Adhyaya 122

Verse 1

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । यथा स निहतो देव्या महिषाख्यो दनूत्तमः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ದೇವಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಮಹಿಷನೆಂಬ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನು ಹೇಗೆ ನಿಹತನಾದನು ಎಂಬುದನ್ನು।

Verse 2

सांप्रतं कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । केदारसंभवां पुण्यां तां शृणुध्वं समाहिताः

ಈಗ ನಾನು ಪಾತಕನಾಶಿನಿಯಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವೆನು—ಕೇದಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು; ನೀವು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केदारः श्रूयते सूत गंगाद्वारे हिमाचले । स कथं चेह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ಕೇದಾರವು ಹಿಮಾಚಲದ ಗಂಗಾದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 4

सूत उवाच । एतत्सत्यं गिरौ तस्मिन्स्वयंभूः संस्थितः प्रभुः । परं तत्र वसेद्देवो यावन्मासाष्टकं द्विजाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇದು ಸತ್ಯ; ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವನು ಎಂಟು ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

यावद्घर्मश्च वर्षा च तावत्तत्र वसेत्प्रभुः । शीतकाले पुनश्चात्र क्षेत्रे संतिष्ठते सदा

ಬಿಸಿಲು ಋತು ಮತ್ತು ಮಳೆ ಋತು ಇರುವವರೆಗೆ ಪ್ರಭು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತೆ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । किं तत्कार्यं वसेद्येन क्षेत्रे मासचतुष्टयम् । हिमाचले यथैवाष्टौ सूतपुत्र वदस्व नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ವಾಸಿಸಬೇಕು? ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಮಾಚಲದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಏಕೆ? ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರ, ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं स्वायंभुवस्यादौ मनोर्दैत्यो महाबलः । हिरण्याक्षो महातेजास्तपोवीर्यसमन्वितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನ್ವಂತರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲವಂತನಾದ ದೈತ್ಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು—ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ; ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ತಪೋವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 8

तैर्व्याप्तं जगदेतद्धि निरस्य त्रिदशाधिपम् । यज्ञ भागाश्चदेवानां हृता वीर्यप्रभावतः

ಅವರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ತ್ರಿದಶಾಧಿಪತಿ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನೂ ಅವರು ಓಡಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ವೀರ್ಯ-ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇವರ ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಂಡರು.

Verse 9

अथ शक्रः सुरैः सार्धं गंगाद्वारं समाश्रितः । तपस्तेपे सुदुःखार्तो राज्यश्रीपरिवर्जितः

ಆಗ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಗಂಗಾದ್ವಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಶ್ರೀಯಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 10

तस्यैवं तप्यमानस्य तपस्तीव्रं महात्मनः । माहिषं रूपमास्थाय निश्चक्राम धरातलात्

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೀಗೆ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, (ಭಗವಂತನು) ಮಹಿಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೂಮಿತಳದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 11

स्वयमेव महादेवस्ततः शक्रमुवाच ह । केदारयामि मे शीघ्रं ब्रूहि सर्वं सुरोत्तम । दैत्यानामथ सर्वेषां रूपेणानेन वासव

ಆಗ ಸ್ವಯಂ ಮಹಾದೇವನು ಶಕ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುರೋತ್ತಮ, ನನಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು. ಹೇ ವಾಸವ, ಈ ರೂಪದಲ್ಲೇ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಚೀರಿ ನಾಶಮಾಡುವೆನು.”

Verse 12

इन्द्र उवाच । हिरण्याक्षो महादैत्यः सुबाहुर्वक्र कन्धरः । त्रिशृंगो लोहिताक्षश्च पंचैतान्दारय प्रभो । हतैरेतैर्हतं सर्वं दानवानामसंशयम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಮಹಾದೈತ್ಯನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಬಾಹು, ವಕ್ರಕಂಧರ, ತ್ರಿಶೃಂಗ ಮತ್ತು ಲೋಹಿತಾಕ್ಷ—ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಈ ಐವರನ್ನೂ ಚೀರಿ ಸಂಹರಿಸು. ಇವರು ಹತರಾದರೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರೂ ಹತರಾದಂತೆಯೇ.”

Verse 13

किमन्यैः कृपणैर्ध्वस्तैर्यैः किंचिन्नात्र सिध्यति । तस्य तद्वचनश्रुत्वा भगवांस्तूर्णमभ्यगात् । यत्र दानवमुख्योऽसौ हिरण्याक्षो महाबलः

“ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗದ, ಈಗಾಗಲೇ ಧ್ವಸ್ತರಾದ ದೀನ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಯೋಜನ?” ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಂತನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಟು, ದಾನವರ ಮುಖ್ಯನಾದ ಮಹಾಬಲ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 14

अथ तं दूरतो दृष्ट्वा महिषं पर्वतोपमम् । आयातं रौद्ररूपेण दानवाः सर्वतश्च ते

ಅಂದು ದೂರದಿಂದ ಪರ್ವತೋಪಮವಾದ ಆ ಮಹಿಷನು ರೌದ್ರರೂಪದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ದಾನವರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಸೇರಿದರು।

Verse 15

ततो जघ्नुश्च पाषाणैर्लगुडैश्च तथापरे । क्ष्वेडितास्फोटितांश्चक्रुस्तथान्ये बलगर्विताः

ನಂತರ ಕೆಲವರು ಕಲ್ಲುಗಳೂ ಲಗುಡಗಳೂ ಬಳಸಿ ಹೊಡೆದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬಲಗರ್ವದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಕೈತಟ್ಟಿ, ಬೆರಳು ಚಟಕಿಸಿ ದರ್ಪ ತೋರಿದರು।

Verse 16

अथवमन्य तान्देवः प्रहारं लीलया ददौ । यत्रास्ते दानवेन्द्रोऽसौ चतुर्भिः सचिवैः सह

ಅಂದು ದೇವರು ಅವರನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಲೀಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿ, ನಾಲ್ಕು ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ದಾನವೇಂದ್ರನಿರುವ ಕಡೆಗೆ ಮುಂದಾದನು।

Verse 17

ततः शस्त्रं समुद्यम्य यावद्धावति सम्मुखः । तावच्छृंगप्रहारेण सोनयद्यमसादनम्

ನಂತರ ಶತ್ರು ಆಯುಧವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎದುರಿಗೆ ಓಡಿಬಂದಾಗಲೇ, ಪ್ರಭು ಶೃಂಗಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 18

हत्वा तं सचिवान्पश्चात्सुबाहुप्रमुखांश्च तान् । जघान हन्यमानोऽपि समन्ताद्दानवैः परैः

ನಂತರ ಸುಬಾಹು ಮೊದಲಾದ ಸಚಿವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಉಳಿದ ದಾನವರು ಸುತ್ತುವರಿದು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ಅವನೂ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿದನು।

Verse 19

न तस्य लगते क्वापि शस्त्रं गात्रे कथंचन । यत्नतोऽपि विसृष्टं च लब्धलक्षैः प्रहारिभिः

ಅವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಶಸ್ತ್ರವು ಅಂಟಲಿಲ್ಲ; ಗುರಿ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಹಾರಿಸಿದವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಯತ್ನದಿಂದ ಎಸೆದರೂ ಅದು ತಾಕಲಿಲ್ಲ।

Verse 20

एवं पंच प्रधानास्तान्हत्वा दैत्यान्महेश्वरः । भूयो जगाम तं देशं यत्र शक्रो व्यवस्थितः । अब्रवीच्च प्रहष्टात्मा ततः शक्रं तपोन्वितम्

ಈ ರೀತಿ ಐದು ಪ್ರಧಾನ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಮತ್ತೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ನಂತರ ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ ತಪೋನ್ವಿತ ಶಕ್ರನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 22

मत्तोऽन्यदपि देवेश वरं प्रार्थय वांछितम् । कैलासशिखरं येन गच्छामि त्वरयाऽन्वितः

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಅದರಿಂದ ನಾನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕೈಲಾಸಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು।

Verse 23

इन्द्र उवाच । अनेनैव हि रूपेण तिष्ठ त्वं चात्र शंकर । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय धर्माय च शिवाय च

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶಂಕರ! ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು; ತ್ರಿಲೋಕ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ, ಧರ್ಮಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಶಿವಮಂಗಳಾರ್ಥ।

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । एतद्रूपं मया शक्र कृतं तस्य वधाय वै । अवध्यः सर्वभूतानां यतोन्येषां मया हतः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಕ್ರ! ಅವನ ವಧಾರ್ಥವೇ ನಾನು ಈ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದೆನು; ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಅವಧ್ಯನಾಗಿದ್ದನು, ಆದ್ದರಿಂದ ಇತರರಿಂದಲ್ಲ—ನನ್ನಿಂದಲೇ ಹತನಾದನು।

Verse 25

तस्मादत्रैव ते वाक्यात्स्थास्यामि सुर सत्तम । अनेनैव तु रूपेण मोक्षदः सर्वदेहिनाम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಂತೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸುವೆನು; ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವೆನು.

Verse 26

एवमुक्त्वा विरूपाक्षश्चक्रे कुंडं ततः परम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं सुस्वादुक्षीरवत्प्रियम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ (ಶಿವ)ನು ನಂತರ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಅದು ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅದರ ಜಲವು ಹಾಲಿನಂತೆ ಮಧುರ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು.

Verse 27

ततः प्रोवाच देवेन्द्रं मेघगंभीरया गिरा । शृण्वतां सर्वदेवानां भगवांस्त्रिपुरातकः

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನು, ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮೇಘಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 28

यो मां दृष्ट्वा शुचिर्भूत्वा कुंडमेतत्प्रपश्यति । त्रिः पीत्वा वामसव्येन द्वाभ्यां चैव ततो जलम्

ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಈ ಕುಂಡವನ್ನು ನೋಡುವನೋ—ಅದರ ಜಲವನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಎಡ ಮತ್ತು ಬಲ (ಕೈಗಳಿಂದ) ಆ ಜಲವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವನೋ…

Verse 30

वामेन मातृकं पक्षं दक्षिणेनाथ पैतृकम् । उभाभ्यामथ चात्मानं कराभ्यां मद्वचो यथा

ಎಡ ಕೈಯಿಂದ ಮಾತೃಪಕ್ಷವನ್ನು, ಬಲ ಕೈಯಿಂದ ಪಿತೃಪಕ್ಷವನ್ನು (ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು); ನಂತರ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು—ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ.

Verse 31

इन्द्र उवाच । अहमागत्य नित्यं त्वां स्वर्गाद्वृषभवाहन । अत्रस्थं पूजयिष्यामि पास्यामि च तथोदकम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಪ್ರಭುವೇ! ನಾನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಜಲವನ್ನೂ ಪಾನಮಾಡುವೆನು।

Verse 32

के दारयामि यत्प्रोक्तं त्वया महिषरूपिणा । केदार इति नाम्ना त्वं ततः ख्यातो भविष्यसि

ಮಹಿಷರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಧರಿಸಿ ಪಾಲಿಸುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಂತರ ‘ಕೇದಾರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ।

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । यद्येवं कुरुषे शक्र ततो दैत्यभयं न ते । भविष्यति परं तेजो गात्रे संपत्स्यतेऽखिलम्

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಕ್ರಾ! ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ದಾನವರ ಭಯ ನಿನಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸು ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸುವುದು।

Verse 34

एवमुक्तः सहस्राक्षस्ततः प्रासादमुत्तमम् । तदर्थं निर्मयामास साध्वालोकं मनोहरम्

ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನು ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪ್ರಾಸಾದ (ದೇವಾಲಯ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಸಜ್ಜನರು ನೋಡುವಂತೆ ಮನೋಹರ ಹಾಗೂ ರಮಣೀಯವಾದುದು।

Verse 35

ततः प्रणम्य तं देवमनुमन्त्र्य ततः परम् । जगाम निजमावासं मेरुशृंगाग्रसंस्थितम्

ನಂತರ ಅವನು ಆ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಮೇರುಶೃಂಗದ ಶಿಖರಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 36

ततश्चागत्य नित्यं स स्वर्गाद्देवस्य शूलिनः । केदारस्य सुभक्त्याढ्यां पूजां चक्रे समाहितः

ಅನಂತರ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ಬಂದು, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವರಾದ ಕೇದಾರನಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 37

मन्त्रोदकं च त्रिः पीत्वा ययौ ब्राह्मणसत्तमाः । कस्यचित्त्वथ कालस्य यावत्तत्र समाययौ

ಮಂತ್ರಸಂಸ್ಕೃತ ಜಲವನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಕುಡಿದು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೊರಟನು; ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 38

तावद्धिमेन तत्सर्वं गिरेः शृंगं प्रपूरितम् । तच्च कुण्डं स देवश्च प्रासादेन समन्वितः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಮದಿಂದ ಪರ್ವತಶಿಖರವೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಕುಂಡವೂ ಆ ದೇವರೂ ಭವ್ಯ ಪ್ರಾಸಾದಸಹಿತವಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು।

Verse 39

ततो दुःखपरीतात्मा भक्त्या परमया युतः । तां दिशं प्रणिपत्योच्चैर्जगाम निजमंदिरम्

ನಂತರ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ ಪರಮಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು।

Verse 40

एवमागच्छतस्तस्य गतं मासचतुष्टयम् । अपश्यतो महादेवं दिदृक्षागतचेतसः

ಈ ರೀತಿ ಬರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದವು; ದರ್ಶನದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಲಸಿದ್ದರೂ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 41

ततः प्राप्ते पुनर्विप्रा घर्मकाले हिमालये । संयातो दृक्पथं देवः स तथारूपसंस्थितः

ಅನಂತರ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಘರ್ಮಕಾಲ ಪುನಃ ಬಂದಾಗ, ಆ ದೇವನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ದೃಷ್ಟಿಪಥಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 42

ततः पूजां विधायोच्चैश्चातुर्मास्यसमुद्भवाम् । गीतवाद्यादिकं चक्रे तत्पुरः श्रद्धयान्वितः

ನಂತರ ಅವನು ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತಸಂಬಂಧಿತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೀತ, ವಾದ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 43

अथ देवः समालोक्य तां श्रद्धां तस्य गोपतेः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः

ಆಗ ದೇವನು—ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನು—ಆ ಗೋಪತಿಯ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 44

परितुष्टोऽस्मि देवेश भक्त्या चानन्ययाऽनया । तस्मात्प्रार्थय दास्यामि यं कामं हृदिसंस्थितम्

‘ಓ ದೇವೇಶಾ! ನಿನ್ನ ಈ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನಾದರೂ ಬೇಡು; ಅದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.’

Verse 45

शक्र उवाच । तव प्रसादात्संजातं ममैश्वर्यमनुत्तमम् । यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तत्सर्वं गृहसंस्थितम्

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—‘ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಅನುತ್ತಮ ಐಶ್ವರ್ಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೋ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಗೃಹಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.’

Verse 46

तस्माद्यदि प्रसादं मे करोषि वृषभध्वज । वरं वा यच्छसि प्रीतस्तत्कुरुष्व वचो मम

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 47

पर्वतोऽयं भवेद्गम्यो मासानष्टौ सुरेश्वर । यावन्मीनस्थितो भानुः प्रगच्छति श्रुतं मया

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಸೂರ್ಯನು ಮೀನರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವವರೆಗೆ ಈ ಪರ್ವತವು ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಗಮ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 48

ततः परमगम्यश्च हिमपूरेण संवृतः । यदा स्याच्चतुरो मासान्यावत्कुम्भगतो रविः

ಅನಂತರ ಇದು ದಟ್ಟ ಹಿಮದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮವಾಗುತ್ತದೆ; ಸೂರ್ಯನು ಕುಂಭರಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವವರೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 49

संजायतेऽप्यगम्यश्च ममापि त्रिपुरांतक । किं पुनः स्वल्पसत्त्वानां नरादीनां सुरेश्वर

ಹೇ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ! ಇದು ನನಗೂ ಅಗಮ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪಬಲದ ಜೀವಿಗಳು—ಮಾನವರಾದಿ—ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ!

Verse 50

तस्मात्स्वर्गेऽथ पाताले मर्त्ये वा त्रिदशेश्वर । कुरुष्वानेनरूपेण स्थितिं मासचतुष्टयम् । येन न स्यात्प्रतिज्ञाया हानिर्मम सुरेश्वर

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರ! ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಈದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಸ್ಥಿತನಾಗಿರು; ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗೆ ಹಾನಿಯಾಗದಿರಲಿ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ।

Verse 51

सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ದೇವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಬಲಸೂದನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನ ವಾಣಿ ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ನಿನದಿಸಿತು।

Verse 52

आनर्तविषये क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्मदीयं सहस्राक्ष विद्यते धरणीतले

ಆನರ್ತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಒಂದು ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ; ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇದೆ।

Verse 53

तत्राहं वृश्चिकस्थेऽर्के सदा स्थास्यामि वासव । यावत्कुम्भस्य पर्यंतं तव वाक्यादसंशयम्

ಹೇ ವಾಸವ! ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸದಾ ವಾಸಿಸುವೆನು—ಸೂರ್ಯನು ವೃಶ್ಚಿಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾಲದಿಂದ ಕುಂಭದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ; ನಿನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 54

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । मम रूपं प्रतिष्ठाप्य कुरुपूजा यथोचिताम् । येन तत्र निजं तेजो धारयामि तवार्थतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಾಸಾದ (ದೇವಾಲಯ) ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಯಥೋಚಿತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಇದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸುವೆನು।

Verse 55

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षो देवदेवस्य शूलिनः । गत्वा तत्र ततश्चक्रे यद्देवेनेरितं वचः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಿನನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ದೇವನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 56

प्रासादं निर्मयित्वाथ रूपं संस्थाप्य शूलिनः । कुण्डं चक्रे च तद्रूपं स्वच्छोदकसमावृतम्

ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ನಂತರ ಶೂಲಿನ (ಶಿವ)ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಆ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಒಂದು ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅದು ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ವಚ್ಛ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.

Verse 57

ततश्चाराधयामास पुष्पधूपानुलेपनैः । स्नात्वा कुण्डेऽपिबत्तोयं त्रिःकृत्वा च यथापुरा

ನಂತರ ಅವನು ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪುರಾತನ ಆಚಾರದಂತೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಆ ನೀರನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 58

एवं स भगवांस्तत्र शक्रेणाराधितः पुरा । समायातोऽत्र विप्रेंद्राः सुरम्यात्तु हिमाचलात्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಭಗವಂತನು ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ, ಸುಂದರ ಹಿಮಾಚಲದಿಂದ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 59

यस्तमाराधयेत्सम्यक्सदा मासचतुष्टयम् । हिमपातोद्भवे मर्त्यः स शिवाय प्रपद्यते

ಹಿಮಪಾತದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಶಿವನ ಶರಣನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 60

शेषकालेऽपि यः पूजां करोत्येव सुभक्तितः । स पापं क्षालयेत्प्राज्ञ आजन्ममरणांतिकम्

ಆ ಅವಧಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಯಾರು ಸದುಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞರೇ, ಅವರು ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣಾಂತವರೆಗೆ ಇರುವ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

Verse 61

तत्र गीतं प्रशंसंति नृत्यं चैव पृथग्विधम् । देवस्य पुरतः प्राज्ञाः सर्वशास्त्रविशारदाः

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಿಶಾರದರಾದ ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಪವಿತ್ರ ಗೀತವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ನಾನಾವಿಧ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो नारदेन सुरर्षिणा । तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि श्रूयतां ब्राह्मणोत्तमाः

ಇಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು ಒಂದು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹಾಡಿದರು। ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರೇ, ಕೇಳಿರಿ।

Verse 63

केदारे सलिलं पीत्वा गयापिडं प्रदाय च । ब्रह्मज्ञानमथासाद्य पुनर्जन्म न विद्यते

ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ, ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ।

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं केदारस्य च संभवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕೇದಾರದ ಸಂಭವ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಕಟ್ಯ ಸಹಿತ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು। ಈ ಆಖ್ಯಾನವು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 65

यश्चैतत्छृणुयात्सम्यक्पठेद्वा तस्य चाग्रतः । श्रावयेद्वापि वा विप्राः सर्वपातकनानम् । केदारस्य स पापौघैर्मुच्यते तत्क्षणान्नरः

ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಯಾರು ಇದನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳುವನೋ, ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಓದುವನೋ, ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸಿಸುವನೋ—ಈ ಆಖ್ಯಾನವು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ। ಕೇದಾರಸಂಬಂಧಿ ಪಾಪೌಘಗಳಿಂದ ಆ ನರನು ತತ್ಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 294

कराभ्यां स पुमान्नूनं तारयेच्च कुलत्रयम् । अपि पापसमाचारं नरकेऽपि व्यव स्थितम्

ಆ ಪುರುಷನು ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತಗಳಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತನ್ನ ವಂಶದ ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಪಾಪಾಚಾರಿಯಾದರೂ, ನರಕದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾದರೂ ಸಹ।