Adhyaya 117

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भट्टिकाख्या पुरा प्रोक्ता या त्वया सूतनन्दन । कस्मात्तस्याः शरीरान्ताद्दंष्ट्रा नागसमुद्भवाः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ನೀನು ಹಿಂದೆ ಭಟ್ಟಿಕಾ ಎಂಬವಳನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅವಳ ದೇಹಾಂತದಿಂದ ನಾಗಸಮುದ್ಭವ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು?

Verse 2

विशीर्णाः किं प्रभावश्च तपसः सूतनन्दन । किं वा मंत्रप्रभावश्च एतन्नः कौतुकं परम्

ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ಆ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು ಯಾವ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಚೂರಾಗಿ ಹೋಯವು—ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೋ, ಮಂತ್ರಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೋ? ಇದು ನಮ್ಮ ಪರಮ ಕೌತುಕ; ವಿವರಿಸು.

Verse 3

यन्मानुषशरीरेऽपि विशीर्णास्ता विषोल्बणाः । नागानां तु विशेषेण तस्मात्सर्वं प्रकीर्तय

ವಿಷದಿಂದ ಉಗ್ರವಾದ ಆ ಪೀಡೆಗಳು ಮಾನವದೇಹವನ್ನೂ ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಬಲ್ಲವು; ನಾಗರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 4

।सूत उवाच । सा पुरा ब्राह्मणी बाल्ये वर्तमाना पितुर्गृहे । वैधव्येन समायुक्ता जाता कर्मविपाकतः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ವೈಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು.

Verse 5

ततो बाल्येऽपि शुश्राव शास्त्राणि विविधानि च । देवयात्रां प्रचक्रेऽथ तीर्थे स्नाति समाहिता

ನಂತರ ಅವಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ವಿವಿಧ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿದಳು; ಬಳಿಕ ದೇವಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು.

Verse 6

तत्र केदारदेवं च गत्वा नित्यं समाहिता । प्रातरुत्थाय गीतं च भक्त्या चक्रे तदग्रतः

ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೇದಾರದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಜನೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 7

ततस्तद्गीतलौल्येन पातालात्समुपेत्य च । तक्षको वासुकिश्चैव द्विज रूपधरावुभौ

ಅವಳ ಗಾನದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ವಾಸುಕೀ ಪಾತಾಳದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಇಬ್ಬರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು.

Verse 8

साऽपि तत्र महद्गीतं तानैः सर्वैरलंकृतम् । मूर्च्छनाभिः समोपेतं सप्तस्वरविराजितम्

ಅವಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತಾದ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದಳು; ಎಲ್ಲ ತಾನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ, ಮೂರ್ಚ್ಛನೆಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಸಪ್ತಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿತ್ತು.

Verse 9

यतिभिश्च तथा ग्रामैर्वर्णग्रामैः पृथ ग्विधैः । ततं च विततं चैव घनं सुषिरमेव च

ಯತಿ-ಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗ್ರಾಮ-ರಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಭಿನ್ನ ವರ್ಣಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ; ತತ, ವಿತತ, ಘನ ಮತ್ತು ಸುಷಿರ ಎಂಬ ಎಲ್ಲ ವಾದ್ಯಗಳ ಸಹಿತ ಅವಳ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಯಿತು.

Verse 10

तालकालक्रियामानवर्धमानादिकं च यत् । अविदग्धापि सा तेषां गीतांगानां द्विजांगना । केवलं कंठसंशुद्ध्या ताभ्यां तोषं समादधे

ತಾಳ, ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆ, ಮಾನ, ವರ್ಧಮಾನ ಮೊದಲಾದ ಗೀತಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇ ಇರಲಿ—ಅವಳು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದವಳಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತ್ರೀ ಕೇವಲ ಕಂಠಶುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು.

