Adhyaya 25

Verse 1

लोमश उवाच । तत्रोपविविशुः सर्वे सत्कृताश्च हिमाद्रिणा । ते देवाः सपरिवाराः सहर्षाश्च सवाहनाः

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮಾದ್ರಿಯಿಂದ ಸತ್ಕೃತರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಆ ದೇವರುಗಳು ಪರಿವಾರসহ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 2

तत्रैव च महामात्रं निर्मितं विश्वकर्मणा । दीप्त्या परमया युक्तं निवासार्थं स्वयम्भुवः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ನಿವಾಸಾರ್ಥವಾಗಿ ಪರಮ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ನಿವಾಸಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 3

तथैव विष्णोस्त्वपरं भवनं स्वयमेव हि । भास्वरं सुविचित्र च कृतं त्वष्ट्रा मनोरमम् । वण्डीगृहं मनोज्ञं च तथैव कृतवान्स्वयम्

ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಮತ್ತೊಂದು ನಿವಾಸ ನಿರ್ಮಿತವಾಯಿತು—ಅವರ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ, ಭಾಸ್ವರ ಹಾಗೂ ಸುಚಿತ್ರ; ತ್ವಷ್ಟೃ ಅದನ್ನು ಮನೋಹರವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಸ್ವತಃ ಮನೋಜ್ಞವಾದ ವಂಡೀಗೃಹ (ಸ್ತುತಿಮಂಟಪ)ವನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು.

Verse 4

तथैव श्वेतं परमं मनोज्ञं महाप्रभं देववरैः सुपूजितम् । कैलासलक्ष्मीप्रभया महत्या सुशोभितं तद्भवनं चकार

ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಪರಮ ಮನೋಹರವಾದ, ಶ್ವೇತವರ್ಣದ, ಮಹಾಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಭವನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು; ಅದು ದೇವವರರಿಂದ ಸುಪೂಜಿತವಾಗಿದ್ದು, ಕೈಲಾಸಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮಹತ್ತಾದ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಸುಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 5

तत्रैव शंभुः परया विभूत्या स स्थापितस्तेन हिमाद्रिणा वै

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ಪರಮ ವಿಭೂತಿ ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯ ವೈಭವದಿಂದ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ—ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಸಿಂಹಾಸನಾರೂಢನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे मेना समायाता सखीगणैः । नीराजनार्थं शंभुं च ऋषिभिः परिवारिता

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೇನಾ ಸಖೀಗಣಗಳೊಡನೆ ಆಗಮಿಸಿ, ಋಷಿಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರಿತಳಾಗಿ, ಶಂಭು (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನೀರಾಜನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು।

Verse 7

तदा वादित्रदिर्घोपैर्नादितं भुवनत्रयम् । नीराजनं कृतं तस्य मेनया च तपस्विनः

ಆಗ ವಾದ್ಯಗಳ ದೀರ್ಘ ನಾದಗಳಿಂದ ತ್ರಿಭುವನವೂ ನಾದಿತವಾದಂತೆ ಆಯಿತು; ಮೇನಾಳು ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 8

अवलोक्य परा साध्वी मेनाऽजानाद्धरं तदा । गिरिजोक्तमनुस्मृत्य मेना विस्मयमागता

ನೋಡಿದರೂ ಪರಮ ಸಾಧ್ವಿಯಾದ ಮೇನಾ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; ಗಿರಿಜಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮೇನಾ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡಳು।

Verse 9

यद्वै पुरोक्तं च तया पार्वत्या मम सन्निधौ । ततोऽधिकं प्रपश्यामि सौंदर्यं परमेष्ठिनः । महेशस्य मया दृष्टमनिर्वाच्यं च संप्रति

‘ಪಾರ್ವತಿ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಈಗ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪರಮ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ಮಹೇಶನ ಮಹಿಮೆ ವರ್ಣನಾತೀತ.’

