Adhyaya 121

Verse 2

सूत उवाच । देवानां तद्वचः श्रुत्वा ततः सा परमेश्वरी । प्रोवाच वाहनं किंचिद्देवा यच्छतु मे द्रुतम् । ततः सिंहं ददौ गौरी यानार्थं विकृताननम् । तमारुह्य प्रतस्थे सा ततो विंध्यं नगं प्रति

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಹೀಗೆಂದಳು: “ದೇವಗಣ, ನನಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಒಂದು ವಾಹನವನ್ನು ಕೊಡಿ.” ಆಗ ಗೌರಿಯು ಪ್ರಯಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಭಯಾನಕ ಮುಖವಿರುವ ಸಿಂಹವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಅದನ್ನು ಏರಿ ಅವಳು ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 3

तस्यैकं शृंगमास्थाय रम्यं श्रेष्ठद्रुमान्वितम् । फलपुष्पसमाकीर्णं लतामंडपमंडितम्

ಆ ಪರ್ವತದ ಒಂದು ಮನೋಹರ ಶಿಖರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಫಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಲತಾಮಂಡಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ।

Verse 4

ततस्तपोऽकरोत्साध्वी तीव्रव्रतपरायणा । संयम्येन्द्रियवर्गं स्वं ध्यायमाना महेश्वरम्

ನಂತರ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ತೀವ್ರ ವ್ರತಪರಾಯಣಳಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು; ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯವರ್ಗವನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ ಮಹೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 5

यथायथा तपोवृद्धिस्तस्याः सञ्जायते द्विजाः । तथा रूपं च कांतिश्च शरीरे प्रतिवर्धते

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಅವಳ ತಪೋವೃದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚಿತೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೂಪವೂ ಕಾಂತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು।

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तत्र दैत्येशकिंकराः । ते तां दृष्ट्वा व्रतोपेतामत्यद्भुतवपुर्ध राम् । गत्वा प्रोचुः स्वनाथस्य महिषस्य दुरात्मनः

ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯೇಶನ ಕಿಂಕರರು ಬಂದರು. ವ್ರತೋಪೇತಳಾದ, ಅತ್ಯದ್ಭುತ ವಪುಧಾರಿಣಿಯಾದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ದುರಾತ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ ಮಹಿಷನಿಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 7

चारा ऊचुः । भ्रममाणैर्धरापृष्ठे दृष्टाऽपूर्वा कुमारिका । विन्ध्याचलेऽद्य चास्माभिर्भुजैर्द्वादशभिर्युता । नानाशस्त्रधरैर्दीप्तैश्चर्मच्छादितगात्रका

ಚಾರರು ಹೇಳಿದರು—“ಧರಾಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಇಂದು ವಿಂಧ್ಯಾಚಲದಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವ ಕುಮಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡೆವು; ಅವಳು ದ್ವಾದಶಭುಜೆಯಾಗಿ, ನಾನಾ ದೀಪ್ತ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ, ಮತ್ತು ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ಚರ್ಮದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿವೆ.”

Verse 8

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी नागकन्यका । तादृग्रूपा पुराऽस्माभिः काचिद्दृष्टा नितम्बिनी

ಅವಳು ದೇವಿಯಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅಸುರಿಯಲ್ಲ, ನಾಗಕನ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಇಂತಹ ರೂಪವತಿಯಾದ ನಿತಂಬಿನಿಯನ್ನು ನಾವು ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ.

Verse 9

न विद्मो यन्निमित्तं सा तपश्चक्रे यशस्विनी । स्वर्गकामाऽर्थकामा वा पतिकामाथ वा विभो

ಆ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು—ಸ್ವರ್ಗಕಾಮನೆಯಿಂದೋ, ಧನಕಾಮನೆಯಿಂದೋ, ಅಥವಾ ಪತಿಕಾಮನೆಯಿಂದೋ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ.

Verse 10

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा महिषो दानवाधिपः । कामदेव वशं प्राप्तः श्रवणादपि तत्क्षणात्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ದಾನವಾಧಿಪ ಮಹಿಷನು, ಕೇಳುವಿಕೆಯಷ್ಟರಿಂದಲೇ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಮದೇವನ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 11

ततस्तानग्रतः कृत्वा सैन्येन महता न्वितः । जगाम कौतुकाविष्टो यत्रास्ते सा तु कन्यका

ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಆ ಕನ್ಯೆ ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವನು ಹೋದನು.

