Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಶಿವನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಎನ್ನುವಂತೆ, ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಆಚರಣೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ; ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು: ದಾರುವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಶಂಭು ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದಾಗ—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

ದಿಗಂಬರನಾಗಿ, ಮುಕ್ತ ಜಟಾಕಲಾಪದಿಂದ, ವೇದಾಂತದಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವ, ಭುವನದ ಏಕಮಾತ್ರ ಭರ್ತಾ—ಆ ಈಶ್ವರನು ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು; ಯೋಗೀಶ್ವರರಲ್ಲಿ ಪರಮ, ಪರಮಾತೀತನು.

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

ಅಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮನು, ಮಹತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮಹಾನು; ಅಪಾರ ಮಹಿಮೆಯ ಭುವನಾಧಿಪತಿ ಮಹಾದೇವನು—ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಭಿಕ್ಷುರೂಪ ಧರಿಸಿ ದಾರುವನದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾಟನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಋಷಿ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಪತ್ನಿಯರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು।

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

ಆ ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—“ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಈ ಭಿಕ್ಷುರೂಪಿ ಯಾರು? ಇಂತಹ ಅಪೂರ್ವ ದರ್ಶನ ಮೊದಲು ಎಂದೂ ಆಗಿಲ್ಲ!”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಇವನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡೋಣ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ‘ಹಾಗೇ’ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭಿಕ್ಷಾಸಾಮಗ್ರಿ ತಂದುಕೊಂಡರು।

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ವಿವಿಧ ಸುವಿನೀತ ಅನ್ನಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಯಥೋಚಿತ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಭುಜಿಸಿದನು।

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

ಆಗ ಒಂದು ಸ್ತ್ರೀ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಶಂಭುವಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಭಿಕ್ಷುಕನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರು, ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

“ಇದು ಋಷಿಗಳ ಶುದ್ಧ ಆಶ್ರಮ; ನೀನು ಏಕೆ ಕುಳಿತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಶಂಭು ಆಗ ನಗುವಿನಂತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

ಶಂಭು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಸುಕೇಶಾಂತೇ! ನಾನೇ ಈಶ್ವರನು; ಈ ಪಾವನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.” ಈಶ್ವರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಋಷಿಯ ಪತ್ನಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

“ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಶ್ವರನು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ—ಕೈಲಾಸಪತಿಯೂ ಹೌದು. ಹೇ ದೇವಾ! ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೇಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶಂಭು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು— “ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯಿಂದ ವಿರಹಗೊಂಡು ನಾನು ದಿಗಂಬರನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ಭಿಕ್ಷಾಟನಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಸದಾ ಸಂಕಲ್ಪರಹಿತನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ಆ ಸತೀ ಇಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ! ನಿನಗೆ ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಮಲಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪುರುಷನಿಗೆ ಸುಖಕರ ಸ್ಪರ್ಶದವರೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.”

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

“ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಶಂಭೋ! ನಿನ್ನಂತಹ ವಿವೇಕಿ ಪುರುಷನು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.”

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಶಂಕರನಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಕುಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸೇರಿದರು; ಶಂಭುವಿನ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರ್ಪಣೆಗಳೂ ಮಹಾಗುಣಗಳೂ ತುಂಬಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಯಿತು.

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

ಆ ಪಾತ್ರವು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಅನ್ನಗಳಿಂದಲೂ ಆರು ರಸಗಳಿಂದಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಶಂಭು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೋದರು.

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

ಗೃಹಕಾರ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಅವರು ಮುಂದುವರಿದರು. ಆ ಎಲ್ಲ ಪತ್ನಿಯರೂ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು (ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು) ಕಂಡರು.

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

ಅವರು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅದು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—“ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪತ್ನಿಯರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು?”

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ನಮಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದು; ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು?” ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರು.

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಶಿವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಶಿವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಆ ಋಷಿಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

ಶಿವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆತುರದಿಂದ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಶಂಭೋ! ವಿರಕ್ತ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿಯೂ ನೀನು ಇದು ಏನು ಮಾಡಿದೆ? ನೀನು ಋಷಿಗಳ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ!”

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

ಹೀಗೆ ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಮೌನಿಯಾದ ಶಿವನು ಪರ್ವತದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಅವ್ಯಯ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಎದುರಿಸಿ—“ನೀನು ಪರಸ್ತ್ರೀಹರ್ತ; ಆದ್ದರಿಂದ ತಕ್ಷಣ ನಪುಂಸಕನಾಗು” ಎಂದು ಶಪಿಸಿದರು.

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

ಋಷಿಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನ ಲಿಂಗವು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಾಕಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಲಿಂಗವು ವೇಗವಾಗಿ ಮಹಾವಿಶಾಲವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಲಿಂಗವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿ ಏಳು ಪಾತಾಳಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿತು; ಸಮಗ್ರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಅಂತರಿಕ್ಷವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿತು.

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವು; ಅದು ಸ್ವರ್ಗಾತೀತವಾಯಿತು. ಭೂಮಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ದಿಕ್ಕುಚಕ್ರವೂ ಇಲ್ಲ; ನೀರೂ ಇಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

ವಾಯುವೂ ಇಲ್ಲ, ಆಕಾಶವೂ ಇಲ್ಲ; ಅಹಂಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಹತ್ತತ್ತ್ವವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವ್ಯಕ್ತವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾಲವೂ ಇಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

ದ್ವೈತದ ವಿಭಾಗವೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಲೀನವಾಯಿತು. ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದುದರಿಂದ—ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ।

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

‘ಲಯದ ಆಶ್ರಯವಾದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಲಿಂಗವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನಿರಂತರ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡು, ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ವಿಷ್ಣು, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಲೋಕಪಾಲರು—ನಾಗರೊಂದಿಗೆ—ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಆವೃತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನಂತರ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“ಇದರ ಉದ್ದ-ಅಗಲ ಎಷ್ಟು? ಇದರ ಅಂತ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ, ಇದರ ಪೀಠಿಕೆ ಎಲ್ಲಿದೆ?”—ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಹೇ ವಿಷ್ಣು, ನೀನು ಇದರ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕು; ಹೇ ಪದ್ಮೋದ್ಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ), ನೀನು ಇದರ ಶಿಖರವನ್ನು ನೋಡು. ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು; ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲಕರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ.”

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು—ವೈಕುಂಠನಾಥ ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಕಮಲಜನ ಬ್ರಹ್ಮ—ಪ್ರಯಾಣಮಾಡಿದರು. ವಿಷ್ಣು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾದನು. ಆದರೆ ವಿವೇಕಿಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗದ ಶಿಖರವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

ತಾನು ಹೋದ ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕಮಲಜನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೇರುಪರ್ವತದ ಪೃಷ್ಠಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಸುರಭಿಯು ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು.

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

ಕೇತಕಿಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವಳು ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸರ್ವಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಗುತ್ತಾ, ಛಲಭರಿತ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಸುರಭಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಆ ಮಹಾದ್ಭುತ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಅಂತವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ದೇವತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

ಆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಮಹಾತ್ಮನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಮಹಾ ಚಿಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ.

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

ನಾನು ದೇವರಿಗೆ ‘ಲಿಂಗದ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿದೆ’ ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವೆನು—ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ.

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವರುಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳು—ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬೆಂಬಲಿಸಿ. ಓ ಸುವ್ರತೇ! ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀವೂ ಕೇತಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರು.

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಶಿರಸಾ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಸುರಭಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೇತಕಿಯನ್ನು ಸಹ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ (ಆಜ್ಞಾನುಸಾರ) ಕರೆತಂದಳು.

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

ಈ ರೀತಿ ಆಗಮಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವರೇ, ನಾನು ಲಿಂಗದ ಅದ್ಭುತ ಮಸ್ತಕವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅದು ಸುಸಂಸ್ಥಿತ, ಶೋಭಾಮಯ ಮತ್ತು ಕೇತಕೀ ದಳಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

ಅದು ವಿಶಾಲ, ವಿಮಲ, ಮೃದುವು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ-ತೇಜಸ್ವಿ—ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು; ರಮ್ಯ, ರಮಣೀಯ, ದರ್ಶನಾರ್ಹ ಮತ್ತು ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು.

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

ಇಂತಹ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಇದರಂತದ್ದು ನಾನು ಬೇರೆಡೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರುಗಳು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು.

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

ಹೀಗೆ ವಿಸ್ಮಯಪೂರ್ಣರಾದ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವಗಣ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮದೀಪಕ ವಿಷ್ಣುವೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

ಪಾತಾಳದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಹುಡುಕಾಟ ಮತ್ತು ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.”

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

ಪಾತಾಳದಾಚೆಯೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯ ಉಂಟಾಯಿತು—ಅತಲ, ಸುತಲ, ನಿತಲ ಮತ್ತು ರಸಾತಲಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ।

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

ಅದೇ ರೀತಿ ಅವನು ಸ್ಥಲ, ಪಾತಾಳ ಮತ್ತು ಅತಲ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಹೋದನು; ಆ ತಲಾತಲ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಎದುರು ಶೂನ್ಯವಂತೆ ತুচ್ಛವಾಗಿ ತೋಚಿದವು।

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು—ಶೂನ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶೂನ್ಯವಾದುದನ್ನು; ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಮೂಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡನು।

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

ಲಿಂಗರೂಪಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ನೀವೂ—ಓ ಋಷಿಗಳೇ—ಉತ್ಪನ್ನರಾದಿರಿ।

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವರೂ ಋಷಿಗಳೂ ಅವನ್ನು ಪೂಜ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಅರ್ಥಭರಿತ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

ಓ ಬ್ರಹ್ಮನೇ! ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಪರಮಾರ್ಥತಃ ಆ ಶಿಖರವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೆ, ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ್ದೆ?

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೇಳಿದನು—“ಕೇತಕೀ ಮತ್ತು ಸುರಭೀ.”

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“ಪರಮಾರ್ಥತಃ ತಿಳಿದುಕೋ—ಆ ದೇವರುಗಳು ನನ್ನ ಪರ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು.” ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ತ್ವರಿತದಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಕೇತಕಿಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸುರಭಿಯನ್ನೂ ಕರೆಯಿಸಿದರು. ಅವರು ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಕೈಗೊಂಡರು.

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ ಸುರಭಿಯು ಕೇತಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ದೇವರೆ! ಬ್ರಹ್ಮನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶಿಖರವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

ಓ ದೇವರೆ, ಲಿಂಗದ ಶಿಖರವು ಕೇತಕೀದಳಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ವಾಣಿ ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

ಓ ದೇವರೆ, ಸುರಭಿ ಮತ್ತು ಕೇತಕೀ ಹೇಳಿದುದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಲಿಂಗದ ಶಿಖರವು ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ.

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

ಆಗ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ವಿಷ್ಣುವೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಕೋಪಗೊಂಡು, ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಸುರಭಿಯನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು.

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

ಓ ಶುಭೆ, ನೀನು ಬಾಯಿಂದ ಇಂದು ಇಂತಹ ಅನೃತವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಖವು ಅಪವಿತ್ರವಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತವಾಗಲಿ.

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಸುಗಂಧ ಕೇತಕೀ, ನೀನೂ ಅನೃತವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಶಿವಾರ್ಚನೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯಳಾಗುವೆ.

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

ಆಗ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಶಪಿಸಿತು—“ಓ ಮಂದಬುದ್ಧಿ! ಬಾಲಿಶಭಾವದಿಂದ ನೀನು ಏಕೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ?”

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“ಭೃಗು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪುರೋಹಿತನೊಡನೆ—ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಪೂಜ್ಯರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕ್ಲೇಶದ ಪಾಲುದಾರರಾಗುವಿರಿ।”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“ಧರ್ಮಿಷ್ಠರೆಂದು ಖ್ಯಾತರಾದ ಋಷಿಗಳೂ ತತ್ತ್ವವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾದರು; ಅವರು ವಾದದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಮೂಢರಾಗಿ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ, ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದರು।”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“ಅವರು ಯಾಚಕರಾಗಿಯೂ ದಾನಿಗಳಾಗಿಯೂ ಆದರು—ಆದರೆ ಸದಾ ತಮ್ಮ ವಿವೇಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವರು; ಆತ್ಮಗರ್ವಿತರು, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕಠಿಣರು, ಪರಸ್ಪರ ನಿಂದಕರು।”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು—ಶಿವಶಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಲಿಂಗದ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।