Verse 10

एवं विस्मयमापन्ना विप्रपत्नीभिरावृता । अहतां बरयुग्मेन शोभिता वरवर्णिनी

ಹೀಗೆ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡು, ವಿಪ್ರಪತ್ನಿಯರಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ, ಆ ಸುಂದರ ವರ್ಣದ ಸ್ತ್ರೀ ಅಹತ (ಹೊಸ) ವಸ್ತ್ರಯುಗ್ಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಶೋಭಿಸಿದಳು।

Verse 11

कंचुकी परमा दिव्या नानारत्नैश्च शोभिता । अंगीकृता तदा देव्या रराज परया श्रिया

ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಆ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಕಂಚುಕಿಯನ್ನು ದೇವಿಯು ಆಗ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಅಪೂರ್ವ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 12

बिभ्रती च तदा हारं दिव्यरत्नविभूषितम् । वलयानि महार्हाणि शुद्धचामीकराणि च

ಆಗ ಅವಳು ದಿವ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ವಲಯಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 13

तत्रोपविष्टा सुभगा ध्यायंती परमेश्वरम् । सखीभिः सेव्यमाना सा विप्रपत्नीभिरेव च

ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟಳಾದ ಆ ಸುಭಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಸಖಿಯರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರೂ ಅವಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गो वाक्यमभाषत । पाणिग्रहार्थं शंभुं च आनयध्वं स्वमंदिरम् । त्वरितेनैव वेलायामस्यामेव विचक्षणाः

ಈ ನಡುವೆ ಗರ್ಗನು ಹೀಗೆಂದನು—“ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಾರ್ಥ ಶಂಭುವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕರೆತನ್ನಿರಿ. ಹೇ ವಿಚಕ್ಷಣರೇ, ಈ ಶುಭವೇಲೆಯಲ್ಲೇ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿ!”

Verse 15

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य गर्गस्य च महात्मनः । अभ्युत्थानपराः सर्वे पर्वताः सकलत्रकाः

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಗರ್ಗನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತರಾಜರು ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ತತ್ಪರರಾದರು।

Verse 16

महाविभूत्या संयुक्ताः सर्वे मंगलपाणयः । सालंकृतास्तदा तेषां पत्न्योलंकारमंडिताः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೋಪಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಅವರ ಪತ್ನಿಯರೂ ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಮಂಡಿತರಾದರು.

Verse 17

उपायनान्यनेकानि जगृहुः स्निग्धलोचनाः । तदा वादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा

ಸ್ನಿಗ್ಧಲೋಚನರಾದ ಅವರು ಅನೇಕ ವಿಧದ ಉಪಾಯನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ವಾದ್ಯಗಳ ಘೋಷ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಘನವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷ (ವೇದಘೋಷ) ನಡುವೆ,

Verse 18

आजग्मुः सकलात्रास्ते यत्र देवो महेश्वरः । प्रमथैरावृतस्तत्र चंड्या चैवाभिसेवितः

ಆ ಎಲ್ಲಾ ಗುಂಪುಗಳು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರಮಥರಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿದ್ದು, ಚಂಡಿಯವರಿಂದಲೂ ಸೇವಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

तथा महर्षिभिस्तत्र तथा देवगणैः सह । एभिः परिवृतः श्रीमाञ्छंकरो लोकशंकरः

ಅಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವಗಣಗಳ ಸಹಿತ, ಇವರಿಂದೆಲ್ಲಾ ಪರಿವೃತನಾಗಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಶಂಕರನು—ಲೋಕಶಂಕರನು—ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 20

श्रुत्वा वादित्रनिर्घोषं सर्वे शंकरसेवकाः । उत्थिता ऐकापद्येन देवैरृषिभिरावृताः

ವಾದ್ಯಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಕರನ ಎಲ್ಲಾ ಸೇವಕರು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತರು; ಅವರು ದೇವರುಗಳೂ ಋಷಿಗಳೂ ಆವರಿಸಿದ್ದವರು.

Verse 21

तथोद्यतो योगिनाचक्रयुक्ता गणा गणानां गणानां पतिरेकवर्चसाम् । शिवंपुरस्कृत्य तदानुभावास्तथैव सर्वे गणनायकाश्च

ಆಗ ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರಸಂಯುಕ್ತರಾದ ಗಣರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಗಣಾಧಿಪತಿ ಏಕೈಕ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಅಗ್ರವಾಗಿ ಸಾಗಿದನು. ಶಿವನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮಹಿಮಾವಂತ ಗಣನಾಯಕರೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಮುಂದುವರಿದರು.

Verse 22

तद्योगिनी चक्रमतिप्रचंडं टंकारभेरीरवनिस्वनेन । चंडीं पुरस्कृत्य भयानकां तदा महाविभूत्या समलंकृतां तदा

ಆಗ ಆ ಅತಿಪ್ರಚಂಡ ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರವು ಟಂಕಾರ, ಭೇರಿ ಹಾಗೂ ರಣವಾದ್ಯಗಳ ಗರ್ಜನಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಭಯಾನಕ ಚಂಡಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಮಹಾವಿಭೂತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

Verse 23

कंठे कर्कोटकं नागं हारभूतं च कार सा । पदकं वृश्चिकानां च दंदशूकांश्च बिभ्रती

ಅವಳು ತನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೋಟಕ ನಾಗವನ್ನು ಹಾರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ವೃಶ್ಚಿಕಗಳ ಆಭರಣವನ್ನೂ ಧರಿಸಿ, ವಿಷಧರ ಸರ್ಪಗಳನ್ನೂ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 24

कर्णावतंसान्सा दध्रे पाणिपादमयांस्तथा । रणे हतानां वीराणां शिरांस्युरसिचापरान्

ಅವಳು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಕೈ-ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಣಾವತಂಸಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತರಾದ ವೀರರ ಶಿರಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ಅವಳು ತನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಇತರ ಚಿಹ್ನೆಗಳಂತೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು.

Verse 25

द्वीपिचर्मपरीधाना योगिनीचक्रसंयुता । क्षेत्रपालावृता तद्वद्भैरवैः परिवारिता

ಅವಳು ಚಿರತೆಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು ಅವಳನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದರು; ಭೈರವರೂ ಪರಿವಾರವಾಗಿ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅವಳಿಗೆ ಶೋಭೆ ತಂದರು.

Verse 26

तथा प्रेतैश्च भूतैश्च कपटैः परिवारिता । वीरभद्रादयश्चैव गणाः परमदारुणाः । ये दक्षयज्ञनाशार्थे शिवेनाज्ञापितास्तदा

ಅವಳು ಪ್ರೇತಗಳು, ಭೂತಗಳು ಹಾಗೂ ಕಪಟ ಭಯಂಕರ ಸತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದಳು. ವೀರಭದ್ರಾದಿ ಪರಮ ದಾರುಣ ಗಣಗಳು, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಯಜ್ಞನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಿಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 27

तथा काली भैरवी च माया चैव भयावहा । त्रिपुरा च जया चैव तथा क्षेमकरी शुभा

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಳಿ, ಭೈರವೀ ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಾಯೆಯೂ ಇದ್ದಳು. ತ್ರಿಪುರಾ, ಜಯಾ ಹಾಗೆಯೇ ಶುಭವಾದ ಕ್ಷೇಮಕರೀ—ಕಲ್ಯಾಣದಾತ್ರೀ—ಯೂ ಇದ್ದಳು.

Verse 28

अन्याश्चैव तथा सर्वाः पुरस्कृत्य सदाशिवम् । गंतुकामाश्चोग्रतरा भूतैः प्रेतैः समावृताः

ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ದೇವಿಯರೂ—ಎಲ್ಲರೂ—ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮುಂದುವರೆಯಲು ಬಯಸಿದರು. ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರರಾಗಿದ್ದು ಅವರು ಭೂತ-ಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು.

Verse 29

एताः सर्वा विलोक्याथ शिवभक्तो जनार्द्दनः । महर्षीश्च पुरस्कृत्य ह्यमरांश्च तथैव च । अनसूयां पुरस्कृत्य तथैव च ह्यरुंधतीम्

ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು ಶಿವಭಕ್ತನಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದನು. ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಅನಸೂಯೆಯನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅರುಂಧತಿಯನ್ನು ಸಹ ಗೌರವದಿಂದ ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟನು.

Verse 30

विष्णुरुवाच । चण्डीं कुरु समीपस्थां लोकपालनतां प्रभो

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭು, ಚಂಡಿಯನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿ, ಲೋಕಗಳ ಪಾಲನೆ-ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿರಿ.

Verse 31

तदुक्तं विष्णुना वाक्यं निशम्य जगदीश्वरः । उवाच प्रहसन्नेव चंडीं प्रति सदाशिवः

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗದೀಶ್ವರ ಸದಾಶಿವನು ನಗುತ್ತಲೇ ಚಂಡಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 32

अत्रैव स्थीयतां चंडीं यावदुद्वहनं भवेत् । मम भावान्विजानासि कार्याकार्ये सुशोभने

“ಹೇ ಚಂಡೀ, ಉದ್ವಹನ (ವಧುವನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ) ಸಮಯ ಬರುವವರೆಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲು. ಹೇ ಸುಶೋಭನೆ, ಕಾರ್ಯ–ಅಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಾವವನ್ನು ನೀನು ಅರಿತಿದ್ದೀಯೆ।”