Verse 12

ततस्तद्गीतलोभेन सर्वे तत्पुरवासिनः । प्रातरुत्थाय केदारं समागच्छंति कौतुकात् । कस्य चित्त्वथ कालस्य नागौ तौ स्वपुरं प्रति । निन्युर्बलात्समुद्यम्य सर्वलोकस्य पश्यतः

ಆ ಗಾನದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಪಟ್ಟಣದ ಎಲ್ಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಕೌತುಕದಿಂದ ಕೇದಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಆ ಇಬ್ಬರು ನಾಗರು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.

Verse 13

नागरूपं समाधाय रौद्रं जनविभीषणम् । भोगाग्र्येण च संवेष्ट्य पातालतलमभ्ययुः

ಜನರನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುವ ಉಗ್ರ ನಾಗರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಗಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಪಾತಾಳದ ತಳಗಳಿಗೆ ಇಳಿದನು.

Verse 14

अथ तां स्वगृहं नीत्वा प्रोचतुः कामपीडितौ । भवावाभ्यां विशालाक्षि भार्या धर्मपरायणा । एतदर्थं समानीता त्वं पाताले महीतलात्

ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ನೀನು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಪರಾಯಣ ಪತ್ನಿಯಾಗಿರು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಭೂಮಿತಲದಿಂದ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕರೆತರಲಾಗಿದೆ.”

Verse 15

भट्टिकोवाच । यत्त्वं तक्षक मां शांतामनपेक्षां रतोत्सवे । आनैषीरपहृत्याशु ब्राह्मणान्वय संभवाम्

ಭಟ್ಟಿಕಾ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ತಕ್ಷಕ! ರತಿಯ ಉನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು—ಶಾಂತಳಾದ, ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವಳನ್ನು—ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಪಹರಿಸಿ ತಂದೆ.”

Verse 16

मानुषं रूपमास्थाय पुरा मां त्वं समाश्रितः । कामोपहृतचित्तात्मा तस्मान्मर्त्यो भविष्यसि

“ಹಿಂದೆ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನೀನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ; ಕಾಮವು ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತಾತ್ಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಮತ್ಯನಾಗಿ (ನಶ್ವರನಾಗಿ) ಆಗುವೆ.”

Verse 17

यदि मां त्वं दुराचार धर्षयिष्यसि वीर्यतः । शतधा तव मूर्धाऽयं सद्य एव भविष्यति

ಓ ದುರುಚಾರಿಯೇ, ನೀನು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಧರ್ಷಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನ ಈ ಶಿರಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ಶತಖಂಡವಾಗಿ ಚಿದ್ರವಾಗುವುದು।

Verse 18

तं श्रुत्वा सुमहाशापं तस्याः स भयविह्वलः । ततः प्रसादयामास कृतांजलिपुटः स्थितः

ಅವಳ ಅತಿಮಹಾಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದನು; ನಂತರ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು।

Verse 19

मया त्वं कामसक्तेन समानीता सुमोहतः । तस्मात्कुरु प्रसादं मे शापस्यांतो यथा भवेत्

ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಘೋರ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದಮಾಡು, ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 20

सूत उवाच । एवं प्रसादिता तेन तक्षकेण द्विजात्मजा । ततः प्रोवाच तं नागं बाष्पव्याकुललोचना

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ತಕ್ಷಕನಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದ್ವಿಜಕನ್ಯೆ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಂತರ ಆ ನಾಗನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 21

यदि मां मर्त्यलोके त्वं भूयो न यसि तक्षक । तत्र शापस्य पर्यंतं करिष्यामि न संशयः

ಹೇ ತಕ್ಷಕ, ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯಮಾಡುವೆನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे ज्ञात्वा मानुषीं स्वगृहागताम् । तक्षकेण समानीतां कामोपहतचे तसा

ಈ ನಡುವೆ, ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಿತಚಿತ್ತನಾದ ತಕ್ಷಕನು ಒಂದು ಮಾನವಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲರೂ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು।

