Adhyaya 114

Verse 1

सूत उवाच । सोऽपि विप्रो द्विजश्रेष्ठा विस्फोटकपरिप्लुतः । लज्जया परया युक्तो गत्वा किंचिद्वनांतरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸ್ಫೋಟಕ (ಪುಳ್ಳೆ-ಹುಣ್ಣು)ಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಪರಮ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಅರಣ್ಯದ ಒಂದು ಏಕಾಂತ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 2

ततो वैराग्यमापन्नो रौद्रे तपसि संस्थितः । त्यक्त्वा गृहादिकं सर्वं स्नेहं दारसुतोद्भवम्

ನಂತರ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ಅವನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು. ಮನೆಮಠಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪತ್ನಿ-ಪುತ್ರರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸ್ನೇಹಾಸಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟನು।

Verse 3

नियमैः संयमैश्चैव शोषयन्नात्मनस्तनुम् । किंचिज्जलाश्रयं गत्वा स्थापयित्वा महेश्वरम्

ನಿಯಮ-ಸಂಯಮಗಳಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ನಂತರ ಒಂದು ಜಲಾಶ್ರಯದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 4

ततः कालेन महता तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಹೇಳಿದನು—“ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು.”

Verse 5

त्रिजात उवाच । मातृदोषादहं देव वैलक्ष्यं परमं गतः । मध्ये ब्राह्मणमुख्यानामानर्त्ताधिपतेस्तथा

ತ್ರಿಜಾತನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವಾ! ಮಾತೃದೋಷದಿಂದ ನಾನು ಪರಮ ಲಜ್ಜೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಪ್ರಮುಖ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆನರ್ತಾಧಿಪತಿಯ ಮುಂದೆ ಕೂಡ.”

Verse 6

अहं शक्नोमि नो वक्तुं कस्यचिद्दर्शितुं विभो । त्रिजातोऽस्मीति विज्ञाय भूरिविद्यान्वितोऽपि च

“ಹೇ ವಿಭೋ! ನಾನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಲಾರದೆ, ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ತೋರಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದೇನೆ; ಅಪಾರ ವಿದ್ಯೆಯಿದ್ದರೂ ‘ತ್ರಿಜಾತ’ ಎಂದು ತಿಳಿದೊಡನೆ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.”

Verse 7

तस्मात्सर्वोत्तमस्तेषामहं चैव द्विजन्मनाम् । यथा भवामि देवेश तथा नीतिर्विधीयताम्

“ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವೇಶ! ಆ ದ್ವಿಜರೊಳಗೆ ನಾನು ಸರ್ವೋತ್ತಮನಾಗುವಂತೆ ಉಪಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.”

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । चमत्कारपुरे विप्रा ये वसंति द्विजोत्तम । तेषां सर्वोत्तमो नूनं मत्प्रसादाद्भविष्यसि

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಳಗೆ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ವೋತ್ತಮನಾಗುವಿ.”

Verse 9

तस्मात्कालं प्रतीक्षस्व कञ्चित्त्वं ब्राह्मणोत्तम । समये समनुप्राप्ते त्वां च नेष्यामि तत्र वै

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಿರೀಕ್ಷಿಸು. ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆನು.

Verse 10

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । ब्राह्मणोऽपि तपस्तेपे तथा संपूजयन्हरम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ದೇವೇಶನು ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ನಿರಂತರ ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 11

कस्यचित्त्वथ कालस्य मत्कारपुरे द्विजाः । मौद्गल्यान्वयसंभूतो देवरातोऽभवद्द्विजः

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಮತ್‌ಕಾರಪುರ ಎಂಬ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮೌದ್ಗಲ್ಯ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ದೇವರಾತನೆಂಬ ದ್ವಿಜನು ಇದ್ದನು.

Verse 12

तस्य पुत्रः क्रथोनाम यौवनोद्धतविग्रहः । सदा गर्वसमायुक्तः पौरुषे च व्यवस्थितः

ಅವನ ಪುತ್ರನು ಕ್ರಥನೆಂಬವನು—ಯೌವನಮದದಿಂದ ಉದ್ದತ ದೇಹಧಾರಿ, ಸದಾ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದವನು, ಪೌರುಷ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 13

स कदाचिद्ययौ विप्रो नागतीर्थं प्रति द्विजाः । श्रावणस्यासिते पक्षे पंचम्यां पर्यटन्वने

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ನಾಗತೀರ್ಥದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು; ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಪಂಚಮಿಯಂದು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ.

