Adhyaya 40

Verse 1

स्कंद उवाच । अविमुक्तेश माहात्म्यं वर्णितं तेग्रतो मया । अथो किमसि शुश्रूषुः कथयिष्यामि तत्पुनः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವಿಮುಕ್ತೇಶನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀ? ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । अविमुक्तेश माहात्म्यं श्रावं श्रावं श्रुती मम । अतीव सुश्रुते जाते तथापि न धिनोम्यहम्

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅವಿಮುಕ್ತೇಶನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮರುಮರು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಶ್ರವಣವು ಅತ್ಯಂತ ಸುಪರಿಚಿತವಾದರೂ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 3

अविमुक्तेश्वरं लिंगं क्षेत्रं चाप्यविमुक्तकम् । एतयोस्तु कथं प्राप्तिर्भवेत्षण्मुख तद्वद

ಹೇ ಷಣ್ಮುಖಾ! ಅವಿಮುಕ್ತೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವೂ ಹಾಗೂ ‘ಅವಿಮುಕ್ತ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವೂ—ಈ ಎರಡರ ಅನುಗ್ರಹ/ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.

Verse 4

स्कंद उवाच । शृणु कुं भज वक्ष्यामि यथा प्राप्तिर्भवेदिह । स्वश्रेयो दातुरेतस्या विमुक्तस्य महामते

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಕೇಳು, ಭಜಿಸು; ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಈ ಅವಿಮುಕ್ತವು ದಾತನ ಸ್ವಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗಾಗಿ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 5

समीहितार्थ संसिद्धिर्लभ्यते पुण्यभारतः । तच्च पुण्यं भवेद्विप्र श्रुतिवर्त्मसभाजनात्

ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯಭಾರದಿಂದ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಆ ಪುಣ್ಯವು ಶ್ರುತಿ (ವೇದ) ಸೂಚಿಸಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 6

श्रुतिवर्त्मजुषः पुंसः संस्पर्शान्नश्यतो मुने । कलिकालावपि सदा छिद्रं प्राप्य जिघांसतः

ಹೇ ಮುನೇ! ಶ್ರುತಿಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಪುರುಷನ ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಹುಡುಕಿ ನಾಶಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಉಪದ್ರವಗಳು ಸದಾ ನಶಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 7

वर्जितस्य विधानेन प्रोक्तस्याकरणेन वै । कलिकालावपि हतो ब्राह्मणं रंध्रदर्शनात्

ನಿಷಿದ್ಧ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುವುದರಿಂದ—ಮತ್ತು ‘ರಂಧ್ರ’ (ದೋಷ) ಮಾತ್ರ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

निषिद्धाचरणं तस्मात्कथयिष्ये तवाग्रतः । तद्दूरतः परित्यज्य नरो न निरयी भवेत्

ಆದುದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಷಿದ್ಧ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ನರಕಗತಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

पलांडुं विड्वराहं च शेलुं लशुन गृंजने । गोपीयूषं तंडुलीयं वर्ज्यं च कवकं सदा

ಪಲಾಂಡು (ಈರುಳ್ಳಿ), ಮಲಭಕ್ಷಕ ವರಾಹ, ಶೇಲು, ಲಶುನ, ಗೃಂಜನ; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋಪೀಯೂಷ, ತಂಡುಲೀಯ, ಕವಕ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸದಾ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 10

व्रश्चनान्वृक्षनिर्यासान्पायसापूपशष्कुलीः । अदेवपित्र्यं पललमवत्सागोपयस्त्यजेत्

ವ್ರಶ್ಚನ, ವೃಕ್ಷನಿರ್ಯಾಸಗಳು (ಗಮ್/ರೆಸಿನ್), ಪಾಯಸ, ಆಪೂಪ, ಶಷ್ಕುಲಿ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವ-ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯವಾದ ಭೋಜನ, ಪಲಲ (ಎಳ್ಳಿನ ಪದಾರ್ಥ), ಮತ್ತು ಕರು ಇಲ್ಲದ ಹಸುವಿನ ಹಾಲನ್ನೂ ಬಿಡಬೇಕು.

Verse 11

पय ऐकशफं हेयं तथा क्रामेलकाविकम् । रात्रौ न दधि भोक्तव्यं दिवा न नवनीतकम्

ಏಕಶಫ (ಒಂದು ಖುರ) ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಾಲು ವರ್ಜ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ಒಂಟೆಯ ಹಾಲೂ. ರಾತ್ರಿ ಮೊಸರು ತಿನ್ನಬಾರದು, ಹಗಲು ನವನೀತ (ತಾಜಾ ಬೆಣ್ಣೆ) ತಿನ್ನಬಾರದು.

Verse 12

टिट्टिभं कलविंकं च हंसं चक्रं प्लवंबकम् । त्यजेन्मांसाशिनः सर्वान्सारसं कुक्कुटं शुकम्

ಟಿಟ್ಟಿಭ, ಕಲವಿಂಕ, ಹಂಸ, ಚಕ್ರ, ಪ್ಲವಂಬಕ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ನಿಜವಾಗಿ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾರಸ, ಕುಕ್ಕುಟ, ಶುಕ (ಗಿಳಿ)ಗಳನ್ನೂ.

Verse 13

जालपादान्खंजरीटान्बुडित्वा मत्स्यभक्षकान् । मत्स्याशी सर्वमांसाशी तन्मत्स्यान्सर्वथा त्यजेत्

ಜಾಲಪಾದ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಖಂಜರೀಟ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಬೇಟೆಯಾಡುವವು, ಮೀನುಭಕ್ಷಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಮೀನು ತಿನ್ನುವವನು ಸರ್ವಮಾಂಸಭಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂಥ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 14

हव्यकव्यनियुक्तौ तु भक्ष्यौ पाठीनरोहितौ । मांसाशिभिस्त्वमी भक्ष्याः शश शल्लक कच्छपाः

ದೇವಹವ್ಯ ಮತ್ತು ಪಿತೃಕವ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದಾಗ ಪಾಠೀನ ಮತ್ತು ರೋಹಿತ ಮೀನುಗಳು ಭಕ್ಷ್ಯ. ಮಾಂಸಾಶಿಗಳಿಗೆ ಶಶ (ಮೊಲ), ಶಲ್ಲಕ (ಮುಳ್ಳುಹಂದಿ) ಮತ್ತು ಕಚ್ಛಪ (ಆಮೆ) ಕೂಡ ಭಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 15

श्वाविद्गोधे प्रशस्ते च ज्ञाताश्च मृगपक्षिणः । आयुष्कामैः स्वर्गकामैस्त्याज्यं मांसं प्रयत्नतः

ಶ್ವಾವಿದ (ಮುಳ್ಳುಹಂದಿ) ಮತ್ತು ಗೋಧ (ಗೋಹ/ಇಗುವಾನಾ) ಕೆಲವೆಡೆ ಪ್ರಶಸ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅನೇಕ ಮೃಗಪಕ್ಷಿಗಳು ಭಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ—ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 16

यज्ञार्थं पशुहिंसा या सा स्वर्ग्या नेतरा क्वचित् । त्यजेत्पर्युषितं सर्वमखंडस्नेह वर्जितम्

ಯಜ್ಞಾರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪಶುಹಿಂಸೆ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇತರ ಹಿಂಸೆ ಎಂದಿಗೂ ಹಾಗಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಳೆಯ (ಪರ್ಯುಷಿತ) ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಅಖಂಡಸ್ನೇಹ—ಯೋಗ್ಯ ಸ್ನಿಗ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದದ್ದನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 17

प्राणात्यये क्रतौ श्राद्धे भैषजे विप्रकाम्यया । अलौल्यमित्थं पललं भक्षयन्नैव दोषभाक्

ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಲ್ಲಿ, ಕ್ರತು/ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಔಷಧವಾಗಿ, ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು—ಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ—ಇಂತೆ ಪಲಲ (ಮಾಂಸ) ಭಕ್ಷಿಸುವವನು ದೋಷಭಾಗಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

न तादृशं भवेत्पापं मृगयावृत्तिकांक्षिणः । यादृशं भवति प्रेत्य लौल्यान्मांसोपसेविनः

ಬೇಟೆಯನ್ನು ಜೀವನವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಬಯಸುವವನ ಪಾಪ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕೇವಲ ಲೋಭ‑ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಂಸಸೇವನೆ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಮರಣಾನಂತರ ಬರುವ ಪಾಪ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರೀ।

Verse 19

मखार्थं ब्रह्मणा सृष्टाः पशु द्रुम मृगौषधीः । निघ्नन्नहिंसको विप्रस्तासामपि शुभा गतिः

ಯಜ್ಞ (ಮಖ)ಾರ್ಥವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪಶುಗಳು, ವೃಕ್ಷಗಳು, ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಆ ಯಜ್ಞಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರ ಮಾಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಹಿಂಸಕನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವರಿಗೋ ಸಹ ಶುಭಗತಿ ಉಂಟು।

Verse 20

पितृदेवक्रतुकृते मधुपर्कार्थमेव च । तत्र हिंसाप्यहिंसा स्याद्धिंसान्यत्र सुदुस्तरा

ಪಿತೃಕಾರ್ಯ, ದೇವಕಾರ್ಯ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಮಧುಪರ್ಕ ಅರ್ಪಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸೆಯೂ ಅಹಿಂಸೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಬೇರೆಡೆ ಹಿಂಸೆ ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ತರ।

Verse 21

यो जंतूनात्मपुष्ट्यर्थं हिनस्ति ज्ञानदुर्बलः । दुराचारस्य तस्येह नामुत्रापि सुखं क्वचित्

ವಿವೇಕದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಕೇವಲ ದೇಹಪೋಷಣಾರ್ಥ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವ ದುರಾಚಾರಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 22

भोक्तानुमंता संस्कर्ता क्रयिविक्रयि हिंसकाः । उपहर्ता घातयिता हिंसकाश्चाष्टधा स्मृताः

ಹಿಂಸಕರು ಎಂಟು ವಿಧವೆಂದು ಸ್ಮೃತ—ಭೋಜಕ, ಅನುಮೋದಕ, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವವ, ಖರೀದಿಸುವವ, ಮಾರುವವ, ಒದಗಿಸುವವ, ವಧ ಮಾಡಿಸುವವ ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ವಧ ಮಾಡುವವ।

Verse 23

प्रत्यब्दमश्वमेधेन शतं वर्षाणि यो यजेत् । अमांसभक्षको यश्च तयोरंत्यो विशिष्यते

ಯಾರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ನೂರು ವರ್ಷ ಯಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಮತ್ತು ಯಾರು ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣ ಮಾಡದವನೋ—ಈ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಮಾಂಸತ್ಯಾಗಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 24

यथैवात्मा परस्तद्वद्द्रष्टव्यः सुखमिच्छता । सुखदुःखानि तुल्यानि यथात्मनि तथा परे

ಸুখವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ತನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಸುಖದುಃಖಗಳು ಸಮಾನ—ತನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಪರನಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ.

Verse 25

सुखं वा यदि वा चान्यद्यत्किंचित्क्रियते परे । तत्कृतं हि पुनः पश्चात्सर्वमात्मनि संभवेत्

ಪರನಿಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ—ಸুখವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಆಗಲಿ—ಆ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೇ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಅನುಭವವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 26

न क्लेशेन विना द्रव्यमर्थहीने कुतः क्रियाः । क्रियाहीने कुतो धर्मो धर्महीने कुतः सुखम्

ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ದ್ರವ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸಂಪತ್ತು ಇಲ್ಲದೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಹೇಗೆ? ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಧರ್ಮ ಎಲ್ಲಿ? ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದೆ ಸುಖ ಎಲ್ಲಿ?

Verse 27

सुखं हि सर्वैराकांक्ष्यं तच्च धर्मसमुद्भवम् । तस्माद्धर्मोत्र कर्तव्यश्चातुर्वर्ण्येन यत्नतः

ಸুখವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯರು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 28

न्यायागतेन द्रव्येण कर्तव्यं पारलौकिकम् । दानं च विधिना देयं काले पात्रे च भावतः

ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನದಿಂದ ಪರಲೋಕಫಲದಾಯಕವಾದ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ದಾನವನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರರಿಗೆ, ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 29

विधिहीनं तथाऽपात्रे यो ददाति प्रतिग्रहम् । न केवलं हि तद्याति शेषं तस्य च नश्यति

ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೂ ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಆ ದಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಉಳಿದ ಪುಣ್ಯವೂ ಧನವೂ ಸಹ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 30

व्यसनार्थे कुटुंबार्थे यदृणार्थे च दीयते । तदक्षयं भवेदत्र परत्र च न संशयः

ವಿಪತ್ತು ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಕುಟುಂಬಪೋಷಣೆಗೆ ಅಥವಾ ಋಣಮೋಚನೆಗಾಗಿ ಏನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೋ, ಅದು ಇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಪರದಲ್ಲಿಯೂ ಅಕ್ಷಯಫಲವಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 31

मातापितृविहीनं यो मौंजीपाणिग्रहादिभिः । संस्कारयेन्निजैरर्थैस्तस्य श्रेयस्त्वनंतकम्

ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ತಾಯಿತಂದೆ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಉಪನಯನ, ವಿವಾಹ ಮೊದಲಾದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು ಅನಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

अग्निहोत्रैर्न तच्छ्रेयो नाग्निष्टोमादिभिर्मखैः । यच्छ्रेयः प्राप्यते मर्त्यैर्द्विजे चैके प्रतिष्ठिते

ಆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಾಗಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಒಬ್ಬನೇ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಮಹತ್ತರ.

Verse 33

यो ह्यनाथस्य विप्रस्य पाणिं ग्राहयते कृती । इह सौख्यमवाप्नोति सोक्षयं स्वर्गमाप्नुयात्

ಅನಾಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ (ವಿವಾಹ)ವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಸಮರ್ಥನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

पितृगेहे तु या कन्या रजः पश्येदसंस्कृता । भ्रूणहा तत्पिता ज्ञेयो वृषली सापि कन्यका

ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಸಂಸ್ಕಾರ (ವಿವಾಹ)ವಿಲ್ಲದೆ ಕನ್ಯೆಗೆ ರಜೋದರ್ಶನವಾದರೆ, ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಭ್ರೂಣಹಂತನಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಆ ಕನ್ಯೆಯೂ ವೃಷಲೀ-ತೂಲ್ಯವೆಂದು ಗಣ್ಯಳು.

Verse 35

यस्तां परिणयेन्मोहात्स भवेद्वृषलीपतिः । तेन संभाषणं त्याज्यमपाङ्क्तेयेन सर्वदा

ಮೋಹದಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು ವೃಷಲೀಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಂಥ ಅಪಾಂಕ್ತೇಯನೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಸದಾ ವರ್ಜ್ಯ.

Verse 36

विज्ञाय दोषमुभयोः कन्यायाश्च वरस्य च । संबंधं रचयेत्पश्चादन्यथा दोषभाक्पिता

ಕನ್ಯೆ ಮತ್ತು ವರ—ಇಬ್ಬರ ದೋಷಗಳನ್ನು (ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು) ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕವೇ ತಂದೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಂದೆಯೂ ದೋಷಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

स्त्रियः पवित्राः सततं नैता दुष्यंति केनचित् । मासिमासि रजस्तासां दुष्कृतान्यपकर्षति

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಪವಿತ್ರರು; ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅವರು ದೂಷಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳುತಿಂಗಳಿಗೆ ಅವರ ರಜಸ್ಸು ದुष್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸೆಳೆದು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 38

पूर्वं स्त्रियः सुरैर्भुक्ताः सोमगंधर्व वह्निभिः । भुंजते मानुषाः पश्चान्नैतादुष्यं ति केनचित्

ಮೊದಲು ಸ್ತ್ರೀಯರು ದೇವತೆಗಳಾದ ಸೋಮ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪೂರ್ವವೇ ಸ್ವೀಕೃತರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟರು; ನಂತರ ಮಾನವರು ವಿವಾಹಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಹಭಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅಶೌಚದೋಷವಿಲ್ಲ.

Verse 39

स्त्रीणां शौचं ददौ सोमः पावकः सर्वमेध्यताम् । कल्याणवाणीं गंधर्वास्तेन मेध्याः सदा स्त्रियः

ಸೋಮನು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಶೌಚಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ) ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೇಧ್ಯತೆ, ಯಜ್ಞಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಗಂಧರ್ವರು ಕಲ್ಯಾಣವಾಣಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸದಾ ಮೇಧ್ಯರು, ಶುದ್ಧರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

कन्यां भुंक्ते रजःकालेऽग्निः शशी लोमदर्शने । स्तनोद्भेदेषु गंधर्वास्तत्प्रागेव प्रदीयते

ರಜಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅಗ್ನಿ ‘ಭಾಗ’ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು, ದೇಹರೋಮ ಮೊದಲಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ ಚಂದ್ರ, ಸ್ತನೋದ್ಭೇದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಮುಂಚೆಯೇ ‘ಪ್ರದತ್ತೆ’ ಎಂದು ಗಣ್ಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 41

दृश्यरोमात्वपत्यघ्नी कुलघ्न्युद्गतयौवना । पितृघ्न्याविष्कतरजास्ततस्ताः परिवर्जयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ದೇಹರೋಮ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ, ‘ಅಪತ್ಯಘ್ನಿ’, ‘ಕುಲಘ್ನಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ, ಯೌವನ ಉದಯಿಸಿದ, ‘ಪಿತೃಘ್ನಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ, ರಜಸ್ಸು ಪ್ರಕಟವಾದ ಕನ್ಯೆಯರನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 42

कन्यादानफलप्रेप्सुस्तस्माद्द द्यादनग्निकाम् । अन्यथा न फलं दातुः प्रतिग्राही पतेदधः

ಆದ್ದರಿಂದ ಕನ್ಯಾದಾನದ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ‘ಅಧಿಗೃಹೀತ’ ಆಗದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಾತನಿಗೆ ಫಲವಿಲ್ಲ; ಗ್ರಹೀತನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

कन्यामभुक्तां सोमाद्यैर्ददद्दानफलं लभेत् । देवभुक्तां ददद्दाता न स्वर्गमधिगच्छति

ಸೋಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಇನ್ನೂ ‘ಭುಕ್ತ’ವಾಗದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ದೇವರಿಂದ ‘ಭುಕ್ತ’ವಾದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡುವ ದಾತನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 44

शयनासनयानानि कुणपं स्त्रीमुखं कुशाः । यज्ञपात्राणि सर्वाणि न दुष्यंति बुधाः क्वचित्

ಶಯನ, ಆಸನ, ವಾಹನಗಳು; ಶವ; ಸ್ತ್ರೀಯ ಮುಖ; ಕುಶಾ ಹುಲ್ಲು; ಯಜ್ಞಪಾತ್ರಗಳೆಲ್ಲ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ (ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ) ಅಶುದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 45

अजाश्वयोर्मुखं मेध्यं गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । पादतो ब्राह्मणा मेध्याः स्त्रियो मेध्यास्तु सर्वतः

ಮೇಕೆ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಯಿಗೆ ಮುಖವು ಮೇಧ್ಯ; ಹಸುವಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಮೇಧ್ಯ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪಾದಗಳು ಮೇಧ್ಯ; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸರ್ವತಃ ಮೇಧ್ಯರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 46

अहोरात्रोषितो भूत्वा पंचगव्येन शुध्यति

ಒಂದು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ (ಅಶೌಚದಲ್ಲಿ) ಇದ್ದ ನಂತರ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

बलात्कारोपभुक्ता वा चोरहस्तगतापि वा । न त्याज्या दयिता नारी नास्यास्त्यागो विधीयते

ಪ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಅಪಮಾನಿತಳಾದರೂ, ಅಥವಾ ಕಳ್ಳರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ, ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಅವಳ ತ್ಯಾಗವು ವಿಧಿಯಿಂದ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

Verse 48

आम्लेन ताम्रशुद्धिः स्याच्छुद्धिः कांस्यस्य भस्मना । संशुद्धी रजसा नार्यास्तटिन्या वेगतः शुचिः

ಹುಳಿಯಿಂದ ತಾಮ್ರವು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೂದಿಯಿಂದ ಕಂಚು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀಯು ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ನಂತರ ಶುದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ನದಿಯು ಹರಿಯುವ ವೇಗದಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

मनसापि हि या नेह चिंतयेत्पुरुषांतरम् । सोमया सह सौख्यानि भुंक्ते चात्रापि कीर्तिभाक्

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ಯ ಪುರುಷನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದ ಸ್ತ್ರೀಯು, ಸೋಮಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

Verse 50

पिता पितामहो भ्राता सकुल्यो जननी तथा । कन्याप्रदः पूर्वनाशे प्रकृतिस्थः परःपरः

ತಂದೆ, ತಾತ, ಸಹೋದರ, ಸಗೋತ್ರದವನು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಕನ್ಯಾದಾನಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು. ಮೊದಲಿನವರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಮುಂದಿನವರು (ಸ್ವಸ್ಥಚಿತ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ) ಆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 51

अप्रयच्छन्समाप्नोति भूणहत्यामृतावृतौ । स्वयं त्वभावे दातॄणां कन्या कुर्यात्स्वयं वरम्

ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡದವನು ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದಾನಿಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಕನ್ಯೆಯು ಸ್ವಯಂ ವರನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

Verse 52

हृताधिकारां मलिनां पिंडमात्रोपजीविनीम् । परिभूतामधःशय्यां वासयेद्व्यभिचारिणीम्

ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಅಧಿಕಾರಗಳಿಂದ ವಂಚಿತಳನ್ನಾಗಿ, ಮಲಿನಳನ್ನಾಗಿ, ಕೇವಲ ಊಟದ ಮೇಲೆ ಜೀವಿಸುವವಳನ್ನಾಗಿ, ತಿರಸ್ಕೃತಳನ್ನಾಗಿ ಮತ್ತು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವವಳನ್ನಾಗಿ ಇರಿಸಬೇಕು.

Verse 53

व्यभिचारादृतौ शुद्धिर्गर्भे त्यागो विधीयते । गर्भभर्तृवधादौ तु महत्यपि च कल्मषे

ವ್ಯಭಿಚಾರದ ದೋಷಕ್ಕೆ ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಗರ್ಭವಿದ್ದರೆ ತ್ಯಾಗವೇ ನಿಯಮ. ಗರ್ಭಹತ್ಯೆ ಅಥವಾ ಪತಿಹತ್ಯೆ ಮೊದಲಾದಲ್ಲಿ, ಪಾಪ ಮಹತ್ತಾದರೂ…

Verse 54

शूद्रस्य भार्या शूद्रैव सा च स्वा च विशः स्मृते । ते च स्वा चैव राज्ञस्तु ताश्च स्वाचाग्रजन्मनः

ಶೂದ್ರನಿಗೆ ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯೇ ತನ್ನ ಸ್ವಾ (ಯೋಗ್ಯ ಪತ್ನಿ) ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿ; ವೈಶ್ಯನಿಗೆ ವೈಶ್ಯಸ್ತ್ರೀಯೇ ಸ್ವಾ. ಆ ವರ್ಗದವರೇ ರಾಜ (ಕ್ಷತ್ರಿಯ)ನಿಗೂ ಸ್ವಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ರಜನ್ಮ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ)ನಿಗೂ ಸ್ವಾ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 55

आरोप्य शूद्रां शयने विप्रो गच्छेदधोगतिम् । उत्पाद्य पुत्रं शूद्रायां ब्राह्मण्यादेव हीयते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಶಯನದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ ಅವನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದರೆ ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದಿಂದಲೇ ಹೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

दैवपित्र्यातिथेयानि तत्प्रधानानि यस्य तु । देवाद्यास्तन्न चाश्नंति स च स्वर्गं न गच्छति

ದೇವ, ಪಿತೃ, ಅತಿಥಿ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಕಾಣದವನ ಅರ್ಪಣವನ್ನು ದೇವಾದಿಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 57

जामयो यानि गेहानि शपंत्यप्रतिपूजिताः । कृत्याभिर्निहतानीव नश्येयुस्तान्यसंशयम्

ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಮಯಃ (ವಿವಾಹಸಂಬಂಧದ ಸ್ತ್ರೀಯರು) ಯಥೋಚಿತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಶಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಮನೆಗಳು ಕೃತ್ಯಾ-ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಹತರಾದಂತೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 58

तदभ्यर्च्याः सुवासिन्यो भूषणाच्छादनाशनैः । भूतिकामैर्नरैर्नित्यं सत्कारेषूत्सवेषु च

ಆದ್ದರಿಂದ ಸುವಾಸಿನೀ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಆಭರಣ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅನ್ನದಿಂದ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಐಶ್ವರ್ಯಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಾದ ಪುರುಷರು ಸತ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 59

यत्र नार्यः प्रमुदिता भूषणाच्छादनाशनैः । रमंते देवतास्तत्र स्युस्तत्र सफलाः क्रियाः

ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆಭರಣ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅನ್ನದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 60

यत्र तुष्यति भर्त्रा स्त्री स्त्रिया भर्ता च तुष्यति । तत्र वेश्मनि कल्याणं संपद्येत पदे पदे

ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಗಂಡನಿಂದ ತೃಪ್ತಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೋ ಮತ್ತು ಗಂಡನು ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 61

अहुतं च हुतं चैव प्रहुतं प्राशितं तथा । ब्राह्मं हुतं पंचमं च पंचयज्ञा इमे शुभाः

ಅಹುತ, ಹುತ, ಪ್ರಹುತ, ಪ್ರಾಶಿತ ಮತ್ತು ಐದನೆಯದು ಬ್ರಾಹ್ಮಹುತ—ಇವೇ ಶುಭವಾದ ಪಂಚಯಜ್ಞಗಳು.

Verse 62

जपोऽहुतोहुतो होमः प्रहुतो भौतिको बलिः । प्राशितं पितृसंतृप्तिर्हुतं ब्राह्मं द्विजार्चनम्

ಜಪವನ್ನು ‘ಅಹುತ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ‘ಹುತ’ ಅಂದರೆ ಹೋಮ; ಜೀವಭೂತಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಬಲಿ ‘ಪ್ರಹುತ’; ಪಿತೃಗಳ ತೃಪ್ತಿ ‘ಪ್ರಾಶಿತ’; ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ಪೂಜೆ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಹುತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 63

पंचयज्ञानिमान्कुर्वन्ब्राह्मणो नावसीदति । एतेषामननुष्ठानात्पंचसूना अवाप्नुयात्

ಈ ಐದು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ್ನು ಆಚರಿಸದಿದ್ದರೆ ‘ಪಂಚಸೂನಾ’ ಎಂಬ ಐದು ವಧ-ದೋಷಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 64

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेद्बाहुजातमनामयम् । वैश्यं सुखं समागम्य शूद्रं संतोषमेव च

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ‘ಕುಶಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು; ಬಾಹುಜಾತ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ‘ಆರೋಗ್ಯವೇ?’ ಎಂದು; ವೈಶ್ಯನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ‘ಸುಖಸೌಕರ್ಯವೇ?’ ಎಂದು; ಶೂದ್ರನಿಗೆ ‘ಸಂತೋಷವಿದೆಯೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು.

Verse 65

जातमात्रः शिशुस्तावद्यावदष्टौ समाः स्मृताः । भक्ष्याभक्ष्येषु नो दु्ष्येद्यावन्नैवोपनीयते

ಹುಟ್ಟಿದ ಶಿಶುವು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ‘ಜಾತಮಾತ್ರ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಉಪನಯನವಾಗುವವರೆಗೆ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಅಭಕ್ಷ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ದೋಷಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 66

भरणं पोष्यवर्गस्य दृष्टादृष्टफलोदयम् । प्रत्यवायो ह्यभरणे भर्तव्यस्तत्प्रयत्नतः

ಪೋಷ್ಯವರ್ಗವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದರಿಂದ ದೃಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಅದೃಷ್ಟ—ಎರಡೂ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪೋಷಿಸದಿದ್ದರೆ ಪ್ರತ್ಯವಾಯ (ಪಾಪ) ಉಂಟು; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಬೇಕು.

Verse 67

मातापितागुरुपत्नीः त्वपत्यानि समाश्रिताः । अभ्यागतोतिथिश्चाग्निः पोष्यवर्गा अमी नव

ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಗುರುಪತ್ನಿ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು, ಶರಣಾಗತರು, ಬಂದ ಅತಿಥಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ—ಇವರು ಒಂಬತ್ತು ಪೋಷ್ಯವರ್ಗ; ಇವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಬೇಕು.

Verse 68

स जीवति पुमान्योऽत्र बहुभिश्चोपजीव्यते । जीवन्मृतोथ विज्ञेयः पुरुषः स्वोदरंभरिः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗುವವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವನು. ಕೇವಲ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವವನು ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಮೃತನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 69

दीनानाथविशिष्टेभ्यो दातव्यं भूतिकाम्यया । अदत्तदाना जायंते परभाग्योपजीविनः

ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಆಶಯದಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೀನರು ಮತ್ತು ಅನಾಥರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು. ದಾನ ನೀಡದವರು ಇತರರ ಭಾಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬದುಕುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 70

विभागशीलसंयुक्तो दयावांश्च क्षमायुतः । देवतातिथिभक्तस्तु गृहस्थो धार्मिकः स्मृतः

ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಭಾವವುಳ್ಳ, ದಯಾವಂತ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೂ ಭಕ್ತನಾದ ಗೃಹಸ್ಥನೇ ಧಾರ್ಮಿಕನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 71

शर्वरीमध्य यामौ यौ हुतशेषं च यद्धविः । तत्र स्वपंस्तदश्नंश्च ब्राह्मणो नावसीदति

ರಾತ್ರಿಯ ಮಧ್ಯದ ಎರಡು ಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿ, ಹೋಮದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಪವಿತ್ರ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಭುಜಿಸಿದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನತಿಗೊಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದುರ್ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 72

नवैतानि गृहस्थस्य कार्याण्यभ्यागते सदा । सुधा व्ययानि यत्सौम्यं वाक्यं चक्षुर्मनोमुखम्

ಅತಿಥಿ ಬಂದಾಗ ಗೃಹಸ್ಥನು ಸದಾ ಈ ಒಂಬತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಇವು ‘ಅಮೃತ-ವ್ಯಯಗಳು’—ಮೃದು ವಚನ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣು, ಮನಸ್ಸು, ಮುಖಗಳಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಸ್ವಾಗತಭಾವ.

Verse 73

अभ्युत्थानमिहायात सस्नेहं पूर्वभाषणम् । उपासनमनुव्रज्या गृहस्थोन्नति हेतवे

ಗೃಹಸ್ಥನ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಎದ್ದು ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು, ಮೊದಲು ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು, ಗೌರವದಿಂದ ಉಪಾಸನೆ-ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೊರಡುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವರೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬೀಳ್ಕೊಡಬೇಕು।

Verse 74

तथेषद्व्यययुक्तानि कार्याण्येतानि वै नव । आसनं पादशौचं च यथाशक्त्याशनं क्षितिः

ಅದೇ ರೀತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವೆಚ್ಚ ಹೊಂದಿರುವ ಈ ಒಂಬತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯಗಳು—ಆಸನ ನೀಡುವುದು, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನೆ ಮಾಡಿಸುವುದು, ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಭೋಜನ ನೀಡುವುದು, ಮತ್ತು ನೆಲದಲ್ಲಿ/ಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳ ಒದಗಿಸುವುದು।

Verse 75

शय्यातृणजलाभ्यंग दीपा गार्हस्थ्य सिद्धिदाः । तथा नव विकर्माणि त्याज्यानि गृहमेधिनाम्

ಶಯ್ಯೆ, ತೃಣ (ಕುಳಿತು/ಮಲಗಲು), ಜಲ, ತೈಲಾಭ್ಯಂಗ, ಮತ್ತು ದೀಪ—ಇವು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವು. ಹಾಗೆಯೇ ಗೃಹಮೇಧಿಗಳು ಒಂಬತ್ತು ವಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು (ನಿಷಿದ್ಧ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು) ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 76

पैशुन्यं परदाराश्च द्रोहः क्रोधानृताप्रियम् । द्वेषो दंभश्च माया च स्वर्गमार्गार्गलानि हि

ಚಾಡಿ (ಪೈಶುನ್ಯ), ಪರಸ್ತ್ರೀ/ಪರಪುರುಷಾಸಕ್ತಿ, ದ್ರೋಹ, ಕ್ರೋಧ, ಅಸತ್ಯ, ಕಠೋರ ಅಪ್ರಿಯ ವಚನ, ದ್ವೇಷ, ದಂಭ, ಮಾಯೆ—ಇವೇ ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಅರ್ಗಳೆಗಳು।

Verse 77

नवावश्यककर्माणि कार्याणि प्रतिवासरम् । स्नानं संध्या जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम्

ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂಬತ್ತು ಅವಶ್ಯಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಮತ್ತು ದೇವತಾರ್ಚನೆ।

Verse 78

वेश्वदेवं तथातिथ्यं नवमं पितृतर्पणम् । नव गोप्यानि यान्यत्र मुने तानि निशामय

ಓ ಮುನೇ, ಕೇಳು—ಇಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕಾದ ಒಂಬತ್ತು ವಿಷಯಗಳಿವೆ: ವೈಶ್ವದೇವ ಅರ್ಪಣೆ, ಅತಿಥಿ-ಸತ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತನೆಯದಾಗಿ ಪಿತೃ-ತರ್ಪಣ।

Verse 79

जन्मर्क्षं मैथुनं मंत्रो गृहच्छिद्रं च वंचनम् । आयुर्धनापमानं स्त्री न प्रकाश्यानि सर्वथा

ಜನ್ಮನಕ್ಷತ್ರ, ಮೈಥುನ, ಸ್ವಮಂತ್ರ, ಮನೆಯ ದುರ್ಬಲತೆ, ಸ್ವಯುಕ್ತಿ/ವಂಚನೆ, ಆಯುಷ್ಯ, ಧನ, ಅಪಮಾನ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ—ಇವುಗಳನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದು।

Verse 80

नवैतानि प्रकाश्यानि रहः पापमकुत्सितम् । प्रायोग्यमृणशुद्धिश्च सान्वयः क्रयविक्रयौ । कन्यादानं गुणोत्कर्षो नान्यत्केनापि कुत्रचित्

ಈ ಒಂಬತ್ತು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದು: ಗುಪ್ತ ಪಾಪ (ನಿಂದಿತವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ), ಸ್ವಪ್ರಯೋಗ ವಿಧಾನಗಳು, ಋಣಶುದ್ಧಿ, ವಂಶಪರಂಪರೆ, ಖರೀದಿ-ಮಾರಾಟ, ಕನ್ಯಾದಾನ, ಮತ್ತು ಗುಣೋತ್ಕರ್ಷ—ಯಾರಿಗೂ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 81

पात्र मित्र विनीतेषु दीनानाथोपकारिषु । मातापितुगुरूष्वेतन्नवकं दत्तमक्षयम्

ಪಾತ್ರರು, ಮಿತ್ರರು, ವಿನೀತರು, ದೀನ-ಅನಾಥರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಿಗೆ ಈ ‘ನವಕ’ ದಾನ ನೀಡಿದರೆ ಅದರ ಪುಣ್ಯ ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 82

निष्फलं नवसूत्सृष्टं चाटचारणतस्करे । कुवैद्ये कितवे धूर्ते शठे मल्ले च बंदिनि

ಚಾಟುಗಾರ, ಚಾರಣ/ಭಟ್ಟ, ಕಳ್ಳ, ಕುವೈದ್ಯ, ಜೂಜುಗಾರ, ಧೂರ್ತ, ಶಠ, ಮಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬಂಧಿನಿ/ಕಾರಾಪಾಲರಿಗೆ ನೀಡಿದ ‘ನವಕ’ ದಾನ ಫಲಹೀನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 83

आपस्त्वपि न देयानि नववस्तूनि सर्वथा । अन्वये सति सर्वस्वं दारांश्च शरणागतान्

ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಒಂಬತ್ತು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ದಾನ ಮಾಡಬಾರದು. ವಂಶಪರಂಪರೆ ಮುಂದುವರಿದಿರುವಾಗ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ, ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ, ಶರಣಾಗತರನ್ನೂ ಕೊಡಬಾರದು.

Verse 84

न्यासाधीकुलवृत्तिं च निक्षेपं स्त्रीधनं सुतम् । यो ददाति स मूढात्मा प्रायश्चित्तैर्विशुध्यति

ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಕುಲವೃತ್ತಿ (ಕುಟುಂಬ ಜೀವನೋಪಾಯ), ನಿಕ್ಷೇಪ, ಸ್ತ್ರೀಧನ ಅಥವಾ ಪುತ್ರನನ್ನು ಯಾರು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವನು ಮೂಢಾತ್ಮ; ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 85

एतन्नवानां नवकं ज्ञात्वा प्रियमवाप्नुयात् । अन्यच्च नवकं वच्मि सर्वेषां स्वर्गमार्गदम्

‘ನವ’ಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ಒಂಬತ್ತು ವಿಧಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತಕರವೂ ಆದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ನವಕವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 86

सत्यं शौचमहिंसा च क्षांतिर्दानं दया दमः । अस्तेयमिंद्रियाकोचः सर्वेषां धर्मसाधनम्

ಸತ್ಯ, ಶೌಚ, ಅಹಿಂಸೆ, ಕ್ಷಾಂತಿ, ದಾನ, ದಯೆ, ದಮ (ಸಂಯಮ), ಅಸ್ತೇಯ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ—ಇವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧರ್ಮಸಾಧನಗಳು.

Verse 87

अभ्यस्य नवतिं चैतां स्वर्गमार्गप्रदीपिकाम् । सतामभिमतां पुण्यां गृहस्थो नावसीदति

ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಪುಣ್ಯಮಯವೂ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಆದ ಈ ಒಂಬತ್ತು ಸಮೂಹವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಗೃಹಸ್ಥನು ಎಂದಿಗೂ ಅವನತಿಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 88

जिह्वा भार्या सुतो भ्राता मित्र दास समाश्रिताः । यस्यैते विनयाढ्याश्च तस्य सर्वत्र गौरवम्

ಯಸ್ಯ ವಾಣಿ, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ, ಭ್ರಾತೃ, ಮಿತ್ರರು, ದಾಸರು ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಿತರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿನಯ-ನಿಯಮಸಂಪನ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಅಂಥವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 89

पानं दुर्जन संसर्गः पत्या च विरहोटनम् । स्वप्नोन्यगृहवासश्च नारीणां दूषणानि षट्

ಮದ್ಯಪಾನ, ದುರ್ಜನಸಂಗ, ಪತಿಯಿಂದ ವಿರಹ, ಮತ್ತು ಪರಗೃಹದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವುದು—ಇವು (ಇತ್ಯಾದಿ) ಸ್ತ್ರೀಯರ ಆರು ದೂಷಣಗಳೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 90

समर्घं धान्यमुद्धत्य महर्घं यः प्रयच्छति । स हि वार्धुषिको नाम तस्यान्नं नैव भक्षयेत्

ಯೋಗ್ಯ ಬೆಲೆಗೆ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ನಂತರ ಅತಿಯಾದ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರುವವನು ‘ವಾರ್ಧುಷಿಕ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಅನ್ನವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು।

Verse 91

अग्रे माहिषिकं दृष्ट्वा मध्ये च वृषलीपतिम् । अंते वार्धुषिकं चैव निराशाः पितरो गताः

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿಷಿಕನನ್ನು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವೃಷಲೀಪತಿಯನ್ನು, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಧುಷಿಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿತೃಗಳು ನಿರಾಶರಾಗಿ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 92

महिषीत्युच्यते नारी या च स्याद्व्यभिचारिणी । तां दुष्टां कामयेद्यस्तु स वै माहिषिकः स्मृतः

ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ‘ಮಹಿಷೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆ ದುಷ್ಟ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಾಮಿಸುವವನು ‘ಮಾಹಿಷಿಕ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

स्व वृषं या परित्यज्य परवृषे वृषायते । वृषली सा हि विज्ञेया न शूद्री वृषली भवेत्

ತನ್ನ ಸ್ವಭರ್ತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ‘ವೃಷಲೀ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜನ್ಮಮಾತ್ರದಿಂದ ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀ ವೃಷಲೀ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 94

यावदुष्णं भवत्यन्नं यावन्मौनेन भुज्यते । तावदश्नंति पितरो यावन्नोक्ता हविर्गुणाः

ಅನ್ನವು ಉಷ್ಣವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಮೌನದಿಂದ ಭುಜಿಸಲ್ಪಡುವವರೆಗೆ ಪಿತೃಗಳು ಅದನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹವಿಯ ಗುಣಗಳು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುವ ತನಕ।

Verse 95

विद्याविनयसंपन्ने श्रोत्रिये गृहमागते । क्रीडंत्यौषधयः सर्वा यास्यामः परमां गतिम्

ವಿದ್ಯಾ-ವಿನಯಸಂಪನ್ನ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಔಷಧಿಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತವೆ—‘ಇಗ ನಾವು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು’ ಎಂದು।

Verse 96

भ्रष्टशौचवताचारे विप्रे वेदविवर्जिते । रोदित्यन्नं दीयमानं किं मया दुष्कृतं कृतम्

ಶೌಚ, ವ್ರತ, ಸದಾಚಾರಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ ವೇದಾಧ್ಯಯನವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ಅನ್ನವೇ ಅಳುವಂತೆ—‘ನಾನು ಯಾವ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿದೆ?’ ಎಂದು।

Verse 97

यस्य कोष्ठगतं चान्नं वेदाभ्यासेन जीर्यति । स तारयति दातारं दशपूर्वान्दशापरान्

ಯಾರ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಅನ್ನವು ವೇದಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ‘ಜೀರ್ಣ’ವಾಗುತ್ತದೋ, ಅವನು ದಾತನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹಿಂದಿನ ಹತ್ತು ತಲೆಮಾರು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ತಲೆಮಾರು।

Verse 98

न स्त्रीणां वपनं कार्यं न च गाः समनुव्रजेत् । न च रात्रौ वसेद्गोष्ठे न कुर्याद्वैदिकीं श्रुतिम्

ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಪನ (ಮುಂಡನ) ಮಾಡಬಾರದು; ಹಸುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಬಾರದು. ರಾತ್ರಿ ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬಾರದು; ಅಲ್ಲಿ ವೈದಿಕ ಶ್ರುತಿಯನ್ನು ಪಠಿಸಬಾರದು॥

Verse 99

सर्वान्केशान्समुद्धृत्य च्छेदयेदंगुलद्वयम् । एवमेव तु नारीणां शिरसो मुंडनं भवेत्

ಎಲ್ಲ ಕೂದಲನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಎರಡು ಬೆರಳಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಶಿರೋಮುಂಡನವಾಗಬೇಕು॥

Verse 100

राजा वा राजपुत्रो वा ब्राह्मणो वा बहुश्रुतः । अकारयित्वा वपनं प्रायश्चित्तं विनिर्दिशेत्

ರಾಜನಾಗಲಿ, ರಾಜಪುತ್ರನಾಗಲಿ, ಬಹುಶ್ರುತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ—ಅನುಚಿತವಾಗಿ ವಪನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು॥

Verse 110

माक्षिकं फाणितं शाकं गोरसं लवणं घृतम् । हस्तदत्तानि भुक्तानि दिनमेकमभोजनम्

ಜೇನು, ಫಾಣಿತ, ಶಾಕ, ಗೋರಸ, ಉಪ್ಪು, ತುಪ್ಪ—ಇವು ಕೈಯಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವುಗಳನ್ನು (ಅನುಚಿತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ) ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ದಿನ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು॥

Verse 120

मा देहीति च यो ब्रूयाद्गवाग्निब्राह्मणेषु च । तिर्यग्योनिशतं गत्वा चांडालेष्वभिजायते

ಹಸು, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ‘ಕೊಡಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನು, ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊನೆಗೆ ಚಾಂಡಾಲರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ॥

Verse 130

चैत्यवृक्षं चितिं यूपं शिवनिर्माल्यभोजिनम् । वेदविक्रयिणं स्पृष्ट्वा सचैलो जलमाविशेत्

ಚೈತ್ಯವೃಕ್ಷ, ಚಿತಿ, ಯೂಪ, ಶಿವನಿರ್ಮಾಲ್ಯಭೋಜಿ ಅಥವಾ ವೇದವಿಕ್ರೇತನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವನು, ವಸ್ತ್ರಸಹಿತ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು।

Verse 140

फाणितं गोरसं तोयं लवणं मधुकांजिकम् । हस्तेन ब्राह्मणो दत्त्वा कृच्छ्रं चांद्रायणं चरेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಫಾಣಿತ, ಗೋರಸ, ನೀರು, ಉಪ್ಪು ಅಥವಾ ಮಧುರ-ಕಾಂಜಿಕವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಕೃಚ್ಛ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೂ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 150

व्यवहारानुरूपेण न्यायेन तु यदर्जनम् । क्षत्रियस्य पयस्तेन प्रजापालनतो भवेत्

ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಏನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅದೇ ಅವನ ‘ಪಯಸ್ಸು’ ಎಂಬ ಧರ್ಮ್ಯ ಜೀವನೋಪಾಯ; ಅದು ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 160

न शब्दशास्त्राभिरतस्य मोक्षो न चैव रम्या वसथप्रियस्य । न भोजनाच्छादन तत्परस्य न लोकवित्त ग्रहणे रतस्य

ಕೇವಲ ಶಬ್ದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವಿಲ್ಲ; ರಮ್ಯ ವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯನಾದವನಿಗೂ ಇಲ್ಲ; ಆಹಾರ-ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಿಗೂ ಇಲ್ಲ; ಲೋಕಧನ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ರತನಾದವನಿಗೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 167

स सर्वतीर्थसुस्नातः स सर्वक्रतुदीक्षितः । स दत्तसर्वदानस्तु काशी येन निषेविता

ಯಾರು ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದ್ದಾನೋ, ಅವನೇ ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸुस್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು; ಸರ್ವಕ್ರತುಗಳಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷಿತನಾದವನು; ಸರ್ವದಾನಗಳನ್ನು ದತ್ತನಾದವನು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।