Adhyaya 45

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे यथा स्कंदेन भाषितम् । भविष्यं मम तस्याग्रे कुंभयोने महामते

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಬುದ್ಧಿ ಸೂತ, ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳು. ಮತ್ತು ಆ ಮಹಾಮತಿ ಕುಂಭಯೋನಿ (ಅಗಸ್ತ್ಯ) ಯವರ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಕೇಳು.

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाभाग त्वं मैत्रावरुणे मुने । पाराशर्यो मुनिवरो यथा मोहमुपैष्यति

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಮೈತ್ರಾವರುಣ ಮುನಿಯೇ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು. ಮುನಿವರ ಪಾರಾಶರ್ಯ (ವ್ಯಾಸ) ಹೇಗೆ ಮೋಹವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 3

व्यस्य वेदान्महाबुद्धिर्नाना शाखा प्रभेदतः । अष्टादशपुराणानि सूतादीन्परिपाठ्य च

ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ವ್ಯಾಸನು ವೇದಗಳನ್ನು ನಾನಾ ಶಾಖಾ-ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸೂತಾದಿಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟಾದಶ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪಠಿಸಿ ಪರಿಪಾಠ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 4

श्रुतिस्मृतिपुराणानां रहस्यं यस्त्वचीकरत् । महाभारतसंज्ञं च सर्वलोकमनोहरम्

ಶ್ರುತಿ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳ ಅಂತರಂಗ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದವನೇ—‘ಮಹಾಭಾರತ’ವೆಂಬ, ಸರ್ವಲೋಕಮನೋಹರ ಮಹಾಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು।

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वशांतिकरं परम् । यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति

ಇದು ಪರಮ ಸಾಧನ—ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಇದರ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 6

एकदा स मुनिः श्रीमान्पर्यटन्पृथिवीतले । संप्राप्तो नैमिषारण्यं यत्र संति मुनीश्वराः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ಮುನಿಯು ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಮುನೀಶ್ವರರು ವಾಸಿಸುವ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 7

अष्टाशीतिसहस्राणि शौनकाद्यास्तपोधनाः । त्रिपुंड्रितमहाभाला लसद्रुद्राक्षमालिनः

ಶೌನಕಾದಿ ತಪೋಧನರು—ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ—ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು; ಅವರ ವಿಶಾಲ ಲಲಾಟಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರ ಚಿಹ್ನ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ರುದ್ರಾಕ್ಷಮಾಲೆಗಳು ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 8

विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् । लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्

ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ರುದ್ರಸೂಕ್ತ ಜಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತರಾಗಿದ್ದರು; ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ, ಶಿವನಾಮದ ಮೇಲೆ ಆದರ ಹೊಂದಿದ್ದರು.

Verse 9

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । इति ब्रुवाणान्सततं परिनिश्चितमानसान्

“ವಿಶ್ವೇಶನೇ ಏಕೈಕ ಮುಕ್ತಿದಾತ—ಇನ್ನಾರೂ ಇಲ್ಲ.” ಎಂದು ಅವರು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 10

विलोक्य स मुनिर्व्यासस्तासर्वान्गिरिशात्मनः । उत्क्षिप्य तर्जनीमुच्चैः प्रोवाचेदं वचः पुनः

ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತರಾದ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಮುನಿ ವ್ಯಾಸರು ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ, ಜೋರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 11

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

ವಾಕ್ಯಜಾಲವನ್ನು ಮಥಿಸಿ, ಮರುಮರು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಈ ಒಂದೇ ತೀರ್ಮಾನ ತಿಳಿಯಿತು—ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಹರಿಯೇ ಸೇವ್ಯನು.

Verse 12

वेदे रामायणे चैव पुराणेषु च भारते । आदिमध्यावसानेषु हरिरेकोऽत्र नापरः

ವೇದದಲ್ಲಿ, ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ, ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ—ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ—ಇಲ್ಲಿ ಹರಿಯೇ ಏಕಮಾತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿತನು; ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 13

सत्यं सत्यं त्रिसत्यं पुनः सत्यं न मृषा पुनः । न वेदादपरं शास्त्रं न देवोच्युततः परः

ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ತ್ರಿಸತ್ಯಂ; ಪುನಃ ಸಹ ಅದು ಸತ್ಯವೇ, ಮಿಥ್ಯೆಯಲ್ಲ. ವೇದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲ; ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು)ಗಿಂತ ಮೇಲಾದ ದೇವನಿಲ್ಲ.

Verse 14

लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः । एक एव हि लक्ष्मीशस्ततो ध्येयो न चापरः

ಲಕ್ಷ್ಮೀಶನ ಹೊರತು ಮತ್ತಾರೂ ಸರ್ವಫಲದಾತರಲ್ಲ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಶನೇ ಮೋಕ್ಷದಾತನೂ ಹೌದು. ನಿಜವಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ಒಬ್ಬನೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಅಲ್ಲ.

Verse 15

भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात् । तस्माच्चतुर्भुजो नित्यं सेवनीयः सुखेप्सुभिः

ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ—ಇಲ್ಲಿಯೂ ಪರತ್ರವೂ—ಜನಾರ್ದನನ ಹೊರತು ಮತ್ತಾರೂ ದಾತರಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಜ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಚತುರ್ಭುಜ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಸೇವಿಸಬೇಕು.

Verse 16

विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः । संसारचक्रे गहने ते विशंति पुनःपुनः

ಕೇಶವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಲ್ಪಮೇಧಸರು ಇತರರನ್ನು ಸೇವಿಸುವರು; ಅವರು ಗಹನವಾದ ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः । तं सेवमानः सततं सेव्यस्त्रिजगतां भवेत्

ಸರ್ವೇಶ್ವರನು ಒಬ್ಬನೇ—ಪರಾತ್ಪರ ಹೃಷೀಕೇಶ. ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಸೇವಿಸುವವನು ತ್ರಿಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ಯನಾಗಿ ಗೌರವನೀಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः । एकः कामप्रदश्चक्री त्वेको मोक्षप्रदोच्युतः

ಧರ್ಮವನ್ನು ನೀಡುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ವಿಷ್ಣು; ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ಹರಿ. ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವೇ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವನು; ಅಚ್ಯುತನೇ ಮೋಕ್ಷದಾತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते । ते सद्भिश्च बहिष्कार्या वेदहीना यथा द्विजाः

ಶಾರ್ಙ್ಗಿಣನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬೇರೆ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಸತ್ಪುರುಷರಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತರಾಗಬೇಕು—ವೇದವಿಹೀನ ದ್ವಿಜರಂತೆ.

Verse 20

श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः । प्रवेपमानहृदयाः परिप्रोचुरिदं वचः

ವ್ಯಾಸರ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು—ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸುತ್ತ—ಅವರನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 21

ऋषय ऊचुः । पाराशर्य मुने मान्यस्त्वमस्माकं महामते । यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಾರಾಶರ್ಯ ಮುನೇ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನೀವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ವೇದಗಳನ್ನು ನೀವು ವಿಭಾಗಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಪುರಾಣಗಳನ್ನೂ ನೀವು ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ.

Verse 22

यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै । धर्मार्थकाममोक्षाणां विनिश्चयकृतो ध्रुवम्

ಮತ್ತೂ ನೀವು ಮಹಾ ಭಾರತದ ಕರ್ತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದವರು ನೀವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ.

Verse 23

तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत । भवता यत्प्रतिज्ञातं निश्चित्योक्षिप्यतर्जनीम्

ಹೇ ಸತ್ಯವತೀಸುತ ವ್ಯಾಸಾ! ನೀ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನು; ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೋಪಶೀಲನು ಯಾರು? ನೀ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಠೋರವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿದೆ।

Verse 24

अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि । प्रतिज्ञा तस्य वचसस्तव श्रद्धा भवेत्तदा

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಮಾಣವಕರು (ಶಿಷ್ಯರು) ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ವಚನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಗಲೇ ಶ್ರದ್ಧೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ಆ ಮಾತು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ।

Verse 25

यदाऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः

ಶಂಭುವಿನ (ಶಿವನ) ಆನಂದವನದಲ್ಲಿ ನೀ ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಿ ಘೋಷಿಸುವಾಗ…

Verse 26

गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् । न तत्र युगधर्मोस्ति न च लग्ना वसुंधरा

ಹೇ ವ್ಯಾಸಾ! ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಹೋಗು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯುಗಧರ್ಮದ ಬಂಧನವಿಲ್ಲ; ವಸುಂಧರೆಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿತಿಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಲ್ಲ।

Verse 27

इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि । जगाम तूर्णं सहितः स्वशिष्यैरयुतोन्मितैः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿ ವ್ಯಾಸನ ಹೃದಯವು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪಗೊಂಡಂತಾಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟರು।

Verse 28

प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे । श्रीमन्माधवमभ्यर्च्य ययौ पादोदकं ततः

ವಾರಾಣಸಿಗೆ ತಲುಪಿದ ವ್ಯಾಸರು ಪಂಚನದ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮಾಧವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ನಂತರ ಭಗವಂತನ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೊರಟರು.

Verse 29

तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम् । पंचरात्रं ततः कृत्वा वैष्णवैरभिनंदितः

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾದಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಆದಿಕೇಶವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ನಂತರ ಪಂಚರಾತ್ರ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು; ವೈಷ್ಣವರಿಂದ ಅಭಿನಂದಿತರಾದರು.

Verse 30

अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः । जयविष्णो हृषीकेश गोविंद मधुसूदन

ಮುಂದೆ ಹಿಂದೆ ಶಂಖನಾದ ಮೊಳಗುತ್ತಿರಲು ಅವರು ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ಜನರು—“ಜಯ ವಿಷ್ಣು! ಹೃಷೀಕೇಶ, ಗೋವಿಂದ, ಮಧುಸೂದನ!” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 31

अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव । त्रिविक्रम गदापाणे शार्ङ्गपाणे जनार्दन

“ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಹೇ ಅನಂತ, ಹೇ ವೈಕುಂಠ; ಹೇ ಮಾಧವ, ಉಪೇಂದ್ರ, ಕೇಶವ; ಹೇ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ, ಗದಾಪಾಣಿ, ಶಾರ್ಙ್ಗಪಾಣಿ, ಜನಾರ್ದನ!”

Verse 32

श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक । कैटभारे बलिध्वंसिन्कंसारे केशिसूदन

“ಹೇ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಿತ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಧಾರಿ, ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಕಾಂತ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ; ಮುರಾಂತಕ; ಕೈಟಭಾರಿ; ಬಲಿಯ ಗರ್ವಧ್ವಂಸಕ; ಕಂಸಾರಿ; ಕೇಶಿಸೂದನ!”

Verse 33

नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज । देवकीहृदयानंद यशोदानंदवर्धन

ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ಅಸುರರ ಶತ್ರುವೇ; ಹೇ ಕೃಷ್ಣ, ಶೌರಿ, ಚತುರ್ಭುಜ ಪ್ರಭು! ನೀನು ದೇವಕಿಯ ಹೃದಯಾನಂದ, ಯಶೋದೆಯ ಆನಂದವರ್ಧಕನು।

Verse 34

पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय । बलारातिस्तुत हरे वासुदेव वसुप्रद

ಹೇ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ, ದೈತ್ಯಾರೇ; ಹೇ ದಾಮೋದರ, ಬಲರಾಮಪ್ರಿಯ! ಹೇ ಹರಿ, ಇಂದ್ರಸ್ತುತ; ಹೇ ವಾಸುದೇವ, ಧನ-ಸಮೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುವವನು।

Verse 35

विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम । अधोक्षज क्षमाधार पद्मनाभ जलेशय

ಹೇ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸೇನಾಧರ, ಗರುಡರಥಾರೂಢ; ಹೇ ವನಮಾಲಾಧಾರಿ, ನரோತ್ತಮ! ಹೇ ಅಧೋಕ್ಷಜ, ಭೂಮಿಯ ಆಧಾರ; ಹೇ ಪದ್ಮನಾಭ, ಜಲಶಾಯಿ ಪ್ರಭು!

Verse 36

नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ । गोपीपते गुणातीत गरुडध्वज गोत्रभृत्

ಹೇ ನರಸಿಂಹ, ಹೇ ಯಜ್ಞವರಾಹ! ಹೇ ಗೋಪ-ಗೋಪಾಲರ ಪ್ರಿಯ, ಗೋಸಂರಕ್ಷಕ! ಹೇ ಗೋಪೀಪತೇ, ಗುಣಾತೀತ; ಹೇ ಗರುಡಧ್ವಜ, ಗೋವರ್ಧನಧಾರಿ!

Verse 37

जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण । जयानाद्य जयानंद जय नीलोत्पलद्युते

ಜಯ ಚಾಣೂರಮಥನನೇ! ಜಯ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯರಕ್ಷಕನೇ! ಜಯ ಅನಾದಿಯೇ! ಜಯ ಆನಂದಸ್ವರೂಪನೇ! ಜಯ ನೀಲೋತ್ಪಲದ್ಯೂತಿಯವನೇ!

Verse 38

कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण । रक्षरक्ष जगद्रक्षामणे नरकहारक

ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಎದೆಯುಳ್ಳವನೇ, ಪೂತನೆಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹೀರಿದವನೇ! ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು! ಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ಷಕನೇ, ನರಕನಾಶಕನೇ!

Verse 39

सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद । यद्भूतं यच्च भाव्यं वै तत्रैकः पुरुषो भवान्

ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳುಳ್ಳ ಪುರುಷನೇ, ಅನೇಕರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನೇ, ಸುಖದಾತನೇ! ಯಾವುದು ಆಗಿಹೋಗಿದೆಯೋ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಆಗಲಿರುವುದೋ, ಅವೆಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಪುರುಷನು.

Verse 40

इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् । स्वच्छंदलीलया गायन्नृत्यंश्च परया मुदा

ಹೀಗೆ ನಾಮಮಾಲೆಗಳಿಂದ ವನಮಾಲಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರು.

Verse 41

व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत् । ज्ञानवापी पुरोभागे महाभागवतैः सह

ವ್ಯಾಸರು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಭವನಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಮಹಾಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನವಾಪಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತರು.

Verse 42

विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः । स्वयं तालधरो जातः स्वयं जातः सुनर्तकः

ಅವರ ಸುಂದರ ಕುತ್ತಿಗೆಯು ತುಳಸಿ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ತಾವೇ ತಾಳಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಾವೇ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನರ್ತಕರಾದರು.

Verse 43

वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत् । नृत्यं परिसमाप्येत्थं व्यासः सत्यवतीसुतः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವೇಣುವಾದನದ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನಾಗಿಯೂ ಸ್ವಯಂ ಶ್ರುತಿಧರನಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಸತ್ಯವತೀಸುತ ವ್ಯಾಸನು ತನ್ನ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 44

पुनरूर्ध्वभुजं कृत्वा दक्षिणं शिष्यमध्यगः । पुनः पपाठ तानेव श्लोकान्गायन्निवोच्चकैः

ಮತ್ತೆ ಭುಜವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಬಲಭಾಗದ ಶಿಷ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅದೇ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗಾನಮಾಡುವಂತೆ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪಠಿಸಿದನು।

Verse 45

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

ವಾಕ್ಯಜಾಲವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಥಿಸಿ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಒಂದೇ ನಿರ್ಣಯ ದೃಢವಾಯಿತು—ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯೇ ಸೇವ್ಯನು।

Verse 46

इत्यादि श्लोकसंघातं स्वप्रतिज्ञा प्रबोधकम् । यावत्पठति स व्यासः सव्यमुत्क्षिप्य वै भुजम्

ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಇಂತಹ ಶ್ಲೋಕಸಂಘಾತವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ ವ್ಯಾಸನು ಎಡಭುಜವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಮುಂದುವರೆದು ಪಠಿಸಿದನು।

Verse 47

तस्तंभ तावत्तद्बाहुं स शैलादिः स्वलीलया । वाक्स्तंभश्चापि तस्यासीन्मुनेर्व्यासस्य सन्मुनेः

ಆಗ ಶೈಲಾದಿ ಭಗವಾನ್ (ಶಿವನು) ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆ ಭುಜವನ್ನು ಸ್ಥಂಭಗೊಳಿಸಿದನು; ಆ ಸನ್ಮುನಿ ವ್ಯಾಸನ ವಾಣಿಯೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಥಗಿತವಾಯಿತು।

Verse 48

ततो गुप्तं समागम्य विष्णुर्व्यासमभाषत । अपराद्धं महच्चात्र भवता व्यास निश्चितम्

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಗುಪ್ತರೂಪದಿಂದ ಬಂದು ವ್ಯಾಸನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ವ್ಯಾಸ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹಾ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ.”

Verse 49

तवैतदपराधेन भीतिर्मेपि महत्तरा । एक एव हि विश्वेशो द्वितीयो नास्ति कश्चन

“ನಿನ್ನ ಈ ಅಪರಾಧದಿಂದ ನನಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ಒಬ್ಬನೇ; ಎರಡನೆಯವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.”

Verse 50

तत्प्रसादादहं चक्री लक्ष्मीशस्तत्प्रभावतः । त्रैलोक्यरक्षासामर्थ्यं दत्तं तेनैव शंभुना

“ಅವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಚಕ್ರಧಾರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ಆದೆನು; ಅವನದೇ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ—ಅದೇ ಶಂಭುವಿನಿಂದ ದತ್ತವಾಯಿತು.”

Verse 51

तद्भक्त्या परमैश्वर्यं मया लब्धं वरात्ततः । इदानीं स्तुहि तं शंभुं यदि मे शुभमिच्छसि

“ಅವನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನ ವರದಿಂದ ನಾನು ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಆ ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸು; ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಶುಭವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ.”

Verse 52

अन्यदापि न वै कार्या भवता शेमुषीदृशी । पाराशर्य इति श्रुत्वा संज्ञया व्याजहार ह

“ಮುಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಬುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಬಾರದು. ‘ಪಾರಾಶರ್ಯ!’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.”

Verse 53

भुजस्तंभः कृतस्तेन नंदिना दृष्टिमात्रतः । वाक्स्तंभस्तद्भयाज्जातः स्पृश मे कंठकंदलीम्

ನಂದಿಯ ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿಮಾತ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಭುಜಗಳು ಸ್ಥಂಭಿತವಾದವು; ಅವನ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನ ವಾಕ್ಕೂ ರುದ್ಧವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭೋ, ನನ್ನ ಕಂಠದ ಈ ಕಂದಲಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡು.

Verse 54

यथा स्तोतुं भवानीश प्रभवाभि भवांतकम । संस्पृश्य विष्णुस्तत्कंठं गुप्तमेव जगाम ह

ಹೇ ಭವಾನೀಶ, ಹೇ ಭವಾಂತಕ! ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬಲ್ಲಂತೆ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನ ಕಂಠವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ನಂತರ ಗುಪ್ತವಾಗಿ (ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿ) ಹೊರಟನು.

Verse 55

ततः सत्यवतीसूनुस्तथा स्तंभितदोर्लतः । प्रारब्धवान्महेशानं परितुष्टोतुमुदारधीः

ನಂತರ ಸತ್ಯವತೀಸೂನು—ಭುಜಗಳು ಇನ್ನೂ ಸ್ಥಂಭಿತವಾಗಿದ್ದರೂ—ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಹೇಶನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 57

यः क्षीराब्धेर्मंदराघातजातो ज्वालामाली कालकूटोति भीमः । तं सोढुं वा को परोऽभून्महेशाद्यत्कीलाभिः कृष्णतामाप विष्णुः

ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಂದರಪರ್ವತದ ಆಘಾತದಿಂದ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಿಯುಳ್ಳ ಭೀಕರ ಕಾಲಕೂಟವಿಷ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಮಹೇಶನ ಹೊರತು ಇನ್ನಾರು ಸಹಿಸಬಲ್ಲರು? ಅದರ ದಹನ ಕೀಲಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವೂ ಕృష్ణತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 58

यद्वाणोभूच्छ्रीपतिर्यस्य यंता लोकेशो यत्स्यंदनं भूः समस्ता । वाहा वेदा यस्य येनेषुपाताद्दग्धा ग्रामास्त्रैपुरास्तत्समः कः