Verse 14

अथापश्यत्स नागेन्द्रतनयं भूरिवर्च्चसम् । रुद्रमालमिति ख्यातं जनन्या सह संगतम्

ಅನಂತರ ಅವನು ನಾಗೇಂದ್ರನ ಪುತ್ರನನ್ನು, ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ—‘ರುದ್ರಮಾಲ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ—ತನ್ನ ಜನನಿಯೊಡನೆ ಸಂಗತವಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 15

अथाऽसौ तं समालोक्य सुलघुं सर्प पुत्रकम् । जलसर्पमिति ज्ञात्वा लगुडेन व्यपोथयत्

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಅತಿಸಣ್ಣ ಸರ್ಪಪುತ್ರಕನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಜಲಸರ್ಪವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಲಗುಡದಿಂದ ಹೊಡೆದನು।

Verse 16

हन्यमानेन तेनाथ प्रमुक्तः सुमहान्स्वनः । हा मातस्तात तातेति विपन्नोऽस्मि निरागसः

ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹಾ ಘೋಷವಾದ ಕೂಗು ಹೊರಟಿತು—“ಹಾ ಮಾತಃ! ಹಾ ತಾತ! ತಾತ!”—“ನಾನು ನಿರಪರಾಧಿ; ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 17

सोऽपि श्रुत्वाऽथ तं शब्दं ब्राह्मणो मानुषोद्भवम् । सर्पस्य भयसंत्रस्तः सत्वरं स्वगृहं ययौ

ಆ ಮಾನವೋತ್ಪನ್ನವಾದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸರ್ಪಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 18

अथ सा जननी तस्य निष्क्रांता सलिलाश्रयात् । यावत्पश्यति तीरस्थं तावत्पुत्रं निपातितम्

ಅನಂತರ ಅವನ ಜನನಿ ಜಲಾಶ್ರಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು; ತೀರದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಪುತ್ರನು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನೂ ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನೂ ಕಂಡಳು।

Verse 19

ततो मूर्च्छामनुप्राप्ता दृष्ट्वा पुत्रं तथाविधम् । यष्टिप्रहारनिर्भिन्नं सर्वांगरुधिरोक्षितम्

ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ—ದಂಡಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಛಿದ್ರಗೊಂಡು, ಸರ್ವಾಂಗವೂ ರಕ್ತದಿಂದ ತೋಯ್ದಿರುವವನನ್ನು ಕಂಡು—ಅವಳು ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೆ ಒಳಗಾದಳು।

Verse 20

अथ लब्ध्वा पुनः संज्ञां प्रलापानकरोद्बहून् । करुणं शोकसंतप्ता वाष्पपर्याकुलेक्षणा

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ಅವಳು ಅನೇಕ ಕರುಣ ವಿಲಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಳು; ಶೋಕದಿಂದ ದಹಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಕಲುಷಿತವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 21

हाहा पुत्र परित्यक्त्वा मां च क्वासि विनिर्गतः । अनावृत्तिकरं स्थानं किं स्नेहो नास्ति ते मयि

“ಹಾಹಾ ಮಗನೇ! ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ? ಮರಳಿ ಬಾರದ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದೆಯೇ? ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಸ्नेಹವಿಲ್ಲವೇ?”

Verse 22

केन त्वं निहतः पुत्र पापेन च दुरात्मना । निष्पापोऽपि च पुत्र त्वं कस्य क्रुद्धोऽद्यवै यमः

“ಮಗನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಕೊಂದರು—ಯಾವ ಪಾಪಿ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ? ನೀನು ನಿರ್ಪಾಪಿ; ಇಂದು ಯಮನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ?”

Verse 23

सपुरस्य सराष्ट्रस्य सकुटुंबस्य दुर्मतेः । येन त्वं निहतोऽद्यापि पंचम्यां पूजितो न च

“ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದ ಆ ದುರ್ಮತಿ—ತನ್ನ ನಗರ, ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ—ಪಂಚಮಿಯ ದಿನವೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡದಿರಲಿ।”

Verse 24

रजसा क्रीडयित्वाऽद्य समागत्य चिरादथ । कामेनोत्संगमागत्य ग्लानिं नैष्यति चांबरम्

ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ ನೀನು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಸಂಜೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದು; ನಂತರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಡಿಲೇರಿದು ನಿನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸಿ ಮಡಚಿ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

Verse 25

गद्गदानि मनोज्ञानि जनहास्यकराणि च । त्वया विनाऽद्य वाक्यानि को वदिष्यति मे पुरः

ಆ ತಡಬಡಿಸಿ ಹೇಳುವ, ಮನೋಹರವಾದ, ಜನರನ್ನು ನಗಿಸುವ ಮಾತುಗಳು—ಇಂದು ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಅವನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳುವರು?

