Adhyaya 10

Verse 1

स्कंद उवाच । उक्ता पंचनदोत्पत्तिर्मित्रावरुणनंदन । इदानीं कथयिष्यामि माधवाविष्कृतिं पराम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಿತ್ರಾವರುಣನಂದನ! ಪಂಚನದೋತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು; ಈಗ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವ (ವಿಷ್ಣು)ನ ಪರಮಾವಿಷ್ಕೃತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವೆನು।

Verse 2

यां श्रुत्वा श्रद्धया धीमान्पापेभ्यो मुच्यते क्षणात् । न च श्रिया वियुज्येत संयुज्येत वृषेण च

ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಜ್ಞಾನಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ)ಯಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾಗದೆ, ವೃಷರೂಪ ಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಸಂಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

आगत्य मंदरादद्रेरुपेंद्रश्चंद्रशेखरम् । आपृच्छ्य तार्क्ष्यरथगः क्षणाद्वाराणसीं पुरीम्

ಮಂದರ ಪರ್ವತದಿಂದ ಬಂದು ಉಪೇಂದ್ರ (ವಿಷ್ಣು) ಚಂದ್ರಶೇಖರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ವಿದಾಯ ಪಡೆದು, ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ)ನನ್ನು ರಥವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಗೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 4

दिवो दासं महीपालं समुच्चाट्य स्वमायया । स्थित्वा पादोदके तीर्थे केशवाख्य स्वरूपतः

ಸ್ವಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದಿವೋದಾಸನೆಂಬ ಮಹೀಪಾಲನನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕೇಶವ ಎಂಬ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು।

Verse 5

महिमानं परं काश्यां विचार्य सुविचार्य च । दृष्ट्वा पंचनदं तीर्थं परां मुदमवाप ह

ಕಾಶಿಯ ಪರಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸುಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿ, ಪಂಚನದ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 6

उवाच च प्रसन्नात्मा पुंडरीकविलोचनः । अगण्या अपि वैकुंठ गुणा विगणिता मया

ಆಗ ಪ್ರಸನ್ನಹೃದಯನಾದ ಪುಂಡರೀಕವಿಲೋಚನ ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ವೈಕುಂಠ! ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳು ಅಗಣ್ಯವಾದರೂ, ನಾನು ಅವನ್ನು ಎಣಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 7

क्व क्षीरनीरधौ संति तावंतो निर्मला गुणाः । यावंतो विजयं तेत्र काश्यां पंचनदे ह्रदे

ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ನಿರ್ಮಲ ಗುಣಗಳು? ಇಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪಂಚನದ ಹ್ರದದ ಬಳಿ ಇರುವ ವಿಜಯಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಅಷ್ಟೇ!

Verse 8

श्वेतद्वीपेपि सामग्री क्व गुणानां गरीयसी । ईदृशी यादृशी काश्यां धूतपापेस्ति पावनी

ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿಯೂ ಗುಣಗಳ ಅಂಥ ಮಹತ್ತಾದ ಸಮೃದ್ಧಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಧೂತಪಾಪಾ ಎಂಬ ಪಾವನಿಯಂತದ್ದು ಬೇರೆಡೆ ಇಲ್ಲ।

Verse 9

मुदे कौमोदकी स्पर्शस्तथा न मम जायते धूतपापांबु संपर्को यथा भवति सर्वथा

ಆನಂದಕರವಾದ ಕೌಮೋದಕಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವೂ ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹರ್ಷ ನೀಡದು; ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಧೂತಪಾಪಾ ಜಲಸಂಪರ್ಕವೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆನಂದ ಕೊಡುತ್ತದೆ।

Verse 10

न क्षीरनीरधिजया सुखं मे श्लिष्टगात्रया । तथा भवेद्यथात्र स्यात्स्पृष्टया धूतपापया

ಕ್ಷೀರಸಾಗರ-ವಿಜಯಿನಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ ನನಗೆ ದೊರಕುವ ಸುಖವೂ ಅಷ್ಟಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ಧೂತಪಾಪೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಆನಂದವೇ ಹೆಚ್ಚಿನದು।

Verse 11

इत्थं पंचनदे तीर्थे क्षीरनीरधिजाधवः । संप्रेष्य तार्क्ष्यं त्र्यक्षाग्रे वृत्तांतविनिवेदितुम्

ಹೀಗೆ ಪಂಚನದ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀರಸಾಗರಸಂಭವ ಮಾಧವನು ನಡೆದದ್ದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ಶಿವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಲು ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ (ಗರುಡ)ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 12

आनंदकाननभवं दिवोदास क्षमापतेः । संवर्णयन्गुणग्रामं पुण्यं पांचनदोद्भवम्

ಅವನು ಆನಂದಕಾನನಸಂಬಂಧಿಯಾದ, ಕ್ಷಮಾಪತಿ ದಿವೋದಾಸ ರಾಜನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ, ಪಂಚನದದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಗುಣಸಮೂಹವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದನು।

Verse 13

सुखोपविष्टः संहृष्टः सुदृष्टिर्विष्टरश्रवाः । दृष्टवांस्तपसा जुष्टमपुष्टांगं तपोधनम्

ಸೌಖ್ಯವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಹರ್ಷಿತನೂ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯೂ ಆದ ವಿಷ್ಟರಶ್ರವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡು ಬಲ ಪಡೆದ, ಕೃಶದೇಹಿಯಾದ ಆ ತಪೋಧನನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 14

स ऋषिस्तं समभ्येत्य पुंडरीकाक्षमच्युतम् । उपोपविष्टकमलं वनमालाविराजितम्

ಆ ಋಷಿಯು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಅಚ್ಯುತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು—ಅವನು ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿ ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 15

शंखपद्मगदाचक्र चंचत्करचतुष्टयम् । कौस्तुभोद्भासितोरस्कं पीतकौशेयवाससम्

ಅವನ ಚಲಿಸುವ ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಪದ್ಮ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಚಕ್ರ ಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಪೀತ ಕೌಶೇಯ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 16

सुनीलेंदीवररुचिं सुस्निग्ध मधुराकृतिम् । नाभीह्रदलसत्पद्म सुपाटलरदच्छदम्

ಅವರ ಕಾಂತಿ ಗಾಢ ನೀಲ ಕಮಲದಂತಿತ್ತು; ಅವರ ರೂಪ ಸ್ನಿಗ್ಧವೂ ಅತಿಮಧುರವೂ ಆಗಿತ್ತು. ನಾಭಿ-ಹ್ರದದಿಂದ ಕಮಲವು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ಸುಂದರ ಗುಲಾಬಿ ದಂತಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಅವರ ಅಧರಗಳು ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 17

दाडिमीबीजदशनं किरीटद्योतितांबरम् । देवेंद्रवंदितपदं सनकादिपरिष्टुतम्

ಅವರ ದಂತಗಳು ದಾಳಿಂಬೆ ಬೀಜಗಳಂತಿದ್ದವು; ಕಿರೀಟದ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ದೇವೇಂದ್ರನು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ವಂದಿಸಿದನು; ಸನಕಾದಿ ಋಷಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 18

दिव्यर्षिभिर्नारदाद्यैः परिगीतमहोदयम् । प्रह्लादाद्यैर्भागवतैः परिनंदितमानसम्

ನಾರದಾದಿ ದಿವ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಅವರ ಪರಮ ಮಹೋದಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಗಾನಮಾಡಿದರು; ಪ್ರಹ್ಲಾದಾದಿ ಮಹಾಭಾಗವತ ಭಕ್ತರು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆನಂದಗೊಳಿಸಿ ಅವರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿನಂದಿಸಿದರು.

Verse 19

धृतशार्ङ्गधनुर्दंडं दंडिताखिलदानवम् । मधुकैटभहंतारं कंसविध्वंससूचकम्

ಅವರು ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸಿನ ದಂಡದಂತ ಪ್ರಚಂಡ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸಮಸ್ತ ದಾನವರನ್ನು ದಂಡಿಸಿದರು. ಅವರು ಮಧು-ಕೈಟಭ ಹಂತಕ; ಕಂಸವಿಧ್ವಂಸದ ಸೂಚಕ-ಧ್ವಜಸ್ವರೂಪರು.

Verse 20

कैवल्यं यत्परं ब्रह्म निराकारमगोचरम् । तं पुं मूर्त्या परिणतं भक्तानां भक्तिहेतुतः

ಕೈವಲ್ಯಸ್ವರೂಪವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ನಿರಾಕಾರವೂ ಇಂದ್ರಿಯಗೋಚರವಲ್ಲದು; ಅದೇ ಭಕ್ತರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವೂ ಆಶ್ರಯವೂ ಆಗಿ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಮೂರ್ತಿರೂಪವಾಗಿ ಅವತರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

वेदाविदुर्यदाकारं नैवोपनिषदोदितम् । ब्रह्माद्या न च गीर्वाणाश्चक्रे नेत्रातिथिं सतम्

ವೇದಗಳಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯದ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಿಗೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗದ ಆ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು—ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳೂ ದೇವಗಣವೂ—ಚಿರಕಾಲ ‘ಕಣ್ಣಿನ ಅತಿಥಿ’ಯಾಗಿ, ಅಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೃಶ್ಯ-ಗ್ರಾಹ್ಯವಾಗಿ, ಮಾಡಲಾರಿದರು।

Verse 22

प्रणनाम मुदायुक्तः क्षितिविन्यस्तमस्तकः । स ऋषिस्तं हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः

ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಋಷಿ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ—ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ—ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು।

Verse 23

तुष्टाव परया भक्त्या मौलिबद्धकरांजलिः । अध्यस्तविस्तीर्णशिलं बलिध्वंसिनमच्युतम्

ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ತಲೆಯವರೆಗೆ ಎತ್ತಿ, ವಿಶಾಲ ಶಿಲಾಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು—ಬಲಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದವನನ್ನು—ಅವನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 24

तत्र पंचनदाभ्याशे मार्कंडेयादि सेविते । गोविंदमग्निबिंदुः स स्तुतवांस्तुष्टमानसः

ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚನದೆಯ ಸಮೀಪ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯಾದಿ ಋಷಿಗಳು ಸೇವಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಸಂತೃಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 25

अग्निबिंदुरुवाच । ॐ नमः पुंडरीकाक्ष बाह्यांतः शौचदायिने । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात्

ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಹೇಳಿದರು—ॐ, ಹೇ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀವು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಶೌಚವನ್ನು ದಾನಿಸುವವರು. ನೀವು ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷ ಪುರುಷ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ಸಹಸ್ರಪಾತ।

Verse 26

नमामि ते पदद्वंद्वं सर्वद्वंद्वनिवारकम् । निर्द्वंद्वया धिया विष्णो जिष्ण्वादि सुरवंदित

ಹೇ ವಿಷ್ಣು! ಸರ್ವ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ದ್ವಂದ್ವರಹಿತ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ಜಿಷ್ಣು (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವರಿಂದ ವಂದಿತನಾದವನೇ!

Verse 27

यं स्तोतुं नाधिगच्छंति वाचो वाचस्पतेरपि । तमीष्टे क इह स्तोतुं भक्तिरत्र बलीयसी

ವಾಚಸ್ಪತಿಯ ವಾಕ್ಕೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲು ತಲುಪಲಾರದ ಆತನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ತುತಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವರು? ಆದರೂ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಂತವಾಗಿದೆ।

Verse 28

अपि यो भगवानीशो मनःप्राचामगोचरः । समादृशैरल्पधीभिः कथं स्तुत्यो वचः परः

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗೋಚರಕ್ಕೆ ಅತೀತನಾದ ಆ ಭಗವಾನ್ ಈಶ್ವರನನ್ನು, ನಮ್ಮಂತಹ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯ ಸಮದರ್ಶಿಗಳು ಸೀಮಿತ ವಚನಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 29

यं वाचो न विशंतीशं मनतीह मनो न यम् । मनो गिरामतीतं तं कः स्तोतुं शक्तिमान्भवेत्

ವಾಣಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾರದ, ಮನಸ್ಸೂ ಇಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾರದ, ಮನೋ-ವಾಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಯಾರು ಶಕ್ತಿಮಾನರಾಗಬಲ್ಲರು?

Verse 30

यस्य निःश्वसितं वेदाः स षडंगपदक्रमाः । तस्य देवस्य महिमा महान्कैरवगम्यते

ಯಾರ ನಿಶ್ವಾಸವೇ ವೇದಗಳು—ಷಡಂಗ, ಪದಕ್ರಮ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಮಪಾಠಗಳೊಡನೆ—ಆ ದೇವನ ಮಹತ್ತಾದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಯಾರು, ಹೇಗೆ ಅರಿಯಬಲ್ಲರು?

Verse 31

अतंद्रितमनोबुद्धींद्रिया यं सनकादयः । ध्यायंतोपि हृदाकाशे न विंदंति यथार्थतः

ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿರುವ ಸನಕಾದಿಗಳೂ ಹೃದಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೂ ಅವನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರಿಯಲಾರರು।

Verse 32

नारदाद्यैर्मुनिवरैराबाल ब्रह्मचारिभिः । गीयमानचरित्रोपि न सम्यग्योधिगम्यते

ನಾರದಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು—ಅವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದರೂ ಅವನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 33

तंसूक्ष्मरूपमजमव्ययमेकमाद्यं बह्माद्यगोचरमजेयमनंतशक्तिम् । नित्यं निरामयममूर्तमचिंत्यमूर्तिं कस्त्वां चराचर चराचरभिन्न वेत्ति

ಪ್ರಭು! ನೀವು ಸೂಕ್ಷ್ಮರೂಪ, ಅಜ, ಅವ್ಯಯ, ಏಕ ಮತ್ತು ಆದ್ಯ; ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಗೂ ಅಗೋಚರ, ಅಜೇಯ, ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು; ನಿತ್ಯ, ನಿರಾಮಯ, ಅಮೂರ್ತರಾದರೂ ಅಚಿಂತ್ಯಮೂರ್ತಿ—ಚರಾಚರಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನನಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು?

Verse 34

एकैकमेव तव नामहरेन्मुरारे जन्मार्जिताघमघिनां च महापदाढ्यम् । दद्यात्फलं च महितं महतो मखस्य जप्तं मुकुंदमधुसूदनमाधवेति

ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ಮುರಾರಿ! ನಿಮ್ಮ ನಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ನಾಮವೂ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಮಹಾಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ‘ಮುಕುಂದ, ಮಧುಸೂದನ, ಮಾಧವ’ ಎಂದು ಜಪಿಸಿದರೆ ಮಹಾಯಜ್ಞದ ಮಹಿತ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 35

नारायणेति नरकार्णव तारणेति दामोदरेति मधुहेति चतुर्भुजेति । विश्वंभरेति विरजेति जनार्दनेति क्वास्तीह जन्म जपतां क्व कृतांतभीतिः

‘ನಾರಾಯಣ’, ‘ನರಕಸಾಗರದಿಂದ ತಾರಿಸುವವ’, ‘ದಾಮೋದರ’, ‘ಮಧುಹ’, ‘ಚತುರ್ಭುಜ’, ‘ವಿಶ್ವಂಭರ’, ‘ವಿರಜ’, ‘ಜನಾರ್ದನ’—ಇಂತೆ ಜಪಿಸುವವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಎಲ್ಲಿ? ಕೃತಾಂತಭಯ ಎಲ್ಲಿ?

Verse 36

ये त्वां त्रिविक्रम सदा हृदि शीलयंति कादंबिनी रुचिर रोचिषमंबुजाक्षम् । सौदामनीविलसितांशुकवीतमूर्ते तेपि स्पृशंति तव कांतिमचिंत्यरूपाम्

ಹೇ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಾ! ಪದ್ಮನೇತ್ರಾ, ಸುಂದರ ಮೇಘಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶವಂತ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮಿನುಗುವ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ! ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಸುವವರು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಅಚಿಂತ್ಯರೂಪದ ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 37

श्रीवत्सलांछनहरेच्युतकैटभारे गोविंदतार्क्ष्य रथकेशवचक्रपाणे । लक्ष्मीपते दनुजसूदन शार्ङ्गपाणे त्वद्भक्तिभाजि न भयंक्वचिदस्ति पुंसि

ಹೇ ಶ್ರೀವತ್ಸಲಾಂಛನಧಾರಿ ಹರಿ, ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಕೈಟಭಭಾರಹರ! ಹೇ ಗೋವಿಂದ, ಗರುಡರಥ ಕೇಶವ, ಚಕ್ರಪಾಣಿ! ಹೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ದನುಜಸೂದನ, ಶಾರ್ಙ್ಗಪಾಣಿ—ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

यैरर्चितोसि भगवंस्तुलसीप्रसूनैर्दूरीकृतैणमदसौरभदिव्यगंधैः । तानर्चयंति दिवि देवगणाःसमस्ता मंदारदामभिरलं विमलस्वभावान्

ಹೇ ಭಗವನ್! ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ತುಳಸಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ—ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ದೂರಮಾಡುವ ಪರಿಮಳದಿಂದ—ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳು ಮಂದಾರ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ವಿಮಲಸ್ವಭಾವರು.

Verse 39

यद्वाचि नाम तव कामदमब्जनेत्र यच्छ्रोत्रयोस्तव कथा मधुराक्षराणि । यच्चित्तभित्तिलिखितं भवतोस्ति रूपं नीरूपभूपपदवी नहि तैर्दुरापा

ಹೇ ಪದ್ಮನೇತ್ರಾ! ಯಾರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾಮದ ನಾಮವಿದೆ, ಯಾರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುರಾಕ್ಷರಗಳ ನಿನ್ನ ಕಥೆಯಿದೆ, ಮತ್ತು ಯಾರ ಚಿತ್ತಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ರೂಪ ಲಿಖಿತವಾಗಿದೆ—ಅವರಿಗೆ ನಿರೂಪ (ನಿರ್ಗುಣ) ಭೂಪಪದವಿ ಪಡೆಯುವುದು ದುರ್ಗಮವಲ್ಲ.

Verse 40

ये त्वां भजंति सततं भुविशेषशायिंस्ताञ्छ्रीपते पितृपतींद्र कुबेरमुख्याः । वृंदारका दिवि सदैव सभाजयंति स्वर्गापवर्गसुखसंततिदानदक्ष

ಹೇ ಶ್ರೀಪತೇ! ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಭಜಿಸುವ ಭಕ್ತರನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಪತಿ, ಇಂದ್ರ, ಕುಬೇರ ಮುಂತಾದವರ ನೇತೃತ್ವದ ದೇವಗಣಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ)ಗಳ ನಿರಂತರ ಸುಖವನ್ನು ದಾನಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನು.

Verse 41

ये त्वां स्तुवंति सततं दिवितान्स्तुवंति सिद्धाप्सरोमरगणा लसदब्जपाणे । विश्राणयत्यखिलसिद्धिदकोविना त्वां निर्वाणचारुकमलां कमलायताक्ष

ನಿನ್ನನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ತುತಿಸುವವರನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸಿದ್ಧರು, ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ದೇವಗಣಗಳೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹೇ ದೀಪ್ತ ಪದ್ಮಪಾಣೇ! ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಯಾರು ಸಮಸ್ತ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಬಲ್ಲರು? ಹೇ ಪದ್ಮನಯನ ಪ್ರಭು, ಮೋಕ್ಷರೂಪ ಸುಂದರ ಪದ್ಮವನ್ನು ಯಾರು ನೀಡಬಲ್ಲರು?

Verse 42

त्वं हंसि पासि सृजसि क्षणतः स्वलीला लीलावपुर्धर विरिंचिनतांघ्रियुग्म । विश्वं त्वमेव परविश्वपतिस्त्वमेव विश्वस्यबीजमसि तत्प्रणतोस्मि नित्यम्

ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಲೀಲೆಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರ, ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀ—ಹೇ ಲೀಲಾಮಯ ಸ್ವರೂಪಧರ! ನಿನ್ನ ಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ನಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿಶ್ವ ನೀನೇ, ವಿಶ್ವದ ಪರಮಾಧಿಪತಿಯೂ ನೀನೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜವೂ ನೀನೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿತ್ಯ ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

स्तोता त्वमेव दनुजेंद्ररिपो स्तुतिस्त्वं स्तुत्यस्त्वमेव सकलं हि भवानिहैकः । त्वत्तो न किंचिदपि भिन्नमवैमि विष्णो तृष्णां सदा कृणुहि मे भवजांभवारे

ಹೇ ದನುಜೇಂದ್ರರಿಪೋ! ಸ್ತೋತವೂ ನೀನೇ, ಸ್ತುತಿಯೂ ನೀನೇ, ಸ್ತುತ್ಯನೂ ನೀನೇ—ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಏಕಮಾತ್ರ ನೀನೇ. ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ನಿನ್ನಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಅರಿಯೆನು. ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸು.

Verse 44

इति स्तुत्वा हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः । तस्थौ तूष्णीं ततो विष्णुरुवाच वरदो मुनिम्

ಇಂತೆ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು. ನಂತರ ವರದಾತ ವಿಷ್ಣು ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 45

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो महाप्राज्ञ महता तपसांनिधे । वरं वरय सुप्रीतस्तवादेयं न किंचन

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯೇ! ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಅದೇಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 46

अग्निबिंदुरुवाच । यदि प्रीतोसि भगवन्वैकुंठेश जगत्पते । कमलाकांत तद्देहि यदिह प्रार्थयाम्यहम्

ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ವೈಕುಂಠೇಶ, ಜಗತ್ಪತೇ, ಕಮಲಾಕಾಂತ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡುವುದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ನನಗೆ ನೀಡಿರಿ।

Verse 47

कृतानुज्ञोथ हरिणा भ्रूभंगेन स तापसः । कृतप्रणामो हृष्टात्मा वरयामास केशवम्

ಹರಿಯು ಭ್ರೂಭಂಗಮಾತ್ರದಿಂದ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದನು. ಆಗ ಆ ತಪಸ್ವಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕೇಶವನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 48

भगवन्सर्वगोपीह तिष्ठ पंचनदे ह्रदे । हिताय सर्व जंतूनां मुमुक्षूणां विशेषतः

ಹೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಭಗವನ್! ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಪಂಚನದ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಮುಕ್ಷುಗಳಿಗಾಗಿ।

Verse 49

लक्ष्मीशे न वरो मह्यमेष देयोऽविचारतः । नान्यं वरं समीहेहं भक्तिं च त्वपदांबुजे

ಹೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ! ನನಗೆ ಬೇರೆ ವರ ಬೇಡ. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನೇ ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ—ನಿಮ್ಮ ಪದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ।

Verse 50

इति श्रुत्वा वरं तस्याग्निबिंदोर्मधुसूदनः । प्रीतः परोपकारार्थं तथेत्याहाब्धिजापतिः

ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಬೇಡಿದ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಧುಸೂದನನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಪರೋಪಕಾರಾರ್ಥವಾಗಿ, ಅಬ್ಧಿಜಾ ದೇವಿಯ ಪತಿಯಾದವನು ಹೇಳಿದನು—“ತಥಾಸ್ತು।”

Verse 51

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ स्थास्याम्यहमिह ध्रुवम् । काशीभक्तिमतां पुंसां मुक्तिमार्गं समादिशन्

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಧ್ರುವವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸಿಸುವೆನು; ಕಾಶೀಭಕ್ತರಾದ ಪುರುಷರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವೆನು।

Verse 52

मुने पुनः प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि ददामि ते । अतीव मम भक्तोसि भक्तिस्तेस्तु दृढा मयि

ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು. ನೀನು ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತನು; ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗಿರಲಿ।

Verse 53

आदावेव हि तिष्ठासुरहमत्र तपोनिधे । ततस्त्वया समभ्यर्थि स्थास्याम्यत्र सदैव हि

ಹೇ ತಪೋನಿಧೇ! ಆದಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದೆ; ನಂತರ ನೀನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುವೆನು।

Verse 54

प्राप्य काशीं सुदुर्मेधाः कस्त्यजेज्ज्ञानवान्यदि । अनर्घ्यं प्राप्य माणिक्यं हित्वा काचं क ईहते

ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ನಿಜವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು ಅದನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುವರು? ಅಮೂಲ್ಯ ಮಾಣಿಕ್ಯ ದೊರೆತ ಮೇಲೆ ಗಾಜನ್ನು ಯಾರು ಬಯಸುವರು?

Verse 55

अल्पीयसा श्रमेणेह वपुषो व्ययमात्रतः । अवश्यं गत्वरस्याशु यथामुक्तिस्तथा क्व हि

ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಶ್ರಮದಿಂದಲೇ—ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾದ ದೇಹದ ತ್ಯಾಗಮಾತ್ರದಿಂದ—ಇಷ್ಟು ನಿಶ್ಚಿತವೂ ಶೀಘ್ರವೂ ಆದ ಮೋಕ್ಷವು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವುದು?

Verse 56

विनिमय्य जराजीर्णं देहं पार्थिवमत्र वै । प्राज्ञाः किमु न गृह्णीयुरमृतं नैर्जरं वपुः

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಜರಾ-ಜೀರ್ಣವಾದ ಪಾರ್ಥಿವ ದೇಹವನ್ನು ವಿನಿಮಯಮಾಡಿ, ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಅಮೃತವಾದ ಅಜರ-ಅಮರ ವಪುವನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ವೀಕರಿಸರು?

Verse 57

न तपोभिर्न वा दानैर्न यज्ञैर्बहुदक्षिणैः । अन्यत्र लभ्यते मोक्षो यथा काश्यां तनु व्ययात्

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ದಾನದಿಂದಲೂ, ಬಹುದಕ್ಷಿಣೆಯ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಬೇರೆಡೆ ದೊರೆಯದ ಮೋಕ್ಷವು, ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೇಹತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 58

अपि योगं हि युंजाना योगिनो यतमानसाः । नैकेनजन्मना मुक्ताः काश्यां मुक्ता वपुर्व्ययात्

ನಿಯತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸುವ ಯೋಗಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 59

इदमेव महादानमिदमेव महत्तपः । इदमेव व्रतं श्रेष्ठं यत्काश्यां म्रियते तनुः

ಇದೇ ಮಹಾದಾನ, ಇದೇ ಮಹತ್ತಪ; ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತ—ದೇಹವು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು.

Verse 60

स एव विद्वाञ्जगति स एव विजितेंद्रियः । स एव पुण्यवान्धन्यो लब्ध्वा काशीं न यस्त्यजेत्

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ಅವನೇ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯನೂ ಅವನೇ; ಪುಣ್ಯವಂತನೂ ಧನ್ಯನೂ ಅವನೇ—ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದವನು.

Verse 61

तावत्स्थास्याम्यहं चात्र यावत्काशी मुने त्विह । प्रलयेपि न नाशोस्याः शिवशूलाग्र सुस्थितेः

ಓ ಮುನೇ! ಕಾಶೀ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು. ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇದರ ನಾಶವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಶಿವನ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರಭಾಗದ ಮೇಲೆ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 62

इत्याकर्ण्य गिरं विष्णोरग्निबिंदुर्महामुनिः । प्रहृष्टरोमा प्रोवाच पुनरन्यं वरं वृणे

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಮುನಿ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು ಹರ್ಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾದನು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 63

मापते मम नाम्नात्र तीर्थे पंचनदे शुभे । अभक्तेभ्योपि भक्तेभ्यः स्थितो मुक्तिं सदादिश

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಈ ಶುಭ ಪಂಚನದ ತೀರ್ಥವು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಭಕ್ತರಿಗೂ ಸದಾ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿರಿ.

Verse 64

येत्र पंचनदे स्नात्वा गत्वा देशांतरेष्वपि । नरा पंचत्वमापन्ना मुक्तिं तेभ्योपि वै दिश

ಇಲ್ಲಿ ಪಂಚನದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋದವರು—ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದರೂ—ಅವರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 65

येतु पंचनदे स्नात्वा त्वां भजिष्यंति मानवाः । चलाचलापि द्वैरूपा मा त्याक्षीच्छ्रीश्च तान्नरान्

ಆದರೆ ಪಂಚನದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಮಾನವರು—ಚಲ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಎಂಬ ದ್ವೈರೂಪಿಣಿ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಕೂಡ ಆ ನರರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸದಿರಲಿ.

Verse 66

श्रीविष्णुरुवाच । एवमस्त्वग्निबिंदोत्र भवता यद्वृतंमुने । त्वन्नाम्नोऽर्धेन मे नाम मया सह भविष्यति

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ. ಹೇ ಮುನೇ, ನೀ ಇಲ್ಲಿ ಆಯ್ದಂತೆ, ನಿನ್ನ ನಾಮದ ಅರ್ಧಭಾಗದಿಂದ ನನ್ನ ನಾಮವೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗುವುದು.

Verse 67

बिंदुमाधव इत्याख्या मम त्रैलोक्यविश्रुता । काश्यां भविष्यति मुने महापापौघ घातिनी

ಹೇ ಮುನೇ, ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ‘ಬಿಂದು-ಮಾಧವ’ ಎಂಬ ನಾಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು; ಅದು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿ, ಮಹಾಪಾಪಗಳ ಮಹಾಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದು.

Verse 68

ये मामत्र नराः पुण्याः पुण्ये पंचनदे ह्रदे । सदा सपर्ययिष्यंति तेषां संसारभीः कुतः

ಇಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವಾದ ಪಂಚನದ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಪುಣ್ಯವಂತರಿಗೆ ಸಂಸಾರಭಯ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು?

Verse 69

वसुस्वरूपिणी लक्ष्मीर्लक्ष्मीर्निर्वाणसंज्ञिका । तत्पार्श्वगा सदा येषां हृदि पंचनदे ह्यहम्

ವಸುಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹಾಗೂ ‘ನಿರ್ವಾಣ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲಕ್ಷ್ಮೀ—ಇಲ್ಲಿ ಪಂಚನದದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನೋ, ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಸದಾ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 70

यैर्न पंचनदं प्राप्य वसुभिः प्रीणिता द्विजाः । आशुलभ्यविपत्तीनां तेषां तद्वसुरोदिति

ಆದರೆ ಪಂಚನದವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ದಾನಧನಗಳಿಂದ ದ್ವಿಜರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದವರಿಗೆ ಶೀಘ್ರವೇ ವಿಪತ್ತುಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಅವರ ‘ವಸು’—ಸಂಪತ್ತು/ಶುಭತೆ—ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 71

त एव धन्या लोकेस्मिन्कृतकृत्यास्त एव हि । प्राप्य यैर्मम सांनिध्यं वसवो मम सात्कृताः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಧನ್ಯರು, ಅವರೇ ಕೃತಕೃತ್ಯರು—ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ವಸುಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸುವವರು।

Verse 72

बिंदुतीर्थमिदं नाम तव नाम्ना भविष्यति । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ सर्वपातकनाशनम्

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು! ಈ ತೀರ್ಥವು ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದಲೇ ‘ಬಿಂದುತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು; ಇದು ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕ.

Verse 73

कार्तिके बिंदुतीर्थे यो ब्रह्मचर्यपरायणः । स्नास्यत्यनुदिते भानौ भानुजात्तस्य भीः कुतः

ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪರಾಯಣನಾಗಿ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಬಿಂದುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನಿಗೆ—ಹೇ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ! ಭಯ ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು?

Verse 74

अपि पापसहस्राणि कृत्वा मोहेन मानवः । ऊर्जे धर्मनदे स्नातो निष्पापो जायते क्षणात्

ಮೋಹದಿಂದ ಮಾನವನು ಸಾವಿರಾರು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿರ್ಪಾಪನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 75

यावत्स्वस्थोस्ति देहोयं यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावद्व्रतानि कुर्वीत यतो देहफलं व्रतम्

ಈ ದೇಹವು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಿಕಲವಾಗದವರೆಗೆ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹದ ಫಲವು ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 76

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । उपवासेन देहोयं संशोध्यो शुचिभाजनम्

ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ, ನಕ್ತವ್ರತ (ರಾತ್ರಿ ಭೋಜನ ನಿಯಮ), ಕೇಳದೆ ದೊರಕಿದ ಅನ್ನ ಸ್ವೀಕಾರ ಮತ್ತು ಉಪವಾಸ—ಇವುಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧತೆಯ ಪಾತ್ರವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಶೋಧಿಸಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 77

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि कर्तव्यानि प्रयत्नतः । अशुचिः शुचितामेति कायो यद्व्रतधारणात्

ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ಮೊದಲಾದ ತಪೋವ್ರತಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ವ್ರತಧಾರಣೆಯಿಂದ ಅಶುಚಿಯಾದ ದೇಹವೂ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 78

व्रतैः संशोधिते देहे धर्मो वसति निश्चलः । अर्थकामौ सनिर्वाणौ तत्र यत्र वृष स्थितिः

ವ್ರತಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮರೂಪ ವೃಷಭನ ಸ್ಥಿತಿ ಇರುವಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ವೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 79

तस्माद्व्रतानि सततं चरितव्यानि मानवैः । धर्मसान्निध्य कर्तृणि चतुर्वर्गफलेप्सुभिः

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವರು ವ್ರತಗಳನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚತುರ್ವರ್ಗ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವರು, ಏಕೆಂದರೆ ವ್ರತಗಳು ಧರ್ಮಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.

Verse 80

सदा कर्तुं न शक्नोति व्रतानि यदि मानवः । चातुर्मास्यमनुप्राप्य तदा कुर्यात्प्रयत्नतः

ಮಾನವನು ಸದಾ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅವನ್ನು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 81

भूशय्या ब्रह्मचर्यं च किंचिद्भक्ष्यनिषेधनम् । एकभक्तादि नियमो नित्यदानं स्वशक्तितः

ವ್ರತಸ್ಥನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಯನ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಕೆಲವು ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಿ, ಏಕಭಕ್ತಾದಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿದಿನ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 82

पुराणश्रवणं चैव तदर्थाचरणं पुनः । अखंडदीपोद्बोधश्च महापूजेष्टदैवते

ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳ ಅರ್ಥಾನುಸಾರ ಆಚರಿಸಿ, ಅಖಂಡ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ ಇಟ್ಟು, ತನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವತೆಗೆ ಮಹಾಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 83

प्रभूतांकुरबीजाढ्ये देशे चापि गतागतम् । यत्नेन वर्जयेद्धीमान्महाधर्मविवृद्धये

ಅಂಕುರ ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಆಗಮನ-ಗಮನವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ವ್ರತಸ್ಥನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಮಹಾಧರ್ಮ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 84

असंभाष्या न संभाष्याश्चातुर्मास्य व्रतस्थितैः । मौनं चापि सदा कार्यं तथ्यं वक्तव्यमेव वा

ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತದಲ್ಲಿರುವವರು ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು; ಸದಾ ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 85

निष्पावांश्च मसूरांश्च कोद्रवान्वर्जयेद्व्रती । सदा शुचिभिरास्थेयं स्प्रष्टव्यो नाव्रती जनः

ವ್ರತಸ್ಥನು ನಿಷ್ಪಾವ, ಮಸೂರ ಮತ್ತು ಕೋದ್ರವ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಸದಾ ಶುಚಿಜನರ ಸಂಗದಲ್ಲಿರಬೇಕು; ವ್ರತವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು।

Verse 86

दंतकेशांबरादीनि नित्यं शोध्यानि यत्नतः । अनिष्टचिंता नो कार्या व्रतिना हृद्यपि क्वचित्

ಹಲ್ಲು, ಕೂದಲು, ವಸ್ತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಯತ್ನದಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬೇಕು. ವ್ರತಧಾರಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ—ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ—ಅನಿಷ್ಟ, ಅಶುಭ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 87

द्वादशस्वपि मासेषु व्रतिनो यत्फलं भवेत् । चातुर्मास्यव्रतभृतां तत्फलं स्यादखंडितम्

ಹನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ವ್ರತಧಾರಿಗೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರಕುವುದೋ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿದವರಿಗೆ ಅದೇ ಫಲ ಅಖಂಡವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 88

चतुर्ष्वपि च मासेषु न सामर्थ्यं व्रते यदि । तदोर्जे व्रतिना भाव्यमप्यब्दफलमिच्छता

ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ವ್ರತ ಆಚರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ವರ್ಷಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಕನಿಷ್ಠ ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 89

अव्रतः कार्तिको येषां गतो मूढधियामिह । तेषां पुण्यस्य लेशोपि न भवेत्सूकरात्मनाम्

ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯವರು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸವನ್ನು ವ್ರತವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆಯುವದಾದರೆ, ಅಂಥ ಸೂಕರಸ್ವಭಾವಿಗಳಿಗೆ ಪುಣ್ಯದ ಲೇಶಮಾತ್ರವೂ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 90

कृच्छ्रं वा चातिकृच्छ्रं वा प्राजापत्यमथापि वा । संप्राप्ते कार्तिके मासि कुर्याच्छक्त्याति पुण्यवान्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತನು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಅತಿಕೃಚ್ಛ್ರ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 91

एकांतरं व्रतं कुर्यात्त्रिरात्र व्रतमेव वा । पंचरात्रं सप्तरात्रं संप्राप्ते कार्तिके व्रती

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸವು ಬಂದಾಗ ವ್ರತಧಾರಿ ಭಕ್ತನು ಒಂದು ದಿನ ಬಿಡಿಸಿ ಒಂದು ದಿನ ಉಪವಾಸವ್ರತ ಮಾಡಲಿ, ಅಥವಾ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ವ್ರತ; ಇಲ್ಲವೆ ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳ ಅಥವಾ ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳ ವ್ರತವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಲಿ।

Verse 92

पक्षव्रतं वा कुर्वीत मासोपोषणमेव वा । नोर्जो वंध्यो विधातव्यो व्रतिना केनचित्क्वचित्

ಯಾರಾದರೂ ಪಕ್ಷವ್ರತ (ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ವ್ರತ) ಮಾಡಲಿ, ಅಥವಾ ಪೂರ್ಣ ಮಾಸ ಉಪವಾಸವೂ ಮಾಡಲಿ। ಊರ್ಜಾ (ಕಾರ್ತಿಕ) ವ್ರತವನ್ನು ಯಾವ ವ್ರತಧಾರಿಯೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಬಾರದು।

Verse 93

शाकाहारं पयोहारं फलाहारमथापि वा । चरेद्यवान्नाहारं वा संप्राप्ते कार्तिके व्रती

ಕಾರ್ತಿಕವು ಬಂದಾಗ ವ್ರತಧಾರಿ ಶಾಕಾಹಾರ, ಪಯೋಹಾರ, ಫಲಾಹಾರ—ಅಥವಾ ಯವಾನ್ನಾಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವ್ರತನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿ।

Verse 94

नित्यनैमित्तिकं स्नानं कुर्यादूर्जे व्रती नरः । ब्रह्मचर्यं चरेदूर्जे महाव्रतफलार्थवान्

ಊರ್ಜಾ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವ್ರತಧಾರಿ ಪುರುಷನು ನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಮಹಾವ್ರತಫಲವನ್ನು ಬಯಸಿ ಊರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 95

बाहुलं ब्रह्मचर्येण यः क्षिपेच्छुचिमानसः । समस्तं हायनं तेन ब्रह्मचर्यकृतं भवेत्

ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಊರ್ಜೆಯ ಅನೇಕ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವವನು, ಅವನಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ವರ್ಷವೂ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಳೆದಂತಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 96

यस्तु कार्तिकिकं मासमुपवासैः समापयेत् । अप्यब्दमपि तेनेह भवेत्सम्यगुपोषितम्

ಯಾರು ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸವನ್ನು ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವರ್ಷವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪವಾಸ ಆಚರಿಸಿದಂತೆ ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 97

शाकाहारपयोहारैरूर्जों यैरतिवाहितः । अखंडिता शरत्तेन तदाहारेण यापिता

ಶಾಕಾಹಾರ ಮತ್ತು ಪಯೋಾಹಾರದಿಂದ ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಮಾಸವನ್ನು ಕಳೆಯುವವರು, ಅದೇ ಆಹಾರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರದೃತು ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 98

पत्रभोजी भवेदूर्जे कांस्यं त्याज्यं प्रयत्नतः । यो व्रती कांस्यभोजी स्यान्न तद्व्रतफलं लभेत्

ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ) ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು; ಕಂಸ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ವ್ರತಧಾರಿ ಕಂಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ವ್ರತಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 99

कांस्यस्य नियमे दद्यात्कांस्यं सर्पिः प्रपूरितम् । ऊर्जे न भक्षयेत्क्षौद्रमतिक्षुद्रगतिप्रदम्

ಕಂಸ್ಯತ್ಯಾಗದ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನು, ತುಪ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಂಸ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕು. ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ)ದಲ್ಲಿ ಜೇನು ತಿನ್ನಬಾರದು; ಅದು ಅತಿನೀಚ ಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 100

मधुत्यागे घृतं दद्यात्पायसं च सशर्करम् । अभ्यंगेऽभ्यवहारे च तैलमूर्जे विवर्जयेत्

ಮಧುತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದಾಗ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಯೊಡನೆ ಪಾಯಸವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಊರ್ಜ (ಕಾರ್ತಿಕ)ದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಂಗ (ಎಣ್ಣೆ ಮರ್ಧನ) ಹಾಗೂ ಆಹಾರ—ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ತೈಲವನ್ನು ವಜ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 110

पापांधकारसंक्रुद्धः कार्तिके दीपदानतः । क्रोधांधकारितमुखं भास्करिं स न वीक्षते

ಪಾಪಾಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡವನು ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ದೀಪದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಕ್ರೋಧಾಂಧಕಾರದಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 120

एकादशीं समासाद्य प्रबोधकरणीं मम । बिंदुतीर्थकृतस्नानो रात्रौ जागरणान्वितः

ನನ್ನ ಪ್ರಬೋಧಕರಿಯಾದ ಏಕಾದಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಬಿಂದುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಜಾಗರಣದೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 130

तस्माद्द्वेषो न कर्तव्यो विश्वेशे परमात्मनि । विश्वेश द्वेषिणां पुंसां प्रायश्चित्तं यतो नहि

ಆದುದರಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಮಾಡಬಾರದು; ವಿಶ್ವೇಶನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 140

आनंदकाननं पुण्यं पुण्यं पांचनदं ततः । ततोपि मम सान्निध्यमग्निबिंदो महामुने

ಆನಂದಕಾನನವು ಪುಣ್ಯ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಪುಣ್ಯ ಪಂಚನದ; ಆದರೆ ಅವೆರಡಕ್ಕೂ ಮೀರಿದುದು, ಮಹಾಮುನಿ ಅಗ್ನಿಬಿಂದು, ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ.

Verse 145

भविष्याण्यपि कानीह तानि मे कथयाच्युत । यानि संपूज्यते भक्ताः प्राप्स्यंति कृतकृत्यताम्

ಹೇ ಅಚ್ಯುತ! ಇಲ್ಲಿ ಮುಂದೆಯೂ ಆಗಲಿರುವ ಇತರ ಪವಿತ್ರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು; ಅವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದ ಭಕ್ತರು ಕೃತಕೃತ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।