Adhyaya 4

Verse 1

लोमश उवाच । विष्णुनोक्तं वचः श्रुत्वा दक्षो वचनमब्रवीत् । वेदानामप्रमाणं च कृतं ते मधुसूदन

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದಕ್ಷನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—ಹೇ ಮಧುಸೂದನ! ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವು ನಾಶವಾದಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 2

वैदिकं कर्म चोत्सृज्य कथं सेश्वरतां व्रजेत् । तदुच्यतां महाविष्णो येन धर्मः प्रतिष्ठितः

ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೇಗೆ ಈಶ್ವರಕೇಂದ್ರಿತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು? ಹೇ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋ! ಧರ್ಮವು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 3

दक्षेणोक्तो महाविष्णुरुवाच परिसांत्वयन् । त्रैगण्यविषया वेदाः संभवंति न चान्यथा

ದಕ್ಷನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು—ವೇದಗಳು ತ್ರಿಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಷಯವಾಗಿ ಹೊಂದಿವೆ; ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

Verse 4

वेदोदितानि कर्माणि ईश्वरेण विना कथम् । सफलानि भविष्यंति विफलान्येव तानि च

ವೇದೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳು ಈಶ್ವರನಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತವೆ? ಪ್ರಭುವಿನ ಅಭಾವದಲ್ಲಿ ಅವೇ ಕರ್ಮಗಳು ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ईश्वरं शरणं व्रऐजा । एवं ब्रुवति गोविन्द आगतः सैन्यसागरः । वीरभद्रेण सदृशो ददृशुस्तं तदा सुराः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಈಶ್ವರನ ಶರಣು ಹೋಗು. ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸೇನೆಯ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಮಹಾಸಮೂಹವು ಬಂದಿತು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ವೀರಭದ್ರನಂತೆ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 6

इंद्रोपि प्रहसन्विष्णुमात्मवादरतं तदा । वज्रपाणिः सुरैः सार्द्धं योद्धुकामोऽभवत्तदा

ಆಗ ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನಗುತ್ತಾ ಇಂದ್ರನೂ ವಜ್ರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾದನು।

Verse 7

भृगुणाचारितः शीघ्रमुच्चाटनपरेण हि । तदा गणाः सुरैः सार्धं युयुधुस्ते गणान्विताः

ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಲು ತತ್ಪರನಾದ ಭೃಗು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಾಗ, ಆಗ ಗಣರು ತಮ್ಮ ಗಣಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ಜೊತೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು।

Verse 8

शरतोमरनागचैर्जघ्नुस्ते च परस्परम् । नेदुःशंखाश्च बहुशस्तस्मिन्रणमहोत्सवे

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಬಾಣ, ತೋಮರ ಮತ್ತು ಆನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊಡೆದಾಡಿದರು; ಆ ಮಹಾ ರಣೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಶಂಖಗಳು ಮರುಮರು ನಾದಿಸಿದವು।

Verse 9

तथा दुन्दुभयो नेदुः पटहा डिंडिमादयः । तेन शब्देन महताश्लाघ्यमानास्तदा सुराः । लोकपालैश्च सहिता जघ्नुस्ताञ्छिवकिंकरान्

ಆಗ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು—ಪಟಹ, ಯುದ್ಧಡಮರುಗಳು, ಡಿಂಡಿಮ ಮೊದಲಾದವು. ಆ ಮಹಾಶಬ್ದದಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಶಿವಕಿಂಕರರನ್ನು ಹೊಡೆದರು।

Verse 10

खड्गैश्चापि हताः केचिद्गदाभिश्च विपोथिताः । देवैः पराजिताः सर्वे गणाः शतसहस्रशः

ಕೆಲವರು ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ ಕಡಿದು ಬೀಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು, ಕೆಲವರು ಗದೆಗಳಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾದರು; ಹೀಗೆ ದೇವರಿಂದ ಗಣರು ಲಕ್ಷಾಂತರವಾಗಿ ಪರಾಜಿತರಾದರು।

Verse 11

इंद्राद्यौर्लोकपालैश्च गणास्ते च पराङ्गमुखाः । कृताश्च तत्क्षणादेव भृगोर्मंत्रबलेन हि