Verse 26

पितुरुत्संगमाश्रित्य कूर्चाकर्षणपूर्वकम् । कः करिष्यति पुत्राऽद्य सतोषं भवता विना

ತಂದೆಯ ಮಡಿಲನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮೊದಲು ಅವನ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಎಳೆದು—ಮಗನೇ, ಇಂದು ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೆ ಯಾರು ಮಾಡಿ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ತರುವರು?

Verse 27

निषिद्धोऽसि मया वत्स त्वमायातोऽनुपृष्ठतः । मर्त्यलोकमिमं तात बहुदोषसमाकुलम्

ವತ್ಸ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದೆ; ಆದರೂ ನೀನು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದೆ. ತಾತ, ಈ ಮತ್ಯಲೋಕವು ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ.

Verse 28

एवं विलप्य नागी सा संक्रुद्धा शोककर्षिता । तं मृतं सुतमादाय जगामानंतसंनिधौ

ಹೀಗೆ ವಿಲಪಿಸಿದ ಆ ನಾಗೀ ಕ್ರುದ್ಧಳಾಗಿ ಶೋಕದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ; ತನ್ನ ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅನಂತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 29

ततस्तदग्रतः क्षिप्त्वा तं मृतं निजबालकम् । प्रलापानकरोद्दीना वियुक्ता कुररी यथा

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಮೃತ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವನ್ನು ಅವನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಎಸೆದು, ದೀನಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅಳಲು-ವಿಲಾಪ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು—ಜೋಡಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಕುರರೀ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ।

Verse 30

नागराजोऽपि तं दृष्ट्वा स्वपुत्रं विनिपातितम् । जगाम सोऽपि मूर्च्छां च पुत्रशोकेन पीडितः

ನಾಗರಾಜನೂ ತನ್ನ ಮಗನು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಮೂರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾದನು।

Verse 31

ततः सिक्तो जलैः शीतैः संज्ञां लब्ध्वा स कृच्छ्रतः । प्रलापान्कृपणांश्चक्रे प्राकृतः पुरुषो यथा

ನಂತರ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಚೇತನಗೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಪುರುಷನಂತೆ ಕರುಣಾಜನಕ ವಿಲಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗಿದನು।

Verse 32

एतस्मिन्नंतरे नागाः सर्वे तत्र समागताः । रुरुदुर्दुःखिताः संतो बाष्पपर्याकुलेक्षणाः

ಈ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲ ನಾಗರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು; ದುಃಖದಿಂದ ಅವರು ಅತ್ತರು, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಕಾಗಿ ನಡುಗಿದವು।

Verse 33

वासुकिः पद्मजः शंखस्तक्षकश्च महाविषः । शंखचूडः सचूडश्च पुंडरीकश्च दारुणः

ಅಲ್ಲಿ ವಾಸುಕೀ, ಪದ್ಮಜ, ಶಂಖ, ತಕ್ಷಕ, ಮಹಾವಿಷ, ಶಂಖಚೂಡ, ಸಚೂಡ ಮತ್ತು ದಾರುಣ ಪುಂಡರೀಕ—ಈ ಎಲ್ಲ ನಾಗರು ಬಂದರು।

Verse 34

अञ्जनो वामनश्चैव कुमुदश्च तथा परः । कम्बलाश्वतरौ नागौ नागः कर्कोटकस्तथा

ಅಂಜನ, ವಾಮನ, ಕುಮುದ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬನು; ಕಂಬಲ ಹಾಗೂ ಅಶ್ವತರ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ನಾಗರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ಕೋಟಕ ನಾಗನೂ—(ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡರು).

Verse 35

पुष्पदंतः सुदंतश्च मूषको मूषकादनः । एलापत्रः सुपत्रश्च दीर्घास्यः पुष्पवाहनः

ಪುಷ್ಪದಂತ, ಸುದಂತ, ಮೂಷಕ, ಮೂಷಕಾದನ, ಏಲಾಪತ್ರ, ಸುಪತ್ರ, ದೀರ್ಘಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪವಾಹನ—(ಈ ನಾಗರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು).