Verse 23

ततस्तस्य कलत्राणि महेर्ष्यासंश्रितानि च । तस्या नाशार्थमाजग्मुः कोपरक्तेक्षणानि च

ನಂತರ, ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಕೆಯ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದರು।

Verse 24

अथ तासां परिज्ञाय तक्षकः स विचेष्टितम् । वाञ्छञ्छापस्य पर्यंतं तत्पार्श्वाद्भयसंयुतः

ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಭಯಗೊಂಡ ತಕ್ಷಕನು, ಶಾಪದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತ, ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಕೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದನು।

Verse 25

वज्रां नामास्मरद्विद्यां तस्या गात्रं ततस्तया । योजयामास रक्षार्थं प्राप्ता चाथ भुजंगमी

ಆಕೆ ‘ವಜ್ರಾ’ ಎಂಬ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅದರ ಬಲದಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡಳು; ನಂತರ ಸರ್ಪಿಣಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದಳು।

Verse 26

अदशत्तां ततः क्रुद्धा ब्राह्मणस्य सुतां सतीम् । सपत्नीं मन्यमानोच्चैः शीर्णदंष्ट्रा व्यजायत

ನಂತರ ಕೋಪಗೊಂಡ ಸರ್ಪಿಣಿಯು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸತ್ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸಹಪತ್ನಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕಚ್ಚಿದಳು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು ಮುರಿದು ನಾಶವಾದವು।

Verse 27

अथ तामपि सा क्रुद्धा शशाप द्विजसंभवा । दृष्ट्वा सापत्न्यजैर्भावैर्वर्तमानां सहेर्ष्यया

ಆಗ ದ್ವಿಜಕುಲಸಂಭವಳಾದ ಆಕೆ ಕ್ರುದ್ಧಳಾಗಿ ಅವಳನ್ನೂ ಶಪಿಸಿದಳು. ಸಪತ್ನೀಭಾವದ ಈರ್ಷ್ಯೆಯಿಂದ ಅವಳು ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ।

Verse 28

यस्मात्त्वं दोषहीनां मां सदोषामिव मन्यसे । तस्माद्भव द्रुतं पापे मानुषी दुःखभागिनी

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು—ದೋಷರಹಿತಳಾದರೂ—ದೋಷಿಣಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪಾಪಿನಿ, ಶೀಘ್ರವೇ ಮಾನವ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ದುಃಖಭಾಗಿನಿಯಾಗು।

Verse 29

अथ तां संगृहीत्वा स तक्षको नागसत्तमः । केदारायतने तस्मिन्नर्धरात्रे मुमोच ह

ನಂತರ ನಾಗಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ತಕ್ಷಕನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆ ಕೇದಾರಾಯತನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದನು।

Verse 30

ततः प्रोवाच तां देवीं कृतां जलिपुटः स्थितः । शापांतं कुरु मे साध्वि स्वगृहं येन याम्यहम्

ಆಗ ಅವನು ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತು ಆ ಸಾಧ್ವೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಸಾಧ್ವೀ, ನನ್ನ ಶಾಪಾಂತವನ್ನು ಮಾಡು; ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು.”

Verse 31

भट्टिकोवाच । सौराष्ट्रविषये राजा त्वं भविष्यसि पन्नग । भूमौ रैवतको नाम भोगानां भाजनं सदा

ಭಟ್ಟಿಕಾ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಪನ್ನಗ, ನೀನು ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗುವೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ರೈವತಕ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳವು ಸದಾ ಭೋಗ-ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಪಾತ್ರವಾಗಿರುವುದು.”

Verse 32

ततश्चैव तनुं त्यक्त्वा क्षेत्रेष्वाश्रममध्यतः । संप्राप्स्यसि निजं स्थानं तत्क्षेत्रस्य प्रभावतः

ಅನಂತರ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಆಶ್ರಮಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 33

तक्षक उवाच । एषा मम प्रिया कांता त्वया शापेन योजिता । या सा भवतु मे भार्या मानुषत्वेऽपि वर्तिते

ತಕ್ಷಕನು ಹೇಳಿದನು—ಇವಳು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯಕಾಂತೆ; ನಿನ್ನ ಶಾಪದಿಂದ ಬಂಧಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲಿ।

Verse 34

एत त्कुरु प्रसादं मे दीनस्य परियाचतः । माऽस्या भवतु चान्येन पुरुषेण समागमः

ದೀನನಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಮಾಡು; ಅವಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪುರುಷನೊಡನೆ ಸಂಗಮವಾಗದಿರಲಿ।

Verse 35

भट्टिकोवाच । आनर्ताधिपतेरेषा भवित्री दुहिता शुभा । ततः पाणिग्रहं प्राप्य भार्या तव भविष्यति

ಭಟ್ಟಿಕಾ ಹೇಳಿದಳು—ಇವಳು ಆನರ್ತಾಧಿಪತಿಯ ಶುಭ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುವಳು; ನಂತರ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಪಡೆದು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವಳು।

Verse 36

क्षेमंकरीति विख्याता रूपयौवनशालिनी । त्वया सार्धं बहून्भोगान्भुक्त्वाऽथ पृथिवीतले । परलोके पुनस्त्वां वै चानुयास्यति शोभना

ಅವಳು ‘ಕ್ಷೇಮಂಕರೀ’ ಎಂದು ವಿಖ್ಯಾತಳಾಗಿ, ರೂಪ-ಯೌವನಶಾಲಿನಿಯಾಗಿರುವಳು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಅನೇಕ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಶೋಭನಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಳು।

Verse 37

सूत उवाच । एवं च स तया प्रोक्तः क्षम्यतामिति सादरम् । प्रणिपत्य जगामाऽथ निजं स्थानं प्रहर्षितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ “ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 38

साऽपि प्राप्ते निशाशेषे केदारस्य पुरः स्थिता । पुनश्चक्रे च तद्गीतं श्रुतिसौख्यकरं परम्

ರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಗಿದಾಗ ಅವಳೂ ಕೇದಾರನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಕಿವಿಗೆ ಪರಮ ಸುಖ ನೀಡುವ ಆ ಗೀತೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಡಿದಳು.

Verse 39

अथ तस्य समायाताः केदारस्य दिदृक्षवः । पुनः केदारभक्त्याढ्या ब्राह्मणाः शतशः परम्

ನಂತರ ಕೇದಾರನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಆಸೆಯಿಂದ, ಕೇದಾರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೂರಾರು ನೂರಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 40

ते तां दृष्ट्वा समायातां भट्टिंकां तां द्विजोद्भवाम् । विस्मयेन समायुक्ताः पप्रच्छुस्तदनंत रम्

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ದ್ವಿಜಕುಲಜನಿತ ಭಟ್ಟಿಂಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 42

कस्मात्पुनः प्रमुक्ताऽसि सर्वं वद यथातथम् । अत्र नः कौतुकं जातं सुमहत्तव कारणात्

“ನೀನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿದೆ? ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾತಥವಾಗಿ ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ.”

Verse 43

सूत उवाच । ततः सा कथयामास सर्वं तक्षकसंभवम् । वृत्तांतं नागसंभूतं शापानुग्रहजं तथा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಅವಳು ತಕ್ಷಕನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಮಸ್ತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು, ನಾಗಸಂಬವವಾದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಹಾಗೂ ಶಾಪ-ಅನುಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಘಟನೆಕ್ರಮವನ್ನೂ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಳು।

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तं सर्वं तस्याः कुटुम्बकम् । रोरूयमाणं दुःखार्तं श्रुत्वा तां तत्र चागताम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬವೂ ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿತು. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ-ಬಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿದರು।

Verse 45

अथ सा जननी तस्या वाष्प पर्याकुलेक्षणा । सस्वजे तां तथा चान्याः सख्यः स्निग्धेन चेतसा

