Adhyaya 54

Verse 1

नारद उवाच । ममापि पार्थ तत्रास्ति मूर्तिर्ब्राह्मणकाम्यया । तत्र नाहं त्यजाम्यंग च्छत्रदण्डविभूषिताम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಅಲ್ಲಿ ಸಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಒಂದು ಮೂರ್ತಿ ಇದೆ. ಹೇ ಪ್ರಿಯನೇ, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ದಂಡದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 2

कार्तिकस्य तु या शुक्ला भवत्येकादशी शुभा । तस्यां मदर्चनं कृत्वा कलिदोषैर्विमुच्यते

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಶುಭ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದವನು ಕಲಿಯುಗದ ದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

अर्जुन उवाच । बाल्यात्प्रभृति संदेहो ममायं हृदि वर्तते । पृच्छतस्तं च मे विप्र न क्रोधं कर्तुमर्हसि

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದರು—ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಈ ಸಂಶಯ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀವು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬಾರದು.

Verse 4

सदा त्वं मोक्षधर्मेषु परिनिष्ठां परां गतः । सर्वभूतसमो दांतो रागद्वेषविवर्जितः

ನೀವು ಸದಾ ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ನೀವು ಸರ್ವಭೂತಗಳ प्रति ಸಮಭಾವಿ, ದಾಂತ (ಸಂಯಮಿ), ರಾಗದ್ವೇಷವಿವರ್ಜಿತರು.

Verse 5

त्यक्तनिंदास्तुतिर्मौनी मोक्षस्थः परिकीर्त्यसे । त्वं च नारद लोकेषु वायुवच्चपलो मुने

ನೀವು ನಿಂದಾಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮೌನಿಯಾಗಿ, ಮೋಕ್ಷಸ್ಥನಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ಹೇ ನಾರದ ಮುನೇ, ನೀವು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಯುವಿನಂತೆ ಚಪಲವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀರಿ.

Verse 6

सौदामिनीव विचरन्दृश्यसे प्राज्ञसंमतः । सदा कलिकरो लोके निर्दयः सर्वप्राणिषु

ನೀನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕಲಹಕಾರಕ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೂ ನಿರ್ದಯನು.

Verse 7

बहूनां हि सहस्राणि देवगंधर्वरक्षसाम् । राज्ञां मुनीन्द्रदैत्यानां कलेर्नष्टानि तेऽभवन्

ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಲಿಯ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಕ್ಷಸರು; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜರು, ಮುನೀಂದ್ರರು, ದೈತ್ಯರು—ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ನಾಶಗೊಂಡರು.

Verse 8

कस्मात्तदेषा चेष्टा ते संदेहं मे हर द्विज । संदेहान्न सुखं शेते बाणविद्धो मृगो यथा

ಹಾಗಾದರೆ ನಿನ್ನ ಈ ಚೇಷ್ಟೆ ಏಕೆ? ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು; ಸಂಶಯದಲ್ಲಿರುವವನು ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಲಾರನು—ಬಾಣದಿಂದ ವಿದ್ಧವಾದ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ.

Verse 9

सूत उवाच । शौनकेदं वचः श्रुत्वा फाल्गुनान्नारदो मुनिः । प्रहसन्निव बाभ्रव्यवदनं स निरैक्षत

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶೌನಕ, ಫಾಲ್ಗುನನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿ ನಾರದನು ನಗುವಂತೆ ಬಾಭ್ರವ್ಯನ ಮುಖದ ಕಡೆ ನೋಡಿದನು.

Verse 10

स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः । ब्राह्मणो नारदमुनेः समीपे वर्तते सदा

ಅವನು ಬಾಭ್ರವ್ಯನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಹಾರೀತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು; ಅವನು ಸದಾ ಮುನಿ ನಾರದನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 11

स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम् । प्रहसन्निव प्रोवाच फाल्गुनं स्निग्धया गिरा

ಆ ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನು ನಾರದನ ಮನಸ್ಸಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಗುವಿನಂತೆ, ಸ್ನಿಗ್ಧವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ಫಾಲ್ಗುಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 12

बाभ्रव्य उवाच । सत्यमेतद्यथात्थ त्वं नारदं प्रति पांडव । सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः

ಬಾಭ್ರವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪಾಂಡವ! ನಾರದನಿಗೆ ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೇ; ಈ ವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನೂ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम् । स्तोककालांतरे पूर्वं सर्वं यादवनंदनः

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನಾನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕೇಳಿದಂತೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾದವನಂದನನು ಹೇಳಿದ್ದನು।

Verse 14

महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः । उग्रसेनेन सहितो वसुदेवेन बभ्रुणा