Verse 36

एते चान्ये तथा नागास्तत्राऽयाताः सहस्रशः । पुत्रशोकाभिसतप्तं ज्ञात्वा तं पन्नगाधिपम्

ಇವರು ಮತ್ತು ಇತರ ಅನೇಕ ನಾಗರು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು; ಪನ್ನಗಾಧಿಪನು ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು.

Verse 37

ततः संबोध्य ते सर्वे तमीशं पवनाशनम् । पूर्ववृत्तैः कथोद्भेदैर्दृष्टांतैर्विविधैरपि

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪವನಾಶನನೆಂಬ ಆ ಈಶಸಮಾನ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದರು—ಹಿಂದಿನ ವೃತ್ತಾಂತಕಥೆಗಳು, ಪ್ರಸಂಗೋದಾಹರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿಂದ.

Verse 38

एवं संबोधितस्तैस्तु चिरात्पन्नगसत्तमः । अग्निदाह्यं ततश्चक्रे तस्य पुत्रस्य दुःखितः

ಈ ರೀತಿ ಅವರು ಬೋಧಿಸಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದರೂ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪನ್ನಗನು—ಪುತ್ರದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ—ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅಗ್ನಿದಾಹ (ದಾಹಸಂಸ್ಕಾರ) ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 39

जलदानस्य काले च सर्पान्सर्वानुवाच सः । सर्वान्नागान्प्रदानार्थं तोयस्य समुपस्थितान्

ಜಲದಾನದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—ಜಲಪ್ರದಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ನಾಗರನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು.

Verse 40

नाहं तोयं प्रदास्यामि स्वपुत्रस्य कथंचन । भवद्भिः प्रेरितोऽप्येवं तथान्यैरपि बांधवैः

ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಿಗೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೀರನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ನೀವು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರೂ, ಇತರ ಬಂಧುಗಳು ಹೇಳಿದರೂ ಸಹ.

Verse 41

यावत्तस्य न दुष्टस्य मम पुत्रांतकारिणः । सदारपुत्रभृत्यस्य विहितो न परिक्षयः

ನನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೊಂದ ಆ ದುಷ್ಟನಿಗೆ—ಅವನ ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸೇವಕರೊಡನೆ—ವಿನಾಶ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುವವರೆಗೆ ನಾನು (ಜಲದಾನ) ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 42

एवमुक्त्वा ततः शेषः शोधयामास तं द्विजम् । येन संसूदितः पुत्रो दंडकाष्ठेन पाप्मना

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಂತರ ಶೇಷನು ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು—ಆ ಪಾಪಿಯು ಮರದ ದಂಡದಿಂದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 43

ततः प्रोवाच तान्नागान्पार्श्वस्थान्पन्नगाधिपः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यांतु मे सुहृदुत्तमाः

ಆಮೇಲೆ ಪನ್ನಗಾಧಿಪನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಹೃದರೇ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ.”

Verse 44

पुत्रघ्नं तं निहत्याऽशु सकुटुम्बपरिग्रहम् । चमत्कारपुरं सर्वं भक्षणीयं ततः परम्

ಆ ಪುತ್ರಘಾತಕನನ್ನು ಅವನ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬಸಹಿತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿರಿ; ಅನಂತರ ಚಮತ್ಕಾರಪುರವೆಂಬ ನಗರವನ್ನೆಲ್ಲ ಭಕ್ಷಿಸಿರಿ।

Verse 45

तत्रैव वसतिः कार्या समस्तैः पन्नगोत्तमैः । यथा भूयो वसेन्नैव तथा कार्यं च तत्पुरम्

ಹೇ ಪನ್ನಗೋತ್ತಮರೇ! ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಮಾಡಿರಿ; ಆ ಪಟ್ಟಣವು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ವಾಸವಾಗದಂತೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 46

एवमुक्तास्ततस्तेन नागाः प्राधान्यतः श्रुताः । गत्वाथ सत्वरं तत्र प्रथमं तं द्विजोत्तमम्

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಮುಖ ನಾಗರು ಆ ಮಾತನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಮೊದಲು ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 47

देवरातसुतं सुप्तं भक्षयित्वा ततः परम् । तत्कुटुंबं समग्रं च क्रोधेन महतान्विताः

ದೇವರಾತನ ಮಗನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ, ನಂತರ ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅವರು ಅವನ ಸಮಗ್ರ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 48

ततोऽन्यानपि संक्रुद्धा बालान्वृद्धान्कुमारकान् । भक्षयामासुः सर्वे ते तिर्यग्योनिगता अपि

ನಂತರ ಅವರು ಕೋಪಗೊಂಡು ಇತರರನ್ನೂ—ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರು, ಯುವಕರನ್ನು—ಭಕ್ಷಿಸಿದರು; ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರಾದರೂ ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು।

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे जातः पुरे तत्र सुदारुणः । आक्रंदो ब्राह्मणेंद्राणां सर्पभक्षणसंभवः

ಇಷ್ಟರೊಳಗೆ ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅತಿಭಯಂಕರವಾದ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು; ಸರ್ಪಭಕ್ಷಣದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಕರుణ ಆಕ್ರಂದನೆ ಎದ್ದಿತು।

Verse 50

तत्र भूमौ तथाऽन्यच्च यत्किंचिदपि दृश्यते । तत्सर्वं पन्नगैर्व्याप्तं रौद्रैः कृष्णवपुर्धरैः

ಅಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೂ ಕಾಣಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ರೌದ್ರಸ್ವಭಾವದ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಪನ್ನಗಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 51

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः केचिन्मृत्युवशं गताः । विषसं घूर्णिताः केचित्पतिता धरणीतले

ಇಷ್ಟರೊಳಗೆ ಕೆಲವರು ಮರಣವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವಿಷದಿಂದ ತಲೆಸುತ್ತಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಹೋದರು।

Verse 52

अन्ये गृहादिकं सर्वं परित्यज्य सुतादि च । वित्रस्ताः परिधावंति वनमुद्दिश्य दूरतः

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮನೆಮಠ, ಸಕಲ ಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಪುತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭೀತರಾಗಿ ದೂರದ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಓಡಾಡಿದರು।

Verse 53

अन्ये मंत्रविदो विप्राः प्रयतंते समंततः । मंदं धावंति संत्रस्ता गृहीत्वौषधयः परे

ಕೆಲವು ಮಂತ್ರವಿದರಾದ ವಿಪ್ರರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓಡಿದರು।

Verse 54

एवं तत्पुरमुद्दिश्य सर्वे ते पन्नगोत्तमाः । प्रचरंति यथा कश्चिन्न तत्र ब्राह्मणो वसेत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ನಗರವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ನಾಗರು ಅಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ವಾಸಿಸಲಾರದೆ ಹೋಯಿತು।

Verse 55

अथ शून्यं पुरं कृत्वा सर्वे ते पन्नगोत्तमाः । व्यचरन्स्वेच्छया तत्र तीर्थेष्वायतनेषु च

ನಂತರ ನಗರವನ್ನು ಶೂನ್ಯಗೊಳಿಸಿ ಆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ನಾಗರು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪವಿತ್ರ ಆಯತನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿದರು।

Verse 56

न कश्चित्पन्नगः क्षेत्रात्त्यक्त्वा निर्याति बाह्यतः । प्रविशेन्न परः कश्चित्तत्र क्षेत्रे च मानवः

ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾವ ನಾಗನೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಬೇರೆ ಯಾವ ಮಾನವನೂ ಆ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 57

व्यवस्थैवं समुद्भूता सर्पाणां मानुषैः सह । वधभक्षणजा न्योन्यं बाह्याभ्यंतरसंभवा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸರ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರ ನಡುವೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದು ಪರಸ್ಪರ ವಧೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ಷಣದಿಂದ ಜನಿಸಿ, ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे शेषो मुक्त्वा दुःखं सुतोद्भवम् । प्रहृष्टः प्रददौ तोयं तस्य जातिभिरन्वितः

ಈ ನಡುವೆ ಶೇಷನಾಗನು ಪುತ್ರಜನ್ಯ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ತನ್ನ ನಾಗಕುಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಲವನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 59

अथ ते ब्राह्मणाः केचित्सर्पेभ्यो भयविह्वलाः । सशोका दिङ्मुखान्याशु ते सर्वे संगता मिथः

