Adhyaya 116

Verse 1

सूतौवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति सुविख्याताम्बरेवती । देवी कामप्रदा पुंसां बालकानां सुखप्रदा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ದೇವಿಯೂ ಇದ್ದಾಳೆ; ‘ಅಂಬರೇವತೀ’ ಎಂದು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧಳು. ಅವಳು ಪುರುಷರಿಗೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 2

यां दृष्ट्वा पूजयित्वाऽथ चैत्राष्टम्यां विशेषतः । शुक्लायां नाप्नुयान्मर्त्यः कुटुम्बव्यसनं क्वचित्

ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ—ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಟುಂಬವ್ಯಸನವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केन वा स्थापिता तत्र सा देवी चाम्बरेवती । किंप्रभावा किंस्वरूपा सूतपुत्र वदस्व नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಅಂಬರೇವತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು? ಆಕೆಯ ಪ್ರಭಾವವೇನು, ಆಕೆಯ ಸ್ವರೂಪವೇನು? ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರ, ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 4

सूत उवाच । यदा शेषेण संदिष्टा नानानागा विषोल्बणाः । पुरस्यास्य विनाशाय क्रोधसंरक्तलोचनाः । तदा तस्य प्रिया सा च पुत्रशोकेनपीडिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶೇಷನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಷದಿಂದ ಭಯಂಕರರೂ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳವರೂ ಆದ ಅನೇಕ ನಾಗರು ಈ ನಗರದ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯೂ ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದಳು।

Verse 5

स्वयमेवाग्रतो गत्वा भक्षयामास तं द्विजम् । कुटुम्बेन समायुक्तं येन पुत्रो निपातितः

ಆಕೆ ಸ್ವತಃ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೆಡವಿದ ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಅವನ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಭಕ್ಷಿಸಿದಳು।

Verse 6

अथ तस्य द्विजेन्द्रस्य बालवैधव्यसंयुता । अनुजाऽसीत्तपोयुक्ता ब्रह्मचर्यकृतक्षणा

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರಿ ಇದ್ದಳು; ಅವಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ವೈಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು; ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 7

सा दृष्ट्वा भक्षितं सर्वं भट्टिकाख्या कुटुम्बकम् । नाग पत्न्या ततः प्राह जलमादाय पाणिना

ಭಟ್ಟಿಕೆ ಎಂಬ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು, ನಾಗಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 8

यस्मात्त्वया कुटुम्बं मे नाशं नीतं द्विजिह्वके । दर्शितं च महद्दुःखं मम बन्धुजनोद्भवम्

ಎಲೈ ದ್ವಿಜಿಹ್ವೆಯೇ (ಸರ್ಪಿಣಿಯೇ)! ನೀನು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿರುವೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ವಿನಾಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮಹಾ ದುಃಖವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿರುವೆ.

Verse 9

तथा त्वमपि संप्राप्य मानुषत्वं सुगर्हितम् । मानुषं पतिमासाद्य पुत्रपौत्रानवाप्य च

ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಪತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದು...

Verse 10

तेषां विनाशजं दुःखं मा नुषे त्वमवाप्स्यसि । नागत्वे वर्तमानायाः शापं तेऽमुं ददाम्यहम्

ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿನಾಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖವನ್ನು ನೀನು ಅನುಭವಿಸುವೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ನಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನಗೆ ನಾನು ಈ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 11

साऽपि श्रुत्वाऽथ तं शापं रेवती भट्टिकोद्भवम् । क्रोधेन महताविष्टा ह्यदशत्तां द्रुतं ततः

ಭಟ್ಟಿಕೆಯು ನೀಡಿದ ಆ ಶಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿ, ರೇವತಿಯು (ನಾಗಪತ್ನಿ) ತೀವ್ರ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಕೂಡಲೇ ಅವಳನ್ನು ಕಚ್ಚಿದಳು.