ಯಸ್ಯ ಬಾಣವಾಗಿದ್ದನು ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು), ಯಸ್ಯ ಯಂತಾ ಲೋಕೇಶ (ಬ್ರಹ್ಮ), ಯಸ್ಯ ಸ್ಯಂದನವಾಗಿದ್ದದು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿ, ಯಸ್ಯ ವಾಹಗಳಾಗಿದ್ದವು ವೇದಗಳು—ಯಸ್ಯ ಇಷುಪಾತದಿಂದ ತ್ರಿಪುರನಗರಗಳು ದಗ್ಧವಾದವು—ಅವನಿಗೆ ಸಮನು ಯಾರು?

Verse 59

यं कदर्पो वीक्षमाणः समानं देवैरन्यैर्भस्मजातः स्वयं हि । पौष्पैर्बाणैः सर्वविश्वैकजेता को वा स्तुत्यः कामजेतुस्ततोन्यः

ಇತರ ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕಾಮದೇವನು ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದನೋ, ಅವನೇ ಸ್ವತಃ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು. ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಜಯಿಸುವವನು—ಆ ಕಾಮಜೇತನೇ ಸ್ತುತ್ಯನು; ಅವನ ಹೊರತು ಮತ್ತಾರು?

Verse 60

यं वै वेदो वेद नो नैव विष्णुर्नोवा वेधा नो मनो नैव वाणी । तं देवेशं मादृशः कोल्पमेधा याथात्म्याद्वै वेत्त्यहो विश्वनाथम्

ವೇದವೂ ಯಾರನ್ನು ಕೇವಲ ಅಂಶತಃ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುವುದೋ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ, ಮನಸ್ಸು ಅಥವಾ ವಾಣಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಲಾರದ ಆ ದೇವೇಶ ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ನನ್ನಂತಹ ಅಲ್ಪಮೇಧಿ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ?

Verse 61

यस्मिन्सर्वं यस्तु सर्वत्र सर्वो यो वै कर्ता योऽविता योऽपहर्ता । नो यस्यादिर्यः समस्तादिरेको नो यस्यांतो योंतकृत्तं नतोस्मि

ಯಾರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ, ಯಾರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಲ್ಲರೂಪವಾಗಿ ಇರುವನೋ; ಯಾರು ಕರ್ತ, ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕನೋ; ಯಾರಿಗೆ ಆದಿ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ಸಮಸ್ತದ ಏಕೈಕ ಆದಿಯೇ ಅವನೋ; ಯಾರಿಗೆ ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು—ಅವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 62

यस्यैकाख्या वाजिमेधेन तुल्या यस्या न त्या चैकयाल्पेंद्रलक्ष्मीः । यस्य स्तुत्या लभ्यते सत्यलोको यस्यार्चातो मोक्षलक्ष्मीरदूरा

ಯಾರ ಒಂದು ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣವೂ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೋ; ಯಾರ ಮುಂದೆ ಇಂದ್ರನ ಅಲ್ಪ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲವೋ; ಯಾರ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಸತ್ಯಲೋಕ ಲಭಿಸುವುದೋ; ಯಾರ ಅರ್ಚನೆಯಿಂದ ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೂರವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोरृतेऽहम् । नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न

ಶ್ರೀಮಹೇಶನ ಹೊರತು ನಾನು ಬೇರೆ ದೇವನನ್ನು ತಿಳಿಯೆನು; ಶಂಭುವನ್ನು ಹೊರತು ಬೇರೆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸೆನು; ತ್ರಿನೇತ್ರನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ದೇವನಿಗೆ ನಮಿಸೆನು. ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯ—ಇದೇ ಸತ್ಯ; ಮಿಥ್ಯೆಯಲ್ಲ.

Verse 64

इत्थं यावत्स्तौति शंभुं महर्षिस्तावन्नंदी शांभवाद्दृक्प्रसादात् । तद्दोः स्तंभं त्यक्तवांश्चाबभाषे स्मायंस्मायं ब्राह्मणेभ्यो नमो वः

ಇಂತೆ ಮಹರ್ಷಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಂದಿ ತನ್ನ ಭುಜಸ್ತಂಭದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದನು. ಅವನು ಮರುಮರು ನಗುತ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ।”

Verse 65

नंदिकेश्वर उवाच । इदं स्तवं महापुण्यं व्यास ते परिकीर्तितम् । यः पठिष्यति मेधावी तस्य तुष्यति शंकरः

ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವ್ಯಾಸ, ನೀನು ಪರಿಕೀರ್ತಿಸಿದ ಈ ಸ್ತವವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ. ಯಾರು ಮೇಧಾವಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಶಂಕರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

व्यासाष्टकमिदं प्रातः पठितव्यं प्रयत्नतः । दुःस्वप्नपापशमनं शिवसान्निध्यकारकम्

ಈ ‘ವ್ಯಾಸಾಷ್ಟಕ’ವನ್ನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಬೇಕು. ಇದು ದುಃಸ್ವಪ್ನ ಹಾಗೂ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಮಾಡಿ, ಶಿವಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 67

मातृहा पितृहा वापि गोघ्नो बालघ्र एव वा । सुरापी स्वर्णहृद्वापि निष्पापो स्याः स्तुतेर्जपात्

ಮಾತೃಹಂತಕನಾಗಲಿ, ಪಿತೃಹಂತಕನಾಗಲಿ, ಗೋಹಂತಕನಾಗಲಿ, ಬಾಲಹಂತಕನಾಗಲಿ; ಸುರಾಪಾನಿಯಾಗಲಿ, ಸ್ವರ್ಣಹಾರಕನಾಗಲಿ—ಈ ಸ್ತುತಿಯ ಜಪದಿಂದ ಅವನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

स्कंद उवाच । पाराशर्यस्तदारभ्य शंभुभक्तिपरोभवत् । लिंगं व्यासेश्वरं स्थाप्य घंटाकर्ण ह्रदाग्रतः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಪಾರಾಶರ್ಯ (ವ್ಯಾಸ) ಶಂಭುಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತತ್ಪರನಾದನು. ಅವನು ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಹ್ರದದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರ’ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 69

विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः । रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्

ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ಭೂಷಣವಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ನಿತ್ಯ ರುದ್ರಾಕ್ಷಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು. ರುದ್ರಸೂಕ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ಮಾಡುವವನಾದನು.

Verse 70

स कृत्वा क्षेत्रसंन्यासं त्यजेन्नाद्यापि काशिकाम् । तत्त्वं क्षेत्रस्य विज्ञाय निर्वाणपददायिनः

ಅವನು ಕ್ಷೇತ್ರಸಂನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ, ಇಂದಿಗೂ ಕಾಶಿಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿರ್ವಾಣಪದವನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅವನು ಅರಿತನು.

Verse 71

घंटाकर्णह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं नरः । यत्रकुत्र मृतो वापि वाराणस्यां मृतो भवेत्

ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು, ನಂತರ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸತ್ತರೂ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತವನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

काश्यां व्यासेश्वरं लिंगं पूजयित्वा नरोत्तमः । न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि पातकैर्नाभिभूयते

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನರೋತ್ತಮನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪಾತಕಗಳು ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರವು.

Verse 73

व्यासेश्वरस्य ये भक्ता न तेषां कलिकालतः । न पापतो भयं क्वापि न च क्षेत्रोपसर्गतः

ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಕಲಿಕಾಲದಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಪದಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ; ಕ್ಷೇತ್ರಸಂಬಂಧಿ ಉಪಸರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ ಭಯವಿಲ್ಲ.

Verse 74

व्यासेश्वरः प्रयत्नेन द्रष्टव्यः काशिवासिभिः । घंटाकर्णकृतस्नानैः क्षेत्रपातकभीरुभिः

ಕಾಶೀವಾಸಿಗಳು, ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಪಭಯದಿಂದ ಗಂಟಾಕರ್ಣತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರು, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರ (ಲಿಂಗ)ದ ದರ್ಶನವನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे व्यासभुजस्तंभोनाम पंचनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಭಾಗವಾದ ಕಾಶೀಖಂಡ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ‘ವ್ಯಾಸಭುಜಸ್ತಂಭ’ ಎಂಬ ಪಂಚನವತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।