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ತಾಯಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು; ಇತರ ಸಖಿಯರೂ ಸ್ನೇಹಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು।

Verse 46

ततो निन्युर्गृहं स्वं च शृण्वंतश्च मुहुर्मुहुः । नागलोकोद्भवां वार्तां विस्य याविष्टचेतसः

ನಂತರ ಅವರು ಅವಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನಾಗಲೋಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ವರ್ತೆಯನ್ನು ಅವರು ಮರುಮರು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು।

Verse 47

अथ तत्र पुरे पौराः सर्वे प्रोचुः परस्परम् । अयुक्तं कृतमेतेन ब्राह्मणेन दुरात्मना

ಆಮೇಲೆ ಆ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪೌರರೂ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—“ಈ ದುರ್ಮನಸ್ಸಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಯುಕ್ತವಾದ, ಅನుచಿತ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು।”

Verse 48

यदानीता सुतरुणी परहर्म्योषिता तया । अन्येषामपि विप्राणां संति नार्यो ह्यनेकशः

ಅವಳು ಪರಪುರುಷನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅತಿತರుణಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇದ್ದಾರೆ.

Verse 49

तरुण्यो रूपवत्यश्च वैधव्येन समन्विताः । तासामपि च सर्वासामेष न्यायो भविष्यति । योनिसंकरजो नूनं तस्मान्निर्वास्यतामिति

ಯೌವನವೂ ರೂಪವೂಳ್ಳ ವಿಧವೆಯರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೇ ‘ನ್ಯಾಯ’ ಮುಂದಾಗಿ ನಿಯಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವರ್ಣಸಂಕರಜನ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಿರ್ವಾಸಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು—ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

Verse 50

एकीभूय ततः सर्वे ब्राह्मणं तं द्विजोत्तमाः । सामपूर्वमिदं वाक्यं प्रोचुः शास्त्र समुद्भवम्

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಒಂದಾಗಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಮೊದಲು ಸಾಮವಚನಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರೋದ್ಭವವಾದ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 51

एषा तव सुता विप्र तरुणी रूपसंयुता । सानुरागेण नागेण पाताले च समाहृता

ಓ ವಿಪ್ರನೇ! ಇವಳು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿ—ಯೌವನವೂ ರೂಪವೂಳ್ಳವಳು. ಅನುರಾಗದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಬ್ಬ ನಾಗನು ಅವಳನ್ನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದನು.

Verse 52

तद्वक्ष्यति प्रमुक्ताहं निर्दोषा तेन रागिणा । न श्रद्धां याति लोकोऽयं शुद्धैषा समुदाहृता

ಅವಳು ಹೇಳುವಳು—‘ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು; ಆ ರಾಗಿಯ ಮೂಲಕ (ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ) ನಾನು ನಿರ್ದೋಷಿ.’ ಆದರೂ ಈ ಲೋಕ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಶುದ್ಧಳೆಂದು ಘೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ.

Verse 53

तस्माच्छुद्धिं द्विजेद्राणां प्रयच्छतु द्विजोत्तम । येनान्येषामपि प्राज्ञ विनश्यंति न योषितः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ದ್ವಿಜರ ಮುಖ್ಯರಿಗೆ ಶುದ್ಧಿಯ ಉಪಾಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಇದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಂಶಯ ಮತ್ತು ಅಪವಾದದಿಂದ ನಾಶವಾಗದಿರಲಿ.

Verse 54

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा ततस्तां विजने सुताम् । पप्रच्छ यदि ते दोषः कश्चिदस्ति प्रकीर्तय

ಅವನು “ಬಾಢಂ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು— “ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ದೋಷವಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು.”

