Adhyaya 35

Verse 1

स्कंद उवाच । जगज्जनन्याः पार्वत्याः पुरोगस्ते पुरारिणा । यथाख्यायि कथा पुण्या तथा ते कथयाम्यहम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಜಗನ್ಮಾತೆ ಪಾರ್ವತಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ತ್ರಿಪುರಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ಹಿಂದೆ ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು, ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

पुरा महीमिमां सर्वां ससमुद्राद्रिकाननाम् । ससरित्कां सार्णवां च सग्रामपुरपत्तनाम्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹರ್ಷಿ ಈ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪರಿಭ್ರಮಿಸಿದನು—ಸಮುದ್ರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ; ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಲರಾಶಿಗಳೊಂದಿಗೆ; ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮಗಳು, ನಗರಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳೊಂದಿಗೆ।

Verse 3

परिभ्रम्य महातेजा महामर्षो महातपाः । दुर्वासाः संपरिप्राप्तः शंभोरानंदकाननम्

ಹೀಗೆ ಪರಿಭ್ರಮಿಸಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮಹರ್ಷಿ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ದುರ್ವಾಸನು ಶಂಭುವಿನ ಆನಂದಕಾನನ—ಕಾಶೀ—ಗೆ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು।

Verse 5

विलोक्याक्रीडमखिलं बहुप्रासादमंडितम् । बहुकुंडतडागं च शंभोस्तोषमुपागमत् । पदेपदे मुनीनां च जितकाल महाभियाम् । दृष्टोटजानि रम्याणि दुर्वासा विस्मितोभवत्

ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ರೀಡಾವನವನ್ನು ನೋಡಿ—ಅದು ಅನೇಕ ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದು, ಅನೇಕ ಕುಂಡ-ತಡಾಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ—ದುರ್ವಾಸನಿಗೆ ಶಂಭುವಿನ ಮೇಲೆ ಪರಮ ತೋಷ ಉಂಟಾಯಿತು। ಮತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಕಾಲವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ ಮಹಾಭಾಗ ಮುನಿಗಳ ಮನೋಹರ ಆಶ್ರಮ-ಕುಟೀರಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ವಿಸ್ಮಿತನಾದನು।

Verse 6

सर्वर्तुकुसुमान्वृक्षान्सुच्छायस्निग्धपल्लवान् । सफलान्सुलताश्लिष्टान्दृष्ट्वा प्रीतिमगान्मुनिः

ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳಲ್ಲೂ ಪುಷ್ಪಿಸುವ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು—ಸುಂದರ ನೆರಳಿನೊಂದಿಗೆ, ಮೃದುವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ಕೋಮಲ ಪಲ್ಲವಗಳೊಂದಿಗೆ, ಫಲಭಾರದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸೊಗಸಾದ ಲತಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿತ—ನೋಡಿ ಮುನಿ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಗೊಂಡನು।

Verse 7

दुर्वासाश्चातिहृष्टोभू्द्दृष्ट्वा पाशुपतोत्तमान् । भूतिभूषितसर्वांगाञ्जटाजटितमौलिकान्

ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲೂ ಭಸ್ಮವಿಭೂಷಣ ಧರಿಸಿ, ಜಟಾಜೂಟದಿಂದ ಮೌಳಿ ಜಟಿತವಾಗಿರುವ ಪಾಶುಪತೋತ್ತಮರನ್ನು ನೋಡಿ ದುರ್ವಾಸನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು।

Verse 8

कौपीनमात्र वसनान्स्मरारि ध्यान तत्परान् । कक्षीकृतमहालाबून्हुडुत्कारजितांबुदान्

ಅವನು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕೌಪೀನಮಾತ್ರ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಸ್ಮರಾರಿ ಶಿವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರರಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವರು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಾಬೂ (ತುಂಭೆ)ಗಳನ್ನು ಕಕ್ಷೀಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅವರ ಸರಳ ಹುಂಕಾರಗಳು ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯನ್ನು ಮೀರಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 9

करंडदंडपानीय पात्रमात्रपरिग्रहान् । क्वचित्त्रिदंडिनो दृष्ट्वा निःसंगा निष्परिग्रहान्

ಕೆಲವೆಡೆ ಅವನು ತ್ರಿದಂಡಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕಂಡನು—ಆಸಕ್ತಿರಹಿತರು, ಪರಿಗ್ರಹರಹಿತರು; ಅವರ ಬಳಿಯಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಕರಂಡ (ಬುಟ್ಟಿ), ದಂಡ ಮತ್ತು ಜಲಪಾತ್ರ ಮಾತ್ರ.

Verse 10

कालादपि निरातंकान्विश्वेशशरणं गतान् । क्वचिद्वेदरहस्यज्ञानाबाल्यब्रह्मचारिणः

ಅವನು ಕೆಲವರನ್ನು ಕಂಡನು—ಕಾಲಕ್ಕೂ ಭಯವಿಲ್ಲದವರು, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಶರಣಾಗತರು; ಮತ್ತ ಕೆಲವರನ್ನು—ವೇದರಹಸ್ಯಾರ್ಥಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತ ಪಾಲಿಸಿದವರು ಎಂದು ಕಂಡನು.

Verse 11

विलोक्य काश्यां दुर्वासा ब्राह्मणान्मुमुदेतराम्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನೋಡಿ ದುರ್ವಾಸರು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಪಟ್ಟರು।

Verse 12

पशुष्वपि च या तुष्टिर्मृगेष्वपि च या द्युतिः । तिर्यक्ष्वपि च या हृष्टिः काश्यां नान्यत्र सा स्फुटम्

ಪಶುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವ ತೃಪ್ತಿ, ಮೃಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಳೆಯುವ ದ್ಯುತಿ, ತಿರ್ಯಕ್‌ಯೋನಿ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಹರ್ಷ—ಇವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲೇ ಇವೆ; ಬೇರೆಡೆ ಇಲ್ಲ.

Verse 13

इदं सुश्रेयसो व्युष्टिः क्वामरेषु त्रिविष्टपे । यत्रत्येष्वपि तिर्यक्षु परमानंदवर्धिनी

ಇದು ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾತೋದಯವೇ; ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪದ ದೇವರಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದು ಎಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವುದು? ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮಾನಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 14

वरमेतेपि पशव आनंदवनचारिणः । सदानंदाः पुनर्देवाननंदनवनाश्रिताः

ಆನಂದವನದಲ್ಲಿ (ಕಾಶೀ) ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ಪಶುಗಳೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಸದಾ ಆನಂದಮಯರು. ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ದೇವರೂ ಮತ್ತೆ ಕೇವಲ ‘ಆನಂದಿತರು’ ಮಾತ್ರ; ಅವರ ಸುಖ ಆ ಪರಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ।

Verse 15

वरं काशीपुरीवासी म्लेच्छोपि हि शुभायतिः । नान्यत्रत्यो दीक्षितोपि स हि मुक्तेरभाजनम्

ಕಾಶೀಪುರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮ್ಲೇಚ್ಛನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶುಭತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆಡೆ ದೀಕ್ಷಿತನಾದವನೂ (ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ) ಮುಕ್ತಿಗೆ ಯಥಾರ್ಥ ಪಾತ್ರನಲ್ಲ।

Verse 16

वैश्वेश्वरी पुरी चैषा यथा मे चित्तहारिणी । सर्वापि न तथा क्षोणी न स्वर्गो नैव नागभूः

ಈ ವೈಶ್ವೇಶ್ವರಿ ಪುರಿ (ಕಾಶೀ) ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗವೂ ಅಲ್ಲ, ನಾಗಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 17

स्थैर्यं बबंध न क्वापि भ्रमतो मे मनोगतिः । सर्वस्मिन्नपि भूभागे यथा स्थैर्यमगादिह

ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರಲು ನನ್ನ ಮನೋಗತಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥೈರ್ಯ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ (ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ) ಅದು ಭೂಮಿಯ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು।

Verse 18

रम्या पुरी भवेदेषा ब्रह्मांडादखिलादपि । परिष्टुत्येति दुर्वासाश्चेतोवृत्तिमवाप ह

ಈ ಪುರಿ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ರಮ್ಯವಾಗಿದೆ—ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ ಮುನಿ ದುರ್ವಾಸರು ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 19

तप्यमानोपि हि तपः सुचिरं स महातपाः । यदा नाप फलं किंचिच्चुकोप च तदा भृशम्

ಬಹುಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಗೆ ಯಾವ ಫಲವೂ ದೊರಕದಾಗ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು।

Verse 20

धिक्च मां तापसं दुष्टं धिक्च मे दुश्चरं तपः । धिक्च क्षेत्रमिदं शंभोः सर्वेषां च प्रतारकम्

ಧಿಕ್ಕಾರ ನನಗೆ, ದುಷ್ಟ ತಾಪಸನಿಗೆ! ಧಿಕ್ಕಾರ ನನ್ನ ಈ ದುಶ್ಚರ ತಪಸ್ಸಿಗೆ! ಧಿಕ್ಕಾರ ಶಂಭುವಿನ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ, ಇದು যেন ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೋಸಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಇದೆ!