ಮಹೀಸಾಗರ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಉಗ್ರಸೇನನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಸುದೇವ (ಬಭ್ರು)ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೂ।

Verse 15

रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा । स च ज्ञात्वा ज्ञातिसमं महीसागरसंगमे

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ರಾಮ, ರೌಕ್ಮಿಣೇಯ, ಯುಯುಧಾನ ಮೊದಲಾದವರೂ ಇದ್ದರು; ಮಹೀಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೂ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದನು।

Verse 16

पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । गुहेश्वरादिलिंगानि यत्नतः प्रतिपूज्य च

ಪಿಂಡದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅಪಾರ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಗುಹೇಶ್ವರಾದಿ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 17

स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च । पूजयन्नारदमुनिं युक्तः कृष्णो महामनाः

ಕೋಟಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಜಯಾದಿತ್ಯನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಿಯಮಯುಕ್ತ ಮಹಾಮನಸ್ಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನಾರದಮುನಿಯನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 19

उग्रसेन उवाच । कृष्ण प्रक्ष्यामि त्वामेकं संशयं वद तं मम

ಉಗ್ರಸೇನನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸು।

Verse 20

योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः । कस्मादेषोऽतिचपलो वायुवद्भ्रमते जगत्

ಈ ನಾರದನು ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನು, ವಿಶ್ವವಂದಿತನು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಏಕೆ ಇವನು ವಾಯುವಿನಂತೆ ಅತಿಚಪಲನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾನೆ?

Verse 21

श्रीकृष्ण उवाच । सत्यं राजंस्त्वया पृष्टमेतत्सर्वं वदामि ते । दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನ್, ನೀನು ಕೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೂ ಯುಕ್ತವೂ ಆಗಿದೆ; ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನು ದಕ್ಷನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 22

सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान् । नावस्थानं च लोकेषु भ्रमतस्ते भविष्यति

ನಾರದನಿಂದ ಅಲುಗಾಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸೃಷ್ಟಿಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿ (ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು)—‘ಓ ಸಂಚಾರಿಯೇ! ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸ್ಥಿರ ನಿವಾಸವಿಲ್ಲ.’

Verse 23

पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात् । इति शापद्वयं प्राप्य द्विविधात्मजचालनात्

ಮತ್ತೂ—‘ನೀನು ಪೈಶುನ್ಯ (ಚಾಡಿ/ನಿಂದೆ) ಹೇಳುವವನಾಗುವೆ,’ ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಇತರರನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತೀ. ಹೀಗೆ ಎರಡು ವಿಧದ ಸಂತಾನವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವನು ದ್ವಿಶಾಪವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 24

निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत् । एतावान्साधुवादो हि यतश्च क्षमते स्वयम्

ಶಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ ಮುನಿಯು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಸಾಧುತ್ವದ ಪ್ರಮಾಣವೇ ಇದು—ತಾನೇ ಸಹಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಕ್ಷಮಿಸುವುದು.

Verse 25

विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः । सत्यं च वक्ति तस्मात्स न च पापेन लिप्यते

ಅವನು ವಿನಾಶಕಾಲದ ನಿಯತಿಯನ್ನು ಮುಂಚೆಯೇ ನೋಡಿ (ಲೀಲೆಯಿಂದ) ಕಲಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 26

भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः । ध्येयाद्भवति नैव स्याद्भ्रमदोषस्ततोस्य च । यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च

ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ವಿಭಜಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಧ್ಯೇಯದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಲ್ಲಿ ವಿಕ್ಷೇಪದೋಷ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಇರುವ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಕೇಳು.

Verse 27

अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम् । महेंद्रगदितेनैव स्तोत्रेण शृणु तन्नृप

ನಾನು ಸದಾ ದೇವದರ್ಶನಿಯಾದ ಮುನಿ ನಾರದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಮಹೇಂದ್ರನೇ ಹೇಳಿದ ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 28

श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते । अगुप्तश्रुत चारित्रं नारदं तं नमाम्यहम्

ಶ್ರುತಿಜ್ಞಾನವೂ ಸದಾಚಾರವೂ ಇದ್ದರೂ ಯಾರಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಯಾರ ವಿದ್ಯೆ-ಚರಿತ್ರ ಗುಪ್ತವಲ್ಲವೋ—ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 29

अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च । अदीर्घसूत्रं धीरं च नारदं तं नमाम्यहम्

ಅರತಿ, ಕ್ರೋಧ, ಚಾಪಲ್ಯ ಇವುಗಳ ಭಯ ಯಾರಿಗೆ ಇಲ್ಲವೋ; ದೀರ್ಘಸೂತ್ರತೆಯಿಲ್ಲದ, ಧೀರನೂ ಸಂಯತನೂ ಆದ ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 30

कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् । उपास्यं सर्वजंतूनां नारदं तं नमाम्यहम्

ಕಾಮದಿಂದಾಗಲಿ ಲೋಭದಿಂದಾಗಲಿ ವಾಣಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳದವನು; ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಉಪಾಸ್ಯನಾದ ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 31

अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम् । ऋजुं यथार्थ वक्तारं नारदं तं नमाम्यहम्

ಅಧ್ಯಾತ್ಮಗತಿಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ಕ್ಷಮಾಶೀಲ, ಸಮರ್ಥ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯ, ಋಜು ಮತ್ತು ಯಥಾರ್ಥವಕ್ತ—ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 32

तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च । जन्मना तपसा वृद्धं नारदं तं नमाम्यहम्

ತೇಜಸ್ಸು, ಯಶಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ನಯ ಮತ್ತು ವಿನಯಗಳಿಂದ ಪರಿಪಕ್ವನಾಗಿ, ಜನ್ಮ ಹಾಗೂ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ವೃದ್ಧನಾದ ಆ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 33

सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम् । सुचक्षुषं सुवाक्यं च नारदं तं नमाम्यहम्

ಸೌಮ್ಯಸ್ವಭಾವ, ಸರಳ ವೇಷ, ಮಿತಾಹಾರ, ಶುಭಾಚರಣೆ; ಸ್ಪಷ್ಟದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಮಧುರವಾಣಿ ಹೊಂದಿದ ಆ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 34

कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते । न प्रीयते परानर्थे यो ऽसौ तं नौमि नारदम्

ಗಾಢ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಪಾಪವಿಲ್ಲದವನು, ಇತರರ ಅನರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹರ್ಷಿಸದವನು—ಆ ನಾರದನನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 35

वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः । प्रियाप्रियविमुक्तं तं नारदं प्रणमाम्यहम्

ವೇದ, ಸ್ಮೃತಿ, ಪುರಾಣೋಕ್ತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಿಯ-ಅಪ್ರಿಯಗಳ ಮೇಲಿನ ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 36

अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम् । बहुश्रुतं चित्रकथं नारदं प्रणमाम्यहम्

ಆಹಾರಾದಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಿಪ್ತನಾಗಿ, ಪಂಡಿತನಾಗಿ, ಆಲಸ್ಯರಹಿತ ದ್ವಿಜನಾಗಿ; ಬಹುಶ್ರುತನಾಗಿ, ವಿಚಿತ್ರಕಥೆಗಳ ಅದ್ಭುತ ವಕ್ತನಾದ ಆ ನಾರದನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 37

नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः । येनैते नाशिता दोषा नारदं तं नमाम्यहम्

ಧನ, ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಕಾಮ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗದವನು, ಮತ್ತು ಈ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನು—ಆ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 38

वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि । सुनयं सत्रपं तं च नारदं प्रणमाम्यहम्

ಮೋಹದೋಷವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನು, ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಸುನೀತಿಯುಳ್ಳವನು ಮತ್ತು ಲಜ್ಜಾಶೀಲನಾದ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 39

असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते । अदीर्घसंशंयो वाग्ग्मी नारदं तं नमाम्यहम्

ಎಲ್ಲಾ ಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅಸಕ್ತನಾಗಿರುವವನು, ಆದರೂ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಚಿತ್ತನೆಂದು ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗುವವನು; ದೀರ್ಘಸಂಶಯರಹಿತನೂ ವಾಗ್ಮಿಯೂ ಆದ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 40

न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति । अवंध्यकालो यस्यात्मा तमहं नौमि नारदम्

ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಆಗಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದವನು, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡದವನು, ಮತ್ತು ಯಾರ ಜೀವನಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದವನು—ಆ ನಾರದ ಮುನಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 41

कृतश्रमं कृतप्रज्ञं न च तृप्तं समाधितः । नित्यं यत्नात्प्रमत्तं च नारदं तं नमाम्यहम्

ಶ್ರಮಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವನು, ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವನು; ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಶಿಥಿಲನಾಗದವನು; ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸದಾ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರುವ ನಾರದ ಮುನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 42

न हृष्यत्यर्थलाभेन योऽलाभे न व्यथत्यपि । स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तमहं नौमि नारदम्

ಧನಲಾಭದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸದ, ಅಲಾಭದಲ್ಲಿ ವ್ಯಥೆಪಡದ; ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ, ಆಸಕ್ತಿರಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ನಾರದಮುನಿಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 43

तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमकातरम् । कालज्ञं च नयज्ञं च शरणं यामि नारदम्

ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ, ದಕ್ಷ, ಶುದ್ಧ, ಅಕಾತರ; ಕಾಲಜ್ಞನೂ ನಯಜ್ಞನೂ ಆದ ನಾರದಮುನಿಯನ್ನು ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 44

इमं स्तवं नारदस्य नित्यं राजन्पठाम्यहम् । तेन मे परमा प्रीतिं करोति मुनिसत्तमः

ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ನಿತ್ಯ ನಾರದನ ಈ ಸ್ತವವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ನನಗೆ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

अन्योपि यः शुचिर्भूत्वा नित्यमेतां स्तुतिं जपेत् । अचिरात्तस्य देवर्षिः प्रसादं कुरुते परम्

ಯಾರಾದರೂ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪರಮ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

एतान्गुणान्नारदस्य त्वमथाकर्ण्य पार्थिव । जप नित्यं स्तवं पुण्यं प्रीतस्ते भविता मुनिः

ಓ ಪಾರ್ಥಿವನೇ, ನಾರದನ ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಿತ್ಯ ಈ ಪುಣ್ಯ ಸ್ತವವನ್ನು ಜಪಿಸು; ಮುನಿಯು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವನು।

Verse 47

बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः

ಬಾಭ್ರವ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ವಮುಖದಿಂದ ನಾರದನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ಪರಮವಾಗಿ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಆ ವಚನದಂತೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 48

ततो नारदमानर्च दत्त्वा दानं च पुष्कलम् । नारदीयद्विजाग्र्याणां नारदः प्रीयतामिति

ನಂತರ ಅವನು ನಾರದಮುನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅಪಾರ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; “ನಾರದರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ನಾರದೀಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 49

ययौ द्वारवतीं कृष्णः सभ्रातृजातिबांधवः । तीर्थयात्रामिमां कृत्वा विधिवत्पुरुषोत्तमः

ನಂತರ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಈ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ಬಂಧು-ಬಾಂಧವರೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 50

तथा त्वमपि कौरव्य नारदस्य गुणानिमान् । श्रुत्वा श्रद्धामयो भूत्वा शृणु कृत्यं यदत्र च

ಅದೇ ರೀತಿ, ಓ ಕೌರವವಂಶಜನೇ! ನಾರದನ ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ಕೇಳು।

Verse 51

कार्तिके शुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यामसौ मुनिः । विष्णोर्ध्यानसमाधेश्च प्रबुद्धो जायते सदा

ಕಾರ್ತಿಕ ಶುದ್ಧ ದ್ವಾದಶಿ—ಪ್ರಬೋಧಿನೀ—ದಿನದಲ್ಲಿ ಈ ಮುನಿ ನಾರದನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧ್ಯಾನ-ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಸದಾ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಬೋಧದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 52

तस्मिन्दिने नारदेन निर्मितेऽत्रैव कूपके । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ಆ ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ನಾರದನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 53

तपो दानं जपश्चात्र कूपे भवति चाक्षयम्

ಈ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸು, ದಾನ ಮತ್ತು ಜಪ—ಇವುಗಳ ಫಲ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 54

इदं विष्ण्विति मंत्रेण ततो विष्णुं प्रबोधयेत् । नारदं च मुनिं पश्चान्मन्त्रेणानेन पांडव

ನಂತರ ‘ಇದಂ ವಿಷ್ಣು’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪ್ರಬೋಧಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ, ಹೇ ಪಾಂಡವ, ಇದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮುನಿ ನಾರದನನ್ನೂ ಆವಾಹಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 55

योगनिद्रा यथा त्यक्ता हरिणा मुनिसत्तम । तथा लोकोपकाराय भवानपि परित्यज

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಹರಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಂತೆ, ಲೋಕೋಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನೀವೂ ಅದನ್ನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸು।

Verse 56

इति मंत्रेण चोत्थाप्य नारदं परिपूजयेत् । कृष्णप्रोदितया स्तुत्या छत्रधोत्रार्चनैः शुभैः

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಾರದನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಕೃಷ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಸ್ತುತಿಯಿಂದಲೂ, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಾದಿ ಶುಭ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದಲೂ।

Verse 57

शक्त्या द्विजानां देयं च छत्रं धोत्रं कमंडलुम् । प्रणम्य ब्राह्मणान्भक्त्या नारदः प्रीयतामिति

ಯಥಾಶಕ್ತಿ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಛತ್ರ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ—“ನಾರದ ಮುನಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 58

एवं कृते प्रसादात्स मुनेः पापेन मुच्यते । जायते न कलिस्तस्य न चासौख्यं भवेदिह

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಮುನಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಕಲಿಯ ಉದಯವಾಗದು; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಸೌಖ್ಯವೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.