ಆಗ ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸರ್ಪಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಶೋಕಾಕ್ರಾಂತರಾದರು; ಅವರು ತಕ್ಷಣ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡರು।

Verse 60

ततो वनं समाजग्मुस्त्रिजातो यत्र संस्थितः । हरलब्धवरो हृष्टः सुमहत्तपसि स्थितः

ನಂತರ ಅವರು ತ್ರಿಜಾತನು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು—ಹರ (ಶಿವ)ನಿಂದ ವರ ಪಡೆದ ಹರ್ಷದಿಂದ, ಅತಿಮಹಾನ್ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದವನ ಬಳಿಗೆ।

Verse 61

स दृष्ट्वा ताञ्जनान्सर्वांस्तथा दुःखपरिप्लुतान् । पुत्रदारादिकं स्मृत्वा रुदतः करुणं बहु

ಅವನು ಆ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವರಾಗಿ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರ-ದಾರಾದಿಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಬಹಳ ಕರుణೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅತ್ತನು।

Verse 62

सोऽपि दुःखसमायुक्तो दृष्ट्वा तान्स्वपुरोद्भवान् । ब्राह्मणेंद्रांस्ततः प्राह बाष्पव्याकुललोचनः

ತನ್ನದೇ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನೂ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 63

शृण्वंतु ब्राह्मणाः सर्वे वचनं मम सांप्रतम् । मया विनिर्गतेनैव तत्पुरात्तोषितो हरः

“ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಈಗ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ಆ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಹೊರಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದೇವ ಹರ (ಶಿವ) ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.”

Verse 64

तेन मह्यं वरो दत्तो वांछितो द्विजसत्तमाः । गृहीतो न मयाद्यापि प्रार्थयिष्यामि सांप्रतम्

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನನಗೆ ಅಭೀಷ್ಟವಾದ ವರವು ದತ್ತವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ; ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 65

यथा स्यात्संक्षयस्तेषां नागानां सुदुरात्मनाम् । यैः कृतं नः पुरं कृत्स्नमुद्रसं पापकर्मभिः

ಯಾರ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಗರವು ಪಾಳಾಗಿ ಜನವಿವರ್ಜಿತವಾಯಿತೋ, ಆ ಸುದುರಾತ್ಮ ನಾಗರ ಸಂಕ್ಷಯವಾಗಲಿ।

Verse 66

एवमुक्त्वाऽथ विप्रः स त्रिजातः परमेश्वरम् । प्रार्थयामास मे देव तं वरं यच्छ सांप्रतम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ತ್ರಿಜಾತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು— “ನನ್ನ ದೇವಾ, ಆ ವರವನ್ನು ಈಗಲೇ ದಯಪಾಲಿಸು।”

Verse 67

ततः प्रोवाच देवेशः प्रार्थयस्व द्रुतं द्विज । येनाभीष्टं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಆಗ ದೇವೇಶನು ಹೇಳಿದನು— “ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬೇಡು, ಹೇ ದ್ವಿಜ; ಅದು ಅತಿದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಿನ್ನ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನಾನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 68

त्रिजात उवाच । नागैरस्मत्पुरं कृत्स्नं कृतं जनविवर्जितम् । तत्तस्मात्ते क्षयं यांतु सर्वे वृषभवाहन

ತ್ರಿಜಾತನು ಹೇಳಿದನು— “ನಾಗರು ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಗರವನ್ನು ಜನವಿವರ್ಜಿತವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವೃಷಭವಾಹನ ಪ್ರಭು, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ।”

Verse 69

येन तत्पूर्यते विप्रैर्भूयोऽपि सुरसत्तम । ममापि जायते कीर्तिः स्वस्थानोद्धरणोद्भवा

ಆ ನಗರವು ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್‌ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ, ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ; ನನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನೋದ್ಧಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಕೀರ್ತಿಯೂ ನನಗೆ ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 70

श्रीभगवानुवाच । नायुक्तं विहितं विप्र पन्नगैस्तैर्महात्मभिः । निर्दोषश्चापि पुत्रोऽत्र येषां विप्रेण सूदितः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪನ್ನಗರು ವಿಧಿಸಿದ ಆ ವಿಧಿ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೋಷ ಪುತ್ರನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೈಯಿಂದ ಹತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 71

