Adhyaya 107

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अष्टषष्टिरियं प्रोक्ता या त्वया सूतनन्दन । क्षेत्राणां देवदेवस्य कथं सा तत्र संस्थिता । एतत्सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ನೀನು ದೇವದೇವನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಈ ‘ಅರವತ್ತಾರು’ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೀ. ಅವು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದವು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸು; ನಮಗೆ ಅಪಾರ ಕೌತೂಹಲ.”

Verse 2

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिः प्रकीर्तितः । तथापि कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्वा पिनाकिनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—“ನೀವು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಭಾರ ಮಹತ್ತಾದದ್ದು; ಆದರೂ ಪಿನಾಕಿನ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।”

Verse 3

चमत्कारपुरेऽवासीत्पूर्वं ब्राह्मणसत्तमः । वत्सस्यान्वयसंभूतश्चित्रशर्मा महायशाः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ವತ್ಸವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 4

तस्य बुद्धिरियं जाता पाताले हाटकेश्वरम् । अत्रानीय ततो भक्त्या पूजयामि दिवानिशम्

ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯವಾಯಿತು—“ಪಾತಾಳದಿಂದ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪೂಜಿಸುವೆನು।”

Verse 5

एवं स निश्चयं कृत्वा तपश्चके ततः परम् । नियतो नियताहारः परां निष्ठां समाश्रितः

ಹೀಗೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ನಂತರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ನಿಯಮಿತನಾಗಿ ನಿಯತಾಹಾರದಿಂದ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು।

Verse 6

तस्यापि भगवाञ्छंभुः कालेन महता ततः । संतुष्टो ब्राह्मण श्रेष्ठास्ततः प्रोवाच सादरम्

ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಸಾದರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 7

वरं प्रार्थय विप्रेन्द्र यत्ते मनसि वर्तते । अपि त्रैलोक्यराज्यं ते तुष्टो दास्याम्यसंशयम्

“ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ವರವಾಗಿ ಕೇಳು. ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ತ್ರಿಲೋಕ್ಯರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು.”

Verse 8

तस्मात्प्रार्थय ते नित्यं यत्र चित्ते व्यवस्थितम् । दुर्लभं सर्वदेवानां मनुष्याणां विशेषतः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದದ್ದನ್ನೇ ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸು; ಅದು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭ, ಮನುಷ್ಯರಿಗೆಂತೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುರ್ಲಭ.

Verse 9

चित्रशर्मोवाच । यदि तुष्टोसि मे देव वरं चेन्मे प्रयच्छसि । तदत्रागच्छ पातालाल्लिंगरूपी सुरेश्वर

ಚಿತ್ರಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ದೇವಾ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಪಾತಾಳದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಗರೂಪವಾಗಿ ಬಾ.

Verse 10

यत्पाताले स्थितं लिंगं ब्रह्मणा संप्रतिष्ठितम् । हाटकेश्वरसंज्ञं तु तदिहायातु सत्व रम्

ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ, ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತವಾದ ಆ ಲಿಂಗವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರಲಿ.

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । अचलं सर्वलिंगं स्यात्सर्वत्रापि द्विजोत्तम । कि पुनः प्रथमं यच्च ब्रह्मणा निर्मितं स्वयम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲ ಲಿಂಗಗಳೂ ಅಚಲವೇ; ಹಾಗಿರಲು ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಆದ್ಯ ಲಿಂಗವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಚಲವೇ.

Verse 12

तस्मात्थापय लिंगं तद्धाटकेन द्विजोत्तम । हाटकेश्वरसंज्ञं तु लोके ख्यातं भविष्यति

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹಾಟಕ (ಸ್ವರ್ಣ)ದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸು; ಅದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.

Verse 15

चित्रशर्माऽपि कृत्वाथ प्रासादं सुमनोहरम् । तत्र हेममयं लिंगं स्थापयामास भक्तितः

ಆಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನೂ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾದ ಪ್ರಾಸಾದ (ಮಂದಿರ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಮಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 16

शास्त्रोक्तेन विधानेन पूजां चक्रे च नित्यशः । ततस्त्रैलोक्य विख्यातं तल्लिंगं तत्र वै द्विजाः

ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅವನು ನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು; ಆಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಆ ಲಿಂಗವು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 17

