Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । मुनिपृष्टास्तदा देवा भगवंस्ते किमब्रुवन् । सर्वलोकहितार्थाय तदाख्याहि महामुने

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮುನಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಆಗ ಆ ಪೂಜ್ಯ ದೇವರುಗಳು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು? ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಸರ್ವಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸು।

Verse 2

श्रीव्यास उवाच । अगस्तिवचनं श्रुत्वा बहुमानपुरस्सरम् । धिषणाधिपतेरास्यं विबुधा व्यालुलोकिरे

ಶ್ರೀವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಅಗಸ್ತ್ಯನ ವಚನವನ್ನು ಮಹಾ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿ, ದೇವಗಣ ಧಿಷಣಾಧಿಪತಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಮುಖದತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದರು।

Verse 3

वाक्पतिरुवाच । शृण्वगस्ते महाभाग देवागमनकारणम् । धन्योसि कृतकृत्योसि मान्योसि महता मपि

ವಾಕ್ಪತಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ದೇವರ ಆಗಮನಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು. ನೀನು ಧನ್ಯನು, ಕೃತಕೃತ್ಯನು, ಮತ್ತು ನನ್ನಂತಹ ಮಹಾನಿಂದಲೂ ಮಾನ್ಯನು।

Verse 4

प्रत्याश्रमं प्रतिनगं प्रत्यरण्यं तपोधनाः । किं न संति मुनिश्रेष्ठ काचिदन्यैव ते स्थितिः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪೋಧನ! ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಶ್ರಮಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು ಇವೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಡೆ ಏಕೆ ಇಲ್ಲ? ಈ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ನಿವಾಸ ಏಕೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ?

Verse 5

तपोलक्ष्मीस्त्वयीहास्ति ब्राह्मतेजस्त्वयि स्थिरम् । पुण्यलक्ष्मीस्त्वयि परा त्वय्यौदार्यं मनस्त्वयि

ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ; ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮತೇಜಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಇದೆ; ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತಾದ ಮನಸ್ಸೂ ಇದೆ.

Verse 6

पतिव्रतेयं कल्याणी लोपामुद्रा सधर्मिणी । तवांगच्छायया तुल्या यत्कथापुण्यकारिणी

ಈ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಲೋಪಾಮುದ್ರಾ ಪತಿವ್ರತೆ; ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿ. ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ದೇಹಛಾಯೆಯಂತೆ ಸಮಾನಳು; ಅವಳ ಕಥೆಯೂ ಪುಣ್ಯಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 7

पतिव्रतास्वरुंधत्या सावित्र्याप्यनसूयया । शांडिल्यया च सत्या च लक्ष्म्या च शतरूपया

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪತಿವ್ರತೆಯರಲ್ಲಿ—ಅರುಂಧತಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಅನಸೂಯೆ, ಶಾಂಡಿಲ್ಯಾ, ಸತ್ಯಾ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮತ್ತು ಶತರೂಪಾ—

Verse 8

मेनया च सुनीत्या च संज्ञया स्वाहया तथा । यथैषा वर्ण्यते श्रेष्ठा न तथान्येति निश्चितम

ಹಾಗೆಯೇ ಮೇನಾ, ಸುನೀತಿ, ಸಂಜ್ಞಾ, ಸ್ವಾಹಾ ಕೂಡ; ಈಕೆ (ಲೋಪಾಮುದ್ರಾ) ಹೇಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೋ, ಹಾಗೆ ಇತರರು ಅಲ್ಲ—ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ ನಿರ್ಣಯ.

Verse 9

भुंक्ते भुक्ते त्वयि मुने तिष्ठति त्वयि तिष्ठति । विनिद्रिते च निद्राति प्रथमं प्रतिबुध्यते

ಓ ಮುನೇ! ನೀನು ಭುಂಜಿಸಿದರೆ ಅವಳೂ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ; ನೀನು ನಿಂತರೆ ಅವಳೂ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ನೀನು ನಿದ್ರಿಸಿದರೆ ಅವಳೂ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಮೊದಲು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವವಳೂ ಅವಳೇ.

Verse 10

अनलंकृतमात्मानं तव नो दर्शयेत्क्वचित् । कार्यार्थं प्रोषिते क्वापि सर्वमंडनवर्जिता

ಅವಳು ಅಲಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನನ್ನು ನಿನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಕಾರ್ಯನಿಮಿತ್ತ ಎಲ್ಲಾದರೂ ದೂರವಿದ್ದರೂ, ಅವಳು ಎಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 11

न च ते नाम गृह्णीयात्तवायुष्यविवृद्धये । पुरुषांतरनामापि न गृह्णाति कदाचन

ನಿನ್ನ ಆಯುಷ್ಯವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವಳು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 12

आक्रुष्टापि न चाक्रोशेत्ताडितापि प्रसीदति । इदं कुरु कृतं स्वामिन्मन्यतामिति वक्ति च

ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವಳು ಪ್ರತಿಗದರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹೊಡೆದರೂ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ‘ಸ್ವಾಮಿನ್, ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ; ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಭಾವಿಸಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡುತ್ತಾಳೆ.

Verse 13

आहूता गृहकार्याणि त्यक्त्वा गच्छति सत्वरम् । किमर्थं व्याहृता नाथ सप्रसादो विधीयताम्

ಕರೆದ ಕೂಡಲೆ ಅವಳು ಗೃಹಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ‘ನಾಥ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಲಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

Verse 14

न चिरं तिष्ठति द्वारि न द्वारमुपसेवते । अदापितं त्वया किंचित्कस्मैचिन्न ददात्यपि

ಅವಳು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಬಾಗಿಲಂಚಿನಲ್ಲೂ ಅಲೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಕೊಟ್ಟದೆ ಹೊರತು ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಪವೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

पूजोपकरणं सर्वमनुक्ता साधयेत्स्वयम् । नियमोदकबर्हींषि पत्रपुप्पाक्षतादिकम्

ಹೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ ಅವಳು ತಾನೇ ಪೂಜೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು—ನಿಯಮೋದಕ, ದರ್ಭೆ/ಕುಶ, ಎಲೆಗಳು, ಹೂಗಳು, ಅಕ್ಷತೆ ಮೊದಲಾದವು.

Verse 16

प्रतीक्षमाणावसरं यथाकालोचितं हि यत् । तदुपस्थापयेत्सर्वमनुद्विग्नातिहृष्टवत्

ಸರಿಯಾದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ, ಕಾಲೋಚಿತವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳು ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು—ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಅತಿಹರ್ಷವಿಲ್ಲದೆ.

Verse 17

सेवते भर्त्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नं फलादिकम् । महाप्रसाद इत्युक्त्वा परिदत्तं प्रतीच्छति

ಅವಳು ಗಂಡನ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವಾದ ಇಷ್ಟ ಅನ್ನ, ಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ; ‘ಇದು ಮಹಾಪ್ರಸಾದ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನೀಡಿದುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 18

अविभज्य न चाश्नीयाद्देवपित्रतिथिष्वपि । परिचारकवर्गेषु गोषु भिक्षुकुलेषु च

ಹಂಚದೆ ಅವಳು ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು—ದೇವರು, ಪಿತೃಗಳು, ಅತಿಥಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಿಚಾರಕರು, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಭಿಕ್ಷುಕ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಂಚಬೇಕು.

Verse 19

संयतोपस्करादक्षा हृष्टा व्यय पराङ्मुखी । कुर्यात्त्वयाननुज्ञाता नोपवासव्रतादिकम्

ಗೃಹೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಾಪಾಡುವಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಳಾಗಿ, ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ, ವ್ಯರ್ಥ ವ್ಯಯಕ್ಕೆ ವಿಮುಖಳಾದ ಆಕೆ ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಮೇಲೆಯೇ ಉಪವಾಸ-ವ್ರತಾದಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ; ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 20

दूरतो वर्जयेदेषा समाजोत्सवदर्शनम् । न गच्छेत्तीर्थयात्रादि विवाहप्रेक्षणादिषु

ಆಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆ-ಉತ್ಸವಗಳ ದರ್ಶನವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ವರ್ಜಿಸಲಿ. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾದಿಗಳಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಾಹಪ್ರೇಕ್ಷಣಾದಿ ಸಮಾನ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು।

Verse 21

सुखसुप्तं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया । आंतरेष्वपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित्

ಪತಿ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಧ್ಯದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಎಬ್ಬಿಸಬಾರದು।

Verse 22

स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं तु स्वमुखं नैव दर्श येत् । स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नाता न शुद्धितः

ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳವರೆಗೆ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಬಾರದು; ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವವರೆಗೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಬಾರದು।

Verse 23

सुस्नाता भर्तृवदनमीहतेन्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिं भानुं विलोकयेत्

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧಳಾದ ಆಕೆ ಪತಿಯ ಮುಖವನ್ನೇ ದರ್ಶಿಸಲಿ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಬಾರದು. ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 24

हरिद्रां कुंकुमं चैव सिंदूर कज्जलं तथा । कूर्पासकं च तांबूलं मांगल्याभरणं शुभम्

ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮ, ಸಿಂಧೂರ ಮತ್ತು ಕಾಜಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಶಾಲಂಕಾರ (ಕೂರ್ಪಾಸಕ), ತಾಂಬೂಲ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಮಾಙ್ಗಲ್ಯಾಭರಣಗಳು—ಇವು ಪತಿವ್ರತೆಯಿಗೆ ಪವಿತ್ರವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 25

केशसंस्कारकबरी करकर्णादिभूषणम् । भर्त्तुरायुष्यमिच्छंती दूरये न्न पतिव्रता

ಭರ್ತನ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ಪತಿವ್ರತೆ ತನ್ನ ಕೇಶಸಂಸ್ಕಾರ, ಜಡೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೈ-ಕಿವಿ ಮೊದಲಾದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ದೂರಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 26

न रजक्या न हैतुक्या तथा श्रमणया न च । न च दुर्भगया क्वापि सखित्वं कुरुते सती

ಸತೀ ಸ್ತ್ರೀ ರಜಕಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ, ಸ್ವಾರ್ಥಪರಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ, ಶ್ರಮಣೀ (ಸನ್ಯಾಸಿನಿ)ಯೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಭಾಗ್ಯ/ದುಶ್ಚರಿತ್ರೆಯ ಸಖಿಯೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡದು।

Verse 27

भर्तृविद्वेषिणीं नारीं नैषा संभाषते क्वचित् । नैकाकिनी क्वचिद्भूयान्न नग्ना स्नाति च क्वचित्

ಅವಳು ಭರ್ತನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಇರಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಗ್ನವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 28

नोलूखले न मुसले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रकेन देहल्यां सती चोपविशेत्क्वचित्

ಸತೀ ಸ್ತ್ರೀ ಉಲೂಖಲ (ಒಕ್ಕಲಿ) ಮೇಲೆ, ಮುಸಲ ಮೇಲೆ, ವರ್ಧನೀ (ಸೂಪು/ಗೂಡು ಆಧಾರ) ಮೇಲೆ, ದೃಷದ್ (ಅರೆಯುವ ಕಲ್ಲು) ಮೇಲೆಯೂ; ಯಂತ್ರಕ (ನೇಯ್ಗೆ ಉಪಕರಣ) ಮೇಲೂ, ದೇಹಲೀ (ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚು) ಮೇಲೂ—ಎಂದಿಗೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು।

Verse 29

विना व्यवायसमयं प्रागल्भ्यं न क्वचिच्चरेत् । यत्रयत्ररुचिर्भर्त्तुस्तत्र प्रेमवती सदा

ದಾಂಪತ್ಯಸಂಯೋಗಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಧೃಷ್ಟತೆ/ಅತಿಸಾಹಸ ತೋರಬಾರದು. ಗಂಡನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ರುಚಿ ಇರುವುದೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳು ಸದಾ ಪ್ರೇಮಭರಿತಳಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಿರಲಿ.

Verse 30

इदमेव व्रतं स्त्रीणामयमेवपरो वृषः । इयमेको देवपूजा भर्त्तुर्वाक्यं न लंघयेत

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಇದೇ ವ್ರತ, ಇದೇ ಪರಮಧರ್ಮ. ಇದೇ ದೇವಪೂಜೆ—ಗಂಡನ ಮಾತನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಲಂಘಿಸಬಾರದು.

Verse 31

क्लीबं वा दुरवस्थंवा व्याधितं वृद्धमेव वा । सुस्थितं दुःस्थितं वापि पतिमेकं न लंघयेत

ಗಂಡನು ನಪುಂಸಕನಾಗಿರಲಿ, ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿ, ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ವೃದ್ಧನಾಗಿರಲಿ; ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿ—ಅವಳು ತನ್ನ ಏಕೈಕ ಪತಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು, ಲಂಘಿಸಬಾರದು.

Verse 32

हृष्टाहृष्टेविषण्णास्या विषण्णास्ये प्रिये सदा । एकरूपा भवेत्पुण्या संपत्सु च विपत्सु च

ಪ್ರಿಯನು ಹರ್ಷಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅವಳೂ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಲಿ; ಅವನು ವಿಷಣ್ಣನಾದರೆ ಅವಳೂ ವಿಷಣ್ಣಳಾಗಲಿ. ಪುಣ್ಯವತಿ ಸ್ತ್ರೀ ಸಂಪತ್ತಲ್ಲಿಯೂ ವಿಪತ್ತಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 33

सर्पिर्लवणतैलादि क्षयेपि च पतिव्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायासेषु न योजयेत्

ತುಪ್ಪ, ಉಪ್ಪು, ಎಣ್ಣೆ ಮೊದಲಾದವು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಪತಿವ್ರತೆ ‘ಗಂಡನಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಡನನ್ನು ಕಷ್ಟಕರ ಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಬಾರದು.

Verse 34

तीर्थस्नानार्थिनी नारी पतिपादोदकं पिबेत् । शंकरादपि विष्णोर्वा पतिरेकोधिकः स्त्रियाः

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ಪತಿಯ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನದ ನೀರನ್ನು ಪಾನಮಾಡಲಿ. ಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ಗೃಹಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪತಿ ಶಂಕರನಿಗಿಂತಲೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪರಮನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 35

व्रतोपवासनियमं पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्त्तुर्मृता निरयमृच्छति

ಪತಿಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮೀರಿ ವ್ರತ, ಉಪವಾಸ ಅಥವಾ ನಿಯಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವ ಸ್ತ್ರೀ ಭರ್ತನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 36

उक्ता प्रत्युत्तरं दद्याद्या नारी क्रोधतत्परा । सरमा जायते ग्रामे सृगाली निर्जने वने

ಕರೆದಾಗ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ನೀಡುವ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯಾಗಿ, ಅಥವಾ ನಿರ್ಜನ ವನದಲ್ಲಿ ನರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ.

Verse 37

स्त्रीणां हि परमश्चैको नियमः समुदाहृतः ऽ । अभ्यर्च्य चरणौ भर्त्तुर्भोक्तव्यं कृतनिश्चयम्

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಒಂದು ಪರಮ ನಿಯಮವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಪತಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 38

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेत्परवेश्मसु । न त्रपाकर वाक्यानि वक्तव्यानि कदाचन

ಅವಳು ಉನ್ನತ ಆಸನವನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು, ಪರರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಂದಿಗೂ ಲಜ್ಜಾಹೀನ ಅಥವಾ ಅಶೋಭನ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 39

अपवादो न वक्तव्यः कलहं दूरतस्त्यजेत् । गुरूणां सन्निधौ क्वापि नोच्चैर्ब्रूयान्न वा हसेत्

ಅಪವಾದವನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಕಲಹವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಗುರುಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಾರದು, ಜೋರಾಗಿ ನಗಲೂ ಬಾರದು.

Verse 40

या भर्तारं परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्षकोटरशायिनी

ಭರ್ತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದುರ್ಮತಿ ಸ್ತ್ರೀ ಕ್ರೂರ ಹೆಣ್ಣು ಗೂಬೆ ಆಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದು, ಮರಗಳ ಕೊಳ್ಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 41

ताडिता ताडितुं चेच्छेत्सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयतियाऽन्यं वै केकराक्षी तु सा भवेत

ಹೊಡೆತ ತಿಂದರೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲು ಬಯಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ವೃಷದಂಶಿಕಾ ವ್ಯಾಘ್ರಿಯಾಗಿ (ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚುವ ಹುಲಿಯಾಗಿ) ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಪರಪುರುಷನ ಮೇಲೆ ಕಾಮಕಟಾಕ್ಷ ಹಾಕುವವಳು ಕೇಕರಾಕ್ಷಿ (ವಕ್ರದೃಷ್ಟಿ) ಆಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 42

या भर्तारं परित्यज्य मिष्टमऽश्नाति केवलम् । ग्रामे वासकरी भूयाद्वल्गुर्वापि श्वविट्भुजा

ಭರ್ತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕೇವಲ ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನೇ ತಿನ್ನುವ ಸ್ತ್ರೀ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಕರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಇಲ್ಲವೇ ವಲ್ಗೂ ಆಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ನಾಯಿಗಳ ಮಲವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 43

या त्वं कृत्याऽप्रियं ब्रूते मूका सा जायते खलु । या सपत्नीं सदेर्ष्येत दुर्भगा सा पुनःपुन्ः

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಸದಾ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಅಪ್ರಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೂಕಳಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವಳು ಸದಾ ಸಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಈರ್ಷೆ ಪಡುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 44

दृष्टिं विलुप्य भर्तुर्या कंचिदन्यं समीक्षते । काणा च विमुखी चापि कुरूपा चापि जायते

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡುವಳೋ, ಆಕೆ ದೋಷಫಲದಿಂದ ಕಾಣಿ, ವಿಮುಖಸ್ವಭಾವದವಳು ಹಾಗೂ ಕುರೂಪಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 45

बाह्यादायांतमालोक्य त्वरिता च जलाशनैः । तांबूलैर्व्यजनैश्चैव पादसंवाहनादिभिः

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಪತಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನೀರು-ಆಹಾರ, ತಾಂಬೂಲ, ವ್ಯಜನಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪಾದಸಂವಹನಾದಿಗಳಿಂದ ಪರಿಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 46

तथैव चाटुवचनैः खेदसंनोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणिता तया

ಹಾಗೆಯೇ ಮಧುರವಚನಗಳಿಂದಲೂ, ದಣಿವು ನಿವಾರಿಸುವ ಇತರ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲೂ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।

Verse 47

मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः । अमितस्य हि दातारं भर्त्तारं पूजये त्सदा

ತಂದೆ ಮಿತವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಸಹೋದರ ಮಿತವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ಪುತ್ರನೂ ಮಿತವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಪತಿ ಅಮಿತದಾತ—ಆದುದರಿಂದ ಆಕೆ ಸದಾ ಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 48

भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्म तीर्थ व्रतानि च । तस्मात्सर्वं परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत

ಅವಳಿಗೆ ಪತಿಯೇ ದೇವ, ಪತಿಯೇ ಗುರು; ಪತಿಯೇ ಧರ್ಮ, ತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಏಕಮಾತ್ರ ಪತಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 49

जीवहीनो यथा देहः क्षणादशुचितां व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्यशुचिः सदा

ಜೀವವಿಲ್ಲದ ದೇಹ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಶುಚಿಯಾಗುವಂತೆ, ಭರ್ತೃವಿಹೀನಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಸುಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸದಾ ಅಶುಚಿಯೆಂದು ಗಣ್ಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 50

अमंगलेभ्यः सर्वेभ्यो विधवा त्यक्तमंगला । विधवा दर्शनात्सिद्धिः क्वापि जातु न जायते

ಎಲ್ಲ ಅಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧವೆ—ಮಂಗಳವಂಚಿತಳು—ಅಮಂಗಳವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ; ವಿಧವೆಯ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 51

विहाय मातरं चैकां सर्वमंगलवर्जिताम । तदाशिषमपि प्राज्ञस्त्यजेदाशीविषोपमाम

ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ—ಅವಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಗೌರವ ನೀಡಿ—ಸರ್ವಮಂಗಳವರ್ಜಿತನ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನೂ ಜ್ಞಾನಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಅದನ್ನು ವಿಷಸರ್ಪದಂತೆ ಭಾವಿಸಬೇಕು।

Verse 52

कन्याविवाहसमये वाचयेयुरिति द्विजाः । भर्तुः सहचरी भूयाज्जीवतोऽजीवतोपिवा

ಕನ್ಯಾವಿವಾಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಹೀಗೆ ಪಠಿಸಬೇಕು—“ಭರ್ತನು ಜೀವಂತನಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇರದಿರಲಿ, ಅವಳು ಅವನ ಸಹಚರಿಯಾಗಲಿ।”

Verse 53

भर्ता सदानुयातव्यो देहवच्छायया स्त्रिया । चंद्रमा ज्योत्स्नया यद्वद्विद्युत्वान्विद्युता यथा

ಸ್ತ್ರೀಯು ತನ್ನ ಭರ್ತನನ್ನು ಸದಾ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು, ದೇಹವನ್ನು ನೆರಳು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ; ಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯಿರುವಂತೆ, ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಕಾಂತಿಯಿರುವಂತೆ।

Verse 54

अनुव्रजति भर्तारं गृहात्पितृवनं मुदा । पदेपदेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम

ಗೃಹದಿಂದ ಪಿತೃವನದವರೆಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಭರ್ತಾರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದ ಫಲವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 55

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात । एवमुत्क्रम्य दूतेभ्यः पतिं स्वर्गं नयेत्सती

ಹಾವು ಹಿಡಿಯುವವನು ಬಲದಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಬಿಲದಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದಂತೆ, ಸತಿ ಪತಿವ್ರತೆ ಯಮದೂತರನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 56

यमदूताः पलायंते सतीमालोक्य दूरतः । अपि दुष्कृतकर्माणं समुत्सृज्य च तत्पतिम्

ಸತಿಯನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಂಡ ಯಮದೂತರು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅವಳ ದುಷ್ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದ ಪತಿಯನ್ನು ಸಹ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 57

न तथा बिभीमो वह्नेर्नतथा विद्युतो यथा । आपतंतीं समालोक्य वयं दूताः पतिव्रताम्

ನಾವು ದೂತರು ಬೆಂಕಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮಿಂಚಿಗೂ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಮ್ಮತ್ತ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವ ಪತಿವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಪಡುತ್ತೇವೆ।

Verse 58

तपनस्तप्यतेत्यंतं दहनोपि च दह्यते । कंपंते सर्व तेजांसि दृष्ट्वा पातिव्रतं महः

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಸೂರ್ಯನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ಅಗ್ನಿಯೂ ದಗ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಎಲ್ಲ ತೇಜಸ್ಸುಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 59

यावत्स्वलोमसंख्यास्ति तावत्कोट्ययुतानि च । भर्त्रा स्वर्गसुखं भुंक्ते रममाणा पतिव्रता

ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಮಗಳೆಷ್ಟು ಇದ್ದವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಕೋಟಿ-ಅಯುತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಪತಿವ್ರತೆ ತನ್ನ ಪತಿಯೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 60

धन्या सा जननी लोके धन्योसौ जनकः पुनः । धन्यः स च पतिः श्रीमान्येषां गेहे पतिव्रता

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ತಾಯಿ ಧನ್ಯಳು, ಆ ತಂದೆಯೂ ಧನ್ಯನು; ಹಾಗೆಯೇ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪತಿವ್ರತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೋ ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ಪತಿಯೂ ಧನ್ಯನು।

Verse 61

पितृवंश्यामातृवंश्याःपतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गसौख्यानि भुंजते

ತಂದೆಯ ವಂಶದ ಮೂರು ತಲೆಮಾರು, ತಾಯಿಯ ವಂಶದ ಮೂರು, ಮತ್ತು ಪತಿಯ ವಂಶದ ಮೂರು—ಆ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 62

शीलभंगेन दुर्वृत्ताः पातयंति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथापत्युरिहामुत्र च दुःखिताः

ಶೀಲಭಂಗದಿಂದ ದುರ್ವೃತ್ತರು ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಪತಿ—ಈ ಮೂರು ಕುಲಗಳನ್ನು ಪತನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ದುಃಖಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 63

पतिव्रतायाश्चरणो यत्र यत्र स्पृशेद्भुवम् । तत्रेति भूमिर्मन्येत नात्र भारोस्तिपावनी

ಪತಿವ್ರತೆಯ ಪಾದವು ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿತೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪಾವನವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಭಾರವಿಲ್ಲ—ಅವಳು ಪಾವನಕರಿಣಿ।

Verse 64

बिभ्यत्पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गंधवहश्चापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನೂ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಸೋಮ (ಚಂದ್ರ) ಮತ್ತು ಗಂಧವಹ (ವಾಯು) ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಸ್ವಪಾವಿತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹಾಗೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.

Verse 65

आपः पतिव्रता स्पर्शमभिलष्यंति सर्वदा । अद्य जाड्यविनाशो नो जातास्त्वद्याऽन्यपावनाः

ನೀರುಗಳು ಸದಾ ಪತಿವ್ರತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜಡತೆ ನಾಶವಾಯಿತು; ಇಂದು ನಾವು ಪವಿತ್ರರಾದೆವು—ಇತರ ಪಾವನಕಾರಕರಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪಾವನ।

Verse 66

गृहेगृहे न किं नार्यो रूपलावण्यगर्विताः । परं विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पतिव्रता

ಮನೆಮನೆಗೂ ರೂಪಲಾವಣ್ಯದ ಗರ್ವವಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪತಿವ್ರತೆ ಸ್ತ್ರೀ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ (ಶಿವ) ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

Verse 67

भार्या मूलं गृहस्थस्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफला भार्या सं तानवृद्धये

ಪತ್ನಿಯೇ ಗೃಹಸ್ಥನ ಮೂಲ; ಪತ್ನಿಯೇ ಸುಖದ ಮೂಲ. ಪತ್ನಿಯೇ ಧರ್ಮಫಲವನ್ನು ನೀಡುವಳು; ಪತ್ನಿಯೇ ಸಂತಾನವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣ.

Verse 68

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्यया द्वयम् । देवपित्रतिथीज्यादि नाभार्यः कर्म चार्हति

ಈ ಲೋಕವೂ ಪರಲೋಕವೂ—ಎರಡೂ ಪತ್ನಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಪತ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ ದೇವಪೂಜೆ, ಪಿತೃತರ್ಪಣ, ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ ಮೊದಲಾದ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ.

Verse 69

गृहस्थः स हि विज्ञेयो यस्य गेहे पतिव्रता । ग्रसतेऽन्या प्रतिपदं राक्षस्या जरयाथवा

ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪತಿವ್ರತೆ ಇರುವಳೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಗೃಹಸ್ಥನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಜರಾರೂಪಿಣಿ ರಾಕ್ಷಸಿಯಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಗೃಹವನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 70

यथा गंगाऽवगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रता दृष्ट्या शुभया पावनं भवेत्

ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದರೆ ದೇಹ ಪಾವನವಾಗುವಂತೆ, ಪತಿವ್ರತೆಯ ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

अनुयाति न भर्तारं यदि दैवात्कथंचन । तत्रापि शीलं संरक्ष्यं शीलभंगात्पतत्यधः

ದೈವಾತ್ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳು ಭರ್ತಾರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರೂ, ಶೀಲವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಶೀಲಭಂಗದಿಂದ ಅಧಃಪತನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 72

तद्वैगुण्यादपिस्वर्गात्पतिः पतति नान्यथा । तस्याः पिता च माता च भ्रातृवर्गस्तथैव च

ಆ (ಶೀಲದ) ವೈಗುಣ್ಯದಿಂದಲೇ ಪತಿ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದಲೂ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸಹೋದರ ವರ್ಗವೂ ತದ್ರೂಪವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 73

पत्यौ मृते च यायोषिद्वैधव्यं पालयेत्क्वचित् । सा पुनः प्राप्य भर्तारं स्वर्गभोगान्समश्नुते

ಪತಿ ಮೃತನಾದ ಬಳಿಕ ವೈಧವ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ, ಪುನಃ ಭರ್ತಾರನನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 74

विधवा कबरीबंधो भर्तृबंधाय जायते । शिरसो वपनं तस्मात्कार्यं विधवया सदा

ವಿಧವೆಯು ಮುಡಿಕಟ್ಟುವುದು ಪತಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ವಿಧವೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಶಿರೋಮುಂಡನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 75

एकाहारः सदा कार्यो न द्वितीयं कदाचन । त्रिरात्रं पंचरात्रं वा पक्षव्रतमथापि वा

ಯಾವಾಗಲೂ ಏಕಾಹಾರವನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು. ಅಥವಾ ತ್ರಿರಾತ್ರ, ಪಂಚರಾತ್ರ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷವ್ರತವನ್ನಾದರೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 76

मासोपवासं वा कुर्याच्चांद्रायणमथापि वा । कृच्छ्रं वराकं वा कुर्यात्तप्तकृच्छ्रमथापि वा

ಅಥವಾ ಮಾಸೋಪವಾಸವನ್ನಾಗಲಿ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನಾಗಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೃಚ್ಛ್ರ, ವರಾಕ ಅಥವಾ ತಪ್ತಕೃಚ್ಛ್ರ ವ್ರತವನ್ನಾದರೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 77

यवान्नैर्वा फलाहारैः शाकाहारैः पयोव्रतैः । प्राणयात्रां प्रकुर्वीत यावत्प्राणः स्वयं व्रजेत्

ಪ್ರಾಣವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೋಗುವವರೆಗೆ ಯವಧಾನ್ಯ, ಫಲಾಹಾರ, ಶಾಕಾಹಾರ ಅಥವಾ ಕ್ಷೀರವ್ರತಗಳಿಂದ ಜೀವನಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು.

Verse 78

पर्यंकशायिनी नारी वि धवा पातयेत्पतिम् । तस्माद्भूशयनं कार्यं पतिसौख्यसमीहया

ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವ ವಿಧವೆಯು ಪತಿಯ ಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದುದರಿಂದ ಪತಿಯ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅವಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಬೇಕು.

Verse 79

न चांगोद्वर्तनं कार्यं स्त्रिया विधवया क्वचित् । गंधद्रव्यस्य संयोगो नैव कार्यस्तया पुनः

ವಿಧವಾ ಸ್ತ್ರೀಯು ಎಂದಿಗೂ ದೇಹಕ್ಕೆ ಉಬ್ಟನ/ಮರ್ಧನ ಮಾಡಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 80

तर्पणं प्रत्यहं कार्यं भर्तुः कुशतिलोदकैः । तत्पितुस्तत्पितुश्चापि नामगोत्रादिपूर्वकम

ಪ್ರತಿದಿನ ಕುಶಾ-ಎಳ್ಳು ಮಿಶ್ರಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಪತಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಪಿತಾಮಹರಿಗೆ ಹೆಸರು-ಗೋತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 81

विष्णोस्तु पूजनं कार्यं पति बुद्ध्या न चान्यथा । पतिमेव सदा ध्यायेद्विष्णुरूपधरं हरिम्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪತಿ-ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಸದಾ ಪತಿಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುರೂಪಧಾರಿ ಹರಿಯಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 82

यद्यदिष्टतमं लोके यच्च पत्युः समीहितम् । तत्तद्गुणवते देयं पतिप्रीणनकाम्यया

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ, ಪತಿ ಯಾವುದು ಬಯಸಿದನೋ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಗುಣವಂತನಾದ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 83

वैशाखे कार्तिके माघे विशेषनियमांश्चरेत् । स्नानं दानं तीर्थयात्रां विष्णोर्नामग्रहं मुहुः

ವೈಶಾಖ, ಕಾರ್ತಿಕ, ಮಾಘ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಮರುಮರು ವಿಷ್ಣುನಾಮಗ್ರಹಣ।

Verse 84

वैशाखे जलकुंभांश्च कार्तिके घृतदीपकाः । माघे धान्य तिलोत्सर्गः स्वर्गलोके विशिष्यते

ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಜಲಕುಂಭದಾನ, ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಘೃತದೀಪಾರ್ಪಣೆ, ಮತ್ತು ಮಾಘದಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯ ಹಾಗೂ ಎಳ್ಳಿನ ದಾನ—ಇವು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ।

Verse 85

प्रपा कार्या च वैशाखे देवे देया गलंतिका । उपानद्व्यजनं छत्रं सूक्ष्मवासांसि चन्दनम्

ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಾ (ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀರಿನ ಛಾವಣಿ) ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ದೇವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಗಲಂತಿಕಾ (ನೀರು ಶೋಧಿಸುವ ಚನ್ನಿ) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಪಾದುಕಾ, ವ್ಯಜನ, ಛತ್ರ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಂದನ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 86

सकर्पूरं च तांबूलं पुष्पदानं तथैव च । जलपात्राण्यनेकानि तथा पुष्प गृहाणि च

ಕರ್ಪೂರಯುಕ್ತ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುಷ್ಪದಾನವೂ. ಅನೇಕ ಜಲಪಾತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಪಗೃಹಗಳು (ಹೂವಿಡುವ/ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಸ್ಥಳಗಳು) ದಾನಯೋಗ್ಯ।

Verse 87

पानानि च विचित्राणि द्राक्षा रंभा फलानि च । देयानि द्विजमुख्येभ्यः पतिर्मे प्रीयतामिति

ವಿವಿಧ ಪಾನೀಯಗಳು, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ರಂಭಾ (ಬಾಳೆಹಣ್ಣು) ಮತ್ತು ಇತರ ಹಣ್ಣುಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ‘ನನ್ನ ಪ್ರಭು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ।

Verse 88

ऊर्जे यवान्नमश्नीयादेकान्नमथवा पुनः । वृंताकं सूरणं चैव शूकशिंबिं च वर्जयेत्

ಊರ್ಜೆ (ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ) ಯವಾನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು. ಬದನೆಕಾಯಿ, ಸೂರಣ (ಚೇನು) ಮತ್ತು ಶೂಕ-ಶಿಂಬಿ (ಕಾಳು/ಕಾಯಿ)ಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 89

कार्तिके वर्जयेत्तैलं कार्तिके वर्जये न्मधु । कार्तिके वर्जयेत्कांस्यं कार्तिके चापिसंधितम्

ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲೇ ಜೇನನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಕಾಂಸ್ಯವನ್ನು (ಘಂಟಿಧಾತು) ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಸಂಧಿತ—ಅಂದರೆ ಮಿಶ್ರಿತ/ಸಂಯುಕ್ತ ಆಹಾರವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 90

कार्तिके मौननियमे घंटां चारु प्रदापयेत । पत्रभोजी कांस्यपात्रं घृतपूर्णं प्रयच्छति

ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಮೌನ ನಿಯಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಸುಂದರ ಘಂಟೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ಎಲೆ ಮೇಲೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಂಸ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 91

भूमिशय्याव्रते देया शय्या श्लक्ष्णा सतूलिका । फलत्यागे फलं देयं रसत्यागे च तद्रसम्

ಭೂಮಿಶಯ್ಯಾ ವ್ರತ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಮೃದುವಾದ ಹಾಸಿಗೆ ಹಾಗೂ ಹಾಸಿಗೆಸಾಮಾನು ನೀಡಬೇಕು. ಫಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಫಲವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ರಸ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಅದೇ ರಸವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 92

धान्यत्यागे च तद्धान्यमथवा शालयः स्मृताः । धेनूर्दद्यात्प्रयत्नेन सालंकाराः सकांचनाः

ಧಾನ್ಯ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಶಾಲಿ (ಅಕ್ಕಿ) ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಸ್ವರ್ಣಸಹಿತ ಹಸುವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 93

एकतः सर्वदानानि दीपदानं तथैकतः । कार्तिके दीपदानस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

ಒಂದು ಕಡೆ ಎಲ್ಲಾ ದಾನಗಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ದೀಪದಾನ. ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ದೀಪದಾನದ ಪುಣ್ಯದ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಇತರ ದಾನಗಳು ಸಮವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 94

किंचिदभ्युदिते सूर्ये माघस्नानं समाचरेत् । यथाशक्त्या च नियमान्माघस्नायी समाचरेत्

ಸೂರ್ಯನು ಸ್ವಲ್ಪ ಉದಯಿಸಿದಾಗಲೇ ಮಾಘಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಮಾಘಸ್ನಾನದ ವ್ರತಧಾರಿಯು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಯಮ-ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 95

पक्वान्नैर्भो जयेद्विप्रान्यतिनोपि तपस्विनः । लड्डुकैः फेणिकाभिश्च वटकेंडरिकादिभिः

ಪಕ್ವಾನ್ನಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭೋಜನಗೊಳಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಯತಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನೂ. ಲಡ್ಡು, ಫೇಣಿಕಾ, ವಟಕ, ಎಂಡರಿಕಾ ಮೊದಲಾದ ಸಿಹಿಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ದಾನ/ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 96

घृतपक्वैः समीरचैः शुचिकर्पूरवासितैः । गर्भे शर्करया पूर्णैर्नेत्रानं दैः सुगंधिभिः

ತುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಸಿಹಿಪದಾರ್ಥಗಳು—ಶುದ್ಧ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ, ಕರ್ಪೂರವಾಸಿತ—ಒಳಗೆ ಸಕ್ಕರೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು; ಇಂತಹ ಇನ್ನಿತರ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ದಾನ/ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 97

शुष्केंधनानां भारांश्च दद्याच्छीतापनुत्तये । कंचुकं तूलगर्भं च तूलिकां सूपवीतिकाम्

ಚಳಿಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಒಣಕಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಚುಕ (ಅಂಗರಖಾ), ಹತ್ತಿ ತುಂಬಿದ ಉಡುಪು, ಸಣ್ಣ ತಲೆಯಾಸನ/ಗದ್ದುಗೆ ಮತ್ತು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಹೊದಿಕೆ (ಶಾಲು) ನೀಡಬೇಕು.

Verse 98

मंजिष्ठा रक्तवासांसि तथा तूलवतीं पटीम् । जातीफल लवंगैश्च तांबूलानि बहून्यपि

ಮಂಜಿಷ್ಠೆ, ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಹತ್ತಿಯುಕ್ತ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಜಾಯಿಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಲವಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ತಾಂಬೂಲಗಳು (ಪಾನ್) ಕೂಡ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 99

कंबलानि विचित्राणि निर्वातानि गृहाणि च । मृदुलाः पादरक्षाश्च सुगंध्युद्वर्त्तनानि च

ವರ್ಣವಿಚಿತ್ರ ಕಂಬಳಗಳು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿತ ವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು, ಪಾದರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮೃದು ಪಾದುಕಗಳು ಹಾಗೂ ಸುಗಂಧ ಉದ್ದ್ವರ್ತನಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 100

घृतकंबलपूजाभिर्महास्नानपुरःसरम् । कृष्णागुरुप्रभृतिभिर्गर्भागारे प्रधूपनैः

ಮಹಾಸ್ನಾನವನ್ನು ಪೂರ್ವವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಕಂಬಳಗಳ ಪೂಜೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣಾಗರು ಮೊದಲಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಗರ್ಭಗೃಹದಲ್ಲಿ ಧೂಪ-ಪ್ರಧೂಪನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 110

इदं पातिव्रतं तेजो ब्रह्मतेजो भवान्परम् । तत्राप्येतत्तपस्तेजः किमसाध्यतमं तव

ಇದು ಪತಿವ್ರತೆಯ ತೇಜಸ್ಸು, ಪ್ರಕಾಶಸ್ವರೂಪ; ನೀವು ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಮರು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದುದು ಈ ತಪಸ್ತೇಜಸ್ಸು—ನಿಮಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೇನು?

Verse 120

साधयिष्यामि वः कार्यं विसर्ज्येति दिवौकसः । पुनश्चिंतापरो भूत्वाऽगस्तिर्ध्यानपरोभवत्

ಅವರು ದೇವಲೋಕವಾಸಿಗಳಿಗೆ—“ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಹೊರಡಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ಚಿಂತನೆಗೆ ಲೀನನಾಗಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಗಾಢ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು।

Verse 121

वेदव्यास उवाच । इमं पतिव्रताध्यायं श्रुत्वा स्त्रीपुरुषोपिवा । पापकंचुकमुत्सृज्य शक्रलोकं प्रयास्यति

ವೇದವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಪತಿವ್ರತಾಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ, ಪಾಪದ ಆವರಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಕ್ರಲೋಕ (ಇಂದ್ರಲೋಕ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।