विशेषेण द्विजश्रेष्ठ संप्राप्ते पंचमीदिने । तत्राऽपि श्रावणे मासि पूज्यंते यत्र पन्नगाः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಂಚಮಿ ತಿಥಿ ಬಂದಾಗ—ಮತ್ತೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ—ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪನ್ನಗರು (ನಾಗರು) ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 72

तस्मात्तेऽहं प्रवक्ष्यामि सिद्धमंत्रमनुत्तमम् । यस्योच्चारणमात्रेण सर्प्पाणां नश्यते विषम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಕೇವಲ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದಲೇ ಸರ್ಪಗಳ ವಿಷ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 73

तं मंत्रं तत्र गत्वा त्वं तद्विप्रैरखिलैर्वृतः । श्रावयस्व महाभाग तारशब्देन सर्वशः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ‘ತಾರ’ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರವಣವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡು.

Verse 74

तं श्रुत्वा ये न यास्यंति पातालं पन्नगाधमाः । युष्मद्वाक्याद्भविष्यंति निर्विषास्ते न संशयः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಯೂ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗದ ಅಧಮ ಸರ್ಪಗಳು, ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿಷರಹಿತರಾಗುವರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 75

त्रिजात उवाच । ब्रूहि तं मे महामंत्रं सर्वतीक्ष्णविनाशनम् । येन गत्वा निजं स्थानं सर्पानुत्सादयाम्यहम्

ತ್ರಿಜಾತನು ಹೇಳಿದನು—ಎಲ್ಲಾ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಆ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು.

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । गरं विषमिति प्रोक्तं न तत्रास्ति च सांप्रतम् । मत्प्रसादात्त्वया ह्येतदुच्चार्यं ब्राह्मणोत्तम

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—‘ಗರ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಿಷವು ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮ, ಇದನ್ನು ನೀನೇ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 77

न गरं न गरं चैतच्छ्रुत्वा ये पन्नगाधमाः । तत्र स्थास्यंति ते वध्या भविष्यंति यथासुखम्

‘ವಿಷವಿಲ್ಲ, ವಿಷವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಆ ಅಧಮ ಸರ್ಪಗಳು ಅಲ್ಲೀಯೇ ನಿಲ್ಲುವವು; ಅವು ವಧಯೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವು.

Verse 78

अद्यप्रभृति तत्स्थानं नगराख्यं धरातले । भविष्यति सुविख्यातं तव कीर्तिविवर्धनम्

ಇಂದಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಸ್ಥಳವು ‘ನಗರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು; ಅದು ಬಹುಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು.

Verse 79

तथान्योपि च यो विप्रो नागरः शुद्धवंशजः । नगराख्येन मंत्रेण अभिमंत्र्य त्रिधा जलम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ನಾಗರನಾಗಿ ಶುದ್ಧ ವಂಶಜನಾಗಿರುವವನು—‘ನಾಗರ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಜಲವನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ…

Verse 80

प्राणिनं काल संदष्टमपि मृत्युवशंगतम् । प्रकरिष्यति जीवाढ्यं प्रक्षिप्य वदने स्वयम्

ಕಾಲದಿಂದ ದಂಶಿತನಾಗಿ ಮರಣವಶನಾದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೂ—ಈ ತ್ರ್ಯಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೆ—ಅದು ಅವನನ್ನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿ ಜೀವಸಂಪನ್ನನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 81

अन्यत्रापि स्थितो मर्त्यो मंत्रमेतं त्रिरक्षरम् । यः स्मरिष्यति संसुप्तो न हिंस्यः स्यादहेर्हि सः

ಬೇರೆಡೆ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಈ ತ್ರ್ಯಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ—ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೂ—ಅವನು ಸರ್ಪದಿಂದ ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 82

स्थावरं जंगमं वापि कृत्रिमं वा गरं हि तत् । तदनेन च मंत्रेण संस्पृष्टं त्वमृतायितम्

ಸ್ಥಾವರದಿಂದಾಗಲಿ ಜಂಗಮದಿಂದಾಗಲಿ ಬಂದ ವಿಷವಾಗಲಿ, ಕೃತಕವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದದ್ದಾಗಲಿ—ಈ ಮಂತ್ರಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅದು ಅಮೃತಸಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 83

अजीर्णप्रभवा रोगा ये चान्ये जठरोद्भवाः । मंत्रस्यास्य प्रभावेन सर्वे यांति द्रुतं क्षयम्