Verse 21

यथा न मुक्तिरत्र स्यात्कस्यापि करवै तथा । इति शप्तुं यदोद्युक्तः संजहास तदा शिवः

‘ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕದಿರಲಿ’—ಎಂದು ಶಪಿಸಲು ಅವನು ಉದ್ಧತವಾದಾಗ ಶಿವನು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು।

Verse 22

तत्र लिंगमभूदेकं ख्यातं प्रहसितेश्वरम् । तल्लिंगदर्शनात्पुंसामानंदः स्यात्पदेपदे

ಅಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಹಸಿತೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಒಂದು ಲಿಂಗವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು. ಆ ಲಿಂಗದ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜನರಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಆನಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 23

उवाच विस्मयाविष्टो मनस्येव महेशिता । ईदृशेभ्यस्तपस्विभ्यो नमोस्त्विति पुनःपुनः

ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮಹೇಶ್ವರನ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಇಂತಹ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.”

Verse 24

यत्रैव हि तपस्यंति यत्रैव विहिताश्रमाः । लब्धप्रतिष्ठा यत्रैव तत्रैवामर्षिणो द्विजाः

ಅವರು ಎಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಎಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಶ್ರಮಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತವೋ, ಎಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೋ—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬೇಗನೆ ಅಸಹನೀಯರಾಗುವ (ಸ್ಪರ್ಶಸೂಕ್ಷ್ಮ)ವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

मनाक्चिंतितमात्रं तु चेल्लभंते न तापसाः । क्रुधा तदैव जीयंते हारिण्या तपसां श्रियः

ತಪಸ್ವಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಿದುದನ್ನೂ ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅವರ ಶ್ರೀ ತಕ್ಷಣವೇ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 26

तथापि तापसा मान्याः स्वश्रेयोवृद्धिकांक्षिभिः । अक्रोधनाः क्रोधना वा का चिंता हि तपस्विनाम्

ಆದರೂ, ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಅಕ್ರೋಧಿಗಳಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕ್ರೋಧಿಗಳಾಗಿರಲಿ—ತಪಸ್ವಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಏನು ಚಿಂತೆ?

Verse 27

इति यावन्महेशानो मनस्येव विचिंतयेत् । तावत्तत्क्रोधजो वह्निर्व्यानशे व्योममंडलम्

ಮಹೇಶ್ವರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಆ ಕ್ರೋಧಜನ್ಯ ಅಗ್ನಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ವ್ಯೋಮಮಂಡಲವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

Verse 28

तत्कोधानलधूमोघैर्व्यापितं यन्नभोंगणम् । तद्दधाति नभोद्यापि नीलिमानं महत्तरम्

ಆ ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಏಳಿದ ಧೂಮಘನಮೇಘಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಆಕಾಶಮಂಡಲವು, ಇಂದಿಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾದ ನೀಲಿಮೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದೆ।

Verse 29

ततो गणाः परिक्षुब्धाः प्रलयार्णव नीरवत् । आः किमेतत्किमेतद्वै भाषमाणाः परस्परम्

ಆಮೇಲೆ ಗಣರು ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸಮುದ್ರಜಲದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷುಬ್ಧರಾದರು; ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ—“ಆಃ! ಇದೇನು, ಇದೇನು ನಿಜವಾಗಿ?” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು।

Verse 30

गर्जंतस्तर्जयंतश्च प्रोद्यता युधपाणयः । प्रमथाः परितस्थुस्ते परितो धाम शांभवम्

ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ಬೆದರಿಸುತ್ತಾ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆ ಪ್ರಮಥರು ಶಂಭುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಧಾಮವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತರು।

Verse 31

को यमः कोथवा कालः को मृत्युः कस्तथांतकः । को वा विधाता के लेखाः कुद्धेष्वस्मासु कः परः

“ಯಮನು ಯಾರು? ಕಾಲನು ಯಾರು? ಮೃತ್ಯು ಯಾರು, ಅಂತಕ ಯಾರು? ವಿಧಾತ ಯಾರು, ವಿಧಿಲೇಖಗಳು ಯಾವವು? ನಾವು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲಾಗಿ ಯಾರು ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲರು?”

Verse 32

अग्निं पिबामो जलवच्चूर्णीकुर्मोखिलान्गिरीन् । सप्तापि चार्णवांस्तूर्णं करवाम मरुस्थलीम्

“ನಾವು ನೀರಿನಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೂ ಕುಡಿಯಬಲ್ಲೆವು; ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಪುಡಿಮಾಡಬಲ್ಲೆವು; ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ಮರುಭೂಮಿಯಾಗಿಸಬಲ್ಲೆವು।”

Verse 33

पातालं चानयामोर्ध्वमधो दध्मोथवा दिवम् । एकमेव हि वा ग्रासं गगनं करवामहे

ನಾವು ಪಾತಾಳವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ತರಬಲ್ಲೆವು, ಅಥವಾ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು; ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಗ್ರಾಸವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ನುಂಗಬಲ್ಲೆವು.

Verse 34

ब्रह्मांडभांडमथवा स्फोटयामः क्षणेन हि । आस्फालयामो वान्योन्यं कालं मृत्युं च तालवत्

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾವು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೆಂಬ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಬಲ್ಲೆವು; ಕಾಲವನ್ನೂ ಮರಣವನ್ನೂ ತಾಳಪತ್ರದ ವೀಸಣಿಯಂತೆ ಝಟ್ಕಿಸಿ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಬಲ್ಲೆವು.

Verse 35

ग्रसामो वाथ भुवनं मुक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । यत्र मुक्ता भवंत्येव मृतमात्रेण जंतवः

ನಾವು ಸಮಸ್ತ ಭುವನಗಳನ್ನೂ ನುಂಗಬಲ್ಲೆವು; ಆದರೆ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಯನ್ನು ಬಿಡುವೆವು, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

कुतोऽयं धूमसंभारो ज्वालावल्यः कुतस्त्वमूः । को वा मृत्युंजयं रुद्रं नो विद्यान्मदमोहितः

ಈ ಧೂಮಸಂಚಯ ಎಲ್ಲಿಂದ, ಈ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ? ಅಹಂಕಾರ-ಮೋಹದಿಂದ ಮದಗೊಂಡವನು ಯಾರು ರುದ್ರನನ್ನು—ಮೃತ್ಯುಂಜಯನನ್ನು—ಗುರುತಿಸದೆ ಬಿಡುವನು?

Verse 37

इति पारिषदाः शंभोर्महाभय भयप्रदाः जल्पंतः कल्पयामासुः प्राकारं गगनस्पृशम्

ಹೀಗೆ ಶಂಭುವಿನ ಪಾರಿಷದರು—ಮಹಾಭಯಕ್ಕೂ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವವರು—ಪರಸ್ಪರ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಆಕಾಶಸ್ಪರ್ಶಿಯಾದ ಪ್ರಾಕಾರವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 38

शकलीकृत्य बहुशः शिलावत्प्रलयानलम् । नंदी च नंदिषेणश्च सोमनंदी महोदरः

ಅವರು ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯನ್ನೂ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಮರುಮರು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ನಂದಿ, ನಂದಿಷೇಣ, ಸೋಮನಂದಿ, ಮಹೋದರ—ಶಿವಗಣಗಳ ಮಹಾಬಲ ನಾಯಕರು ಇದ್ದರು.

Verse 39

महाहनुर्महाग्रीवो महाकालो जितांतकः । मृत्युप्रकंपनो भीमो घंटाकर्णो महाबलः

ಮಹಾಹನು, ಮಹಾಗ್ರೀವ, ಮಹಾಕಾಲ, ಜಿತಾಂತಕ; ಮೃತ್ಯುಪ್ರಕಂಪನ, ಭೀಮ, ಘಂಟಾಕರ್ಣ, ಮಹಾಬಲ—ಇಂತಹ ಭಯಂಕರ ಗಣಗಳು ಶಿವನ ಭೀಕರ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ನಿಂತರು.

Verse 40

क्षोभणो द्रावणो जृंभी पचास्यः पंचलोचनः । द्विशिरास्त्रिशिराः सोमः पंचहस्तो दशाननः

ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷೋಭಣ, ದ್ರಾವಣ, ಜೃಂಭೀ; ಪಚಾಸ್ಯ, ಪಂಚಲೋಚನ; ದ್ವಿಶಿರ, ತ್ರಿಶಿರ; ಸೋಮ; ಪಂಚಹಸ್ತ, ದಶಾನನ—ಇಂತಹ ವಿಚಿತ್ರರೂಪ ಗಣಗಳು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ವಿಸ್ಮಯಗೊಳಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 41

चंडो भृंगिरिटिस्तुंडी प्रचंडस्तांडवप्रियः । पिचिंडिलः स्थूलशिराः स्थूलकेशो गभस्तिमान्

ಚಂಡ, ಭೃಂಗಿರಿಟಿ, ತುಂಡೀ, ಪ್ರಚಂಡ—ತಾಂಡವಪ್ರಿಯ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿಚಿಂಡಿಲ, ಸ್ಥೂಲಶಿರ, ಸ್ಥೂಲಕೇಶ, ಗಭಸ್ತಿಮಾನ—ಇವರು ಉಗ್ರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಶಿವಗಣಗಳು.

Verse 42

क्षेमकः क्षेमधन्वा च वीरभद्रो रणप्रियः । चंडपाणिः शूलपाणिः पाशपाणिः करोदरः

ಕ್ಷೇಮಕ, ಕ್ಷೇಮಧನ್ವಾ; ರಣಪ್ರಿಯ ವೀರಭದ್ರ; ಚಂಡಪಾಣಿ, ಶೂಲಪಾಣಿ, ಪಾಶಪಾಣಿ, ಕರೋದರ—ಇವರು ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ಗಣಗಳು, ಶಿವಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವರು.

Verse 43

दीर्घग्रीवोथ पिंगाक्षः पिंगलः पिंगमूर्धजः । बहुनेत्रो लंबकर्णः खर्वः पर्वतविग्रहः

ಅಂದು ದೀರ್ಘಗ್ರೀವ, ಪಿಂಗಾಕ್ಷ, ಪಿಂಗಲ, ಪಿಂಗಮೂರ್ಧಜ; ಹಾಗೆಯೇ ಬಹುನೇತ್ರ, ಲಂಬಕರ್ಣ, ಖರ್ವ, ಪರ್ವತವಿಗ್ರಹ—ವಿಚಿತ್ರ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಮಹಾಕಾಯ ಶಿವಗಣರು ಇದ್ದರು.

Verse 44

गोकर्णो गजकर्णश्च कोकिलाख्यो गजाननः । अहं वै नैगमेयश्च विकटास्योट्टहासकः

ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಗಜಕರ್ಣ, ಕೋಕಿಲಾಖ್ಯ ಮತ್ತು ಗಜಾನನ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾನೇ—ನೈಗಮೇಯ—ಜೊತೆಗೆ ವಿಕಟಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಓಟ್ಟಹಾಸಕ—ಇಂತೆ ಗಣರ ಹೆಸರುಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 45

सीरपाणिः शिवारावो वैणिको वेणुवादनः । दुराधर्षो दुःसहश्च गर्जनो रिपुतर्जनः

ಸೀರಪಾಣಿ, ಶಿವಾರಾವ, ವೈಣಿಕ, ವೇಣುವಾದನ; ದುರಾಧರ್ಷ, ದುಃಸಹ; ಗರ್ಜನ, ರಿಪುತರ್ಜನ—ಇವರ ಬಲವೂ ನಾದವೂ ಅಜೇಯವಾದ ಶಿವಗಣರು.

Verse 46

इत्यादयो गणेशानाः शतकोटि दुरासदाः । काश्यां निवारयामासुरपि प्राभंजनीं गतिम्

ಇತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಗಣನಾಯಕರು—ಶತಕೋಟಿ, ದುರಾಸದರು—ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರಚಂಡ ಗಾಳಿವೇಗದಂತೆ ಬಂದ ಗತಿಯನ್ನು ಸಹ ತಡೆದು, ಅದರ ಓಟವನ್ನು ಸ್ಥಂಭಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 47

क्षुब्धेषु तेषु वीरेषु चकंपे भुवनत्रयम् । दुर्वाससश्च कोपाग्नि ज्वालाभिर्व्याकुलीकृतम्

ಆ ವೀರರು ಕ್ಷುಬ್ಧರಾದಾಗ ತ್ರಿಭುವನವೂ ಕಂಪಿಸಿತು; ದುರ್ವಾಸರ ಕೋಪಾಗ್ನಿಯು ತನ್ನ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಳಿಸಿತು.

Verse 48

तदा विविशतुः काश्यां सूर्याचंद्रमसावपि । न गणैरकृतानुज्ञौ तत्तेजः शमितप्रभौ

ಆಗ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರೂ ಕಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಶಿವಗಣಗಳ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರ ತೇಜಸ್ಸು ಶಮನಗೊಂಡು ಕాంతಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು।

Verse 49

निवार्य प्रमथानीकमतिक्षुब्धमुमाधवः । मदंश एव हि मुनीरानसूये य एष वै

ಅತಿಯಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ಪ್ರಮಥಸೈನ್ಯವನ್ನು ತಡೆದು ಉಮಾಧವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಅನಸೂಯ ಮುನೇ, ಈ ಋಷಿ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶವೇ.”

