Adhyaya 23

Verse 1

शिवशर्मोवाच । सत्यलोकेश्वर विधे सर्वेषां प्रपितामह । किंचिद्विज्ञप्तुकामोस्मि न भयाद्वक्तुमुत्सहे

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸತ್ಯಲೋಕೇಶ್ವರ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ! ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿನಂತಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । यत्त्वं प्रष्टुमना विप्र ज्ञातं ते तन्मनोगतम् । पिपृच्छिषुस्त्वं निर्वाणं गणौ तत्कथयिष्यतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನೀನು ಏನು ಕೇಳಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವೆಯೋ, ಅದು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ। ನಿರ್ವಾಣದ ಕುರಿತು ಕೇಳು; ಈ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುವರು।

Verse 3

नेतयोर्विष्णुगणयोरगोचरमिहास्ति हि । सर्वमेतौ विजानीतो यत्किंचिद्ब्रह्मगो लके

ಈ ಇಬ್ಬರು ವಿಷ್ಣುಗಣರ ಗೋಚರಕ್ಕೆ ಮೀರಿದುದು ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇವರುಿಬ್ಬರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 4

इत्युक्त्वा सत्कृतास्ते वै ब्रह्मणा भगवद्गणाः । प्रणम्य लोककर्तारं तेऽपि हृष्टाः प्रतस्थिरे

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಭಗವದ್ಗಣರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಲೋಕಕರ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೊರಟರು।

Verse 5

पुनः स्वयानमारुह्य वैकुंठमभितो ययुः । गच्छतापि पुनस्तत्र द्विजेनापृच्छितौ गणौ

ಅವರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ವೈಕುಂಠದತ್ತ ಹೊರಟರು. ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ಆ ದ್ವಿಜನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರನ್ನು ಪುನಃ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 6

शिवशर्मोवाच । कियद्दूरे वयं प्राप्ता गंतव्यं च कियत्पुनः । पृच्छाम्यन्यच्च वां भद्रौ ब्रूतं प्रीत्या तदप्यहो

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಿದೆ? ಹೇ ಭದ್ರರೇ, ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನೂ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 7

कांच्यवंती द्वारवती काश्ययोध्या च पंचमी । मायापुरी च मथुरा पुर्यः सप्त विमुक्तिदाः

ಕಾಂಚಿ, ದ್ವಾರವತಿ, ಕಾಶಿ ಮತ್ತು ಐದನೆಯದು ಅಯೋಧ್ಯೆ; ಮಾಯಾಪುರಿ (ಹರಿದ್ವಾರ) ಹಾಗೂ ಮಥುರಾ—ಇವು ಏಳು ಪುರಿಗಳು ಮುಕ್ತಿದಾಯಕಗಳು।

Verse 8

विहाय षट्पुरीश्चान्याः काश्यामेवप्रतिष्ठिता । मुक्तिर्विश्वसृजा तत्किं मम मुक्तिर्न संप्रति

ಇತರ ಆರು ಪುರಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮುಕ್ತಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ—ಇದು ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ವಿಧಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಮುಕ್ತಿ ಈಗಲೇ ಏಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 9

इति सर्वं मम पुरः प्रसादाद्वक्तुमर्हतम् । इति तद्वाक्यमाकर्ण्य गणावूचतुरादरात्

‘ಆದುದರಿಂದ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಬೇಕು.’ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ಗೌರವದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದರು।

Verse 10

गणावूचतुः । यथार्थं कथयावस्ते यत्पृष्टं भवतानघ । विष्णुप्रसादाज्जानीवो भूतंभाविभवत्तथा

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿಯೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ನಾವು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಮಗೆ ಭೂತ, ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನವು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ।

Verse 11

विप्रावभासते यावत्किरणैः पुष्पवंतयोः । तावतीभूः समुद्दिष्टा ससमुद्राद्रि कानना

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಪುಷ್ಪಭರಿತ ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ಪ್ರಕಾಶವು ಎಷ್ಟು ದೂರವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೋ, ಅಷ್ಟೇ ಭೂಮಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಎಂದು—ಸಮುದ್ರ, ದ್ವೀಪ, ಪರ್ವತ, ಕಾನನಗಳೊಡನೆ—ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 12

वियच्च तावदुपरि विस्तारपरिमंडलम् । योजनानां च नियुते भूमेर्भानुर्व्यवस्थितः

ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ವಿಸ್ತಾರವು ಮಹಾವೃತ್ತಾಕಾರದ ಪರಿಮಂಡಲದಂತೆ ಇದೆ; ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ) ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 13

भानोः सकाशादुपरि लक्षे लक्ष्यः क्षपाकरः । नक्षत्रधं डलं सोमाल्लक्षयोजनमुच्छ्रितम्

ಭಾನು ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಪಾಕರ (ರಾತ್ರಿಕರ್ತ) ಚಂದ್ರನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 14

उडुमंडलतः सौम्य उपरिष्टाद्द्विलक्षतः । द्विलक्षे तु बुधाच्छुक्रः शुक्राद्भौमो द्विलक्षके

ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ (ಬುಧ) ಇದ್ದಾನೆ; ಬುಧನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ಮೇಲೆ ಶುಕ್ರ, ಶುಕ್ರನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ಮೇಲೆ ಭೌಮ (ಮಂಗಳ) ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 15

माहेयादुपरिष्टाच्च सुरेज्यो नियुतद्वये । द्विलक्षयोजनोत्सेधः सौरिर्देवपुरोहितात्

ಮಾಹೇಯ (ಮಂಗಳ) ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸುರೇಜ್ಯ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಇದ್ದಾನೆ; ದೇವಪುರೋಹಿತ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೌರಿ (ಶನಿ) ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 16

दशायुतसमुच्छ्रायं सौरेः सप्तर्षिमंडलम् । सप्तर्षिभ्यः सहस्राणां शतादूर्ध्वं ध्रुवस्थितः

ಶನಿ (ಸೌರಿ)ಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯೋಜನ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮಂಡಲವು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ಮೇಲೆಗೆ ಧ್ರುವ ನಕ್ಷತ್ರವು ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ।

Verse 17

पादगम्यं हि यत्किंचिद्वस्त्वस्ति धरणीतले । तद्भूर्लोक इति ख्यातः साब्धिद्वीपाद्रिकाननम्

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಿಂದ ತಲುಪಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವೂ ‘ಭೂರ್ಲೋಕ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಸಮುದ್ರಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯಗಳೊಡನೆ।

Verse 18

भूर्लोकाच्च भुवर्लोको ब्रध्नावधिरुदाहृतः । आदित्यादाध्रुवं विप्र स्वर्लोक इति गीयते

ಭೂರ್ಲೋಕದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಭುವರ್ಲೋಕವು ಬ್ರಧ್ನ ಪ್ರದೇಶದವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಸೂರ್ಯದಿಂದ ಧ್ರುವದವರೆಗೆ ‘ಸ್ವರ್ಲೋಕ’ವೆಂದು ಗೀತವಾಗಿದೆ।

Verse 19

महर्लोकः क्षितेरूर्ध्वमेककोटिप्रमाणतः । कोटिद्वये तु संख्यातो जनो भूर्लोकतो जनैः

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಲೋಕವು ಒಂದು ಕೋಟಿ (ಯೋಜನ) ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದೆ; ಭೂರ್ಲೋಕದಿಂದ ಎರಡು ಕೋಟಿ ಮೇಲೆಗೆ ಜನಲೋಕವೆಂದು ಪ್ರಮಾಣಜ್ಞರು ಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

चतुष्कोटिप्रमाणस्तु तपोलोकोऽस्ति भूतलात् । उपरिष्टात्क्षितेरष्टौ कोटयः सत्यमीरितम्

ಭೂತಲದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತಪೋಲೋಕವು ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ (ಯೋಜನ) ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದೆ; ಭೂಮಿಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮೇಲೆಗೆ ಎಂಟು ಕೋಟಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಲೋಕವಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 21

सत्यादुपरि वैकुंठो योजनानां प्रमाणतः । भूर्लोकात्परिसंख्यातः कोटिषोडशसंमितः

ಸತ್ಯಲೋಕದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠಧಾಮವಿದೆ, ಯೋಜನಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಅಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. ಭೂಲೋಕದಿಂದ ಅದರ ದೂರವು ಹದಿನಾರು ಕೋಟಿ (ಯೋಜನ) ಎಂದು ಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 22

यत्रास्ते श्रीपतिः साक्षात्सर्वेषामभयप्रदः । ततस्तु षोडशगुणः कैलासोऽस्ति शिवालयः

ಅಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಶ್ರೀಪತಿ (ವಿಷ್ಣು) ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಭಯ ನೀಡುವವನು. ಅದರ ಮೇಲೂ ಹದಿನಾರು ಪಟ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸ—ಶಿವಾಲಯ—ಇದೆ.

Verse 23

पार्वत्या सहितः शंभुर्गजास्य स्कंद नंदिभिः । यत्र तिष्ठति विश्वेशः सकलः स परः स्मूतः

ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯೊಡನೆ ಶಂಭು ಗಜಾನನ, ಸ್ಕಂದ ಮತ್ತು ನಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವೇಶನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವನೋ, ಅದೇ ಪರಮಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 24

तस्य देवस्य खेलोऽयं स्वलीला मूर्तिधारिणः । स विश्वेश इति ख्यात स्तस्याज्ञाकृदिदं जगत्

ಈ ಜಗತ್ತು ಸ್ವಲೀಲೆಯಿಂದ ರೂಪಧಾರಿಸುವ ಆ ದೇವನ ದಿವ್ಯ ಕ್ರೀಡೆಯಷ್ಟೇ. ಅವನು ‘ವಿಶ್ವೇಶ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಈ ಲೋಕವು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 25

सर्वेषां शासकश्चासौ तस्य शास्ता न चापरः । स्वयं सृजति भूतानि स्वयं पाति तथात्ति च

ಅವನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಸಕನು; ಅವನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಾಸ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅವನೇ ಸ್ವತಃ ಭೂತಜಾತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಲಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

सर्वज्ञ एकः स प्रोक्तः स्वेच्छाधीन विचेष्टितः । तस्य प्रवतर्कः कोपि नहि नैव निवर्तकः

ಅವನೇ ಏಕೈಕ ಸರ್ವಜ್ಞ ಪ್ರಭು; ಅವನ ಚೇಷ್ಟೆ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಧೀನ. ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವನು ಇಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ತಡೆಯುವವನು ಅಥವಾ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವವನು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ.

Verse 27

अमूर्तं यत्परं ब्रह्म समूर्तं श्रुतिचोदितम् । सर्वव्यापि सदा नित्यं सत्यं द्वैतविवर्जितम्

ಅಮೂರ್ತವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನೇ ಶ್ರುತಿಗಳು ಸಮೂರ್ತವಾಗಿಯೂ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಅದು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಸದಾ ನಿತ್ಯ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ವೈತವಿವರ್ಜಿತ.

Verse 28

सर्वेभ्यः कारणेभ्यश्च परात्परतरं परम् । आनंदं ब्रह्मणो रूपं श्रुतयो यत्प्रचक्षते

ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾಗಿ, ‘ಅತೀತ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಪರಮನು ಇದ್ದಾನೆ. ಶ್ರುತಿಗಳು ಆನಂದವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 29

संविदं तेन यं वेदा विष्णुर्वेद न वै विधिः । यतो वाचो निवर्तंते ह्यप्राप्य मनसा सह

ಯಾವ ಸಂವಿದೆಯಿಂದ ವೇದಗಳು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತವೋ, ಅದನ್ನು ವಿಷ್ಣು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಅದನ್ನು ತಲುಪಲಾರದೆ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿ നിന്ന് ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತವೆ.

Verse 30

स्वयंवेद्यः परं ज्योतिः सर्वस्य हृदि संस्थितः । योगिगम्यस्त्वनाख्येयो यः प्रमाणैकगोचरः

ಆ ಪರಮ ಜ್ಯೋತಿ ಸ್ವಯಂವೇದ್ಯ; ಅದು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಗಮ್ಯವಾದರೂ ಅನಾಖ್ಯೇಯ—ಪ್ರಮಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನೇರ ಅನುಭವಕ್ಕೇ ಮಾತ್ರ ಗೋಚರ.

Verse 31

नानारूपोप्यरूपो यः सर्वगोपि न गोचरः । अनंतोप्यंतक वपुः सर्ववित्कर्मवर्जितः

ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ತೋರುವನಾದರೂ ತತ್ತ್ವತಃ ನಿರಾಕಾರನು; ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದರೂ ಇಂದ್ರಿಯಗೋಚರನಲ್ಲ; ಅನಂತನಾದರೂ ಅಂತಕವಪು ಧರಿಸುವನು; ಸರ್ವಜ್ಞನಾದರೂ ಕರ್ಮಸ್ಪರ್ಶರಹಿತನು—ಅವನೇ ಪ್ರಭು।

Verse 32

तस्येदमैश्वरं रूपं खंडचंद्रावतंसकम् । तमालश्यामलगलं स्फुरद्भालविलोचनम्

ಇದು ಅವನ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ರೂಪ—ಜಟೆಯಲ್ಲಿ ಖಂಡಚಂದ್ರಾವತಂಸ; ತಮಾಲವೃಕ್ಷದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ ಕಂಠ; ಮತ್ತು ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಫುರಿಸುವ ದಿವ್ಯ ನೇತ್ರ।

Verse 33

लसद्वामार्धनारीकं कृतशेषशुभांगदम् । गंगातरंगसत्संग सदाधौतजटातटम्

ಎಡ ಅರ್ಧವು ಅರ್ಧನಾರೀ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು; ಉಳಿದ ಅಂಗಗಳು ಶುಭ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವವು; ಗಂಗಾ ತರಂಗಗಳ ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಅವನ ಜಟಾತಟ ಸದಾ ಧೌತವಾಗಿರುವುದು।

Verse 34

स्मरांगरजःपुंज पूजितावयवोज्ज्वलम् । विचित्रगात्रविधृतमहाव्यालविभूषणम्

ಸ್ಮರನ ದಗ್ಧದೇಹದ ಭಸ್ಮರಾಶಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದಂತೆ ಅವನ ಅಂಗಗಳು ಉಜ್ವಲ; ಅವನ ವಿಚಿತ್ರ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಾವ್ಯಾಲಗಳು (ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು) ಆಭರಣಗಳಾಗಿ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 35

महोक्षस्यंदनगमं विरुताजगवायुधम् । गजाजिनोत्तरासंगं दशार्धवदनं शुभम्

ಮಹೋಕ್ಷ (ನಂದಿ)ಯನ್ನೇ ಯಾನವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗಮಿಸುವನು; ವಿರಾಟ ಅಜಗವ (ಮಹಾಧನುಸ್ಸು) ಆಯುಧವಾಗಿ ಧರಿಸುವನು; ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಉತ್ತರಾಸಂಗವಾಗಿ ಹೊದ್ದಿರುವನು; ಅವನ ಶುಭ ಮುಖವು ದಶ-ಅಷ್ಟ (ಅಷ್ಟಾದಶ) ರೂಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 36

उत्त्रासित महामृत्यु महाबलगणावृतम् । शरणार्थिकृतत्राणं नत निर्वाणकारणम् । मनोरथपथातीतं वरदानपरायणम्

ಅವನು ಮಹಾಮೃತ್ಯುವನ್ನೂ ಭಯಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾಬಲ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಶರಣಾಗತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನು; ನಮನ ಮಾಡಿದ ಭಕ್ತನಿಗೆ ನಿರ್ವಾಣಕಾರಣನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಲೋಕಮನೋರಥಗಳ ಪಥಾತೀತನಾಗಿ, ವರದಾನದಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣನು।

Verse 37

तस्य तत्त्वस्वरूपस्य रूपातीतस्य भो द्विज । परावरे रुद्ररूपे सर्वेव्याप्यावतिष्ठत

ಓ ದ್ವಿಜ, ಅವನು ತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪನೂ ರೂಪಾತೀತನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಪರ ಮತ್ತು ಅಪರ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ರುದ್ರರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 38

निराकारोपि साकारः शिव एव हि कारणम । मुक्तये भुक्तये वापि न शिवान्मोक्षदो परः

ಅವನು ನಿರಾಕಾರನಾದರೂ ಸಕಾರನೂ ಹೌದು; ಕಾರಣ ಶಿವನೇ. ಮುಕ್ತಿಗಾಗಲಿ ಭುಕ್ತಿಗಾಗಲಿ, ಮೋಕ್ಷದಾತ ಶಿವನಿಗಿಂತ ಪರನಿಲ್ಲ।

Verse 39

यथा तेनाखिलं ह्येतत्पार्वतीपतिसात्कृतम । इदं चराचरं सर्वं दृश्यादृश्यमरूपिणा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪಾರ್ವತೀಪತಿಯಾದ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ—ಚರಾಚರವೆಲ್ಲ, ದೃಶ್ಯ-ಅದೃಶ್ಯವೆಲ್ಲ—ಆ ನಿರಾಕಾರ ಪ್ರಭುವಿಂದ।

Verse 40

तथा मृडानीकांतेन विष्णुसादखिलंजगत । विधाय क्रीड्यते विप्र नित्यं स्वच्छंद लीलया

ಹಾಗೆಯೇ, ಓ ವಿಪ್ರ, ಮೃಡಾನೀಕಾಂತನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಶಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾನೆ; ಹೀಗೆ ವಿಧಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

यथाशिवस्तथा विष्णुर्यथाविष्णुस्तथा शिवः । अंतरं शिवविष्ण्वोश्च मनागपि न विद्यते

ಶಿವನು ಹೇಗಿದಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣು; ವಿಷ್ಣು ಹೇಗಿದಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವ. ಶಿವ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ನಡುವೆ ಅಣುವಷ್ಟೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ.

Verse 42

आहूय पूर्वं ब्रह्मादीन्समस्तान्देवतागणान् । विद्याधरोरगादींश्च सिद्धगंधर्वचारणान्

ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು; ನಂತರ ವಿದ್ಯಾಧರರು, ನಾಗರು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರನ್ನೂ ಕರೆಯಿಸಿದನು.

Verse 43

निजसिंहासनसमं कृत्वा सिंहासनं शुभम् । उपवेश्य हरिं तत्र च्छत्रं कृत्वा मनोहरम्

ತನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಶುಭ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಮನೋಹರ ರಾಜಛತ್ರವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 44

श्लक्ष्णं कोटिशलाकं च विश्वकर्मविनिर्मितम् । पांडुरं रत्नदंडं च स्थूलमुक्तावलंबितम्

ಆ ಛತ್ರವು ಮೃದುವಾಗಿ, ಕೋಟಿ ಶಲಾಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿತ್ತು; ಪಾಂಡುರವರ್ಣದ, ರತ್ನದಂಡವುಳ್ಳದು, ದಪ್ಪ ಮುತ್ತಿನ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 45

कलशेन विचित्रेण ह्युपरिष्टाद्विराजितम् । सहस्रयोजनायामं सर्वरत्नमयं शुभम्

ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲಶದಿಂದ ಅದು ವಿರಾಜಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಶುಭವಾದುದು—ಸಹಸ್ರ ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಿರುವಂತೆ—ಸರ್ವರತ್ನಮಯವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 46

पट्टसूत्रमयैरम्यैश्चामरैश्च परिष्कृतम् । राजाभिषेकयोग्यैश्च द्रव्यैः सर्वौषधादिभिः

ಅದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೇಷ್ಮೆ ದಾರಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮನೋಹರ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ರಾಜಾಭಿಷೇಕಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸರ್ವ ಔಷಧಿ-ವನಸ್ಪತಿಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು।

Verse 47

प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुंभैर्मनोहरैः । सिद्धार्थाक्षतदूर्वाभिर्मंत्रैः स्वयमुपस्थितैः

ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಐದು ಮನೋಹರ ಕುಂಭಗಳು, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ (ಸಾಸಿವೆ), ಅಕ್ಷತ, ದೂರ್ವಾ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಉಪಸ್ಥಿತರಾದಂತೆ ತೋರುವ ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ (ವಿಧಿ) ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 48

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनीय मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

ದೇವರು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಹಾಗೂ ಫಣಿಧರ ನಾಗರಾಜರೊಳಗಿಂದಲೂ ಮಂಗಳಕರ ಕನ್ಯೆಯರು—ಹದಿನಾರು ಹದಿನಾರಾಗಿ—ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 49

वीणामृदंगाब्जभेरी मरु डिंडिमझर्झरैः । आनकैः कांस्यतालाद्यै र्वाद्यैर्ललितगायनैः

ವೀಣೆ, ಮೃದಂಗ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಡಮರು, ಭೇರಿ, ಮರು, ಡಿಂಡಿಮ, ಝರ್ಝರ; ಹಾಗೆಯೇ ಆನಕ, ಕಂಚಿನ ತಾಳಾದಿ ವಾದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಲಲಿತ ಗಾಯನದಿಂದ (ಉತ್ಸವ) ನಿನಾದಿಸಿತು।

Verse 50

ब्रह्मघोषमहारावैरापूरितनभोंगणे । शुभे तिथौ शुभे लग्ने ताराचंद्रबलान्विते

ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷದ ಮಹಾನಾದಗಳಿಂದ ಆಕಾಶಮಂಡಲ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು; ಶುಭ ತಿಥಿ, ಶುಭ ಲಗ್ನ ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲ ತಾರಾ-ಚಂದ್ರಬಲ ಹೊಂದಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ (ವಿಧಿ) ನೆರವೇರಿತು।

Verse 51

आबद्धमुकुटं रम्यं कृतकौतुकमंगलम् । मृडानीकृतशृंगारं सुश्रिया सुश्रियायुतम्

ಅವನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೋಹರ ಮುಕುಟವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೌತುಕ-ಮಂಗಳದ ಶುಭಚಿಹ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ ಪ್ರकटನಾದನು. ಮೃಡಾನಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯಿಂದ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಂಡ ಶೃಂಗಾರದಿಂದ ಸುಸಜ್ಜಿತನಾಗಿ, ಶ್ರೀ-ಶೋಭೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 52

अभिषिच्य महेशेन स्वयं ब्रह्मांडमंडपे । दत्तं समस्तमैश्वर्यं यन्निजं नान्यगामि च

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ-ಮಂಡಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶನು ಅವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು—ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನೇ—ಅವನಿಗೆ ದತ್ತನಾಗಿ ನೀಡಿದನು; ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೋಗದು.

Verse 53

ततस्तुष्टाव देवेशः प्रमथैः सह शार्ङ्गिणम् । ब्रह्माणं लोककर्तारमुवाच च वचस्त्विदम्

ನಂತರ ದೇವೇಶನು ಪ್ರಮಥರೊಂದಿಗೆ ಶಾರ್ಙ್ಗಿಣ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಲೋಕಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 54

मम वंद्यस्त्वयं विष्णुः प्रणमत्वममुं हरिम् । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रो ननाम गरुडध्वजम्

“ಈ ವಿಷ್ಣು ನನಗೂ ವಂದನೀಯನು—ನೀನು ಈ ಹರಿಯನ್ನು ಪ್ರಣಮಿಸು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರನು ಗರುಡಧ್ವಜನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 55

ततो गणेश्वरैः सर्वैंर्ब्रह्मणा च मरुद्गणैः । योगिभिः सनकाद्यैश्च सिद्धैर्देवर्षिभिस्तथा

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಗಣೇಶ್ವರರು, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳು; ಯೋಗಿಗಳು, ಸನಕಾದಿ ಋಷಿಗಳು; ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ದೇವರ್ಷಿಗಳೂ ಸಹ—

Verse 56

विद्याधरैः सगंधर्वैर्यक्षरक्षोप्सरोगणैः । गुह्यकैश्चारणैर्भूतैः शेष वासुकि तक्षकैः

ವಿದ್ಯಾಧರರು ಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ, ಯಕ್ಷ-ರಾಕ್ಷಸ-ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳೊಡನೆ; ಗುಹ್ಯಕರು, ಚಾರಣರು, ಭೂತಗಳೊಡನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶೇಷ, ವಾಸುಕೀ, ತಕ್ಷಕ ಇವರಿಂದಲೂ—

Verse 57

पतत्रिभिः किंनरैश्च सर्वैः स्थावरजंगमैः । ततो जयजयेत्युक्त्वा नमोस्त्विति नमोस्त्विति

ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದಲೂ ಕಿನ್ನರರಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳಿಂದಲೂ. ನಂತರ “ಜಯ ಜಯ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವರು ಮರುಮರು—“ನಮೋಽಸ್ತು, ನಮೋಽಸ್ತು!” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು.

Verse 58

ततोहरिर्महेशेन संसदि द्युसदां तदा । एतैर्महारवै रम्यैश्चानर्चि परमार्चिषा

ಆಗ ದ್ಯುಸದಗಳ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು, ಈ ರಮ್ಯ ಮಹಾರವ ಜಯಘೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 59

त्वं कर्ता सर्वभूतानां पाता हर्ता त्वमेव च । त्वमेव जगतां पूज्यस्त्वमेव जगदीश्वरः

ನೀನೇ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಕರ್ತನು; ನೀನೇ ಅವರ ಪಾಲಕನೂ ಹర్తನೂ ಆಗಿದ್ದೀಯ. ನೀನೇ ಲೋಕಗಳ ಪೂಜ್ಯನು; ನೀನೇ ಜಗದೀಶ್ವರನು.

Verse 60

दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम् । अजेयस्त्वं च संग्रामे ममापि हि भविष्यसि

ನೀನು ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮಗಳ ದಾತನು; ದುರ್ಣಯ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ಶಾಸ್ತಾ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಜೇಯನು; ನನಗೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀನೇ ರಕ್ಷಕ-ಆಧಾರವಾಗುವೆ.

Verse 61

इच्छाशक्तिः क्रियाशक्तिर्ज्ञानशक्तिस्तथोत्तमा । शक्तित्रयमिदं विष्णो गृहाण प्रापितं मया

ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ, ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಮ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿ—ಓ ವಿಷ್ಣುವೇ, ಈ ತ್ರಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 62

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

ಹೇ ಹರಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿಕ್ಷಿಸುವೆನು; ಹೇ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಾನು ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 63

मायां चापि गृहाणेमां दुष्प्रणोद्यां सुरासुरैः । यया संमोहितं विश्वमकिंचिज्ज्ञं भविष्यति

ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು—ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಅಸುರರಿಗೂ ತೊಲಗಿಸಲು ದುಷ್ಕರವಾದುದು; ಇದರ ಮೋಹದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಏನೂ ತಿಳಿಯದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 64

वामबाहुर्मदीयस्त्वं दक्षिणोसौ पितामहः । अस्यापि हि विधेः पाता जनितापि भविष्यसि

ನೀನು ನನ್ನ ಎಡಬಾಹು; ಆ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಬಲಬಾಹು. ಈ ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನಿಗೂ ನೀನೇ ರಕ್ಷಕನು, ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜನಕನೂ ಆಗುವೆ.

Verse 65

वैकुंठैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरः स्वयम् । कैलासे प्रमथैः सार्धं स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

ಹರಿಯ ವೈಕುಂಠೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಪಡೆದು, ಸ್ವಯಂ ಹರನು—ಉಮಾಪತಿ—ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಥರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

तदा प्रभृति देवोसौ शार्ङ्गधन्वा गदाधरः । त्रैलोक्यमखिलं शास्ति दानवांतकरो हरिः

ಅಂದಿನಿಂದ ಶಾರ್ಙ್ಗಧನ್ವಿ, ಗದಾಧರನಾದ ಹರಿ ದೇವನು ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ; ದಾನವರ ಸಂಹಾರಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 67

इति ते कथिता विप्र लोकानां च परिस्थितिः । इदानीं कथयिष्यावस्तवनिर्वाण कारणम्

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಈ ರೀತಿ ಲೋಕಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಈಗ ನಿನ್ನ ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು।

Verse 68

इदं तु परमाख्यानं शृणुयाद्यः समाहितः । स्वर्लोकमभिगम्याथ काश्यां निर्वाणमाप्नुयात्

ಯಾರು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು ನಂತರ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 69

यज्ञोत्सवे विवाहे च मंगलेष्वखिलेष्वपि । राज्याभिषेक समये देवस्थापनकर्मणि

ಯಜ್ಞೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ, ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಮಂಗಳಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ; ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾಪನ ಕರ್ಮದಲ್ಲೂ।

Verse 70

सर्वाधिकारदानेषु नववेश्मप्रवेशने । पठितव्यं प्रयत्नेन तत्कार्य परिसिद्धये

ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಅಧಿಕಾರದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನವಗೃಹಪ್ರವೇಶದಲ್ಲಿ, ಆ ಕಾರ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲು ಇದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಬೇಕು।

Verse 71

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनवान्भवेत् । व्याधितो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बंधनात्

ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ದರಿದ್ರನು ಧನವಂತನಾಗುವನು. ರೋಗಿಯು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು; ಬಂಧಿತನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವನು.

Verse 72

जप्यमेतत्प्रयत्नेन सततं मंगलार्थिना । अमंगलानां शमनं हरनारायणप्रियम

ಮಂಗಳವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಇದು ಅಮಂಗಳಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಹರ (ಶಿವ) ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ (ವಿಷ್ಣು) ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.