Verse 33

एवमाकर्ण्य वचनं शंभोरमिततेजसः । उवाच कुपिता चंडी विष्णुमुद्दिश्य सादरम्

ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಶಂಭುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂಡೀ ಕೋಪಗೊಂಡಳು; ಆದರೂ ಗೌರವದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 34

तथान्ये प्रमथाः सर्वे विष्णुमूचुः प्रकोपिताः । यत्रयत्र शिवो भाति तत्रतत्र वयं प्रभो

ಆಮೇಲೆ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಮಥರೂ ಕೋಪದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಭೋ, ಶಿವನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೆ ನಾವು ಕೂಡ ಇದ್ದೇವೆ।”

Verse 35

त्वया निवारिताः कस्माद्वयमाभ्युदये परे । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा केशवोवाक्यमब्रवीत्

“ಇಂತಹ ಮಹಾ ಕಾರ್ಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ತಡೆದೆಯೆ?” ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಶವನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 36

चण्डीमुद्दिश्य प्रमथानन्यांश्चैव तथाविधान् । यूयं चैव मया प्रोक्ता मा कोपं कर्त्तुमर्हथ

ಚಂಡಿ, ಪ್ರಮಥರು ಹಾಗೂ ಅಂತಹ ಇತರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೇಶವನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮಗೆ ನಾನು ಸಮ್ಯಕ್ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.”

Verse 37

एवमुक्तास्तदा तेन चंडीमुख्या गणास्तदा । एकांतमाश्रिताः सर्वे विष्णुवाक्याज्ज्वलद्धृदः

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಚಂಡಿಮುಖ್ಯರಾದ ಆ ಗಣಗಳೆಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಿಯಮವಚನಗಳಿಂದ ಹೃದಯಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಏಕಾಂತಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

Verse 38

तावत्सर्वे समायाताः पर्वतेंद्रस्य मंत्रिणः । सकलत्राः संभ्रमेण महेशं प्रति सत्वरम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪರ್ವತೇಂದ್ರನ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳೊಡನೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮಹೇಶನ ಬಳಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 39

पंचवाद्यप्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । योषिद्भिः संवृतास्तत्र गीतशब्देन भूयसा

ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚವಾದ್ಯಗಳ ಘೋಷವು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು; ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು; ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿತವಾದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಗೀತಗಳ ಶಬ್ದವು ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂತು.

Verse 40

एवं प्राप्ता यत्र शंभुः सकलैः परिवारितः । आगत्य कलशैः साकं स्नापितो हि सदाशिवः । स्त्रीभिर्मंगलगीतेन सर्वाभरणभूषितः

ಹೀಗೆ ಅವರು ಶಂಭು ಎಲ್ಲ ಪರಿಕರಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಕಲಶಗಳಲ್ಲಿ ತಂದ ಪವಿತ್ರ ಜಲದಿಂದ ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಾಯಿತು; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಂಗಳಗೀತಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರಲು, ಅವರು ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ ದೀಪ್ತಿಮಾನನಾದನು.

Verse 41

ऋषयो देवगंधर्वास्तथान्ये पर्वतोत्तमाः । शंभ्यग्रगास्तदा जग्मुः स्त्रियश्चैव सुपूजिताः । बभौ छत्रेण महता ध्रिमाणेन मूर्द्धनि

ಋಷಿಗಳು, ದೇವಗಂಧರ್ವರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಜರು ಶಂಭುವನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರು; ಸುಪೂಜಿತರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸಹ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ಅವರ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದ ಮಹಾಚ್ಛತ್ರದಿಂದ ಅವರು ದೀಪ್ತಿಮಂತರಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

Verse 42

चामरै वीर्ज्यमानोऽसौ मुकुटेन विराजितः । ब्रह्मा विष्णुस्तथा चंद्रो लोकपालस्तथैव च

ಅವರು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮುಕುಟದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರೂ ಸಹ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 43

अग्रगा ह्यपि शोभंतः श्रिया परमया युताः । तथा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः

ಮುಂದೆ ನಡೆದವರೂ ಪರಮಶ್ರೀಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸಿದರು. ಶಂಖಗಳು, ಭೇರಿಗಳು, ಪಟಹಗಳು, ಆನಕಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಮುಖ ವಾದ್ಯಗಳು ನಾದಿಸಿದವು.

Verse 44

तथैव गायकाः सर्वे परममंगलम् । पुनः पुनरवाद्यंत वादित्राणि महोत्सवे

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಗಾಯಕರು ಪರಮ ಮಂಗಳಕರವಾದ ಗಾನವನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ವಾದ್ಯಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಾದಿಸಿದವು.

Verse 45

अरुंधती महाभागा अनसूया तथैव च । सावित्री च तथा लक्ष्मीर्मातृभिः परिवारिताः

ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಅರುಂಧತಿ, ಅನಸೂಯೆ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ—ಮಾತೃಕಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರಿತರಾಗಿ—ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 46

एभिः समेतो जगदेकबंधुर्बभौ तदानीं परमेण वर्चसा । सचंद्रसूर्यानिलवायुना वृतः सलोकपालप्रवरैर्महर्षिभिः

ಇವರೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತನಾದ ಜಗದೇಕಬಂಧು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಅನಿಲ-ವಾಯು, ಲೋಕಪಾಲರ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹಾಗೂ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಅವನು ಸರ್ವತೋಮುಖವಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿದನು।

Verse 47

स वीज्यमानः पवनेनः साक्षाच्छत्रं च तस्मै शशिना ह्यधिष्ठितम् । सूर्यः पुरस्तादभवत्प्रकाशकः श्रियान्वितो विष्णुरभूच्च सन्निधौ

ಅವನು ಸాక్షಾತ್ ಪವನೆಯಿಂದ ವೀಜ್ಯಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನಿಗೆ ಶಶಿಯೇ ಛತ್ರವಾಗಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಸೂರ್ಯನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಕನಾಗಿ ನಿಂತನು; ಶ್ರೀಯುತ ವಿಷ್ಣುವೂ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದನು।

Verse 48

पुष्पैर्ववर्षुर्ह्यवकीर्यमाणा देवास्तदानीं मुनिभिः समेताः । ययौ गृहं कांचनकुट्टिमं महन्महावि भूत्यापरिशोभितं तदा । विवेश शंभुः परया सपर्यया संपूज्यमानो नरदेवदानवैः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತರಾದ ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದುರಿಸುವಂತೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಶಂಭು ಸ್ವರ್ಣಕಟ್ಟಿಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಮಹಾವೈಭವದಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಮಹಾನ್ ಗೃಹಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ; ನರದೇವರು, ದೇವರು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಪರಮ ಸಪರ್ಯೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 49

एवं समागतः शंभुः प्रविष्टो यज्ञमण्डपम् । संस्तूयमानो विबुधैः स्तुतिभिः परमेश्वरः

ಈ ರೀತಿ ಸಮಾಗತನಾದ ಶಂಭು ಯಜ್ಞಮಂಡಪಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಂಸ್ತೂಯಮಾನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 50

गजादुत्तारयामास महेशं पर्वतोत्तमः । उपविश्य ततः पीठे कृत्वा नीराजनं महत्

ಪರ್ವತೋತ್ತಮನಾದವನು ಮಹೇಶನನ್ನು ಗಜದಿಂದ ಇಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಗೊಳಿಸಿ ಮಹತ್ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 51

मेनया सखिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । मधुपर्कादिकं सर्वं यत्कृतं चैव तत्र वै

ಅಲ್ಲಿ ಮೇನಾ ಸಖಿಯರೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಪುರೋಹಿತನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಮಧುಪರ್ಕಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪೂಜೋಪಚಾರಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಳು।

Verse 52

ब्रह्मणा नोदितः सद्यः पुरोधाः कृतवान्प्रभुः । मंगलं शुभकल्याणं प्रस्तावसदृशं बहु

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಪುರೋಹಿತನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನೇಕ ಮಂಗಳ, ಶುಭಕಲ್ಯಾಣ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 53

अंतर्वेद्यां संप्रवेश्य यत्र सा पार्वती स्थिता । वेदिकोपरि तन्वंगी सर्वाभरणभूषिता

ಅವನನ್ನು ಅಂತರ್ವೇದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಪಡಿಸಲಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು—ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೊಗಸಾದ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾಗಿ।

Verse 54

तत्रानीतो हरः साक्षाद्विष्णुना ब्रह्मणा सह । लग्नं निरीक्षमाणास्ते वाचस्पतिपुरोगमाः

ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಬ್ರಹ್ಮನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಸాక్షಾತ್ ಹರನನ್ನು ಕರೆತಂದನು; ವಾಚಸ್ಪತಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭ ಲಗ್ನವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು।

Verse 55

गर्गो मुनिश्चोपविष्टस्तत्रैव घटिकालये । यावत्पूर्णा घटी जाता तावत्प्रणवभाषणम्

ಮುನಿ ಗರ್ಗನು ಅಲ್ಲಿ ಘಟಿಕಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು; ಘಟಿಕೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು।

Verse 56

ओंपुण्येति प्रणिगदन्गर्गो वध्वंजलिं दधे । पार्वत्यक्षतपूर्णं च शिवोपरि ववर्ष वै

“ಓಂ ಪುಣ್ಯ!” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಗರ್ಗನು ವಧುವಿನ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಂಜಲಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟನು; ಪಾರ್ವತಿ ಅಕ್ಷತಪೂರ್ಣ ಹಸ್ತಗಳಿಂದ ಶಿವನ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದಳು।

Verse 57

तया संपूजितो रुद्रो दध्यक्षतकुशादिभिः । मुदा परमया युक्ता पार्वती रुचिरानना

ಅವಳು ದಧಿ, ಅಕ್ಷತ, ಕುಶ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ರುದ್ರನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರುಚಿರಮುಖಿ ಪಾರ್ವತಿ ಆ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು।

Verse 58

विलोकयंती शंभुं तं यदर्थे परमं तपः । कृतं पुरा महादेव्या परेषां परमं महत्

ಅವಳು ಆ ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಟಹಾಕುತ್ತಾ ನಿಂತಳು—ಅವನಿಗಾಗಿ ಮಹಾದೇವಿಯು ಹಿಂದೆ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದಳು; ಅದು ಇತರ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದುದು।

Verse 59

तपसा तेन संप्राप्तो जगज्जीवनजीवनः । नारदेन ततः प्रोक्तो महादेवो वृषध्वजः

ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಜೀವಗಳ ಜೀವಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪಡೆದಳು; ನಂತರ ನಾರದನು ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 60

तथा गंगादिभिश्चन्यैर्मुनिभिः सनकादिभिः । प्रति पूजां कुरु क्षिप्रं पार्वत्याश्च त्रिलोचन । तदा शिवेन सा तन्वी पूजितार्घ्याक्षतादिभिः

ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಗಾದಿ ಇತರ ಪವಿತ್ರ ಸತ್ತ್ವಗಳೂ ಸನಕಾದಿ ಮುನಿಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರಲು, ಓ ತ್ರಿಲೋಚನ, ಪಾರ್ವತಿಗೂ ಶೀಘ್ರ ಪ್ರತಿಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡು; ಆಗ ಶಿವನು ಆ ಸೊಗಸಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಅರ್ಘ್ಯ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 61

एवं परस्परं तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ । अर्च्यमानौ तदानीं च शुशुभाते जगन्मयौ

ಈ ರೀತಿ ಪರಸ್ಪರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಗನ್ಮಯರಾದ ಪಾರ್ವತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರರು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದರು।

Verse 62

त्रैलोक्यलक्ष्म्या संवीतौ निरीक्षंतौ परस्परम् । तदा नीराजितौ लक्ष्म्या सावित्र्या च विशेषतः । अरुंधत्या तदा तौ च दंपती परमेश्वरौ

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವೈಭವದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಆಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿಯೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯೂ ಅವರ ನೇರಾಜನ ಮಾಡಿದರು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅರುಂಧತಿಯೂ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದಳು।

Verse 63

अनसूया तथा शंभुं पार्वतीं च यशस्विनीम् । दृष्ट्वा नीराजयामास प्रीत्युत्कलितलोचना

ಅನಸೂಯೆಯೂ ಶಂಭುವನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರ ನೇರಾಜನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 64

तथैव सर्वा द्विजयोषितश्च नीराजयामासुरहो पुनः पुनः । सतीं च शंभुं च विलोकयंत्यस्तथैव सर्वा मुदिता हसंत्यः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜಪತ್ನಿಯರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೇರಾಜನ ಮಾಡಿದರು. ಸತೀ ಮತ್ತು ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು।

Verse 65

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्यां दातुं प्रचक्रमे

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಗರ್ಗಾಚಾರ್ಯರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಹಿಮವಂತನು ಮೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕನ್ಯಾದಾನ (ವಿವಾಹಾರ್ಥ) ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 66

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धां गामाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा सर्वाभरणभूषिता

ಸುವರ್ಣ ಕಲಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮೇನಾ ಗೋವಿನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ವಿಧಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 67

तदा हिमाद्रिणा प्रोक्तो विश्वनाथो वरप्रदः । ब्रह्मणा सह संगत्य विष्णुना च तथैव च

ಆಗ ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ವರಪ್ರದ ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಸೇರಿ ಬಂದಿದ್ದನು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವೂ ಕೂಡ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದನು.

Verse 68

सार्द्धं पुरोधसा चैव गर्गेण सुमहात्मना । कन्यादानं करोम्यद्य देवदेवस्य शूलिनः

ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ಮ ಗರ್ಗನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ನಾನು ಇಂದು ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿಗಾಗಿ ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು.

Verse 69

प्रयोगो भण्यतां ब्रह्मन्नस्मिन्समय आगते । तथेति मत्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः

“ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಈಗ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ; ಪ್ರಯೋಗವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳು.” ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಮನಸಿಟ್ಟು, ಕಾಲಜ್ಞರಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿದರು.

Verse 70

कथ्यतां तात गोत्रं स्वं कुलं चैव विशेषतः । कथयस्व महाभाग इत्याकर्ण्य वचस्तथा । सुमुखेन विमुखः सद्यो ह्यशोच्यः शोच्यतां गतः

“ತಾತ, ನಿನ್ನ ಗೋತ್ರವನ್ನೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕುಲವನ್ನೂ ಹೇಳು; ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವನೇ, ವಿವರಿಸು!” ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಸుమುಖನು ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಮುಖನಾದನು; ಶೋಕಾತೀತನಾದವನೇ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಶೋಕಪಾತ್ರನಾದನು.

Verse 71

एवंविधः सुरवरैरृषिभिस्तदानीं गंधर्वयक्षमुनिसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशो हास्यं चकार सुभृशं त्वथ नारदश्च

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಗಂಧರ್ವ-ಯಕ್ಷ-ಮುನಿ-ಸಿದ್ಧಗಣಗಳು ನಿರುತ್ತರ ಮೌನಮುಖನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶನನ್ನು ಕಂಡರು. ಆಗ ಅವರು ಬಹಳ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಕ್ಕರು; ನಂತರ ನಾರದರೂ ನಗಿದರು।

Verse 72

वीणां प्रकटयामास ब्रह्मपुत्रोऽथ नारदः । तदानीं वारितो धीमान्वीणां मा वादय प्रभो

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರನಾದ ನಾರದನು ತನ್ನ ವೀಣೆಯನ್ನು ಹೊರತಂದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಧೀಮಾನನನ್ನು ತಡೆದರು—“ಪ್ರಭೋ, ವೀಣೆಯನ್ನು ವಾದಿಸಬೇಡಿ.”

Verse 73

इत्युक्तः पर्वतेनैव नारदो वाक्यमब्रवीत् । त्वया पृष्टो भवः साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति

ಪರ್ವತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾರದನು ಮಾತಾಡಿದನು—“ನೀನು ಸాక్షಾತ್ ಭವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಅವನ ಸ್ವಗೋತ್ರಕಥನ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 74

अस्य गोत्रं कुलं चैव नाद एव परं गिरे । नादे प्रतिष्ठितः शंभुर्नादो ह्यस्मिन्प्रतिष्ठितः

ಹೇ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅವನಿಗೆ ಗೋತ್ರವೂ ಕುಲವೂ ಪರಮ ‘ನಾದ’ವೇ. ಶಂಭು ನಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನು; ನಾದವೂ ಅವನಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 75

तस्मान्नादमयः शंभुर्नादाच्च प्रतिलभ्यते । तस्माद्वीणा मया चाद्य वादिता हि परंतप

ಆದ್ದರಿಂದ ಶಂಭು ನಾದಮಯನು; ನಾದದ ಮೂಲಕವೇ ಅವನು ಲಭ್ಯನು. ಹೀಗಾಗಿ, ಹೇ ಪರಂತಪನೇ, ನಾನು ಇಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವೀಣೆಯನ್ನು ವಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 76

अस्य गोत्रं कुलं नाम न जानंति हि पर्वत । ब्रह्मादयो हि विवुधा अन्येषां चैव का कथा

ಓ ಪರ್ವತನೇ! ಇವನ ಗೋತ್ರ, ಕುಲ, ಹೆಸರು ಕೂಡ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರೂ ತಿಳಿಯರು—ಇನ್ನಿತರರ ಮಾತೇನು?