ಅಜೀರ್ಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ಜಠರೋದ್ಭವ ಇತರ ವ್ಯಾಧಿಗಳು—ಈ ಮಂತ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ—ಎಲ್ಲವೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 84

एवमुक्त्वाऽथ तं विप्रं भगवान्वृषभध्वजः । जगामादर्शनं पश्चाद्यथा दीपो वितैलकः

ಹೀಗೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ (ಶಿವ) ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಲಭ್ಯನಾದನು—ಎಣ್ಣೆ ತೀರಿದ ದೀಪ ನಂದುವಂತೆ।

Verse 85

त्रिजातोऽपि समं विप्रैर्हतशेषैस्तु तैर्द्रुतम् । जगाम संप्रहृष्टात्मा चमत्कारपुरं प्रति

ಆಮೇಲೆ ತ್ರಿಜಾತನೂ—ಉಳಿದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಜಯಿಸಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ—ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 86

एवं ते ब्राह्मणाः सर्वे त्रिजातेन समन्विताः । न गरं न गरं प्रोच्चैरुच्चरंतः समाययुः

ಹೀಗೆ ತ್ರಿಜಾತನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಆ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಾಗುತ್ತಾ, ಜೋರಾಗಿ ಮರುಮರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು—“ವಿಷವಿಲ್ಲ, ವಿಷವಿಲ್ಲ!”

Verse 87

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं यत्तद्व्याप्तं समंततः । रौद्रैराशीविषैः क्रूरैः शेषस्यादेशमाश्रितेः

ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಭಯಾನಕ, ಕ್ರೂರ ವಿಷಸರ್ಪಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿತ್ತು; ಅವು ಶೇಷನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದವು।

Verse 88

अथ ते पन्नगाः श्रुत्वा सिद्धमंत्र शिवोद्भवम् । निर्विषास्तेजसा हीनाः समन्तात्ते प्रदुद्रवुः

ನಂತರ ಆ ಪನ್ನಗಗಳು ಶಿವೋದ್ಭವವಾದ ಸಿದ್ಧಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿಷವೂ ತೇಜಸ್ಸೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಓಡಿ ಹೋದವು।

Verse 89

वल्मीकान्केचिदासाद्य चित्ररंध्रांतरोद्भवान् । अन्ये चापि प्रजग्मुश्च पातालं दंदशूककाः

ಕೆಲವು ದಂದಶೂಕ ಸರ್ಪಗಳು ವಿಚಿತ್ರ ಆಂತರಿಕ ರಂಧ್ರಗಳಿರುವ ವಾಳ್ಮೀಕಗಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದವು; ಇತರ ಪನ್ನಗಗಳೂ ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು।

Verse 90

ये केचिद्भयसंत्रस्ता वार्द्धक्येन निपीडिताः । वालत्वेन तथा चान्ये शक्नुवंति न सर्पितुम्

ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದರು; ಕೆಲವರು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ನಿಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಸರಿಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 91

ते सर्वे ब्राह्मणेन्द्रैस्तैः कृतस्य प्रतिकारकैः । निहताः पन्नगास्तत्र दंडकाष्ठैः सहस्रशः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪನ್ನಗಗಳು, ಕೃತ್ಯದ ಪ್ರತಿಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರಿಂದ ದಂಡಕಾಷ್ಠಗಳಿಂದ ಸಹಸ್ರಶಃ ಹತರಾದವು।

Verse 92

एवमुत्साद्य तान्सर्वान्ब्राह्मणास्ते गतव्यथाः । तं त्रिजातं पुरस्कृत्य स्थानकृत्यानि चक्रिरे

ಈ ರೀತಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು; ತ್ರಿಜಾತನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಗಿಟ್ಟು ಆ ಸ್ಥಳದ ಪವಿತ್ರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 93

एवं तन्नगरं जातमस्मात्कालादनंतरम् । देवदेवस्य भर्गस्य प्रसादेन द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ದೇವದೇವ ಭರ್ಗನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಇದಾದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ನಗರವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 94

एतद्यः पठते नित्यमाख्यानं नगरोद्भवम् । न तस्य सर्पजं क्वापि कथंचिज्जायते भयम्

ನಗರೋದ್ಭವದ ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುವವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸರ್ಪಜನ್ಯ ಭಯ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 114

इति श्रीस्कादे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नगरसंज्ञोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಗರಸಂಜ್ಞೋತ್ಪತ್ತಿವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 114ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.