Verse 12

यथा मृत्युकृते मन्दः शृगालः सिंहवल्लभाम् । वने सुप्तां सुविश्वस्तां सर्वथाप्य कुतोभयाम्

ತನ್ನದೇ ಮರಣಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುವ ಮೂರ್ಖ ನರಿ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿರ್ಭಯವಾದ ಸಿಂಹಪ್ರಿಯೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ—ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 13

तस्याः संदर्शनादेव ततः कामशरैर्हतः । स दानवप्रधानश्च तत्क्षणादेव सद्द्विजाः

ಹೇ ಸದ್ದ್ವಿಜರೇ! ಅವಳನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾಮದೇವನ ಶರಗಳಿಂದ ದಾನವರ ಪ್ರಧಾನನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಕುಸಿದನು।

Verse 14

अथ प्राह प्रियं वाक्यमेकाकी तत्पुरःस्थितः । धृत्वा दूरतरेसैन्यं तस्या रूपेण मोहितः

ನಂತರ ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಅವಳ ಎದುರು ನಿಂತು, ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ದೂರದಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಅವಳ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 15

विरुद्धं यौवनस्यैतद्व्रतं ते चारुहासिनि । तस्मादेतत्परित्यक्त्वा त्रैलोक्यस्वामिनी भव

‘ಹೇ ಚಾರುಹಾಸಿನಿ! ನಿನ್ನ ಈ ವ್ರತವು ಯೌವನಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಸ್ವಾಮಿನಿಯಾಗು.’

Verse 16

अहं हि महिषो नाम दानवेन्द्रो यदि श्रुतः । मया येन सहस्राक्षो द्वन्द्वयुद्धे विनिर्जितः

‘ನಾನು ಮಹಿಷನೆಂಬ ದಾನವೇಂದ್ರನು, ನೀನು ಕೇಳಿರಬಹುದು; ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನನ್ನು ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಿದವನು ನಾನೇ.’

Verse 22

अहं तव वधार्थाय निर्मिता विबुधोत्तमैः । तस्मात्त्वां नाशयिष्यामि स्मरेष्टं यद्धृदि स्थितम्

‘ವಿಬುಧೋತ್ತಮರು ನಿನ್ನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು—ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಿಯಕಾಮನೆಯೊಡನೆ—ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆ.’

Verse 23

महिष उवाच । यद्येवं तद्वरारोहे युक्ता स्याच्च कुमारिका । प्रार्थनीया भवेदत्र सर्वेषां प्राणिनां यतः

ಮಹಿಷನು ಹೇಳಿದನು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಸುಂದರ ನಿತಂಬಿನಿ, ನೀ ಕುಮಾರಿಕೆಯಾಗಿರುವುದು ಯುಕ್ತ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಯಾಚಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 24

स्वर्गार्थं क्रियते धर्मस्तपश्च वरवर्णिनि । येन भोगाः प्रभुञ्जंति ये दिव्या ये च मानुषाः

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಸ್ವರ್ಗಾರ್ಥವಾಗಿ ಧರ್ಮವೂ ತಪಸ್ಸೂ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ದಿವ್ಯವೂ ಮಾನುಷವೂ ಆದ ಭೋಗಗಳು ದೊರೆತು ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 25

तस्माद्देहि ममात्मानं गांधर्वेण सुशोभने । विवाहेन यतोऽन्येषां स प्रधानः प्रकीर्तितः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸುಶೋಭಿನಿ, ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸು; ಏಕೆಂದರೆ ಇತರ ವಿವಾಹಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 26

एवं प्रवदतस्तस्य सा देवी क्रोधमूर्छिता । तद्वक्त्रांतं समुद्दिश्य शरं चिक्षेप स क्षणात्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ದೇವಿ ಕ್ರೋಧಾವೇಶದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತಳಾಗಿ, ಅವನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲೆ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಾಣವನ್ನು ಎಸೆದಳು।