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲರು ಭೃಗುಮುನಿಯ ಮಂತ್ರಬಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಗಣರನ್ನು ಪರಾಙ್ಮುಖರಾಗಿ ಮಾಡಿ ಪರಾಜಿತರನ್ನಾಗಿಸಿದರು।

Verse 12

उच्चाटनं कृतं तेषां भृगुणा यज्विना तदा । यजनार्थं च देवानां तुष्ट्यर्थं दीक्षितस्य च

ಆಗ ಯಜ್ವನಾದ ಭೃಗು ಅವರುಗಳ ಮೇಲೆ ಉಚ್ಚಾಟನಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ದೇವರ ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ದೀಕ್ಷಿತ ಯಜಮಾನನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ।

Verse 13

तेनैव देवा जयिनो जातास्तत्क्षणमेव हि । स्वानां पराजयं दृष्ट्वा वीरभद्रो रुपान्वितः

ಆ ಕಾರ್ಯದಿಂದಲೇ ದೇವರುಗಳು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾದರು. ತನ್ನ ಗಣಗಳ ಪರಾಜಯವನ್ನು ಕಂಡು ಭಯಂಕರರೂಪಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದನು।

Verse 14

भूतान्प्रेतान्पिशाचांश्च कृत्वा तानेव पृष्ठतः । वृषभस्थान्पुरस्कृत्य स्वयं चैव महाबलः । तीक्ष्णं त्रिशूलमादाय पातयामास तान्रणे

ಭೂತ-ಪ್ರೇತ-ಪಿಶಾಚರನ್ನು ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ವೃಷಭಾರೂಢರನ್ನು ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಮಹಾಬಲನು ಸ್ವತಃ ತೀಕ್ಷ್ಣ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕೆಡವಿದನು।

Verse 15

देवान्यक्षान्पिशाचांश्च गुह्यकान्राक्षसां स्तथा । शूलघातैश्च ते सर्वे गणा देवान्प्रजघ्निरे

ಶೂಲಘಾತಗಳಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಗಣರು ಸಮರದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಯಕ್ಷರು, ಪಿಶಾಚರು, ಗುಹ್ಯಕರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದರು।

Verse 16

केचिद्द्विधाकृताः खङ्गैर्मुद्गरैश्चापि पोथिताः । परश्वधैः खंडशश्च कृताः केचिद्रणाजिरे

ಕೆಲವರು ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಚಿದ್ರಿತರಾದರು, ಕೆಲವರು ಮುದ್ಗರಗಳಿಂದ ನುಚ್ಚುನೂರಾದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಪರಶುಗಳಿಂದ ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.

Verse 17

शूलैर्भिन्नाश्च शतशः केचिच्च शकलीकृताः । एवं पराजिताः सर्वे पलायनपरायणाः

ಶೂಲಗಳಿಂದ ನೂರಾರು ಜನರು ಭೇದಿತರಾದರು; ಕೆಲವರು ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಾಜಿತರಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗುವುದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದರು.

Verse 18

परस्परं परिष्वज्य गतास्तेपि त्रिविष्टपम् । केवलं लोकपालाश्च इंद्राद्यास्तस्थुरुत्सुकाः । बृहस्पतिं पृच्छमानाः कुतोस्माकं जयो भवेत्

ಅವರೂ ಪರಸ್ಪರ ಆಲಿಂಗಿಸಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ತೆರಳಿದರು. ಆದರೆ ಲೋಕಪಾಲರು—ಇಂದ್ರಾದಿಗಳು—ಆತುರತೆಯಿಂದ ನಿಂತು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು: ‘ನಮಗೆ ಜಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯುವುದು?’

Verse 19

बृहस्पतिरुवाचेदं सुरेंद्रं त्वरितस्तदा । बृहस्पतिरुवाच । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तत्सत्यं जातमद्य वै

ಆಗ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸುರೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ವಿಷ್ಣು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಂದು ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.’

Verse 20

अस्ति चेदीश्वरः कश्चित्फलरूप्यस्य कर्म्मणः । कर्तारं भजते सोपि न ह्यकर्तुः प्रभुर्हिसः

ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಯಾವುದೋ ಈಶ್ವರನಿದ್ದರೂ, ಅವನೂ ಕರ್ತನ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ಮಾಡದವನಿಗೆ ಅವನು ಪ್ರಭುವಲ್ಲ.

Verse 21

न मंत्रौषधयः सर्वे नाभिचारा न लौकिकाः । न कर्माणि न वेदाश्च न मीमांसाद्वयं तथा

ಸರ್ವ ಮಂತ್ರೌಷಧಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಅಭಿಚಾರಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಲೋಕಿಕ ಉಪಾಯಗಳೂ ಅಲ್ಲ; ಕರ್ಮಕಾಂಡಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ವೇದಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಎರಡೂ ಮೀಮಾಂಸೆಯೂ ಅಲ್ಲ—ಇವು ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅದು ಸಿದ್ಧಿಯಾಗದು।

Verse 22

ज्ञातुमीशाः संभवंति भक्त्याज्ञेयस्त्वनन्यया । शांत्या च परया तृष्ट्या ज्ञातव्यो हि सदाशिवः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈಶ್ವರನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ—ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ. ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಆಂತರಿಕ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು।

Verse 23

तेन सर्वं संभवंति सुखदुःझखात्मकं जगत् । परंतु संवदिष्यामि कार्याकार्यविवक्षया

ಅವನಿಂದಲೇ ಸುಖದುಃಖಮಯವಾದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯದ ವಿವೇಕಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 24

त्वमिंद्र बालिशो भूत्वा लोकपालैः सहाद्य वै । आगतो बालिशो भूत्वा इदानीं किं करिष्यसि

ಹೇ ಇಂದ್ರ! ನೀನು ಮೂರ್ಖತನ ಮಾಡಿ ಇಂದು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ಬಂದು ಈಗ ಏನು ಮಾಡುವೆ?

Verse 25

एते रुद्रसहायाश्च गणाः परमशोभनाः । कुपिताश्च महाभागा न तु शेषं प्रकुर्वते

ಇವರು ರುದ್ರನ ಸಹಾಯಕ ಗಣಗಳು, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನರು. ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ಆ ಮಹಾಬಲಿಗಳು ಯಾವುದನ್ನೂ ಉಳಿಸದೆ ಬಿಡರು।

Verse 26

एवं बृहस्पतेर्वाक्यं श्रुत्वा तेऽपि दिवौकसः । चिंतामापेदिरे सर्वे लोकपाला महेश्वराः

ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ಲೋಕಪಾಲರೆಲ್ಲರೂ ಮಹೇಶ್ವರಸ್ಮರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಚಿಂತೆ-ಆಶಂಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು।

Verse 27

ततोऽब्रवीद्वीरभद्रो गणैः परिवृतो भृशम् । सर्वे यूयं बालिशत्वादवदानार्थमागताः

ಆಗ ಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ವೀರಭದ್ರನು ಕಠೋರವಾಗಿ ನುಡಿದನು—“ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಬಾಲಿಶತನದಿಂದ ದಂಡನೆ ಪಡೆಯಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ।”

Verse 28

अवदानानि दास्यामि तृप्त्यर्थं भवतां त्वरन् । एवमुक्त्वा शितैर्बाणैर्जघानाथ रुषान्वितः

“ನಿಮ್ಮ ‘ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ’ ನಾನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದಂಡನೆ ನೀಡುವೆನು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೋಪಾವೇಶದಿಂದ ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹೊಡೆದನು।

Verse 29

तैर्बाणैर्निहताः सर्वे जग्मुस्ते च दिशो दश

ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತಪಟ್ಟು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿದರು।

Verse 30

गतेषु लोकपालेषु विद्रुतेषु सुरेषु च । यज्ञवाटे समायातो वीरभद्रो गणान्वतः

ಲೋಕಪಾಲರು ಓಡಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ಚದುರಿದಾಗ, ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ವೀರಭದ್ರನು ಯಜ್ಞವಾಟಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 31

तदा त ऋषयः सर्वे सर्वमेवेश्वरेश्वरम् । विज्ञप्तुकामाः सहसा ऊचुरेवं जनार्दनम्

ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು, ಸರ್ವೇಶ್ವರೇಶ್ವರನೂ ಸರ್ವಸ್ವರೂಪನೂ ಆದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿನಂತಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 32

रक्ष यज्ञं हि दक्षस्य यज्ञोसि त्वं न संशयः । एतच्छ्रुत्वा तु वचनमृषीणां वै जनार्दनः

“ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನೀನೇ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪನು.” ಋಷಿಗಳ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಾರ್ದನನು (ಗಮನಹರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು)।

Verse 33

योद्धुकामः स्थितो युद्धे विष्णुरध्यात्मदीपकः । वीरभद्रो महाबाहुः केशवं वाक्यमब्रवीत्

ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ದೀಪಕನಾದ ವಿಷ್ಣು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿ ಸಮರದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಆಗ ಮಹಾಬಾಹು ವೀರಭದ್ರನು ಕೇಶವನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 34

अत्र त्वयागतं कस्माद्विष्णो वेत्त्रा महाबलम् । दक्षस्य पक्षमाश्रित्य कथं जेष्यसि तद्वद

“ಹೇ ವಿಷ್ಣು, ಮಹಾಬಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ದಕ್ಷನ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀನು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸುವೆ? ಅದನ್ನು ಹೇಳು.”

Verse 35

दाक्षायण्या कृतं यच्च न दृष्टं किं त्वयानघ । त्वं चापि यज्ञे दक्षस्य अवदानार्थमागतः । अवदानं प्रयच्छामि तव चापि महाभूज

“ಹೇ ಅನಘ, ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ (ಸತಿ) ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡಲಿಲ್ಲವೇ? ನೀನೂ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದಿರುವೆ. ಹೇ ಮಹಾಭುಜ, ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 36

एवमुक्त्वा प्रणम्यादौ विष्णुं सदृशरूपिणम् । वीरभद्रोऽग्रतो भूत्वा विष्णुं वाक्यमथाब्रवीत्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ವೀರಭದ್ರನು ಮೊದಲು ಶಿವಸಮಾನರೂಪಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನ ಮುಂದಾಗಿ ನಿಂತು ಪುನಃ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 37

यथा शंभुस्तथा त्वं हि मम नास्त्यत्र संशयः । तथापि त्वं महाबाहो योद्धुकामोऽग्रतः स्तितः । नेष्याम्यपुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेस्त्वमात्मना

ಶಂಭು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು—ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು, ಯುದ್ಧಕಾಮದಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ. ನೀನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಹಠವಾಗಿ ನಿಂತರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪುನರಾವೃತ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು।

Verse 38

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वीरभद्रस्य धीमतः । उवाच प्रहसन्देवो विष्णुः सर्वेश्वरेश्वरः

ಧೀಮಂತನಾದ ವೀರಭದ್ರನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸರ್ವೇಶ್ವರೇಶ್ವರನಾದ ದೇವ ವಿಷ್ಣು ನಗುತ್ತ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 39

विष्णुरुवाच । रुद्रतेजःप्रसूतोसि पवित्रोऽसि महामते । अनेन प्रार्थितः पूर्वं यज्ञार्थं च पुनः पुनः

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ರುದ್ರತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನೀನು ಪವಿತ್ರನು. ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಯಜ್ಞಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಗಿತ್ತು।

Verse 40

अहं भक्तपराधीनस्तथा सोऽपि महेश्वरः । तेनैव कारणेनात्र दक्षस्य यजनं प्रति

ನಾನು ಭಕ್ತರ ಅಧೀನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹೇಶ್ವರನೂ. ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ…

Verse 41

आगतोऽहं वीरभद्र रुद्रकोपसमुद्भव । अहं निवारयामि त्वां त्वं वा मां विनिवारय

ಹೇ ವೀರಭದ್ರ, ರುದ್ರಕೋಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನೇ! ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುವೆನು; ಇಲ್ಲವೆ ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆ.

Verse 42

इत्युक्तवति गोविंदे प्रहस्य स महाभुजः । प्रश्रयावनतो भूत्वा इदमाह जनार्दनम्

ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಮಹಾಬಾಹು ನಗಿದನು; ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 43

यथा शिवस्तथा त्वं हि यथा त्वं च तथा शिवः । सेवकाश्च वयं सर्वे तव वा शंकरस्य च

ಶಿವನು ಹೇಗಿದಾನೋ ನೀವೂ ಹಾಗೆಯೇ; ನೀನು ಹೇಗಿದಿಯೋ ಶಿವನೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇವಕರು—ನಿನ್ನವರೂ ಶಂಕರನವರೂ.

