Adhyaya 12

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स वसुधापालो ब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । ददौ तु नगरं कृत्वा पुरंदरपुरोपमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಆ ವಸುಧಾಪಾಲನು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ, ಪುರಂದರಪುರದಂತೆ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 2

मुक्ताप्रवालवैडूर्यरत्नहेमविचित्रितैः । भ्राजमानं गृहश्रेष्ठैर्द्यौर्नक्षत्रगणैरिव

ಮುತ್ತು, ಪ್ರವಾಳ, ವೈಡೂರ್ಯಮಣಿ, ರತ್ನ ಹಾಗೂ ಚಿನ್ನದಿಂದ ವಿಚಿತ್ರಿತವಾದ ಅದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೃಹಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ನಕ್ಷತ್ರಗಣಗಳಿಂದ ದ್ಯೌರಿನಂತೆ।

Verse 3

प्रासादैः स्फाटिकैश्चैव कैलासशिखरोपमैः । पताकाशोभितैर्दिव्यैः समंतात्परिवारितम्

ಅದು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಫಟಿಕಸದೃಶ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವು ಕೈಲಾಸಶಿಖರಗಳಂತೆ ಇದ್ದು, ದಿವ್ಯ ಪತಾಕೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 4

कांचनैः सुविचित्रैश्च प्रोन्नतैरमलैः शुभैः । तोरणानां सहस्रैश्च शोभितं सुमनोहरम्

ಆ ನಗರವು ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು—ಕಾಂಚನಮಯ, ವಿಚಿತ್ರಕೃತ, ಉನ್ನತ, ನಿರ್ಮಲ ಹಾಗೂ ಶುಭ—ಅತಿಮನೋಹರ।

Verse 5

मणिसोपानशोभाभिर्दीर्घिकाभिः समंततः । आरामकूपयंत्राद्यैः सर्वोपकरणैर्युतम् । निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां कृतकृत्यो बभूव सः

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಣಿಮಯ ಸೋಪಾನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ದೀರ್ಘಿಕೆಗಳಿಂದ ನಗರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಬಾವಿಗಳು, ಜಲೋತ್ತಾಪನ ಯಂತ್ರಗಳು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಆಗ ಅವನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾದನು।

Verse 6

शंखतीर्थे स्थितो नित्यं समाहूय ततः सुतान् । पुत्रान्पौत्रांस्तथा भृत्यान्वाक्यमेतदुवाच ह

ಅವನು ನಿತ್ಯ ಶಂಖತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ನಂತರ ತನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು ಹಾಗೂ ಭೃತ್ಯರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 7

एतत्पुरं मया कृत्वा ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । भवद्भिर्मम वाक्येन रक्षणीयं प्रयत्नतः

ಈ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು।

Verse 9

यथा स्युर्ब्राह्मणाः सर्वे सुखिनो हृष्टमानसाः । युष्माभिः पालनं कार्यं तथा सर्वैः समाहितैः । यश्चैतान्भक्तिसंयुक्तः पालयिष्यति भूमिपः । अन्योऽपि परमं तेजः स संप्राप्स्यति भूतले

ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇರಲೆಂದು, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿ ಪಾಲನೆ-ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕು। ಯಾರು ಭಕ್ತಿಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ ಇವರನ್ನು (ಮತ್ತು ಇವರ ದಾನಧರ್ಮವನ್ನು) ಕಾಪಾಡುವನೋ, ಅವನು—ನಂತರದ ಬೇರೆ ರಾಜನಾದರೂ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 10

अजेयः सर्वशत्रूणां प्रतापी स्फी तिसंयुतः । भविष्यति न सन्देहो ब्राह्मणानां स पालनात्

ಅವನು ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳಿಗೂ ಅಜೇಯನಾಗಿ, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿಯುತನಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಫಲ।

Verse 11

पुत्रपौत्रसुभृत्याढ्यो दीर्घायू रोगवर्जितः । ब्राह्मणानां प्रसादेन मम वाक्याद्भविष्यति

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ ಅವನು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರು ಹಾಗೂ ಸತ್ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ, ರೋಗವರ್ಜಿತನಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

यः पुनर्द्वेषसंयुक्तः संतापं चैव नेष्यति । एतान्ब्राह्मणशार्दूलान्नरकं स प्रयास्यति

ಆದರೆ ದ್ವೇಷಯುಕ್ತನಾದವನು ತಾಪವನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುವನು; ಈ ವ್ಯಾಘ್ರಸಮಾನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು।

Verse 13

तथा दुःखानि संप्राप्य दृष्ट्वा नैकान्पराभवान् । वियोगानिष्टबन्धूनां व्याधिग्रस्तो विगर्हितः

ಅವನು ಅನೇಕ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಹಲವಾರು ಪರಾಭವಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಇಷ್ಟಬಂಧುಗಳಿಂದ ವಿಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ವ್ಯಾಧಿಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ, ನಿಂದಿತನಾಗುವನು।

Verse 14

वंशोच्छेदं समासाद्य गमिष्यति यमालयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयमिदं पुरम् । मम वाक्याद्विशेषेण हितमिच्छद्भिरात्मनः

ವಂಶೋಚ್ಛೇದವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆತ್ಮಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವರು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರ—ಈ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು।

Verse 15

एवं स भूपतिः सर्वांस्ता नुक्त्वा तपसि स्थितः । तेऽपि सर्वे तथा चक्रुर्यथा तेन च शिक्षिताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಭೂಪತಿಯಾದ ರಾಜನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು; ಅವನು ಬೋಧಿಸಿದಂತೆ ಅವರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಚರಿಸಿದರು.