कृता कामदेवेन कुष्ठग्रस्तेन वै पुरा । स्नपनार्थं च कुष्ठस्य विनाशाय च सादरम्

ಈ (ಪವಿತ್ರ ಕೂಪಿಕೆ) ಹಿಂದೆ ಕುಷ್ಠಪೀಡಿತನಾದ ಕಾಮದೇವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಸ್ನಾನಾರ್ಥವೂ ಆ ಕುಷ್ಠದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಾಶಾರ್ಥವೂ.

Verse 57

सूत उवाच । ततः स ब्राह्मणः प्राप्य सुपुण्यां चन्द्रकूपिकाम् । स्नानं कृत्वा च तां देवीं पूजयामास भक्तितः । यावन्मासं ततो मुक्तः सत्वरं राजयक्ष्मणा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಚಂದ್ರ-ಕೂಪಿಕೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು; ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ರಾಜಯಕ್ಷ್ಮದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 58

ततः सौभाग्यकूपीं तां दृष्ट्वा कामविनिर्मिताम् । तथा स्नानं विधायाथ पश्यन्खंडशिलां च ताम्

ನಂತರ ಕಾಮದೇವನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಸೌಭಾಗ್ಯ-ಕೂಪಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಆ ಖಂಡಶಿಲೆಯ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದನು.

Verse 59

तद्वन्मासेन निर्मुक्तः कुष्ठेन द्विजसत्तमाः । तस्या देव्याः प्रभावेन कूपिकायां विशेषतः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಅವನು ಕುಷ್ಠದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆ ಕೂಪಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ದೇವಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ.

Verse 60

ततश्चाप्सरसां कुंडे स्नात्वैकं रविवासरम् । पामया संपरित्यक्तो बुद्ध्येव विषयात्मकः

ಅನಂತರ ಅವನು ಅಪ್ಸರಾಸರ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪಾಮಾ (ಚರ್ಮರೋಗ) ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದಿತು; ಸಮ್ಯಗ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ।

Verse 61

ततः स ब्राह्मणो जातो द्वादशार्कसमप्रभः । तोषेण महता युक्तो दत्ताशीस्तस्य भूपतेः

ಅನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು. ಮಹಾ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 62

प्रययौ वांछितं देशमनुज्ञातश्च भूभुजा । देवतायां प्रणामं च ताभ्यां कृत्वा पुनःपुनः

ರಾಜನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಅವನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛಿತ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಮತ್ತು ಆ ದೇವತೆಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತೆರಳಿದನು।

Verse 63

सोपि राजा सदोषांस्तानजारूपान्विलोक्य च । स्वस्यैव ब्राह्मणं दृष्ट्वा तं तथा संप्रहर्षितः

ಆ ರಾಜನೂ ದೋಷಯುಕ್ತ ಆಡುಗಳ ರೂಪಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನಂತರ ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು (ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ) ಕಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು।

Verse 64

स्वयं च प्रययौ तत्र यत्रस्थो हाटकेश्वरः । तेनैव च शरीरेण निजकांतासमन्वितः

ಮತ್ತೆ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನು ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು—ಅದೇ ದೇಹದಿಂದ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ।

Verse 65

अजागृहे स्थिता यस्मात्सा देवी क्षेत्रदेवता । अजागृहा ततः ख्याता सर्वत्रैव द्विजोत्तमाः

ಆ ದೇವಿ—ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ—ಅಜಾಗೃಹದಲ್ಲಿ (ಮೇಕೆಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿ) ನೆಲೆಸಿರುವುದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ ಸ್ಥಳವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಅಜಾಗೃಹಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 66

अद्यापि यक्ष्मणा ग्रस्तो यस्तां पूजयते नरः । तैनैव विधिना सम्यक्स नीरोगो द्रुतं भवेत्

ಇಂದಿಗೂ ಯಕ್ಷ್ಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದವನು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಅದೇ ವಿಧಾನದಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ನಿರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 96

तथा चाप्सरसां कुण्डमत्रास्ति नृपसत्तम । तत्र स्नात्वा रवेरह्नि ततः पामा प्रशाम्यति

ಇಲ್ಲಿಯೂ, ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ, ಅಪ್ಸರಸರ ಕುಂಡವಿದೆ. ರವಿವಾರದಂದು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ನಂತರ ಪಾಮಾ (ಚರ್ಮರೋಗ) ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 133

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजागृहोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಜಾಗೃಹೋತ್ಪತ್ತಿಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ನೂರ ಮೂವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.