Verse 44

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सोऽच्युतः संप्रहस्य च । इदं विष्णुर्महावाक्यं जगाद परमेश्वरः

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಚ್ಯುತನು ನಗಿದನು; ನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ವಿಷ್ಣು ಈ ಮಹಾವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 45

योधयस्व महाबाहो मया सार्धमशंकितः । तवास्त्रैः पूर्यमाणोऽहं गच्छामि भवनं स्वकम्

ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧಮಾಡು. ನಿನ್ನ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾದ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳುವೆನು.

Verse 46

तथेत्युक्त्वा तु वीरोऽसौ वीरभद्रो महाबलः । गृहीत्वा परमास्त्राणि सिंहनादैर्जगर्ज ह

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನು ಪರಮಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಿಂಹನಾದದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 47

विष्णुश्चापि महाघोषं शंखनादं चकार सः । तच्छ्रुत्वा ये गता देवा रणं हित्वाऽययुः पुनः

ವಿಷ್ಣುವೂ ಮಹಾಘೋಷದಿಂದ ಶಂಖನಾದ ಮಾಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಂದರು।

Verse 48

व्यूहं चक्रुस्तदा सर्वे लोकपालाः सवासवाः । तदेन्द्रेण हतो नंदीवज्रेण शतपर्वणा

ಆಗ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಯುದ್ಧವ್ಯೂಹವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ತಕ್ಷಣ ಇಂದ್ರನು ಶತಪರ್ವ ವಜ್ರದಿಂದ ನಂದಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 49

नंदीना च हतः शक्रस्त्रिशूलेन स्तनांतरे । वायुना च हतो भृंगी भृंगिणा वायुराहतः

ನಂದಿಯು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಿ ಶಕ್ರನನ್ನು (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಬೀಳಿಸಿದನು. ವಾಯು ಭೃಂಗಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಭೃಂಗಿಯು ವಾಯುವನ್ನೂ ಆಘಾತಿಸಿದನು।

Verse 50

शूलेन सितधारेण संनद्धो दण्डधारिणा । यमेन सह संग्रामं महाकालो बलान्वितः

ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಧಾರೆಯ ಶೂಲದಿಂದ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ, ದಂಡಾಯುಧವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಬಲವಂತ ಮಹಾಕಾಲನು ಯಮನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 51

कुबेरेण च संगम्य कूष्मांडानां पतिः स्वयम् । वरुणेन समं युद्धं मुंडश्चैव महाबलः

ಕುಬೇರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕೂಷ್ಮಾಂಡಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಸ್ವತಃ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಮುಂಡನು ವರುಣನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು.

Verse 52

युयुधे परयाशक्त्या त्रैलोक्यं विस्मयन्निव । नैरृतेन समागम्य चंडश्चबलवत्तरः

ಅವನು ಪರಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಳಿಸಿದಂತೆ; ಇನ್ನೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಚಂಡನು ನೈಋತನ ಎದುರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದನು.

Verse 53

युयुधे परमास्त्रेण नैरृत्यं च विडंबयन् । योगिनीचक्रसंयुक्तो भैरवो नायको महान्

ಅವನು ಪರಮಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತ ನೈಋತನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು; ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮಹಾನಾಯಕ ಭೈರವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.

Verse 54

विदार्य देवानखिलान्पपौ शोणितमद्बुतम् । क्षेत्रपालास्तथा चान्ये भूतप्रमथगुह्यकाः

ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರನ್ನು ಚೀರಿಹಾಕಿ ಅದ್ಭುತ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ಮತ್ತು ಇತರ ಭೂತ, ಪ್ರಮಥ, ಗುಹ್ಯಕ ಗಣಗಳೂ ಉಗ್ರರಾದರು.

Verse 55

साकिनी डाकिनी रौद्रा नवदुर्गास्तथैव च । योगिन्यो यातुदान्यश्च तथा कूष्मांडकादयः । नेदुः पपुः शोणितं च बुभुजुः पिशितं बहु

ಸಾಕಿನಿ, ಡಾಕಿನಿ, ರೌದ್ರರು ಹಾಗೂ ನವದುರ್ಗೆಯರು; ಯೋಗಿನಿಯರು, ಯಾತುಧಾನಿಯರು ಮತ್ತು ಕೂಷ್ಮಾಂಡಾದಿ ಗಣಗಳು—ಘರ್ಜಿಸಿ, ರಕ್ತ ಕುಡಿದು, ಬಹಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 56

भक्ष्यमाणं तदा सैन्यं विलोक्य सुरराट्स्वयम् । विहाय नंदिनं पश्चाद्वीरभद्रं समाक्षिपत्

ಆ ವೇಳೆ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಸ್ವತಃ ನಂದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ನಂತರ ವೀರಭದ್ರನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು।

Verse 57

वीरभद्रो विहायैव विष्णुं देवेन्द्रमास्थितः । तयोर्युद्धमभूद्धोरं बुधांगारकयोरिव

ವೀರಭದ್ರನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು; ಅವರಿಬ್ಬರ ಯುದ್ಧವು ಬುಧ ಮತ್ತು ಅಂಗಾರಕ (ಮಂಗಳ)ರ ಯುದ್ಧದಂತೆ ಭಯಂಕರವಾಯಿತು।

Verse 58

वीरभद्रं यदा शक्रो हंतुकामस्त्वरान्वितः । तावच्छंक्रं गजस्थं हि पुरयामास मार्गणैः

ಶಕ್ರ ಇಂದ್ರನು ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ವೀರಭದ್ರನು ಗಜಾರೂಢನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಬಾಣವರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು।

Verse 59

वीरभद्रो रुषाविष्टो दुर्निवार्यो महाबलः । तदेद्रेंणाहतः शीघ्रं वज्रेण शतपर्वणा

ವೀರಭದ್ರನು ರೋಷಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ತಡೆಯಲಾಗದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ; ಅವನನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಶತಪರ್ವ ವಜ್ರದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು।

Verse 60

सगजं च सवज्रं च वासवं ग्रस्तुमुद्युतः । हाहाकारो महा नासीद्भूतानां तत्र पश्यताम्

ಅವನು ಗಜದೊಡನೆ ಹಾಗೂ ವಜ್ರದೊಡನೆ ವಾಸವನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ನುಂಗಲು ಉದ್ಯತನಾದನು; ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೂತಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 61

वीरभद्रं तताभूतं तथाभूतं हंतुकामं पुरंदरम् । तव्रमाणस्तदा विष्णुर्वीरभद्राग्रतः स्थितः

ಭಯಂಕರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೀರಭದ್ರನನ್ನೂ, ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರಂದರ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಷ್ಣು ಆಗ ವೀರಭದ್ರನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತನು।

Verse 62

शक्रं च पृष्ठतः कृत्वा योधयामास वै तदा । वीरभद्रस्य विष्णोश्च युद्धं परमभूत्तदा

ಶಕ್ರನಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಿಷ್ಣು ಆಗ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದನು; ಆ ವೇಳೆಗೆ ವೀರಭದ್ರ–ವಿಷ್ಣುಗಳ ಯುದ್ಧವು ಪರಮ ಉಗ್ರವಾಯಿತು।

Verse 63

शस्त्रास्त्रैर्विविधाकारैर्योधयामासतुस्तदा । पुनर्नंदिनमालोक्य शक्रो युद्ध विशारदः

ಆಗ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು. ಮತ್ತೆ ನಂದಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಯುದ್ಧವಿಶಾರದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಅವನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದನು।

Verse 64

द्वंद्वयुद्धं सुतुमुलं देवानां प्रमथैः सह । प्रमथा मथिता देवैः सर्वे ते प्राद्रवन्रणात्

ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಪ್ರಮಥರಿಗೂ ನಡುವೆ ಅತ್ಯಂತ ಗದ್ದಲದ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು. ದೇವರಿಂದ ನುಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಮಥರು ಎಲ್ಲರೂ रणಭೂಮಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 65

गणान्पराङ्मुखान्दृष्ट्वा सर्वे ते व्याधयो भृशम् । रुद्रकोपात्समुद्भूता देवाश्चापि प्रदुद्रुवुः

ಗಣಗಳು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರುದ್ರಕೋಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಯಂಕರ ವ್ಯಾಧಿಗಳು ಬಹಳವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದವು; ದೇವರೂ ಸಹ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 66

ज्वरैस्तु पीडितान्देवान्दृष्ट्वा विष्णुर्हसन्निव । जीवग्राहेण जग्राह देवांस्तांश्च पृथक्पृथक्

ಜ್ವರಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡು ವಿಷ್ಣು ನಗುವಿನಂತೆ ಮಾಡಿ, ‘ಜೀವಗ್ರಾಹ’ ಎಂಬ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಆ ದೇವರನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು।

Verse 67

देवाश्चिनौ तदाहूय व्याधीन्हंतुं तदा भृतिम् । ददौ ताभ्यां प्रयत्नेन गणयित्वा सुबुद्धिमान्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಸುಬುದ್ಧಿವಂತನು ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಆ ರೋಗಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 68

ज्वरांश्च सन्निपातांश्च अन्ये भूतद्रुहस्तदा । तान्सर्वान्निगृहीत्वाथ अश्विनौ तौ मुदान्वितौ । विज्वरानथ देवांश्च कृत्वा मुमुदतुश्चिरम्

ಆಗ ಹರ್ಷಭರಿತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನರು ಎಲ್ಲಾ ಜ್ವರಗಳನ್ನು, ಭಯಂಕರ ಸನ್ನಿಪಾತಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಭೂತದ್ರೋಹ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ದೇವರನ್ನು ಜ್ವರರಹಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಆನಂದಿಸಿದರು।

Verse 69

तैर्जितं योगिनीचक्रं भैरवं व्याकुलीकृतम् । तीक्ष्णाग्रैः पातयामासुः शरैर्भूतगणानपि

ಅವರಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರವು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಯಿತು; ಭೈರವನೂ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು. ಅವರು ತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂತಗಣಗಳನ್ನೂ ಕೆಡವಿದರು।

Verse 70

सुरैर्विद्रावितं सैन्यं विलोक्य पतितं भुवि । वीरभद्रो रुपाविष्टो विष्णुं वचनमब्रवीत्

ದೇವರಿಂದ ಓಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸೇನೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೀಕರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ವೀರಭದ್ರನು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 71

त्वं शूरोसि महाबाहो देवानां पालको ह्यसि । युध्यस्व मां प्रयत्नेन यदि ते मतिरीदृशी

ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ! ನೀನು ಶೂರನು; ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇವತೆಗಳ ಪಾಲಕನು. ನಿನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಇದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಯುದ್ಧಮಾಡು.

Verse 72

इत्युक्त्वा तं समासाद्य विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम् । ववर्ष निशितैर्बाणैर्वीरभद्रो महाबलः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ವೀರಭದ್ರನು, ಸರ್ವೇಶ್ವರೇಶ್ವರನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿದನು.

Verse 73

तदा चक्रेण भगवान्वीरभद्रं जघान सः । आयांतं चक्रमालोक्य ग्रसितं तत्क्षणाच्च तत्

ಆಗ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಚಕ್ರದಿಂದ ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 74

ग्रसितं चक्रमालोक्य विष्णुः परपुरंजयः । मुखं तस्य परामृज्य विष्णुनोद्गिलितं पुनः

ತನ್ನ ಚಕ್ರ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಪುರಂಜಯನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆದು, ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವೇ ಮತ್ತೆ ಹೊರ吐ಗಿಸಿದನು.

Verse 75

स्वचक्रमादाय महानुभावो दिवं गतोऽथो भुवनैकभर्ता । ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं च विष्णुः कृती कृतं दुष्प्रसहं परेषाम्

ತನ್ನ ಸ್ವಚಕ್ರವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಮಹಾನುಭಾವನೂ ಭುವನೈಕಭರ್ತನಾದ ಅವನು ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿದ ವಿಷ್ಣುವು, ಇತರರಿಗೆ ದಮನಿಸಲಾಗದಂತಹ ಕೃತ್ಯ ನೆರವೇರಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತನು.