Adhyaya 15

Verse 1

वरांग्युवाच । नाशितास्म्यपविद्धास्मि त्रासिता पीडितास्मि च । रौद्रोण देवनाथेन नष्टनाथेन भूरिशः

ವರಾಂಗಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ನಾಶವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಬೆದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲದ ಆ ಕ್ರೂರ ದೇವರಾಜನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪೀಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.'

Verse 2

दुःखपारमपश्यंती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता । पुत्रं मे घोरदुःखस्य तारकं देहि चेत्कृपा

ಈ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಕಾಣದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಕರುಣೆಯಿದ್ದರೆ, ಈ ಘೋರ ದುಃಖದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪಾರುಮಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ಕರುಣಿಸು.

Verse 3

एवमुक्तस्तु दैत्येंद्रो दुःखितोऽचिंतयद्धृदि । आसुरेष्वपि भावेषु स्पृहा यद्यपि नास्ति मे

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ದೈತ್ಯರಾಜನು ದುಃಖಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ನನಗೆ ಆಸುರೀ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ...'

Verse 4

तथापि मन्ये शास्त्रैभ्यस्त्वनुकंप्या प्रियेति यत् । सर्वाश्रमानुपादाय स्वाश्रमेण कलत्रवान्

'ಆದರೂ, ಪತ್ನಿಯು ಕರುಣೆಗೆ ಅರ್ಹಳು ಎಂದು ನಾನು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಬೇಕು.'

Verse 5

व्यसनार्णवमत्येति जलयानैरिवार्णवम् । यामाश्रित्येंद्रियारातीन्दुर्जयानितराश्रयैः

ಹಡಗುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟುವಂತೆ, ಅವಳ ಶರಣು ಪಡೆದರೆ ವಿಪತ್ತಿನ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಬಹುದು; ಅವಳಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯರೂಪ ದುರ್ಜಯ ಶತ್ರುಗಳೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

गेहिनो हेलया जिग्युर्दस्यून्दूर्ग पतिर्यथा । न केऽपि प्रभवस्तां चाप्यनुकर्तुं गृहेश्वरीम्

ಕೋಟೆಯ ಅಧಿಪತಿ ದಸ್ಯುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ, ಗೃಹಸ್ಥರೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಗೃಹೇಶ್ವರಿ—ಪೋಷಕಿಯು—ಅವಳನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನುಕರಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 7

अथायुषा वा कार्त्स्न्येन धर्मे दित्सुर्यथैव च । यस्यां भवति चात्मैव ततो जाया निगद्यते

ಪೂರ್ಣ ಆಯುಷ್ಕಾಲವಿಡೀ ಜೊತೆಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿರಲಿ—ಯಾವಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೋ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಜಾಯಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 8

भर्तव्या एव यस्माच्च तस्माद्भार्येति सा स्मृता । सा एव गृहमुक्तं च गृहीणी सा ततः स्मृता

ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭರ್ತೃಪೋಷಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯಳಾದ್ದರಿಂದ ‘ಭಾರ್ಯಾ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳೇ ‘ಗೃಹ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ ‘ಗೃಹಿಣಿ’ ಎಂದೂ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 9

संसारकल्मषात्त्रात्री कलत्रमिति सा ततः । एवंविधां प्रियां को वै नानुकंपितुमर्हति

ಸಂಸಾರದ ಕಲ್ಮಷದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವಳಾದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಕಲತ್ರ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ; ಇಂತಹ ಪ್ರಿಯೆಯ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರದವರು ಯಾರು?

Verse 10

त्रीणि ज्योतींषि पुरुष इति वै देवलोऽब्रवीत् । भार्या कर्म च विद्या च संसाध्यं यत्नतस्त्रयम्

ದೇವಲನು ಹೇಳಿದನು—“ಪುರುಷನಿಗೆ ಮೂರು ಜ್ಯೋತಿಗಳು: ಪತ್ನಿ, ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ. ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಯತ್ನದಿಂದ ಸಾಧಿಸಬೇಕು.”

Verse 11

तदेनां पीडितां चेद्यः पतिर्भूत्वा न पालये । ततो यास्ये शास्त्रवादान्नरकांतं न संशयः

ಯಾರಾದರೂ ಪತಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿತಳಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದೆ ಹೋದರೆ, ಶಾಸ್ತ್ರವಚನದಂತೆ ಅವನು ನರಕಾಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 12

अह मप्येनमिंद्रं वै शक्तो जेतुं यथाऽनृणाम् । पुनः कामं करिष्येऽस्या दास्ये पुत्रऊं महाबलम्

ನಾನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಶಕ್ತನು; ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಜಯಿಸುವಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವೆನು; ಮಹಾಬಲವಂತನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 13

इति संचिंत्य वज्रांगः कोपव्याकुललोचनः । प्रतिकर्तुं महेंद्राय तपो भूयो व्यवस्यत

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ವಜ್ರಾಂಗನು—ಕೋಪದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ—ಮಹೇಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡಲು ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

Verse 14

ज्ञात्वा तु तस्य संकल्पं ब्रह्मा क्रूरतरं पुनः । आजगाम त्वरायुक्तो यत्राऽसौ दितिनंदनः

ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪವು ಈಗ ಇನ್ನೂ ಕ್ರೂರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಹ್ಮನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ದಿತಿಯ ಆ ಪುತ್ರನಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 15

उवाचैनं स भगवान्प्रभुर्मधुरया गिरा

ಆಗ ಆ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಭು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಅವನಿಗೆ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । किमर्थं भूय एव त्वं नियमं क्रूरमिच्छसि । आहाराभिमुखो दैत्य तन्मे ब्रूहि महाव्रतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಕ್ರೂರ ನಿಯಮವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯ? ಹೇ ದೈತ್ಯಾ, ಈಗ ಆಹಾರದ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿರುವ ನೀನು, ಹೇ ಮಹಾವ್ರತಧರಾ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 17

यावदब्दसहस्रेण निराहारेण वै फलम् । त्यजता प्राप्तमाहारं लब्धं ते क्षणमात्रतः

ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ನಿರಾಹಾರದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಬಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದುದರಿಂದ ಅದೇ ಫಲ ನಿನಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೊರಕಿದೆ.

Verse 18

त्यागो ह्यप्राप्तकामानां न तथा च गुरुः स्मृतः । यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन । श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्रांजलिरब्रवीत्

ಇನ್ನೂ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯದವರಿಗೆ ತ್ಯಾಗ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಠಿಣವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಮಹಾಗುಣವೆಂದೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇ ಕಮಲಲೋಚನ, ಪಡೆದ ನಂತರವೂ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ತ್ಯಾಗ. ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೈತ್ಯನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 19

दैत्य उवाच । पत्न्यर्थेऽहं करिष्यामि तपो घोरं पितामह । पुत्रार्थमुद्यतश्चाहं यः स्याद्गीर्वाणदर्पहा

ದೈತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಿತಾಮಹ, ಪತ್ನಿಗಾಗಿ ನಾನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವೆನು. ಮತ್ತು ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿಯೂ ನಾನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ—ಯಾವನು ದೇವತೆಗಳ ದರ್ಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವನೋ ಅವನು.

Verse 20

एतच्छ्रुत्वा वचो देवः पद्मगर्भोद्भवस्तदा । उवाच दैत्यराजानं प्रसन्नश्चतुराननः

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪದ್ಮಗರ್ಭೋದ್ಭವ ಚತುರಾನನ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಆಗ ದೈತ್ಯರಾಜನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । अलं ते तपसा वत्स मा क्लेशे विस्तरे विश । पुत्रस्ते तारकोनाम भविष्यति महाबलः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ವತ್ಸ, ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಸಾಕು; ದೀರ್ಘ ಕ್ಲೇಶದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಳುಗಬೇಡ. ‘ತಾರಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ನಿನಗೆ ಜನಿಸುವನು।

Verse 22

देवसीमंतिनीकाम्यधम्मिल्लकविमोक्षणः । इत्युक्तो दैत्यराजस्तु प्रणम्य प्रपितामहम्

ದೈವಸೀಮಂತಿನಿಯ ಕಾಮನೆ ಪೂರೈಸುವ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಬಂಧಿತ ಕೇಶಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು, ದೈತ್ಯರಾಜನು ಆದ್ಯ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 23

विसृज्य गत्वा महिषीं नंदया मास तां मुदा । तौ दंपती कृतार्थौ च जग्मतुश्चाश्रमं तदा

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಅವನು ತನ್ನ ಮಹಿಷಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು. ಆಗ ಕೃತಾರ್ಥರಾದ ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 24

आहितं च ततो गर्भं वरांगी वरवर्णिनी । पूर्णं वर्षसहस्रं तु दधारोदर एव हि

ನಂತರ ಸುಂದರಾಂಗಿಯಾದ, ಮನೋಹರ ವರ್ಣದ ಆಕೆ ಗರ್ಭವತಿಯಾದಳು. ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗರ್ಭವನ್ನು ತನ್ನ ಉದರದಲ್ಲೇ ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 25

ततो वर्षसहस्रांते वरांगी समसूयत । जायमाने तु दैत्येंद्रे तस्मिंल्लोकभयंकरे

ಆಮೇಲೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸುಂದರಾಂಗಿಯು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು. ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾದ ಆ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ…

Verse 26

चचाल सकला पृथ्वी प्रोद्धूताश्च महार्णवा । चेलुर्धराधराश्चापि ववुर्वाता विभीषणाः

ಸಕಲ ಭೂಮಿಯೂ ಕಂಪಿಸಿತು; ಮಹಾಸಮುದ್ರಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಅಶಾಂತವಾದವು. ಪರ್ವತಗಳೂ ಅಲುಗಾಡಿದವು; ಭೀಕರ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು.

Verse 27

जेपुर्जप्यं मुनिवरा व्याधविद्धा मृगा इव । जहुः कांतिं च सूर्याद्या नीहाराश्छांदयन्दिशः

ಮುನಿವರರು ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಾಣದಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಜಪವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಸೂರ್ಯಾದಿ ಜ್ಯೋತಿಗಳು ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು; ಮಂಜು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿತು.

Verse 28

जाते महासुरे तस्मिन्सर्व एव महासुराः । आजग्मुर्हर्षितास्तत्र तथा चासुरयोषितः

ಆ ಮಹಾಸುರನು ಜನ್ಮಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲ ಮಹಾಸುರರೂ ಹಾಗೂ ಅಸುರಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 29

जगुर्हर्षसमाविष्टा ननृतुश्चासुरांगनाः । ततो महोत्सवे जाते दानवानां पृथासुत

ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವರು ಹಾಡಿದರು; ಅಸುರಕನ್ಯೆಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ದಾನವರಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವ ಉಂಟಾಯಿತು, ಹೇ ಪೃಥಾಪುತ್ರ!

Verse 30

विषण्णमनसो देवाः समहेंद्रास्तदाभवन् । जातामात्रस्तु दैत्येंद्रस्तारकश्चंडविक्रमः

ಆಗ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ವಿಷಣ್ಣಚಿತ್ತರಾದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಜನ್ಮಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಚಂಡವಿಕ್ರಮಿಯಾದ ತಾರಕನು ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು।

Verse 31

अभिषिक्तोऽसुरो दैत्यैः कुरंगमहिषादिभिः । सर्वासुरमहाराज्ये युतः सर्वैर्महासुरैः

ಕುರಂಗ, ಮಹಿಷ ಮೊದಲಾದ ದೈತ್ಯರು ಆ ಅಸುರನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು; ಎಲ್ಲ ಮಹಾಸುರರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಅಸುರರ ಮಹಾರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।

Verse 32

स तु प्राप्तमहाराज्यस्तारकः पांडुसत्तम । उवाच दानवश्रेष्ठान्युक्तियुक्तमिदं वचः

ಆ ಮಹಾರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ತಾರಕನು—ಹೇ ಪಾಂಡುಶ್ರೇಷ್ಠ—ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನೀತಿಯುಕ್ತವೂ ಯುಕ್ತಿಸಂಪನ್ನವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 33

श्रृणुध्वमसुराः सर्वे वाक्यं मम महाबलाः । श्रुत्वा वः स्थेयसी बुद्धिः क्रियतां वचने मम

“ಹೇ ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ಅಸುರರೇ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿರಿ. ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ದೃಢವಾಗಲಿ; ನನ್ನ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿರಿ.”

Verse 34

अस्माकं जातिधर्मेण विरूढं वैरमक्षयम् । करिष्याम्यहं तद्वैरं तेषां च विजयाय च

“ನಮ್ಮ ಜಾತಿಧರ್ಮದ ನಿಯಮದಿಂದ ಅಕ್ಷಯವಾದ ವೈರವೊಂದು ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆ ವೈರವನ್ನು ನಾನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವರ ಪರಾಜಯಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ವಿಜಯಕ್ಕೂ.”

Verse 35

किं तु तत्तपसा साध्यं मन्येहं सुरसंगमम् । तस्मादादौ करिष्यामि तपो घोरं दनोः सुताः

ಆದರೆ ದೇವಸಂಗಮವು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಮನಸಾರೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದನುವಿನ ಪುತ್ರರೇ, ಮೊದಲು ನಾನು ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆನು।

Verse 36

ततः सुरान्विजेष्यामो भोक्ष्यामोऽथ जगत्त्रयम् । युक्तोपायोऽहि पुरुषः स्थिरश्रीरेव जायते

ಆಮೇಲೆ ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನಂತರ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಭೋಗಿಸುವೆವು. ಯುಕ್ತೋಪಾಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಪುರುಷನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಶ್ರೀಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

अयुक्तश्चपलः प्राप्तामपि रक्षितुमक्षमः । तच्छ्रुत्वा दानवाः सर्वे वाक्यं तस्यासुरस्य तु

ಆದರೆ ಅಯುಕ್ತನೂ ಚಪಲನೂ ಪಡೆದದ್ದನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥನು. ಆ ಅಸುರನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದಾನವರು (ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು)।

Verse 38

साधुसाध्वित्यथोचुस्ते वचनं तस्य विस्मिताः । सोऽगच्छत्पारियात्रस्य गिरेः कंदरमुत्तमम्

ಅವನ ವಚನಕ್ಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಅವರು “ಸಾಧು, ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಅವನು ಪಾರಿಯಾತ್ರ ಪರ್ವತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಹೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 39

सर्वर्तुकुसुमाकीर्णनानौषधिविदिपितम् । नानाधातुरसस्राविचित्रनानागृहाश्रयम्

ಅದು ಸರ್ವಋತುಗಳ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಆಕೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ನಾನಾವಿಧ ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನಾ ಧಾತುರಸಗಳ ಸ್ರೋತಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ, ಅನೇಕ ಗುಹೆ-ಶಿಲಾಗೃಹಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಿತ್ತು।

Verse 40

अनेकाकारबहुलं पृथक्पक्षिकुलाकुलम् । नानाप्रस्रवणोपेतं नानाविधजलाशयम्

ಆ ಸ್ಥಳವು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಪಕ್ಷಿಕುಲಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ಗೋಜುಗೋಜಾಗಿತ್ತು; ಅನೇಕ ಜಲಪಾತ-ಝರಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಸರೋವರಗಳು ಹಾಗೂ ಜಲಾಶಯಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು।

Verse 41

प्राप्य तत्कंदरं दैत्यश्चकार विपुलं तपः । वहन्पाशुपतीं दीक्षां पंच मंत्राञ्जजाप सः

ಆ ಗುಹೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ದೈತ್ಯನು ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಪಾಶುಪತ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು।

Verse 42

निराहारः पंचतपा वर्षायुतमभूत्किल । ततः स्वदेहादुत्कृत्त्य कर्षंकर्षं दिनेदिने

ಅವನು ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ ‘ಪಂಚತಪಾ’ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆಚರಿಸಿದನು. ನಂತರ ದಿನೇದಿನೇ ತನ್ನದೇ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದೊಂದು ಕರ್ಷ ಪ್ರಮಾಣದ ಭಾಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು।

Verse 43

मांसस्याग्नौ जुहावैव ततो निर्मांसतां गतः । ततो निर्मांसदेहः स तपोराशिरजायत

ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಮಾಂಸರಹಿತನಾದನು. ನಂತರ ಮಾಂಸರಹಿತ ದೇಹದಿಂದ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂರ್ತರೂಪವಾದ ತಪೋರಾಶಿಯಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 44

जज्वलुः सर्वभूतानि तेजसा तस्य सर्वतः । उद्विग्नाश्च सुराः सर्वे तपसा तस्य भीषिताः

ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳು ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಉದ್ವಿಗ್ನರಾಗಿ ಭೀತರಾದರು।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा परमं तोषमागतः । तारकस्य वरं दातुं जगाम शिखरं गिरेः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನು ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದನು; ತಾರಕನಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಪರ್ವತಶಿಖರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 46

प्राप्य तं शैलराजानं हंसस्यंदनमास्थितः । उवाच तारकं देवो गिरा मधुरया तदा

ಶೈಲರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಹಂಸ ರಥದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನು ಆಗ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದ ತಾರಕನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठ पुत्र तपसो नास्त्यसाध्यं तवाधुना । वरं वृणीष्वाभिमतं यत्ते मनसि वर्तते

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—“ಎದ್ದೇಳು, ಪುತ್ರನೇ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಈಗ ನಿನಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಇಷ್ಟವರವನ್ನು ಬೇಡು।”

Verse 48

इत्युक्तस्तारको दैत्यः प्रांजलिः प्राह तं विभुम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ದೈತ್ಯ ತಾರಕನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಆ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 49

तारक उवाच । वयं प्रभो जातिधर्माः कृतवैराः सहमरैः । तैश्च निःशेषिता दैत्याः कृताः क्रूरैनृशं सवत्

ತಾರಕನು ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಭೋ! ನಮ್ಮ ಜಾತಿಧರ್ಮದಂತೆ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮಗೆ ವೈರವಿದೆ. ಅವರೇ ನಮ್ಮ ದೈತ್ಯಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿ, ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ದಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ।”

Verse 50

तेषामहं समुद्धर्ता भवेयमिति मे मतिः । अवध्यः सर्वभूतानामस्त्राणां च महौजसाम्

ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ—ನಾನು ಅವರ ಉದ್ಧಾರಕನಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳಿಗೂ, ಮಹಾಬಲಿಗಳ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಗೂ ಸಹ ನಾನು ಅವಧ್ಯನಾಗಿರಲಿ.

Verse 51

स्यामहं चामरैश्चैष वरो मम हृदिस्थितः । एतन्मे देहि देवेश नान्यं वै रोचये वरम्

ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ನಾನು ಅವಧ್ಯನಾಗಿರಲಿ—ಈ ವರ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಹೇ ದೇವೇಶ, ಇದನ್ನೇ ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ಬೇರೆ ವರ ನನಗೆ ಬೇಡ.

Verse 52

तमुवाच ततो दैत्यं विरंचोऽमरनायकः । न युज्यते विना मृत्युं देहिनो देहधारणम् । जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः सत्यमेतच्छ्रुतीरितम्

ಆಮೇಲೆ ಅಮರನಾಯಕ ವಿರಂಚ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಆ ದೈತ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಮರಣವಿಲ್ಲದೆ ದೇಹಧಾರಿಯ ದೇಹಧಾರಣೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಜನಿಸಿದವನಿಗೆ ಮರಣ ಧ್ರುವ; ಇದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ.

Verse 53

इति संचिंत्य वरय वरं यस्मान्न शंकसे । ततः संचिंत्य दैत्येंद्रः शिशुतः सप्तवासरात्

ಆದುದರಿಂದ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದ ವರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಆರಿಸು. ನಂತರ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಆಲೋಚಿಸಿ ಏಳು ದಿನದ ಶಿಶುವಿನ ಕುರಿತು (ಒಂದು ಷರತ್ತು) ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು.

Verse 54

तारक उवाच । वासराणां च सप्तानां वर्जयित्वा तु बालकम् । देवानामप्यवध्योऽहं भूयासं तेन याचितः

ತಾರಕನು ಹೇಳಿದನು—ಏಳು ದಿನದ ಬಾಲಕನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳ ಕೈಯಿಂದಲೂ ನಾನು ಅವಧ್ಯನಾಗಿರಲಿ; ಈ ವರವನ್ನೇ ನಾನು ಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 55

वव्रे महासुरो मृत्युं ब्रह्माणं मानमोहितः । ब्रह्मा प्रोचे ततस्तं च तथेति हरवाक्यतः

ಅಹಂಕಾರಮೋಹಿತನಾದ ಮಹಾಸುರನು ಮರಣಸಂಬಂಧವಾದ ವರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಬೇಡಿದನು. ಹರವಾಕ್ಯಾನುಸಾರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ—“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ನುಡಿದನು.

Verse 56

जगाम त्रिदिवं देवो दैत्योऽपि स्वकमालयम् । उत्तीर्णं तपसस्तं च दैत्यं दैत्येश्वरास्तदा

ದೇವನು ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ (ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ) ಮರಳಿದನು; ದೈತ್ಯನೂ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಗ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ದೈತ್ಯನ ಸುತ್ತ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು ಸೇರಿದರು.

Verse 57

परिवव्रुः फलाकीर्णं वृक्षं शकुनयो यथा । तस्मिन्महति राज्यस्थे तारके दितिनंदने

ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮರವನ್ನು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು—ದಿತಿನಂದನನಾದ ಮಹಾತಾರಕನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದಾಗ.

Verse 58

ब्रह्मणाभिहि तस्थाने महार्णवतटोत्तरे । तरवो जज्ञिरे पार्थ तत्र सर्वर्तवः शुभाः

ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ಬ್ರಹ್ಮನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಸಮುದ್ರದ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಮರಗಳು ಮೊಳೆದು ಬಂದವು; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳೂ ಶುಭಕರವಾದವು.

Verse 59

कांतिर्द्युतिर्धृतिर्मेधा श्रीरखंडा च दानवम् । परिवव्रुर्गुणा कीर्णं निश्छिद्राः सर्व एव हि

ಕಾಂತಿ, ದ್ಯುತಿ, ಧೃತಿ, ಮೇಧೆ ಮತ್ತು ಅಖಂಡ ಶ್ರೀ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ದಾನವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು. ಅವನು ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಪೂರ್ಣನಾದನು.

Verse 60

कालागरुविलिप्तांगं महामुकुटमंडितम् । रुचिरांगदसन्नद्धं महासिंहासने स्थितम्

ಅವರ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು ಅಗರಿನ ಲೇಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾಗಿತ್ತು; ಅವರು ಮಹಾಮಕುಟದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾಗಿ, ರಮ್ಯ ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ, ಮಹಾಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 61

नृत्यंत्यप्सरसः श्रेष्ठा गन्धर्वा गाययंति च । चन्द्रार्कौ दीपमार्गेषु व्यजनेषु च मारुतः । ग्रहा अग्रेसरास्तस्य जीवादेशप्रभाषिणः

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರಸರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು, ಗಂಧರ್ವರು ಗಾನಮಾಡಿದರು. ಅವನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರು ದೀಪಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು; ಮಾರುತನು ವ್ಯಜನಧಾರಿಯಾದನು; ಗ್ರಹಗಳೂ ಮುಂಚೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನೇ ಘೋಷಿಸುವಂತೆ ಇದ್ದವು।

Verse 62

एवं स्वकाद्बाहुबलात्स दैत्यः संप्राप्य राज्यं परिमोदमानः । कदाचिदाभाष्य जगाद मंत्रिणः प्रोद्धृत्तसर्वांगबलेन दर्पितः

ಹೀಗೆ ತನ್ನದೇ ಬಾಹುಬಲದಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಪರಮಾನಂದಪಟ್ಟನು. ನಂತರ ಹೆಚ್ಚಿದ ಸರ್ವಾಂಗಬಲದಿಂದ ದರ್ಪಿತನಾಗಿ, ಒಮ್ಮೆ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।