Verse 27

विवेश वदनं तस्य वल्मीकं पन्नगो यथा । अथ तैर्मार्गगणैर्विद्धः स वक्त्रांतान्नदंस्ततः

ಅದು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ, ಹಾವು ವಲ್ಮೀಕಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗುವಂತೆ ನುಗ್ಗಿತು; ನಂತರ ಮಾರ್ಗಾ ಗಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ಬಾಯಿಯ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಆಕ್ರಂದನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 28

सुस्राव रुधिरं भूरि गैरिकं पर्वतो यथा । ततः कोपपरीतात्मा निवृत्त्याथ शनैः शनैः

ಪರ್ವತದಿಂದ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು ಹರಿಯುವಂತೆ, ಅವನಿಂದ ರಕ್ತವು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಹರಿಯಿತು. ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದನು.

Verse 29

स्वसैन्यं त्वरितो भेजे कामेन च वशी कृतः । प्रोवाच सैनिकान्सर्वान्दुष्टा स्त्रीयं प्रगृह्यताम् । यथा न त्यजति प्राणान्प्रहारैर्जर्जरीकृता

ಕಾಮಕ್ಕೆ ವಶನಾದ ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ದುಷ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತಳಾದರೂ ಅವಳು ಪ್ರಾಣ ಬಿಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.'

Verse 30

एषा मम न सन्देहः प्रिया भार्या भविष्यति । यदि नो शस्त्रपातेन पंचत्वमुपयास्यति

'ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವಳು ಮರಣಹೊಂದದಿದ್ದರೆ, ಅವಳು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.'

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे देवी सा दृष्ट्वा तानुपस्थितान् । युद्धाय कृतसंकल्पांस्तर्जतश्च मुहुर्मुहुः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಪದೇ ಪದೇ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ದೇವಿ ಕಂಡಳು.

Verse 33

ततस्तु लीलया देवी मुक्ता तीक्ष्णान्महाशरान् । तान्सर्वांस्ताडयामास सर्वमर्मसु तत्क्षणात्

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಹರಿತವಾದ ಮಹಾಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರೆಲ್ಲರ ಮರ್ಮಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೊಡೆದಳು.

Verse 34

अथ तीक्ष्णैः शरैर्दैत्या निहता दानवास्तथा । एके पंचत्वमापन्ना गताश्चान्य इतस्ततः

ಆಮೇಲೆ ಆ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ದೈತ್ಯರು ಹಾಗೂ ದಾನವರು ಹತರಾದರು; ಕೆಲವರು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ದಿಕ್ಕುದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 35

ततः सैन्यं समालोक्य तद्भग्नं च तया रणे । कोपाविष्टस्ततो दैत्यः स्वयं तां समुपाद्रवत्

ನಂತರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಭಂಗಗೊಂಡುದನ್ನು ಕಂಡ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕೋಪಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ತಾನೇ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 36

यच्छञ्छृंगप्रहारांश्च तस्याः शतसहस्रशः । गर्जितं विदधच्चोग्रं शारदाभ्रसमं मुहुः

ಅವಳ ಮೇಲೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೊಂಬಿನ ಪ್ರಹಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಮರುಮರು ಶರದೃತುವಿನ ಮೇಘಸಮೂಹದಂತೆ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे देवी साट्टहासकृतस्वना । त्रैलोक्यविवरं सर्वं यच्छब्देन प्रपूरितम्

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯು ಅಟ್ಟಹಾಸದ ಘೋಷವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದಳು; ಆ ಶಬ್ದದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿತನಗಳೂ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗಳೂ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು।

Verse 38

एवं तस्या हसंत्याश्च वक्त्रान्तादथ निर्ययुः । पुलिंदाः शबरा म्लेछास्तथान्येऽरण्यवासिनः

ಹೀಗೆ ದೇವಿಯು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಮುಖಾಂತರದಿಂದ ಪುಲಿಂದರು, ಶಬರರು, ಮ್ಲೇಚ್ಛರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಹೊರಬಂದರು।

Verse 39

शकाश्च यवनाश्चैव शतशश्तु वपुर्धरा । वर्म स्थगितगात्राश्च यमदूता इवापरे

ಆಗ ಶಕರು ಮತ್ತು ಯವನರೂ ನೂರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಕವಚದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ದೇಹಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಯಮದೂತರಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು.

Verse 41

देव्युवाच । एतानस्य सुदुष्टस्य सैनिकान्बलगर्वितान् । सूदयध्वं द्रुतं वाक्यादस्मदीयाद्यथेच्छया

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—“ಆ ಪರಮ ದುಷ್ಟನ ಬಲಗರ್ವದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ಈ ಸೈನಿಕರನ್ನು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಸಂಹರಿಸಿರಿ; ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡಿರಿ।”

Verse 42

अथ ते तद्वचः श्रुत्वा वल्गंतोऽसिधनुर्द्धराः । दैतेयबलमुद्दिश्य दुद्रुवुर्वेगमाश्रिताः

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಖಡ್ಗ-ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ವೀರರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕುಣಿದು, ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯದ ಕಡೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದರು.

Verse 43

ततस्तेषां महद्युद्धं मिथो जज्ञे सुदारुणम् । नात्मीयं न परं तत्र केनचिज्ज्ञा यते क्वचित्

ನಂತರ ಅವರ ನಡುವೆ ಮಹತ್ತರವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಯಾರು ತಮ್ಮವರು, ಯಾರು ಪರವರು ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 44

अथ ते दानवाः सर्वे योधैर्देवीसमुद्भवैः । भग्ना व्यापादिताश्चान्ये प्रहारैर्जर्जरीकृताः

ಆಗ ದೇವಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯೋಧರು ಆ ದಾನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚೂರಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಕೆಲವರು ಹತರಾದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪುನಃಪುನಃ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತರಾದರು.

Verse 45

ततो भग्नं बलं दृष्ट्वा महिषः क्रोधमूर्छितः । तामुवाच क्रुधा देवीं वचनैः परुषाक्षरैः

ಆಗ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಭಂಗವಾದುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಿಷಾಸುರನು ಕ್ರೋಧಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ, ದೇವಿಯನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಕಠೋರವಾದ ಕಟುವಚನಗಳಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 46

आः पापे स्त्रीति मत्वाद्य न हतासि मया युधि । तस्मात्पश्य प्रहारं मे तत्त्वं बुध्यसि नान्यथा

“ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪಿನಿ! ನಿನ್ನನ್ನು ‘ಮಾತ್ರ ಸ್ತ್ರೀ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಇಂದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನನ್ನ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ನೋಡು—ನೀನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.”

Verse 47

एवमुक्त्वा विशेषेण प्रहारान्स विचिक्षिपे । विषाणाभ्यां महावेगो भर्त्सयानो मुहुर्मुहुः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭೀಕರ ಪ್ರಹಾರಗಳನ್ನು ಎಸೆದನು; ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಹೊಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 48

ततोऽभ्याशगतं दृष्ट्वा सा देवी दानवं च तम् । आरुरोहाथ वेगेन पृष्ठिदेशेन कोपतः

ನಂತರ ಆ ದಾನವನು ಸಮೀಪ ಬಂದುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿ ಕೋಪದಿಂದ, ಮಹಾವೇಗವಾಗಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಏರಿದಳು।

Verse 49

ततश्चुक्रोश दैत्योऽसौ व्योममार्गं समाश्रितः । पृष्ठ्यास्तलेन निर्भिन्नो रुधिरौघपरिप्लुतः

ಆಗ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ದೇವಿಯ ಬೆನ್ನಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಭೇದಿತನಾಗಿ ರಕ್ತಧಾರೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೋಯ್ದನು।

Verse 50

एतस्मिन्नंतरे सिंहः स तस्या ज्योतिसंभवः । जग्राह पश्चिमे भागे दंष्ट्राग्रैर्निशितैः क्रुधा

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಜ್ಯೋತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಿಂಹವು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂಷ್ಟ್ರಾಗ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

Verse 51

ततो निश्चलतां प्राप्तः पादाक्रांतश्च दानवः । अकरोद्भैरवान्नादान्न शक्तश्चलितुं पदम्

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಪಾದದಡಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ದಾನವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲನಾದನು. ಭೈರವಸಮಾನ ಭಯಾನಕ ನಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಚಲಿಸಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು.