Verse 77

त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि हि किंचन । वाच्यावाच्यं महेशस्य विषया हि बहिर्मुखाः

ನೀನು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಮೂಢನಾಗಿದ್ದೀ; ಏನನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹೇಶನ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕಾದುದು-ಹೇಳಬಾರದು ಎಂಬ ವಿಷಯಗಳು ಬಹಿರ್ಮುಖ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗಮ್ಯತೆಗೆ ಅತೀತ.

Verse 78

येये आगमिकाश्चाद्रे नष्टास्ते नात्र संशयः । अरूपोयं विरूपाक्षो ह्यकुलीनोऽयमुच्यते

ಹೇ ಅದ್ರೇ! ಈ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಲ್ಪಿಸುವ ಯಾವ ಯಾವ ‘ಆಗಮಿಕ’ ಪ್ರಮಾಣಗಳಾದರೂ ನಾಶವಾಗಿವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇವನು ನಿರಾಕಾರ; ‘ವಿರೂಪಾಕ್ಷ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಕುಲರಹಿತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 79

अगोत्रोऽयं गिरिश्रेष्ठ जामाता ते न संशयः । न कर्त्तव्यो विमर्शोऽत्र भवता विबुधेन हि

ಹೇ ಗಿರಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇವನು ಗೋತ್ರಾತೀತನು; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಅಳಿಯನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಜ್ಞಾನಿ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 80

न जानंति हरं सर्वे किं बहूक्त्या मम प्रभो । यस्याज्ञानान्महाभाग मोहिता ऋषयो ह्यमी

ಎಲ್ಲರೂ ಹರನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ತಿಳಿಯರು—ನನ್ನ ಪ್ರಭು, ಬಹಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯದ ಕಾರಣ ಈ ಋಷಿಗಳೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 81

ब्रह्मापि तं न जानाति मस्तकं परमेष्ठिनः । विष्णुर्गतो हि पातालं न दृष्टो हि तथैव च

ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅವರ ಶಿಖರವು ತಿಳಿಯದು—ಅದು ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಮಸ್ತಕದ ಶಿರೋಭೂಷಣವೇ. ವಿಷ್ಣುವು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದರೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಅಂತವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 82

तेन लिंगेन महता ह्यगाधेन जगत्त्रयम् । व्याप्तमस्तीति तद्विद्धि किमनेन प्रयोजनम्

ಆ ಮಹತ್ತಾದ, ಅಗಾಧ ಲಿಂಗದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ—ಇದು ತಿಳಿದುಕೋ. ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 83

अनयाराधितं नूनं तव पुत्र्या हिमालय । तत्त्वतो हि न जानासि कथं चैव महागिरे

ಹೇ ಹಿಮಾಲಯ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವರನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಅವರನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇ ಮಹಾಗಿರೇ, ನೀನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲೆ?

Verse 84

आभ्यामुत्पाद्यते विश्वमाभ्यां चैव प्रतिष्ठितम् । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः

ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೇ ವಿಶ್ವವು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೇ ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಾರದನ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ...

Verse 85

हिमाद्रिप्रमुखाः सर्वे तथा चेंद्रपुरोगमाः । साधुसाध्विति ते सर्वे ऊचुर्विस्मितमानसाः

ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರನ ಮುನ್ನಡೆಯ ದೇವಗಣವೂ—ವಿಸ್ಮಯಚಿತ್ತರಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ “ಸಾಧು, ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 86

ईश्वरस्य तु गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । विस्मयेन समाश्लिष्टा ऊचुः सर्वे परस्परम्

ಈಶ್ವರನ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ವಿವೇಕಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 87

ऋषय ऊचुः । यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परमिदं निजबोधरूपम् । सर्वं स्वतंत्रपरमेश्वरभागम्यं सोऽसौ त्रिलोकनिजरूपयुतो महात्मा

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯಸ್ಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತು ಉತ್ಪನ್ನವಾಯಿತು; ಆತನು ಪರಾತ್ಪರನು, ಸ್ವಬೋಧಸ್ವರೂಪನು. ಈ ಸಮಸ್ತವೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಭಾಗವೇ; ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.