दूरादभ्येत्य लोकाश्च पूजयंति ततः परम् । अथ तत्र द्विजा येऽन्ये संस्थिता गुणवत्तराः

ದೂರದೂರಿನಿಂದ ಜನರು ಬಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು; ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ದ್ವಿಜರು ನೆಲೆಸಿದ್ದರು—ಹೆಚ್ಚು ಗುಣಸಂಪನ್ನರು।

Verse 18

तेषां स्पर्धा ततो जाता दृष्ट्वा तस्य विचेष्टितम् । एकस्थानप्रसूतानां सर्वेषां गुणशालिनाम्

ಅವನ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹುಟ್ಟಿತು—ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಕುಲಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಗುಣಶಾಲಿಗಳು।

Verse 19

अयं गुणविहीनोऽपि प्रख्यातो भुवनत्रये । हराराधनमासाद्य यस्मात्तस्माद्वयं हरम् । तदर्थे तोषयिष्यामः साम्यं येन प्रजायते

‘ಇವನು ಗುಣಹೀನನಾದರೂ ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಹರಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವೂ ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಹರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ; ಇದರಿಂದ ಸಮತ್ವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.’

Verse 20

अष्टषष्टिः स्मृता लोके क्षेत्राणां शूलपाणिनः । यत्र सान्निध्यमभ्येति त्रिकालं परमेश्वरः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶೂಲಪಾಣಿಯ ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

अष्टषष्टिश्च गोत्राणामस्माकं चात्र संस्थिता । एतेन मूढमनसा सार्धं सामान्यलक्षणा

ನಮ್ಮ ಗೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ಈ ಮೂಢಮನಸ್ಸಿನವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಬಾಹ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 23

तथा सर्वैश्च सर्वाणि क्षेत्रलिंगानि कृत्स्नशः । आनेतव्यानि चाराध्य तपःशक्त्या महेश्वरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದೆಡೆ ತರಬೇಕು; ತಪಶ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 24

एतेषां सर्वगोत्राणामानेष्यति च शंकरः । यद्गोत्रं क्षेत्रसंयुक्तं यच्चान्यद्वा भविष्यति

ಈ ಎಲ್ಲ ಗೋತ್ರಗಳನ್ನು ಶಂಕರನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸುವನು—ಕ್ಷೇತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಗೋತ್ರವಾಗಲಿ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಇನ್ನಾವುದೇ ಗೋತ್ರವಾಗಲಿ।

Verse 25

ततस्ते शर्मसंयुक्ताः सर्व एव द्विजोत्तमाः । चक्रुस्तपःक्रियां सर्वे दुष्करां सर्वजन्तुभिः

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಶುಭಧೈರ್ಯಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಸರ್ವಜಂತುಗಳಿಗೆ ದುಷ್ಕರವಾದ ತಪಃಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಆಚರಿಸಿದರು।

Verse 26

जपैर्होमोपवासैश्च नियमैश्च पृथग्विधैः । बलिपूजोपहारैश्च स्नानदानादिभिस्तथा

ಜಪ, ಹೋಮ, ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ನಿಯಮಗಳಿಂದ; ಬಲಿ, ಪೂಜೆ, ಉಪಹಾರಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ನಾನ‑ದಾನಾದಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕವೂ—ಅವರು ತಮ್ಮ ವ್ರತಾಚರಣೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 27

लिंगं संस्थाप्य देवस्य नाम्ना ख्यातं द्विजेश्वरम् । मनोहरतरे प्रोच्चे प्रासादे पर्वतोपमे

ಅವರು ದೇವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಅದು ದಿವ್ಯನಾಮದಿಂದ ‘ದ್ವಿಜೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ಪರ್ವತಸಮಾನ ವೈಭವದ, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾದ ಎತ್ತರದ ಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು।

Verse 28

त्यक्त्वा गृहक्रियाः सर्वास्तथा यज्ञसमुद्भवाः । अन्याश्च लोकयात्रोत्थास्तोषयंति महेश्वरम्

ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಗೃಹಕರ್ಮಗಳನ್ನು, ಯಜ್ಞದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕಜೀವನಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೇವಲ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು।

Verse 29

एवमाराध्यमानोऽपि सन्तोषं परमेश्वरः । नाभ्यगच्छत्परां तुष्टिं कथंचिदपि स द्विजाः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವನು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಗೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ।

Verse 30

ततो वर्षसहस्रांते समाराध्य महेश्वरम् । न च किञ्चित्फलं प्राप्ता यावत्क्रुद्धास्ततोऽखिलाः

ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಫಲವೂ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ; ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರುದ್ಧರಾದರು।

Verse 31

अस्य मूर्खतमस्याऽपि त्वं शूलिंश्चित्रशर्मणः । सुस्तोकेनाऽपि कालेन सन्तोषं परमं गतः

ಈ ಅತಿಮೂಢನಿಗಾಗಿಯೂ, ಹೇ ಶೂಲಿನ್, ನೀನು ಚಿತ್ರಶರ್ಮನ ಮೇಲೆ ಅತಿ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದೆಯೆ।

Verse 32

वयं वार्धक्यमापन्ना बाल्यात्प्रभृति शंकरम् । पूजयन्तोऽपि नो दृष्टस्तथाऽपि परमेश्वर

ನಾವು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೂ, ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ನಮಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 33

तस्मात्सर्वे प्रकर्तव्यं हव्यवाहप्रवेशनम् । अस्माभिर्निश्चयो ह्येष तवाग्रे सांप्रतं कृतः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು; ಇದು ನಮ್ಮ ನಿಶ್ಚಯ, ನಿನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಈಗಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದದು।

Verse 34

ततश्चाहृत्य काष्ठानि सर्वे ते द्विजसत्तमाः । ईश्वरं मनसि ध्यात्वा चिताश्चक्रुः पृथग्विधाः

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ತಂದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಧಗಳಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಚಿತೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 35

तथा सर्वं क्रियाकल्पं स्नानदानादिकं च यत् । कृत्वा ते ब्राह्मणाः सर्वे सुसमिद्धहुताशनम्

ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯಾಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಹುತಾಶನವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದರು; ಜ್ವಾಲೆ ತೀವ್ರವಾಯಿತು।

Verse 36

यावत्कृत्वा सुतैः सार्धं प्रविशंति समाहिताः । तावत्स भगवांस्तुष्टस्तेषां संदर्शनं ययौ

ಅವರು ಪುತ್ರರೊಡನೆ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಉದ್ಯತರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ತೃಪ್ತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 37

अब्रवीच्च विहस्योच्चैर्मेघगम्भीरया गिरा । सर्वांस्तान्ब्राह्मणश्रेष्ठान्मृतान्संजीवयन्निव

ನಂತರ ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಮೇಘಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ಆ ಮಾತುಗಳು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಮೃತರಿಂದ ಜೀವಂತಗೊಳಿಸಿದಂತಿತ್ತು।

Verse 38

भो भो ब्राह्मणशार्दूला मा मैवं साहसं महत् । यूयं कुरुत मद्वाक्यात्संतुष्टस्य विशेषतः

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲರೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡಿ. ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರವೇ ಮಾಡಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರುವಾಗ।

Verse 39

तस्माद्वदत यच्चित्ते युष्माकं चैव संस्थितम् । येन दत्त्वा प्रगच्छामि स्वमेव भुवनं पुनः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ಅದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸ್ವಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುವೆನು।

Verse 40

ब्राह्मणा ऊचुः । अस्मिन्क्षेत्रे सुरश्रेष्ठ पुरस्यास्य च संनिधौ । क्षेत्राणामष्टषष्टिर्या धन्या संकीर्त्यते जनैः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಈ ನಗರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಕೀರ್ತಿಸಿ ಹೇಳುವ ಅರವತ್ತೆಂಟು ಧನ್ಯ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ।

Verse 41

सदाभ्यैतु समं लिंगैस्तैराद्यैः सुरसत्तम । येनामर्षप्रशांतिर्नः सर्वेषामिह जायते

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ಆದ್ಯ ಲಿಂಗಗಳು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ಸಮವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಲಿ; ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕೋಪವೂ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೂ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶಮನವಾಗಲಿ।

Verse 42

एष संस्पर्धतेऽस्माभिः सर्वैर्गुणविवर्जितः । त्वल्लिंगस्य प्रभावेन तस्मादेतत्समाचर

ಈವನು ಗುಣವಿಹೀನನಾಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಲಿಂಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ಕಲಹ-ಶಮನೋಪಾಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 43

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे विप्रो ज्ञात्वा तं वरदं हरम् । उवाच स्पर्धया युक्तश्चित्रशर्मा महेश्वरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇದೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನು, ಹರನು ವರದಾತನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 44

चित्रशर्मोवाच । एतैः प्राणपरित्यागमारभ्य तदनतरम् । तुष्टिं नीतोऽसि देवश कृत्वा च सुमहत्तपः

ಚಿತ್ರಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ, ಇವರು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ, ತಕ್ಷಣ ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತನಾದೆ।

Verse 46

मया स्पर्द्धमानैश्च केवलं गुणगर्वितैः । तस्मादेषो न दातव्यत्वं त्वया किंचित्सुरेश्वर

ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಗುಣಗಳ ಗರ್ವದಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಅವರಿಗೆ ನೀನು ಏನನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಬೇಡ।

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवाञ्छशिशेखरः । चिन्तयामास चित्तेन किमत्र सुकृतं भवेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಶಶಿಶೇಖರನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಪುಣ್ಯಧರ್ಮಕರ್ಯ ಯಾವುದು?”

Verse 48

एते ब्राह्मणशार्दूला विनाशं यांति मत्कृते । एषोऽपि सर्वसंसिद्धो गणतुल्यो द्विजोत्तमः

“ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲರು ನನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೂ—ಸರ್ವಸಿದ್ಧ—ಶಿವಗಣಕ್ಕೆ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 49

तस्माद्द्वाभ्यां मया कार्यं क्षेत्रे सौख्यं यथा भवेत् । ब्राह्मणानां विशेषेण तथा चात्र निवासिनाम्

“ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ನಾನು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೌಖ್ಯ-ಕ್ಷೇಮ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ.”

Verse 50

ममापि सर्वदा चित्ते कृत्यमेतद्धि वर्तते । एक स्थाने करोम्येव सर्वक्षेत्राणि यानि मे

“ಈ ಕಾರ್ಯವು ಸದಾ ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಏಕತ್ರಗೊಳಿಸುವೆನು.”

Verse 51

भविष्यति तथा कालो रौद्रः कलिसमुद्भवः । तत्र क्षेत्राणि तीर्थानि नाशं यास्यंति भूतले

“ಕಲಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಒಂದು ರೌದ್ರ ಕಾಲ ಬರುವುದು; ಆಗ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಕ್ಷಯ-ನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವವು.”

Verse 52

सत्तीर्थैस्तद्भयात्सर्वैः क्षेत्रमेतत्समाश्रितम् । आनयिष्याम्यहमपि स्वानि क्षेत्राणि कृत्स्नशः

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ (ಕಲಿಜನ್ಯ) ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸತ್ತೀರ್ಥಗಳು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿವೆ. ನಾನೂ ನನ್ನ ಸ್ವಕೀಯ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ತರುವೆನು.

Verse 53

ततस्तं चित्रशर्माणं प्राह चेदं महेश्वरः । शृणु मद्वचनं कृत्स्नं कुरुष्व तदनंतरम्

ಆಮೇಲೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— ‘ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳು; ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು।’

Verse 54

अत्र क्षेत्राणि सर्वाणि मदीयानि द्विजोत्तम । समागच्छंतु विप्राश्च प्रभवंतु प्रहर्षिताः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಲಿ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ.

Verse 55

तवापि योग्यतां श्रेष्ठां करिष्यामि महामते । यदि मे वर्तसे वाक्ये मुक्त्वा स्पर्द्धां द्विजोद्भवाम्

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನಿನಗೂ ನಾನು ಪರಮೋನ್ನತ ಯೋಗ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡುವೆನು—ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಗರ್ವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ನಡೆದೆರೆ.

Verse 56

तुरीयमपि ते गोत्रं वेदोक्तेन क्रमेण च । आद्यतां चापि ते सर्वे कीर्तयिष्यंति ते द्विजाः

ವೇದೋಕ್ತ ಕ್ರಮದಂತೆ ನಿನಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕನೇ ಗೋತ್ರವೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಡುವುದು; ಮತ್ತು ಆ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ನಿನ್ನ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನೂ (ಪ್ರಥಮತ್ವವನ್ನೂ) ಕೀರ್ತಿಸುವರು.