Verse 12

अथ तस्यास्तनुं प्राप्य नागीदंष्ट्रा विषोल्बणा । जगाम शतधा नाशं बिभिदे न त्वचं क्वचित्

ಆದರೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯ ದೇಹವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ವಿಷಪೂರಿತವಾದ ಆ ನಾಗರಹಾವಿನ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳು ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋದವು, ಆದರೂ ಅವಳ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಭೇದಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

ततः सा लज्जयाविष्टा स्वरक्तप्लावितानना । विषण्णा निषसादाथ संनिविष्टा धरातले

ಆಗ ಅವಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ತನ್ನ ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ, ವಿಷಾದಗೊಂಡು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು.

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे नागास्तथान्ये ये समागताः । रेवतीं ते समालोक्य तथारूपां भयान्विताम् । प्रोचुश्च किमिदं देवि तव वक्त्रे रुजास्पदम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಇತರ ನಾಗರು, ರೇವತಿಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭಯಭೀತಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಹೇಳಿದರು: "ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಈ ನೋವಿನ ಗಾಯವೇನು?"

Verse 15

अथवा किं प्रभावोऽयं कस्यचिद्रक्तसंपदः

"ಅಥವಾ ಇದು ಯಾರ ಪ್ರಭಾವ? ಈ ರಕ್ತದ ಹರಿವಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು?"

Verse 16

रेवत्युवाच । येयं दुष्टतमा काचिद्दृश्यते दुष्टतापसी । अस्या जातो विकारोऽयं ममास्ये नागसत्तमाः

ರೇವತಿ ಹೇಳಿದಳು: "ಎಲೈ ನಾಗಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಈ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಟ ತಪಸ್ವಿನಿಯಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಕಾರ ಉಂಟಾಗಿದೆ."

Verse 17

तस्मादेनां महा दुष्टां भगिनीं तस्य दुर्मतेः । येन मे निहतः पुत्रो द्विजपुत्रेण सांप्रतम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಈ ಮಹಾದುಷ್ಟಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ; ಇವಳಿಂದಲೇ ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಬಾಲಕನಿಂದ ನನ್ನ ಮಗನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 18

भक्ष्यतां भक्ष्यतां शीघ्रं मम नाशाय संस्थिताम् । सांप्रतं मन्मुखे तेनं रुधिरं पन्नगोत्तमाः

ಎಲೈ ಸರ್ಪಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಇವಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಭಕ್ಷಿಸಿರಿ, ಭಕ್ಷಿಸಿರಿ. ಈಗ ಇವಳಿಂದಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತವು ಬಂದಿದೆ.

Verse 19

अथ ते पन्नगाः क्रुद्धा ददंशुस्तां तपस्विनीम् । समं सर्वेषु गात्रेषु यथान्या प्राकृता स्त्रियम्

ಆಗ ಆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಹಾವುಗಳು ಆ ತಪಸ್ವಿನಿಯನ್ನು, ಅವಳು ಬೇರೊಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬಂತೆ, ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಚ್ಚಿದವು.

Verse 20

ततस्तेषामपि तथा मुखाद्दंष्ट्रा विनिर्गताः । रुधिरं च ततो जज्ञे शेषपत्न्या यथा तथा

ಆಗ ಅವರ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳು ಹೊರಬಂದವು ಮತ್ತು ಶೇಷನಾಗನ ಪತ್ನಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆದಂತೆಯೇ ರಕ್ತವು ಹರಿಯಿತು.

Verse 21

अथ तस्याः प्रभावं तं दृष्ट्वा ते नागसत्तमाः । शेषा भय परित्रस्ताः प्रजग्मुश्च दिशो दश

ಆಗ ಅವಳ ಆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ನಾಗಶ್ರೇಷ್ಠರು ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಓಡಿಹೋದರು.

Verse 22

भट्टिकापि जगामाशु स्वाश्रमं प्रति दुःखिता । भयत्रस्तैः समंताच्च वीक्ष्यमाणा महोरगैः

ಭಟ್ಟಿಕವೂ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಮಹಾನಾಗಗಳು ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 23

ततः सर्वं समालोक्य ताप्यमानं महोरगैः । तत्स्थानं स्वजनैर्मुक्तं दुःखेन महतान्वितैः

ನಂತರ ಮಹಾನಾಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸ್ಥಳದ ಜನರು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

Verse 24

जगामान्यत्र सा साध्वी सम्यग्व्रतपरायणा । तीर्थ यात्रां प्रकुर्वाणा परिबभ्राम मेदिनीम्

ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಸಮ್ಯಗ್ವ್ರತಪರಾಯಣಳಾಗಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದಳು; ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಪರಿಭ್ರಮಿಸಿದಳು.