Verse 50

अथो दुर्वाससे लिंगादाविरासीत्कृपानिधिः । महातेजोमयः शंभुर्मुनिशापात्पुरीमवन्

ನಂತರ ದುರ್ವಾಸನಿಗಾಗಿ ಕೃಪಾನಿಧಿ ಲಿಂಗದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಮಹಾತೇಜೋಮಯ ಶಂಭು ಮುನಿಶಾಪದಿಂದ ನಗರಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 51

माभूच्छापो मुनेः काश्यां निर्वाणप्रतिबंधकः । इत्यनुक्रोशतो देवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः

“ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮುನಿಯ ಶಾಪವು ನಿರ್ವಾಣಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಾರದು” ಎಂದು ಕರುಣೆಯಿಂದ ದೇವನು ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 52

उवाच च प्रसन्नोस्मि महाक्रोधन तापस । वरयस्व वरः कस्ते मया देयो विशंकितः

ದೇವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾಕ್ರೋಧಿ ತಪಸ್ವೀ, ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು—ನಿನಗೆ ಯಾವ ವರ ಕೊಡಲಿ? ಸಂಶಯಿಸಬೇಡ।”

Verse 53

ततो विलज्जितोगस्त्य शापोद्यतकरो मुनिः । अपराद्धं बहु मया क्रोधांधेनेति दुर्धिया

ಆಗ ಶಾಪ ಹೇಳಲು ಕೈ ಎತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿ, ಹೇ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಲಜ್ಜಿತನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ಕ್ರೋಧಾಂಧನಾಗಿ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಮಹಾ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 54

उवाच चेति बहुशो धिङ्मां क्रोधवशंगतम् । त्रैलोक्याभयदां काशीं शप्तुमुद्यतचेतसम्

ಅವನು ಮರುಮರು ಹೇಳಿದನು—“ಧಿಕ್ಕಾರ ನನಗೆ, ಕ್ರೋಧವಶನಾದೆ; ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೆ ಅಭಯ ನೀಡುವ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಶಪಿಸಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಎದ್ದಿತು!”

Verse 55

दुःखार्णव निमग्नानां यातायातेति खेदिनाम् । कर्मपाशितकंठानां काश्येका मुक्तिसाधनम्

ದುಃಖಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವರಿಗೆ, ಬರುವ-ಹೋಗುವ ಚಕ್ರದಿಂದ ಕಂಠಿತರಿಗೆ, ಕರ್ಮಪಾಶದಿಂದ ಕಂಠ ಬಿಗಿದವರಿಗೆ—ಕಾಶಿಯೇ ಏಕೈಕ ಮುಕ್ತಿಸಾಧನ.

Verse 56

सर्वेषां जंतुजातानां जनन्येकैक्काशिका । महामृतस्तन्यदात्री नेत्री च परमं पदम्

ಎಲ್ಲ ಜಂತುಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಕಾಶಿಕೆಯೇ ಏಕೈಕ ಜನನಿ; ಅವಳೇ ಮಹಾಮೃತ (ಅಮೃತ) ಸ್ತನ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವಳು ಮತ್ತು ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ನಡೆಸುವ ನೇತ್ರಿ.

Verse 57

जनन्या सह नो काशी लभेदुपमितिं क्वचित् । धारयेज्जननी गर्भे काशी गर्भाद्विमोचयेत्

ತನ್ನ ಜನನಿಯೊಂದಿಗೂ ಕಾಶಿಗೆ ಉಪಮೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗದು. ಜನನಿ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಆದರೆ ಕಾಶಿ ಜೀವವನ್ನು ಗರ್ಭ—ಪುನರ್ಜನ್ಮ—ದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 58

एवंभूतां तु यः काशीमन्योपि हि शपिष्यति । तस्यैव शापो भविता न तु काश्याः कथंचन

ಇಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಶಪಿಸಿದರೂ, ಆ ಶಾಪ ಶಪಿಸಿದವನ ಮೇಲೆಯೇ ಮರಳಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ; ಕಾಶಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಹಾನಿಯೂ ಆಗದು.

Verse 59

इति दुर्वाससो वाक्यं श्रुत्वा देवस्त्रिलोचनः । अतीव तुषितो जातः काशीस्तवन लब्धमुत्

ದುರ್ವಾಸರ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತ್ರಿನೇತ್ರ ದೇವನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು; ಕಾಶೀಸ್ತವನರೂಪ ಸ್ತೋತ್ರವು ಅವನಿಗೆ ಲಭಿಸಿತು.

Verse 60

यः काशीं स्तौति मेधावी यः काशीं हृदि धारयेत् । तेन तप्तं तपस्तीव्रं तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

ಮೇಧಾವಿ ಯಾರು ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಂತೆಯೂ, ಕೋಟಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಂತೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 61

जिह्वाग्रे वर्तते यस्य काशीत्यक्षरयुग्मकम् । न तस्य गर्भवासः स्यात्क्वचिदेव सुमेधसः

ಯಾರ ಜಿಹ್ವಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಶೀ’ ಎಂಬ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರಿ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ, ಆ ಸుమೇಧಾವಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಗರ್ಭವಾಸವಾಗದು.

Verse 62

यो मंत्रं जपति प्रातः काशी वर्णद्वयात्मकम् । स तु लोकद्वयं जित्वा लोकातीतं व्रजेत्पदम्

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಕಾಶೀ’ ಎಂಬ ದ್ವಿವರ್ಣಾತ್ಮಕ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವವನು, ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಲೋಕಾತೀತ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

आनुसूयेय ते ज्ञानं काशीस्तवन पुण्यतः । यथेदानीं समुत्पन्नं तथा न तपसः पुरा

ಹೇ ಅನಸೂಯಾಪುತ್ರನೇ! ಕಾಶೀಸ್ತವನದ ಪುಣ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಈಗ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಜ್ಞಾನವು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಉಂಟಾಗಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 64

मुने न मे प्रियस्तद्वद्दीक्षितो मम पूजकः । यादृक्प्रियतरः सत्यं काशीस्तवन लालसः

ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ನನ್ನ ದೀಕ್ಷಿತ ಭಕ್ತನೂ ನನ್ನ ಪೂಜകനೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರಲ್ಲ; ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕಾಶೀಸ್ತವನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಾದವನೇ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು।

Verse 65

तादृक्तुष्टिर्न मे दानैस्तादृक्तुष्टिर्न मे मखैः । न तुष्टिस्तपसा तादृग्यादृशी काशिसंस्तवैः

ದಾನಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಅಂಥ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಂಥ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲ—ಕಾಶೀಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ದೊರಕುವಂತದ್ದು।

Verse 66

आनंदकाननं येन स्तुतमेतत्सुचेतसा । तेनाहं संस्तुतः सम्यक्सर्वैः सूक्तैः श्रुतीरितैः

ಯಾವ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತನು ಈ ಆನಂದಕಾನನವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನೋ, ಅವನಿಂದಲೇ ನಾನು ಕೂಡ ಶ್ರುತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಯಿತು।

Verse 67

तव कामाः समृद्धाः स्युरानुसूयेय तापस । ज्ञानं ते परमं भावि महामोहविनाशनम्

ಹೇ ಅನಸೂಯಾಪುತ್ರ ತಾಪಸನೇ! ನಿನ್ನ ಕಾಮನೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಮಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸಲಿ—ಅದು ಮಹಾಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು।

Verse 68

अपरं च वरं ब्रूहि किं दातव्यं तवानघ । त्वादृशा एव मुनयः श्लाघनीया यतः सताम्

ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನೂ ಹೇಳು—ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ! ನಿನಗೆ ಏನು ದಾನಿಸಬೇಕು? ನಿನ್ನಂತಹ ಮುನಿಗಳೇ ಸಜ್ಜನರೊಳಗೆ ಶ್ಲಾಘನೀಯರು.

Verse 69

यस्यास्त्वेव हि सामर्थ्यं तपसः क्रुद्ध्यतीहसः । कुपितोप्यसमर्थस्तु किं कर्ता क्षीणवृत्तिवत्

ಯಾರ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆಯೋ, ಅವನ ಕೋಪವೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾದವನು, ಕ್ಷೀಣ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯಂತೆ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲನು?

Verse 70

इति श्रुत्वा परिष्टुत्य दुर्वासाः कृत्तिवाससम् । वरं च प्रार्थयामास परिहृष्ट तनूरुहः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ದುರ್ವಾಸನು ಕೃತ್ತಿವಾಸ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸಿದನು; ಹರ್ಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು.

Verse 71

दुर्वासा उवाच । देवदेव जगन्नाथ करुणाकर शंकर । महापराधविध्वंसिन्नंधकारे स्मरांतक

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಕರುಣಾಕರ ಶಂಕರ! ಹೇ ಮಹಾಪರಾಧವಿಧ್ವಂಸಕ, ಹೇ ಅಂಧಕಾರಸಂಹಾರಕ, ಹೇ ಸ್ಮರಾಂತಕ!

Verse 72

मृत्युंजयोग्रभूतेश मृडानीश त्रिलोचन । यदि प्रसन्नो मे नाथ यदि देयो वरो मम

ಹೇ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ, ಹೇ ಉಗ್ರ ಭೂತೇಶ, ಹೇ ಮೃಡಾನೀಶ ತ್ರಿಲೋಚನ! ಹೇ ನಾಥ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ…

Verse 73

तदिदं कामदं नाम लिगमस्त्विह धूर्जटे । इदं च पल्वलं मेत्र कामकुंडाख्यमस्तु वै

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಧೂರ್ಜಟೇ, ಇಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ‘ಕಾಮದ’ (ಇಷ್ಟಾರ್ಥಪ್ರದ) ಎಂಬ ನಾಮವಾಗಲಿ; ಮತ್ತು ಹೇ ಸಖಾ, ಈ ಕೆರೆಯು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಕಾಮಕುಂಡ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ।

Verse 74

देवदेव उवाच । एवमस्तु महातेजो मुने परमकोपन । यत्त्वया स्थापितं लिंगं दुर्वासेश्वरसंज्ञितम्

ದೇವದೇವನು ಹೇಳಿದನು—“ಏವಮಸ್ತು, ಹೇ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮುನೇ, ಹೇ ಪರಮಕೋಪನ. ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ಲಿಂಗವು ‘ದುರ್ವಾಸೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ।”

Verse 75

तदेव कामकृन्नृणां कामेश्वरमिहास्त्विति । यः प्रदोषे त्रयोदश्यां शनिवासरसंयुजि

ಅದೇ ಲಿಂಗವು ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ‘ಕಾಮೇಶ್ವರ’ ಆಗಿರಲಿ. ಯಾರು ಪ್ರದೋಷಕಾಲದಲ್ಲಿ, ತ್ರಯೋದಶಿ ತಿಥಿ ಶನಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ…

Verse 76

संस्नास्यति नरो धीमान्कामकुंडे त्वदास्पदे । त्वत्स्थापितं च कामेशं लिंगं द्रक्ष्यति मानवः

ಯಾವ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಆಶ್ರಯವಾದ ‘ಕಾಮಕುಂಡ’ದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ‘ಕಾಮೇಶ’ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವನೋ…

Verse 77

स वै कामकृताद्दोषाद्यामीं नाप्स्यति यातनाम् । बहवोपि हि पाप्मानो बहुभिर्जन्मभिः कृताः

ಅವನು ಕಾಮಜನಿತ ದೋಷದ ಕಾರಣ ಯಮನ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳೂ…

Verse 78

कामतीर्थांबु संस्नानाद्यास्यंति विलयं क्षणात् । कामाः समृद्धिमाप्स्यंति कामेश्वर निषेवणात्

ಕಾಮತೀರ್ಥದ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಕ್ಲೇಶಗಳು ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಸೇವಾ-ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಇಷ್ಟಕಾಮನೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 79

इति दत्त्वा वराञ्शंभुस्तल्लिंगे लयमाययौ । स्कंद उवाच । तल्लिंगाराधनात्कामाः प्राप्ता दुर्वाससा भृशम्

ಈ ರೀತಿ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಶಂಭು ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಲಯಗೊಂಡನು. ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯಿಂದ ದುರ್ವಾಸನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪಡೆದನು.

Verse 80

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काश्यां कामेश्वरः सदा । पूजनीयः प्रयत्नेन महाकामाभिलाषुकैः

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸದಾ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಮಹತ್ತರ ಫಲಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 81

कामकुंडकृतस्नानैर्महापातकशांतये । इदं कामेश्वराख्यानं यः पठिष्यति पुण्यवान् । यः श्रोष्यति च मेधावी तौ निष्पापौ भविष्यतः

ಕಾಮಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾಪಾತಕಗಳು ಶಮನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾಮೇಶ್ವರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪುಣ್ಯವಂತನು ಪಠಿಸಿದರೂ, ಮೇಧಾವಿಯು ಕೇಳಿದರೂ—ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪಾಪರಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 85

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे दुर्वाससो वरप्रदानं नाम पंचाशीतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ಭಾಗದ ಕಾಶೀಖಂಡ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ‘ದುರ್ವಾಸಸೋ ವರಪ್ರದಾನಂ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.