Verse 57

तथान्यदपि सन्मानं तव यच्छामि च द्विज । आचन्द्रार्कमसंदिग्धं पुत्रपौत्रादिकं च यत्

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ನಿನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸನ್ಮಾನವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತೇನೆ—ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು ಇರುವವರೆಗೂ ನಿಶ್ಚಲವಾದುದು—ಮತ್ತು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಾದಿ ಸಂತತಿಯ ದೃಢ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸಹಿತ।

Verse 58

त्वदन्वये भविष्यंति पुत्रपौत्रास्तथा परे । कृत्ये श्राद्धे तर्पणे वा क्रियमाणे विधानतः

ನಿನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ಸಂತತಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವರು. ಶ್ರಾದ್ಧವೋ ತರ್ಪಣವೋ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ।

Verse 59

आद्यस्य वत्ससंज्ञस्य नाम उच्चार्य गोत्रजम् । ततो नामानि चाप्येवं कीर्तयिष्यंति भक्तितः

ಮೊದಲು ‘ವತ್ಸ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯ ಆದ್ಯ ಪೂರ್ವಜರ ಹೆಸರನ್ನು ಗೋತ್ರಸಹಿತ ಉಚ್ಚರಿಸುವರು. ನಂತರ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇತರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸುವರು।

Verse 60

ततः संतर्पयिष्यंति पितॄनथ पितामहान् । तथान्यानपि बंधूंश्च सुहृत्संबंधिबांधवान्

ನಂತರ ಅವರು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಪಿತಾಮಹರಿಗೆ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಬಂಧುಗಳು, ಸುಹೃದರು, ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಭಿಗಳಿಗೂ।

Verse 61

त्वदन्वये विना नाम्ना त्वदीयेन विमोहिताः । ये पितॄंस्तर्पयिष्यंति तेषां व्यर्थं भविष्यति

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸದೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವರದು, ಆ ತರ್ಪಣ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದು।

Verse 62

श्राद्धं वा यदि वा दानं तर्पणं वा त्वदुद्भवम् । तस्मादहंकृतिं मुक्त्वा मामाराधय केवलम्

ಶ್ರಾದ್ಧವಾಗಲಿ ದಾನವಾಗಲಿ ತರ್ಪಣವಾಗಲಿ—ನಿನ್ನಿಂದ ಏನು ಉದ್ಭವಿಸಿತೋ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸು।

Verse 63

येन सिद्धोऽपि संसिद्धिं परामाप्नोषि शाश्वतीम् । एवं संबोध्य तं विप्रं कृत्वाद्यमपि पश्चिमम्

ಇದರಿಂದ ನೀನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಪರಮವಾದ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಪೂರ್ಣಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಹೀಗೆ ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿ, ಆರಂಭವನ್ನೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದನು.

Verse 64

ततस्तान्ब्राह्मणानाह प्रासादः क्रियतामिति । गोत्रंगोत्रं पुरस्कृत्य स्थाप्यं लिंगमनुत्तमम् । येन संक्रमणं तेषु मम संजायतेद्विजाः

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಪ್ರಾಸಾದ (ದೇವಾಲಯ) ನಿರ್ಮಿಸಿರಿ.” ಗೋತ್ರಗೋತ್ರವಾಗಿ ಯಥೋಚಿತ ಗೌರವ ನೀಡಿ, ಅನುತ್ತಮ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ; ಇದರಿಂದ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೃಪಾಮಯ ಸಂಕ್ರಮಣ (ಉದ್ಧಾರ-ಸಂಬಂಧ) ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 65

अथ ते ब्राह्मणास्तत्र भूमिभागान्मनोहरान् । दृष्ट्वादृष्ट्वा प्रचक्रुश्च प्रासादान्हर्षसंयुताः

ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾದ ಭೂಮಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ನೋಡಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಾಸಾದಗಳನ್ನು (ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು) ನಿರ್ಮಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 66

अष्टषष्टिमितान्दिव्यान्कैलासशिखरोपमान् । तेषु संस्थापयामासु लिङ्गानि विविधानि च । क्षेत्रेक्षत्रे च यन्नाम तत्तत्संज्ञां प्रचक्रिरे

ಅವರು ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ (68) ದಿವ್ಯ ಪ್ರಾಸಾದಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು, ಅವು ಕೈಲಾಸಶಿಖರಗಳಂತೆ ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರ-ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೆಸರು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತೋ, ಅದೇ ಹೆಸರಿನ ಸಂಜ್ಞೆಯನ್ನು (ಲಿಂಗ/ಧಾಮಕ್ಕೆ) ನೀಡಿದರು.

Verse 67

अथ तेषां पुनर्दृष्टिं गत्वा देवस्त्रिलोचनः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं कस्मिंश्चित्कालपर्यये । आराधितस्तपःशक्त्या लिंगसंस्थापनादनु

ನಂತರ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ತ್ರಿನೇತ್ರ ದೇವರು ಪುನಃ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ತಪಶ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿತನಾಗಿ, ಲಿಂಗಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ನಂತರ।

Verse 68

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि विप्रेंद्रा युष्माकमहमद्य वै । एतन्मम कृतं कृत्यं भवद्भिरखिलं ततः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಇಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ.

Verse 69

अस्मदीयानि लिंगानि क्षेत्राणि च कलेर्भयात् । ततो मान्याश्च मे यूयं नान्यैरेतद्भविष्यति

ಕಲಿಯ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನ ಲಿಂಗಗಳೂ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನನ್ನಿಂದ ಮಾನ್ಯರೂ ಪೂಜ್ಯರೂ ಆಗುವಿರಿ; ಈ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಇತರರು ನೀಡಲಾರರು.

Verse 70

तस्माच्चित्तस्थितं शीघ्रं प्रार्थयंतु द्विजोत्तमाः । संप्रयच्छामि येनाशु यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬೇಡಿರಿ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಾನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 71

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि देव प्रसन्नस्त्वमस्माकं च सुरेश्वर । पश्चिमश्चित्रशर्मा च यथाद्यो भवता कृतः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಾ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಾ! ನೀವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ಹಿಂದೆ ನೀವು ಚಿತ್ರಶರ್ಮನನ್ನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 72

अस्मदीयं सदा नाम कीर्तनीयमसंशयम् । श्राद्धकृत्येषु सर्वेषु यथा तेन समा वयम् । भवामस्त्वत्प्रसादेन सांप्रतं चित्रशर्मणा

ನಮ್ಮ ನಾಮವೂ ಸದಾ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡಲಿ. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರಾದ್ಧಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾವು ಈಗ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರಾಗೋಣ.

Verse 73

श्रीभगवानुवाच । युष्माकमपि ये केचिद्वशं यास्यंति मानवाः । युवानः शास्त्रसंयुक्ता वेदविद्याविशारदाः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ಯಾರು ನಿಮ್ಮ ಶಿಸ್ತು-ಅನುಶಾಸನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವರೋ, ಅವರು ಯುವಕರು, ಶಾಸ್ತ್ರಸಂಪನ್ನರು, ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು ಆಗುವರು.

Verse 74

आनयिष्यथ तान्यूयमामुष्यायणसंज्ञितान् । नित्यं स्थिताश्च ते क्षेत्रे श्राद्धस्याक्षय्यकारकाः

ನೀವು ಅವರನ್ನು—‘ಆಮುಷ್ಯಾಯಣ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದವರನ್ನು—ಕರೆತರುವಿರಿ. ಅವರು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧಫಲವನ್ನು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿಸುವರು.

Verse 75

एवमुक्त्वाथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । तेऽपि विप्राः सुसंतुष्टास्तत्र स्थाने व्यवस्थिताः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವೇಶನು ನಂತರ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಆ ವಿಪ್ರರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು.

Verse 76

एवं तत्र समस्तानि क्षेत्राण्यायतनानि च । कलिभीतानि विप्रेंद्रा निवसंति सदैव हि

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ದೇವಾಲಯಗಳೂ ಕಲಿಯ ಭಯದಿಂದ ಭೀತರಾಗಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 77

एवं ते ब्राह्मणाः प्राप्य सिद्धिं चेश्वरपूजनात् । ख्याताः सर्वत्र भुवने श्राद्धस्याक्षय्यकारकाः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಈಶ್ವರಪೂಜೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಲೋಕವೆಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರಾದ್ಧಫಲವನ್ನು ಅಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವವರಾಗಿ ಖ್ಯಾತರಾದರು।

Verse 107

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये ब्राह्मणचित्रशर्मलिंगस्थापनवृत्तांतवर्णनंनाम सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಚಿತ್ರಶರ್ಮನ ಶಿವಲಿಂಗಸ್ಥಾಪನೆಯ ವೃತ್ತಾಂತವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ನೂರೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।