Verse 55

नो चेत्प्रयच्छ संशुद्धिं ब्राह्मणानां प्रतुष्टये

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 56

भट्टिकोवाच । युक्तमुक्तं त्वया तात तथान्यैरपि च द्विजैः । युक्ता स्याद्योषितः शुद्धिर्द्वारातिक्रमणादपि

ಭಟ್ಟಿಕಾ ಹೇಳಿದಳು— “ತಾತ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಇತರ ದ್ವಿಜರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚನ್ನು ದಾಟಿದರೂ ಸ್ತ್ರೀಯ ಶುದ್ಧಿ ಯುಕ್ತವಾಗಬಹುದು.”

Verse 57

किं पुनः परदेशं च गताया रागिणा सह । तस्मादहं न संदेहः प्रातः स्नाता हुताशनम्

ಮತ್ತೆ, ರಾಗದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದವಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು! ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ— ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 58

प्रविश्य सर्वविप्राणां शुद्धिं दास्याम्य संशयम् । अहमत्र च पानं च यच्चान्यदपि किंचन । प्राशयिष्यामि संप्राप्य शुद्धिं चैव हुताशनात्

ವಿಧಿಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವೆನು. ಇಲ್ಲಿ ಪಾನೀಯವನ್ನೂ ಮತ್ತೇನಿದ್ದರೂ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹುತಾಶನಶುದ್ಧಿ ಪಡೆದು ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೂ ಭೋಜನಗೊಳಿಸುವೆನು.

Verse 59

एवमुक्तस्तया सोऽथ हर्षेण महतान्वितः । प्रातरुत्थाय दारूणि पुरबाह्ये न्ययोजयत्

ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಪಟ್ಟಣದ ಹೊರಗೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದನು.

Verse 60

भट्टिकाऽपि ततः स्नात्वा शुक्लांबरधरा शुचिः । सर्वैः परिजनैः सार्धं तथा निज कुटुंबकैः

ನಂತರ ಭಟ್ಟಿಕೆಯೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಳಾಗಿ, ಶುಭ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಎಲ್ಲ ಪರಿಜನರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 61

प्रसन्नवदना हृष्टा विष्णुध्यानपरायणा । जगाम तत्र यत्रास्ते सुमहान्दारुपर्वतः

ಪ್ರಸನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿ, ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಮಹಾ ರಾಶಿ ಪರ್ವತದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹೋದಳು.

Verse 62

ततो वह्निं समाधाय स्वयं तत्र द्विजोत्तमाः । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा प्राह चैव कृतांजलिः

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಸ್ವತಃ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದನು. ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 63

यदि मेऽस्ति क्वचिद्दोषः कामजोऽल्पोऽपि गात्रके । कृतो वाऽपि बलात्तेन तक्षकेण दुरात्मना

ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಾಮದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಲ್ಪ ದೋಷವಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಆ ದುರಾತ್ಮ ತಕ್ಷಕನಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ...

Verse 64

अन्येनापि च केनापि भविष्यत्यथवा परः । तस्मात्प्रदहतु क्षिप्रं समिद्धोऽयं हुताशनः

ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲಾದರೂ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಆಗುವುದಿದ್ದರೆ, ಈ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡಲೇ ದಹಿಸಲಿ.

Verse 65

एवमुक्त्वाऽथ सा साध्वी प्रविष्टा निजहर्म्यवत् । सुसमिद्धो हुतो वह्निर्जातो जलमयः क्षणात्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿಯು ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಆಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬೆಂಕಿಯು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೀರಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

Verse 66

पपाताऽथ महावृष्टिः कुसुमानां नभस्तलात्

ಬಳಿಕ ಆಕಾಶದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಹಾಮಳೆಯೇ ಸುರಿಯಿತು.

Verse 67

देवदूतो विमानस्थ इदं वाक्यमुवाच ह । शुद्धासि त्वं महाभागे चारित्रै र्निजगात्रजैः

ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದೇವದೂತನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು: 'ಎಲೈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತೆಯೇ! ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ನೀನು ಪರಿಶುದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.'