Verse 25

एवमुद्वासिते स्थाने तस्मिन्सा रेवती तदा । स्मृत्वा तं भट्टिकाशापं दुःखेन महताऽन्विता

ಹೀಗೆ ಆ ಸ್ಥಳವು ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ರೇವತಿ ಭಟ್ಟಿಕೆಯ ಶಾಪವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 26

कथं मे मानुषीगर्भे शापाद्वासो भविष्यति । मानुष्येण च कांतेन प्रभविष्यति संगमः

‘ಶಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ಮಾನುಷೀ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು? ಹಾಗೆಯೇ ಮಾನವ ಪ್ರಿಯನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಗಮ ಹೇಗೆ ಆಗುವುದು?’

Verse 27

नैतत्पुत्रोद्भवं दुःखं तथा मां बाधते ह्रदि । यथेदं मानुषे गर्भे संवासो मानुषं प्रति

ಪುತ್ರಪ್ರಸವದ ದುಃಖ ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇದು—ಮಾನವ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾಗುವುದು—ಬಹಳ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 28

तथा दशनसंत्यक्ता कथं भर्तुः स्वमाननम् । दर्शयिष्यामि भूयोऽपि क्षते क्षारोऽत्र मे स्थितः

ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಲಿ—ನನ್ನ ಮಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಲಿ? ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಗಾಯ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಕ್ಷಾರವಂತೆ ಸುಡುತ್ತಿದೆ.

Verse 29

तस्मात्परिचरिष्यामि क्षेत्रेऽत्रैव व्यवस्थिता । किं करिष्यामि संप्राप्य गृहं पुत्रं विनाकृता

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪುತ್ರವಿಹೀನಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ?

Verse 30

ततश्चाराधयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्विता । अंबिकां सा तदा देवीं स्थापयित्वा सुरेश्वरीम्

ನಂತರ ದೃಢ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಅವಳು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದಳು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವಾಧಿದೇವಿ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ.

Verse 31

गन्धपुष्पोपहारेण नैवेद्यैर्विविधैरपि । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैर्मनोहारिभिरेव च

ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ-ಪುಷ್ಪೋಪಹಾರಗಳಿಂದ, ವಿವಿಧ ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನೋಹರ ಗೀತ-ನೃತ್ಯ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ ಅವಳು ಪೂಜಿಸಿದಳು.

Verse 32

ततः कतिपयाहस्य तस्तास्तुष्टा सुरेश्वरी । प्रोवाच वरदाऽस्मीति प्रार्थयस्व हृदि स्थितम्

ನಂತರ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಅವಳ ತಪಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ದೇವೇಶ್ವರಿ ಹೇಳಿದರು—“ನಾನು ವರದಾಯಿನಿ; ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಬೇಡು.”

Verse 33

रेवत्युवाच । अहं शप्ता पुरा देवि ब्राह्मण्या कारणांतरे । यत्त्वं मानुषमासाद्य स्वयं भूत्वा च मानुषी

ರೇವತಿ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೇವಿ, ಹಿಂದೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದಳು—ನೀನು ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ನೀನೇ ಮಾನವಿಯಾಗಿ ಆಗುವೆ ಎಂದು.”

Verse 34

ततः संप्राप्स्यसि फलं तेषां नाशसमुद्रवम् । महद्दुःखं स्वपुत्रोत्थं मम शापेन पीडिता

“ನಂತರ ಆ ಶಾಪದ ಫಲವನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯುವೆ—ಅವರಿಗೆ ವಿನಾಶದ ಭಾರೀ ಪ್ರವಾಹ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಸ್ವಪುತ್ರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮಹಾದುಃಖ.”

Verse 35

तथा मम मुखाद्दंष्ट्रा संनीताश्च सुरेश्वरि । तेषां च संभवस्तावत्कथं स्यात्त्वत्प्रभावतः

“ಮತ್ತು ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು (ಹಲ್ಲುಗಳು) ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವು ಮತ್ತೆ ಉಂಟಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಮರಳುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?”

Verse 36

भवंतु तनया नश्च तथा वंशविवर्धनाः । एतन्मे वांछितं देवि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

“ನಮಗೆ ಪುತ್ರರು ಆಗಲಿ, ಅವರು ವಂಶವರ್ಧಕರಾಗಲಿ. ಹೇ ದೇವಿ, ಇದೇ ನನ್ನ ಅಭೀಷ್ಟ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 37

देव्युवाच । नात्र वासस्त्वया कार्यः कथंचिदपि शोभने । मनुष्यगर्भसंवासो भर्त्ता च भविता नरः

ದೇವಿಯು ನುಡಿದಳು—ಹೇ ಶೋಭನೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ವಾಸಿಸಬಾರದು. ನೀನು ಮಾನವ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವೆ; ನಿನ್ನ ಪತಿಯೂ ಮಾನವನಾಗುವನು.

Verse 38

तस्माच्छृणुष्व मे वाक्यं यत्त्वां वक्ष्यामि सांप्रतम् । दुःखनाशकरं तुभ्यं सत्यं च वरवर्णिनि

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು—ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು. ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಅದು ನಿನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು; ಅದು ಸತ್ಯವೇ.

Verse 39

उत्पत्स्यति न संदेहो देवकार्यप्रसिद्धये । तव भर्त्ता त्रिलोकेऽस्मिन्कृत्वा मानुषविग्रहम्

ದೇವಕಾರ್ಯದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ—ನಿನ್ನ ಪತಿ ಈ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜನ್ಮಿಸುವನು.

Verse 42

तस्या गर्भं समासाद्य त्वं जन्म समवाप्स्यसि । रामरूपस्य शेषस्य पुनर्भार्या भविष्यसि

ಅವಳ ಗರ್ಭವನ್ನು ಸೇರಿ ನೀನು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ರಾಮರೂಪಧಾರಿ ಶೇಷನಿಗೆ ನೀನು ಪುನಃ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆ.

Verse 43

तस्मात्त्वं देवि मा शोकं कार्येऽस्मिन्कुरु शोभने । तेन मानुषजे गर्भे संभूतिः संभविष्यति

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಶೋಭನೆ, ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಶೋಕಿಸಬೇಡ. ಅವನಿಂದ ಮಾನವ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು.

Verse 44

तत्र पश्यसि यन्नाशं स्वकुटुम्बसमुद्भवम् । हिताय तदवस्थायास्तद्भविष्यत्यसंशयम्

ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಕುಟುಂಬದಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನಾಶವನ್ನು ನೋಡುವೆ; ಅದು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಸಂಭವಿಸುವುದು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 45

ततः परं युगं पापं यतो भीरु भविष्यति । तदूर्ध्वं मर्त्यधर्माणो म्लेच्छाः स्थास्यंति सर्वतः

ಅದಾದ ನಂತರ ಪಾಪಯುಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸುವುದು; ಅದರ ಮೇಲಂತರ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮ್ಲೇಚ್ಛರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸುವರು.

Verse 46

ततः स्वर्गनिवासार्थं भगवान्देवकीसुतः । संहर्ता स्वकुलं सर्वं स्वयमेव न संशयः

ಆಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗನಿವಾಸಾರ್ಥವಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ದೇವಕೀಸುತನು ಸ್ವಯಂ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕುಲವನ್ನೇ ಸಂಹರಿಸುವನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 47

भविष्यंति पुनर्दंष्ट्रास्तव वक्त्रे मनोरमाः । तस्मात्त्वं गच्छ पातालं स्वभर्त्ता यत्र तिष्ठति

ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು (ಹಲ್ಲುಗಳು) ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪತಿ ಇರುವ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ನೀನು ಹೋಗು.

Verse 48

अन्यच्चापि यदिष्टं ते किंचिच्चित्ते व्यवस्थितम् । तत्कीर्तयस्व कल्याणि महांस्तोषो मम स्थितः

ಇನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದೇನಾದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದೇನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಅದನ್ನು ಹೇಳು; ನನ್ನ ತೃಪ್ತಿ ಮಹತ್ತರವಾಗಿದೆ.

Verse 49

रेवत्यु वाच । स्थाने स्थेयं सदाऽत्रैव मम नाम्ना सुरेश्वरि । येन मे जायते कीर्तिस्त्रैलोक्ये सचराचरे

ರೇವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದಲೇ ನಾನು ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲಿ; ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಲಿ.

Verse 50

तथाऽहं नागलोकाच्च चतुर्दश्यष्टमीषु च । सदा त्वां पूजयिष्यामि विशेषान्नवमीदिने

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನೂ—ನಾಗಲೋಕದಿಂದ ಬಂದು—ಚತುರ್ದಶಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪೂಜಿಸುವೆನು; ನವಮಿದಿನದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಪೂಜಿಸುವೆನು.

Verse 51

आश्विनस्य सिते पक्षे सर्वैर्नागैः समन्विता । प्रपूजां ते विधास्यामि श्रद्धया परया युता

ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಶಿತಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ನಾಗರೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.

Verse 52

तस्मिन्नहनि येऽन्येऽपि पूजां दास्यंति ते नराः । मा पश्यंतु प्रसादात्ते नरास्ते वल्लभक्षयम्

ಆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಇತರರೂ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವರು; ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದರ ನಾಶವನ್ನಾಗಲಿ ನಷ್ಟವನ್ನಾಗಲಿ ಕಾಣದಿರಲಿ.

Verse 53

देव्युवाच । एवं भद्रे करिष्यामि वासो मेऽत्र भविष्यति । त्वन्नाम्ना पूजकानां च श्रेयो दास्यामि ते सदा । महानवमिजे चाह्नि विशेषेण शुचिस्मिते

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡುವೆನು; ನನ್ನ ವಾಸವು ಇಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಪೂಜಿಸುವ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವೆನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಮಹಾನವಮಿಯ ದಿನ, ಹೇ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ.

Verse 54

सूत उवाच । एवमुक्ता तया साऽथ रेवती शेषवल्लभा । जगाम स्वगृहं पश्चाद्धर्षेण महतान्विता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಶೇಷನ ಪ್ರಿಯಳಾದ ರೇವತಿ ಮಹಾಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ನಂತರ ತನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು।

Verse 55

ततःप्रभृति सा देवी तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिता । तन्नाम्ना कामदा नृणां सर्वव्यसननाशिनी

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ದೇವಿ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದಳು; ಮತ್ತು ಅದೇ ನಾಮದಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮದಾ’—ಸರ್ವ ವಿಪತ್ತಿನಾಶಿನಿ—ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳಾದಳು।

Verse 56

अंबा सा कीर्त्यते दुर्गा रेवती सोरगप्रिया । ततः संकीर्त्यते लोके भूतले चांबरेवती

ಆ ಅಂಬೆಯೇ ‘ದುರ್ಗಾ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ‘ರೇವತಿ’ ಎಂದು ನಾಗಕುಲಪ್ರಿಯಳಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಭೂತಲದಲ್ಲಿ, ‘ಅಂಬಾ-ರೇವತಿ’ ಎಂದು ಸಂಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 57

यस्तां श्रद्धासमोपेतः शुचिर्भूत्वा प्रपूजयेत् । नवम्यामाश्विने मासि शुक्लपक्षे समाहितः । न स संवत्सरं यावद्व्यसनं स्वकुलो द्भवम्

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ನವಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ತನ್ನ ಕುಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ವಿಪತ್ತು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 58

दृष्ट्वाग्रे छिद्रकं व्यालयुक्तं दोषैर्विमुच्यते । ग्रहभूतपिशाचोत्थैस्तथान्यैरपि चापदैः

ಮುಂದೆ ಸರ್ಪಚಿಹ್ನಯುಕ್ತ ‘ಛಿದ್ರಕ’ವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗ್ರಹ, ಭೂತ, ಪಿಶಾಚಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಪಾಯಗಳಿಂದಲೂ ಬಿಡುವು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।