Verse 52

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । व्योमस्थास्तां तदा प्रोचुर्देवीं हर्षसमन्विताः

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಬಂದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹರ್ಷದಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 53

एतस्य शिरसश्छेदं शीघ्रं कुरु सुरेश्वरि । खङ्गेनानेन तीक्ष्णेन यावन्नो याति चान्यतः

“ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಈ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಖಡ್ಗದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವನ ಶಿರಶ್ಛೇದವನ್ನು ಮಾಡು; ಅವನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು.”

Verse 54

सा श्रुत्वा वचनं तेषां देवी कोपसमन्विता । खड्गं व्यापारयामास कंठे तस्यातिपीवरे

ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ಧರ್ಮಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅವನ ಅತ್ಯಂತ ದಪ್ಪವಾದ ಕಂಠದ ಮೇಲೆ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದಳು.

Verse 55

स तेन खड्गघातेन कंठः पीनोऽपि निष्ठुरः । द्विधा जज्ञेऽथ दैत्यस्य दधत्तुष्टिं दिवौकसाम्

ಆ ಖಡ್ಗಾಘಾತದಿಂದ ದೈತ್ಯನ ದಪ್ಪವೂ ಕಠಿಣವೂ ಆದ ಕಂಠವೂ ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಚಿದ್ರವಾಯಿತು; ದಿವೌಕಸರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 56

द्वादशार्कप्रतीकाशो वक्त्रांतश्चर्मखड्गधृक् । भर्त्सयंस्तां महादेवीं खड्गोद्यतकरां तदा । खड्गं व्यापारयन्गात्रे तस्या बालार्कसन्निभम्

ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಚರ್ಮ (ಢಾಲು) ಮತ್ತು ಖಡ್ಗ ಧರಿಸಿದ ಅವನು, ಖಡ್ಗ ಎತ್ತಿ ನಿಂತ ಮಹಾದೇವಿಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಲಾರ್ಕಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಆಕೆಯ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಬೀಸಿದನು।

Verse 57

ततः केशेषु चाधाय यावत्तस्यापि चिक्षिपे । प्रहारं गात्रनाशाय तावदूचे स दानवः

ನಂತರ ಅವನು (ದೇವಿಯ) ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ದೇಹನಾಶಕರವಾದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ದಾನವನು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 58

दानव उवाच । जय देवि जयाचिंत्ये जय सर्वसुरेश्वरि । जय सर्वगते देवि जय सर्वजनप्रिये

ದಾನವನು ಹೇಳಿದನು—ಜಯ ದೇವಿ, ಜಯ ಅಚಿಂತ್ಯೆ! ಜಯ ಸರ್ವಸುರೇಶ್ವರಿ! ಜಯ ಸರ್ವಗತೆ ದೇವಿ! ಜಯ ಸರ್ವಜನಪ್ರಿಯೆ!

Verse 59

जय कामप्रदे नित्यं जय त्रैलोक्यसुन्दरि । जय त्रैलोक्य रक्षार्थमुद्यते ह्यकुतोभये

ಜಯ ನಿತ್ಯ ವರಪ್ರದೆ! ಜಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸುಂದರಿ! ಜಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಉದ್ಧತೆಯೇ, ಹೇ ಅಕುತೋಭಯೆ!

Verse 60

जय देवि कृतानंदे जय दैत्यविनाशिनि । जय क्लेशच्छिदे कांते जयाभक्तविमोहदे

ಜಯ ದೇವಿ, ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವಳೆ! ಜಯ ದೈತ್ಯವಿನಾಶಿನೀ! ಜಯ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಕಾಂತೆ! ಜಯ ಭಕ್ತಿಹೀನರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವವಳೆ!

Verse 62

तस्मात्कुरु प्रसादं मे प्राणान्रक्ष दयां कुरु । प्रणतस्य सुदीनस्य हीनस्य च विशेषतः

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ದಯೆ ತೋರು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ಶರಣಾಗಿ ನಮನ ಮಾಡಿದ ಅತಿದೀನ, ಹೀನನಾದ ನನಗೆ.

Verse 63

अहं दुर्वाससा शप्तो हिरण्याक्षसुतो बली । महिषत्वं समानीतस्त्वया देवी विमोक्षितः

ನಾನು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನ ಪುತ್ರ ಬಲಿ; ದುರ್ವಾಸರ ಶಾಪದಿಂದ ಶಪ್ತನಾದೆ. ಮಹಿಷತ್ವಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು, ದೇವಿ, ನೀನು ವಿಮೋಚಿಸಿದೆ.

Verse 64

तस्माद्दर्पः प्रमुक्तोऽद्य मया दानवसंभवः । किंकरत्वं प्रयास्यामि सांप्रतं ते सुरेश्वरि

ಆದುದರಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ದಾನವಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದರ್ಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಕಿಂಕರನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆ.

Verse 65

जय सर्वगते देवि सर्वदुष्टविनाशिनि

ಜಯ, ಹೇ ಸರ್ವವ്യാപಿನೀ ದೇವಿ, ಸಮಸ್ತ ದುಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವಳೆ!

Verse 66

इति तस्य वचः श्रुत्वा कृपणं सा सुरेश्वरी । कृपाविष्टाऽब्रवीद्वाक्यं ततो व्योमस्थितान्सुरान्

ಅವನ ದೀನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವೇಶ್ವರಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕರಗಿದಳು. ನಂತರ ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 67

किं करोमि दया जाता ममैनं प्रति हे सुराः । तस्मान्नाहं हनिष्यामि दानवं दीनजल्पकम्

ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಹೇ ದೇವರೇ, ಅವನ ಮೇಲೆಯೇ ನನಗೆ ದಯೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ದೀನವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವ ದಾನವನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 68

विमुखं खड्गशस्त्रं च तवास्मीति प्रवादिनम् । अपि मे पितृहंतारं न हन्यां रिपुमाहवे

ಅವನು ಖಡ್ಗಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ‘ನಾನು ನಿನ್ನವನು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವನ್ನೂ ನಾನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ—ಅವನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನಾದರೂ ಸಹ.

Verse 69

देवा ऊचुः । न चेदसि च देवेशि त्वमेनं दानवाधमम् । नाशयिष्यति तत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರಿ, ನೀನು ಈ ಅಧಮ ದಾನವನನ್ನು ನಾಶಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವನು.

Verse 70

एष व्यर्थःश्रमः सर्वस्तथास्माकं भविष्यति । तव संभूतिसंभूतस्तव क्लेशस्तथाऽखिलः

ನಮ್ಮ ಈ ಸಮಸ್ತ ಶ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಲೇಶವೂ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ಅವನ ಶಕ್ತಿಯ ಪುನರುದ್ಭವದಿಂದಲೇ.

Verse 71

देव्युवाच । नाहमेनं हनिष्यामि त्यजिष्यामि तथाऽमराः । एनं कचग्रहं कृत्वा धारयिष्यामि सर्वदा

ದೇವಿಯು ನುಡಿದಳು—ಓ ಅಮರರೇ! ನಾನು ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೂದಲು ಹಿಡಿದು ಇವನನ್ನು ಸದಾ ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವೆನು.

Verse 72

देवा ऊचुः । साधुसाधु महाभागे युक्तमुक्तं त्वया वचः । एतद्धि युज्यते कर्तुं कालेऽस्मिंस्त्रिदशेश्वरि

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಸಾಧು ಸಾಧು ಮಹಾಭಾಗೇ! ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಯುಕ್ತವೂ ಯೋಗ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಓ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರಿ! ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮಾಡುವುದು ಸಮಂಜಸ.

Verse 73

सांप्रतं मर्त्यलोके त्वं रूपमेतत्समाश्रिता । शस्त्रोद्यतकरा रौद्रा महिषोपरि संस्थिता

ಈಗ ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಇದೇ ರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀಯೆ—ರೌದ್ರವಾಗಿ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಶಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಹಿಷದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾಗಿ.

Verse 74

अवाप्स्यसि परां पूजां दुर्लभा ममरैरपि । यस्त्वामेतेन रूपेण संस्थितां पूजयिष्यति

ನೀನು ಪರಮ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಅದು ಅಮರರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ—ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವರೋ.

Verse 75

त्वमस्य संगतो भावि विख्याता विंध्यवासिनी । किं ते वा बहुनोक्तेन शृणु संक्षेपतो वचः

ನೀನು ಈ ಸ್ಥಳದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗೊಂಡು ‘ವಿಂಧ್ಯವಾಸಿನಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗುವೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವುದೇನು? ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು.

Verse 76

अस्मदीयं परं तथ्यं सर्वलोकहितावहम् । पार्थिवानां त्वदायत्तं बलं देवि भविष्यति

ಇದು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಸರ್ವಲೋಕ ಹಿತಕರ. ಹೇ ದೇವಿ, ರಾಜರ ಬಲವು ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಅಧೀನವಾಗುವುದು.

Verse 77

युद्धकाले समुत्पन्ने भक्तानां नात्र संशयः । प्रस्थानं वा प्रवेशं च यः करिष्यति मानवः

ಯುದ್ಧಕಾಲ ಉದ್ಭವಿಸಿದಾಗ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೊರಡಲು ಅಥವಾ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಮಾನವನು…

Verse 78

त्वां स्मृत्वा प्रणिपत्याथ पूजयित्वा विशेषतः । तस्य संपत्स्यते सिद्धिः सर्वकृत्येषु सर्वदा । इह कापुरुषस्यापि किं पुनः सुभटस्य च

ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದವನಿಗೆ—ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಭೀತನಿಗೂ ಹೀಗಾದರೆ, ವೀರ ಸुभಟನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೋ!

Verse 79

आश्विनस्य सिते पक्षे नवम्यां चाष्टमीदिने । पूजयिष्यति यो मर्त्त्यस्त्वां सद्भक्तिसमन्वितः

ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ—ಅಷ್ಟಮಿ ಮತ್ತು ನವಮಿ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ—ಸದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು…

Verse 80

तस्य संवत्सरं यावत्समग्रं सुरसुन्दरि । न भविष्यति वै रोगो न भयं न पराभवः । नापमृत्युर्न चौरादि समुद्भूत उपद्रवः

ಹೇ ಸುರಸುಂದರಿ, ಅವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ, ಭಯವಿಲ್ಲ, ಪರಾಭವವಿಲ್ಲ; ಅಪಮೃತ್ಯುವಿಲ್ಲ, ಕಳ್ಳರು ಮುಂತಾದವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಉಪದ್ರವವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 82

तत्र गत्वा चिरात्प्राप्य स्वं राज्यं पाकशासनः । पालयामास संहृष्टस्त्रैलोक्यं हतकटकम्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು।

Verse 83

लोकाश्च सुखसंपन्नाः सर्वे जाता स्ततः परम् । यज्ञभागभुजो देवा भूयो जाता जगत्त्रये

ಅನಂತರ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಸುಖಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ದೇವತೆಗಳೂ ಮತ್ತೆ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು।

Verse 84

ततः परं च सा देवी त्रैलोक्ये ख्यातिमागता । सर्वक्षेत्रेषु तीर्थेषु स्थानेषु च विशेषतः

ಅನಂತರ ಆ ದೇವಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 85

एतस्मिन्नंतरे जातः सुरथोनाम भूपतिः । आनर्तस्तेन सद्भक्त्या क्षेत्रेऽत्रैव विनिर्मिता

ಈ ನಡುವೆ ಸುರಥನೆಂಬ ರಾಜನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನ ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ‘ಆನರ್ತ’ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು।

Verse 86

यस्तां पश्यति सद्भक्त्या चैत्राष्टम्यां सितेऽहनि । स पुमान्वत्सरं यावत्कृतार्थः स्यान्न संशयः

ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು, ಒಂದು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಕೃತಾರ್ಥನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 91

।सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते देवास्तां देवीं हर्षसंयुताः । अनुज्ञातास्तया जग्मुः स्वां पुरीममरावतीम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವತೆಗಳು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ಅವಳ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ತಮ್ಮ ನಗರಿಯಾದ ಅಮರಾವತಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 121

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये महिषासुरपराजय कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम एकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಹಿಷಾಸುರಪರಾಜಯ ಮತ್ತು ಕಾತ್ಯಾಯನೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ 121ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।