Verse 68

न त्वया सदृशी चान्या काचिन्नारी भविष्यति । तिस्रः कोट्योर्धकोटी च यानि लोमानि मानुषे । प्रभवंति महाभागे सर्वगात्रेषु सर्वदा

ನಿನ್ನ ಸಮಾನಳಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ. ಮಾನವನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉದ್ಭವಿಸುವ ರೋಮಗಳು ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಧಕೋಟಿ.

Verse 69

तेषां मध्ये न ते साध्वि पापमेकमपि क्वचित् । तस्माच्छीघ्रं ग्रहं गच्छ निजं बांधवसंयुता

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ, ಓ ಸಾಧ್ವೀ, ನಿನ್ನ ಒಂದು ಪಾಪವೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು.

Verse 70

कुरु कृत्यानि पुण्यानि समाराधय केशवम् । एतच्चैव चितेः स्थानं त्वदीयं जलपूरितम्

ಪುಣ್ಯಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಕೇಶವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸು. ಇದೇ ಚಿತಾಸ್ಥಳವು ಈಗ ನಿನ್ನದೇ—ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.

Verse 71

तव नाम्ना सुविख्यातं तीर्थं लोके भविष्यति । येऽत्र स्नानं करिष्यंति शयने बोधने हरेः

ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತೀರ್ಥವು ಉಂಟಾಗುವುದು. ಹರಿ ಶಯನ ಮತ್ತು ಬೋಧನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು…

Verse 72

ते यास्यंति परां सिद्धिं दुष्प्राप्या याऽमरैरपि । उक्त्वैवं विरता वाणी देवदूतसमुद्भवा

…ಅವರು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವದೂತನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಾಣಿ ಮೌನವಾಯಿತು.

Verse 73

भट्टिका तु ततो हृष्टा प्रणम्य जनकं निजम् । नाहं गृहं गमिष्यामि किं करिष्याम्यहं गृहे

ಆಗ ಭಟ್ಟಿಕಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು— “ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗೃಹದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಏನು ಕಾರ್ಯ?”

Verse 74

अत्रैवाराधयिष्यामि निजतीर्थे सदाऽच्यु तम् । तथा तपः करिष्यामि भिक्षान्नकृतभोजना

“ಇಲ್ಲಿಯೇ, ನನ್ನ ಸ್ವತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಸದಾ ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ; ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ದೊರಕಿದ ಅನ್ನವನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 75

तस्मात्तात गृहं गच्छ स्थिताऽहं चाग्र संश्रये

“ಆದ್ದರಿಂದ, ತಾತ, ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿರಿ; ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।”

Verse 76

ततः स जनकस्तस्यास्ते वाऽपि पुरवासिनः । संप्रहृष्टा गृहं जग्मुः शंसतस्तां पृथक्पृथक्

ನಂತರ ಅವಳ ತಂದೆಯೂ ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳೂ ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು।

Verse 77

तया त्रैविक्रमी तत्र प्रतिमा प्राग्विनिर्मिता । पश्चान्माहेश्वरं लिंगं कृत्वा प्रासादमुत्तमम्

ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಮಾಹೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಾಸಾದ-ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದಳು।

Verse 78

ततः परं तपश्चक्रे भिक्षान्नकृतभोजना । शस्यमाना जनैः सर्वैश्चमत्कारपुरोद्भवैः

ಅನಂತರ ಅವಳು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ದೊರಕಿದ ಅನ್ನವೇ ಅವಳ ಭೋಜನ. ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಜನರು ಅವಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 79

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । यथा तस्या दृढं कायमभेद्यं संस्थितं सदा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಅವಳ ದೇಹವು ಸದಾ ದೃಢವಾಗಿ, ಅಖಂಡವಾಗಿ, ಅಭೇದ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 80

सा च पश्यति चात्मानं जलमध्यगतां शुभा

ಆ ಶುಭಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಂಡಳು.