Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 119
संमूढः क्षिपतेत्यर्थं हस्तपादावितस्ततः । खट्वातो वांछते भूमिं भूमेः खट्वां पुनर्महीम्
saṃmūḍhaḥ kṣipatetyarthaṃ hastapādāvitastataḥ | khaṭvāto vāṃchate bhūmiṃ bhūmeḥ khaṭvāṃ punarmahīm
ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ನೆಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ಮತ್ತೆ ನೆಲವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: The dying person thrashes hands and feet, alternately begging to be placed on the ground then back on the bed; attendants struggle to steady him; dust and disarray in the room.
FAQs
At death, the mind becomes unstable; spiritual discipline aims to replace agitation with remembrance of the divine.
No tīrtha is referenced in this verse.
None stated; the implied prescription is steady practice (abhyāsa) of japa and devotion to avoid confusion.