Adhyaya 17

Verse 1

शिवशर्मोवाच । शुक्रसंबंधिनी देवौ कथा श्रावि मया शुभा । यस्याः श्रवणमात्रेण प्रीणिते श्रवणे मम

ಶಿವಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ! ಶುಕ್ರನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ಶುಭ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು; ಇದರ ಕೇವಲ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ, ಕೇಳುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ।

Verse 2

कस्य पुण्यनिधेर्लोकः शोकहृत्त्वेष निर्मलः । एतदाख्यातुमुद्युक्तौ भवंतौ भवतां मम

ಹೇ ಪುಣ್ಯನಿಧಿಗಳಾದ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ! ಶೋಕವನ್ನು ಹರಿಸುವ ಈ ನಿರ್ಮಲ ಲೋಕವು ಯಾರದು? ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರಿ.

Verse 3

धयित्वा श्रोत्रपात्राभ्यां वाणीममृतरूपिणीम् । न तृप्तिमधिगच्छामि भवन्मुखसुखोद्गताम्

ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳೆಂಬ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪ ವಾಣಿಯನ್ನು ನಾನು ಪಾನಮಾಡಿದೆನು; ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಿಂದ ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯದು.

Verse 4

गणावूचतुः । लोहितांगस्य लोकोयं शिवशर्मन्निबोध ह । उत्पत्तिं चास्य वक्ष्यावो भूसुतोयं यथाभवत्

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಿವಶರ್ಮನೇ, ತಿಳಿದುಕೋ; ಈ ಲೋಕ ಲೋಹಿತಾಂಗನದು. ಅವನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನೂ, ಇವನು ಹೇಗೆ ಭೂಸುತನಾದನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾವು ಹೇಳುವೆವು.

Verse 5

पुरा तपस्यतः शंभोर्दाक्षायण्या वियोगतः । भालस्थलात्पपातैकः स्वेदबिंदुर्महीतले

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಶಂಭು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಲಲಾಟದಿಂದ ಬೆವರಿನ ಒಂದು ಹನಿ ಭೂಮಿತಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 6

ततः कुमारः संजज्ञे लोहितांगो महीतलात् । स्नेहसंवर्धितः सोथ धात्र्या धात्रीस्वरूपया

ಆಮೇಲೆ ಭೂಮಿತಲದಿಂದ ಲೋಹಿತಾಂಗನೆಂಬ ಕುಮಾರನು ಜನಿಸಿದನು. ನಂತರ ಧಾತ್ರೀಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಧಾತ್ರೀ (ಭೂಮಿ) ಸ्नेಹದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಪೋಷಿಸಿದಳು.

Verse 7

माहेय इत्यतः ख्यातिं परामेष गतः सदा । ततस्तेपे तपोत्युग्रमुग्रपुर्यां पुरानघ

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ‘ಮಾಹೇಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪರಮ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ನಂತರ, ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ, ಉಗ್ರಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 8

असिश्च वरणा चापि सरितौ यत्र शोभने । द्युनद्योत्तरवाहिन्या मिलितेऽत्र जगद्धिते

ಇಲ್ಲಿ ಈ ಶೋಭನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಸಿ ಮತ್ತು ವರಣಾ ನದಿಗಳು ಇರುವವು; ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ದಿವ್ಯ ನದಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವುಗಳ ಸಂಗಮವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದು ಜಗದ್ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 9

सर्वगोपि हि विश्वेशो यत्र नित्यं प्रकाशते । मुक्तये सर्वजंतूनां कालोज्ज्ञित स्ववर्ष्मणाम्

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಗುಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ನಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಅತಿಕ್ರಮಿತ ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

अमृतं हि भवंत्येव मृता यत्र शरीरिणः । अनुग्रहं समासाद्य परं विश्वेश्वरस्य ह

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಸತ್ತರೂ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಶ್ರೀ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಪರಮ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

अपुनर्भवदेहास्ते येऽविमुक्रेतनुत्यजः । विना सांख्येन योगेन विना नानाव्रतादिभिः

ಅವಿಮುಕ್ತದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು ಪುನರ್ಜನ್ಮರಹಿತ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಸಾಂಖ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ, ನಾನಾವ್ರತಾದಿಗಳಿಲ್ಲದೆ.

Verse 12

संस्थाप्य लिंगं विधिना स्वनाम्नांगारकेश्वरम् । पांचमुद्रे महास्थाने कंबलाश्वतरोत्तरे

ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಅಂಗಾರಕೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದನು. ಕಂಬಲಾಶ್ವತರದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಪಾಞ್ಚಮುದ್ರಾ ಎಂಬ ಮಹಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು.

Verse 13

ज्वलदंगारवत्तेजो यावत्तस्यशरीरतः । विनिर्ययौ तपस्तावत्तेन तप्तं महात्मना

ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಂಗಾರದಂತೆ ತೇಜಸ್ಸು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಆ ದಹನಪ್ರಭೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಹೊರಬಂದಿತೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಮಹಾತ್ಮನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದಗ್ಧನಾದಂತೆ ಇದ್ದನು.

Verse 14

ततोंगारक नाम्ना स सर्वलोकेषु गीयते । तस्य तुष्टो महादेवो ददौ ग्रहपदं महत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ಅಂಗಾರಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಅವನಿಗೆ ಗ್ರಹಪದವೆಂಬ ಮಹತ್ತರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 15

अंगारक चतुर्थ्यां ये स्नात्वोत्तरवहांभसि । अभ्यर्च्यांगारकेशानं नमस्यंति नरोत्तमाः

ಅಂಗಾರಕ ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ಉತ್ತರವಹಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಂಗಾರಕೇಶನನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ನರೋತ್ತಮರು—

Verse 16

न तेषां ग्रहपीडा च कदाचित्क्वापि जायते । अंगांरकेन संयुक्ता चतुर्थी लभ्यते यदि

ಅವರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಗ್ರಹಪೀಡೆ ಉಂಟಾಗದು—ಚತುರ್ಥಿ ಅಂಗಾರಕ (ಮಂಗಳ) ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಲಭಿಸಿದರೆ.

Verse 17

उपरागसमं पर्व तदुक्तं कालवेदिभिः । तस्यां दत्तं हुतं जप्तं सर्वं भवति चाक्षयम्

ಕಾಲವೇದಿಗಳು ಈ ಪರ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಣಪರ್ವಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆ ದಿನ ಮಾಡಿದ ದಾನ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಜಪ—ಎಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

श्रद्धया श्राद्धदा ये वै चतुर्थ्यंगारयोगतः । तेषां पितॄणां भविता तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಂಗಾರಕಯೋಗಯುಕ್ತ ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಅರ್ಪಿಸುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

अंगारकचतुर्थ्यां तु पुरा जज्ञे गणेश्वरः । अतएव तु तत्पर्व प्रोक्तं पुण्यसमृद्धये

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂಗಾರಕ ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ಗಣೇಶ್ವರನು ಜನ್ಮ ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಣ್ಯಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆ ಪರ್ವವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 20

एकभक्तव्रती तत्र संपूज्य गणनायकम् । किंचिद्दत्त्वा तमुद्दिश्य न विघ्नैरभिभूयते

ಅಲ್ಲಿ ಏಕಭಕ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಗಣನಾಯಕನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ಮಣಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 21

अंगारेश्वर भक्ता ये वाराणस्यां नरोत्तमाः । तेऽस्मिन्नंगारके लोके वसंति परमर्द्धयः

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾರೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತರಾದ ನರೋತ್ತಮರು ಪರಮ ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಅಂಗಾರಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

अगस्त्य उवाच । इत्थं कथयतोरेव रम्यां पुण्यवतीं कथाम् । भगवद्गणयोः प्राप नेत्रातिथ्यं गुरोः पुरी

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಆ ರಮ್ಯವಾದ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರಲು, ಗುರುವಿನ ಪುರಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಾಶಿ ಭಗವಂತನ ಗಣಗಳ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರ ನೇತ್ರಗಳಿಗೆ ವಿಂದಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು।

Verse 23

नेत्रानंदकरीं दृष्ट्वा शिवशर्माऽथ तां पुरीम् । पप्रच्छाचार्यवर्यस्य कस्येयं पूरनुत्तमा

ನೇತ್ರಾನಂದಕರವಾದ ಆ ಪುರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಶಿವಶರ್ಮನು ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಈ ಅನುತ್ತಮ ಪುರಿ ಯಾರದು?”

Verse 24

गणावूचतुः । सखे सुखं समाख्यावो नानाख्येयं तवाग्रतः । अध्वखेदापनोदाय पुनरस्याः पुरः कथाम्

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—“ಸಖಾ, ನಾವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳುವೆವು—ಹೇಳತಕ್ಕದ್ದನ್ನು. ದಾರಿಯ ದಣಿವು ನಿವಾರಣೆಗೆ ಈ ಪುರಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳು; ನಾವು ಹೇಳುವಂತೆ.”

Verse 25

विधेर्विधित्सतः पूर्वं त्रिलोकीरचनां मुदा । आविरासुः सुताः सप्त मानसाः स्वस्यसंनिभाः

ವಿಧಾತನು ಆನಂದದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕ ರಚನೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುನ್ನವೇ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಇರುವ ಏಳು ಮಾನಸಪುತ್ರರು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು।

Verse 26

मरीच्यत्र्यंगिरो मुख्याः सर्वे सृष्टिप्रवर्तकाः । प्रजापतेरंगिरसस्तेष्वभूद्देवसत्तमः

ಅವರಲ್ಲಿ ಮರೀಚಿ, ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ ಮುಖ್ಯರು—ಎಲ್ಲರೂ ಸೃಷ್ಟಿಪ್ರವರ್ತಕರು. ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಅಂಗಿರಸನಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದೇವಸತ್ತಮನು, ಅಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತುಲ್ಯನು, ಉದ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 27

सुतश्चांगिरसो नाम बुद्ध्या विबुधसत्तमः । शांतो दांतो जितक्रोधो मृदुवाङ्निर्मलाशयः

ಅವನ ಪುತ್ರನು ಆಂಗಿರಸನೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು; ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಶಾಂತನು, ದಮಶೀಲನು, ಕ್ರೋಧಜಯನು, ಮೃದುಭಾಷಿ, ನಿರ್ಮಲಹೃದಯನು.

Verse 28

वेदवेदार्थतत्त्वज्ञः कलासु कुशलोऽमलः । पारदृश्वा तु सर्वेषां शास्त्राणां नीतिवित्तमः

ಅವನು ವೇದಗಳೂ ವೇದಾರ್ಥಗಳೂ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು; ಕಲಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣ, ಅಮಲನಾಗಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮರ್ಮವನ್ನು ಪಾರವಾಗಿ ಕಂಡು, ನೀತಿ-ಧರ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 29

हितोपदेष्टा हितकृदहितात्यहितः सदा । रूपवाञ्छीलसंपन्नो गुणवान्देशकालवित्

ಅವನು ಹಿತೋಪದೇಶಕ, ಹಿತಕಾರ್ಯಕರ್ತ, ಅಹಿತದಿಂದ ಸದಾ ದೂರವಿರುವವನು. ರೂಪವಂತ, ಶೀಲಸಂಪನ್ನ, ಗುಣವಂತ ಮತ್ತು ದೇಶ-ಕಾಲ ವಿವೇಕಿ—ಆದರ್ಶಪುರುಷನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 30

सर्वलक्षणसंभार संभृतो गुरुवत्सलः । तताप तापसीं वृत्तिं काश्यां स महतीं दधत

ಅವನು ಎಲ್ಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು, ಗುರುಪ್ರತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ತಪಸ್ವಿಯ ಉನ್ನತ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 31

महल्लिंगं प्रतिष्ठाप्य शांभवं भूरिभावनः । अयुतं शरदां दिव्यं दिव्यतेजा महातपाः

ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ಬಹುಜನರ ಹಿತಕಾರಕನಾಗಿ, ಶಾಂಭವ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು. ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ಶರದೃತುಗಳವರೆಗೆ ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 32

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वेशो विश्वभावनः । आविर्भूय ततो लिंगान्महसां राशिरब्रवीत्

ಆಗ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಆ ಲಿಂಗದಿಂದ ಮಹಾತೇಜೋರಾಶಿಯಂತೆ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿ ಪ್ರಭು ವಚನ ನುಡಿದನು।

Verse 33

प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्तते । इति शंभुं समालोक्य तुष्टावेति स हृष्टवान्

“ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ವರವನ್ನು ಹೇಳು.” ಎಂದು. ಶಂಭುವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 34

आंगिरस उवाच । जय शंकर शांत शशांकरुचे रुचिरार्थद सर्वद सर्वशुचे । शुचिदत्त गृहीत महोपहृते हृतभक्तजनोद्धततापतते

ಆಂಗಿರಸನು ಹೇಳಿದನು—ಜಯ ಶಂಕರ! ನೀನು ಶಾಂತಿಸ್ವರೂಪ, ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ; ರುಚಿರಾರ್ಥದಾತ, ಸರ್ವದಾತ, ಸರ್ವಶುಚಿ. ಶುದ್ಧಭಾವದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮಹೋಪಹಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಭಕ್ತರ ಉಗ್ರತಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವನು।

Verse 35

ततसर्वहृदंबर वरदनते नतवृजिनमहावन दाहकृते । कृतविविधचरित्रतनोसुतनो तनुविशिखविशोषणधैर्यनिधे

ಹೇ ವರದಾ! ನೀನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೃದಯದ ಅಂತರಾಕಾಶ; ನಮಿಸುವವರ ಪಾಪರೂಪ ಮಹಾವನವನ್ನು ದಹಿಸುವವನು. ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ದಿವ್ಯಚರಿತ್ರಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ; ಹೇ ಧೈರ್ಯನಿಧಿ, ಕಾಮದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸುವವನು।

Verse 36

निधनादि विवर्जितकृतनतिकृत्कृतिविहितमनोरथपन्नगभृत् । नगभर्तृसुतार्पितवामवपुः स्ववपुःपरिपूरितसर्वजगत्

ನೀನು ಮರಣಾದಿ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ; ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಮಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸುವವನು; ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಗಳಿಂದ ರೂಪಿತ ಮನೋರಥಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವನು; ಸರ್ಪಧಾರಿ. ಪರ್ವತರಾಜನ ಪುತ್ರಿಗೆ ನೀನು ವಾಮಾಂಗವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ, ಸ್ವದೇಹದಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತೀ.

Verse 37

त्रिजगन्मयरूपविरूपसुदृग्दृगुदंचनकुंचन कृतहुतभुक् । भवभूतपतेप्रमथैकपते पतितेष्वपिदत्तकरप्रसृते

ಹೇ ತ್ರಿಜಗನ್ಮಯಸ್ವರೂಪಾ! ಅದ್ಭುತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಉನ್ನತಗೊಳಿಸಿ ನಿಯಮಿಸುವವನೇ, ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಸೇವಿತನಾದವನೇ! ಭವಭೂತಪತೇ, ಪ್ರಮಥೈಕಪತೇ—ಪತಿತರ ಮೇಲೆಯೂ ಕರುಣಾಹಸ್ತ ವಿಸ್ತರಿಸುವವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 38

प्रसूताखिलभूतलसंवरणप्रणवध्वनिसौधसुधांशुधर । वरराजकुमारिकया परया परितः परितुष्ट नतोस्मि शिव

ಹೇ ಶಿವಾ! ನೀನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಆವರಿಸುವವನು; ನೀನು ಚಂದ್ರಧರ, ನಿನ್ನ ಧಾಮ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಮ ರಾಜಕುಮಾರಿಕೆ (ದೇವಿ)ಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಿತೃಪ್ತನಾಗಿ—ನಿನಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 39

शिवदेव गिरीश महेश विभो विभवप्रद गिरिश शिवेशमृड । मृडयोडुपतिध्र जगत्त्रितयं कृतयंत्रणभक्तिविघातकृताम्

ಹೇ ಶಿವದೇವಾ! ಗಿರೀಶ, ಮಹೇಶ, ಸರ್ವವ്യാപಿ ವಿಭು; ವೈಭವಪ್ರದಾತ; ಗಿರೀಶ, ಶಿವೇಶ, ಮೃಡ! ಚಂದ್ರಧರಾ—ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಂಗಳವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡು।

Verse 40

न कृतांत त एष बिभेभि हरप्रहराशु महाघममोघमते । नमतांतरमन्यदवैनि शिवं शिवपादनतेः प्रणतोस्मि ततः

ಇವನಿಗೆ ಮರಣಭಯವಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಹೇ ಹರಾ! ನಿನ್ನ ಶೀಘ್ರ ಪ್ರಹಾರ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ—ಹೇ ಅಮೋಘಮತೇ. ನಮಿಸುವವರಿಗೆ ಶಿವನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶರಣ್ಯವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯೆನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿವಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮನ ಮಾಡಿದ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 41

विततेऽत्र जगत्यखिलेऽघहरं हर तोषणमेव परं गुणवन् । गुणहीनमहीन महावलयं प्रलयांतकमीश नतोस्मि ततः

ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಹೇ ಹರಾ! ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಹರನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದೇ ಗುಣವಂತರಿಗೆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು. ಹೇ ಈಶಾ! ಗುಣಗಳ ಅಭಾವದಿಂದಲೂ ನೀನು ಕ್ಷೀಣನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಮಹಾವಲಯ, ಪ್ರಳಯಾಂತಕ—ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 42

इति स्तुत्वा महादेवं विररामांगिरः सुतः । व्यतरच्च महेशानः स्तुत्या तुष्टो वरान्बहून्

ಹೀಗೆ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಆಂಗಿರಸನ ಪುತ್ರನು ವಿರಮಿಸಿದನು. ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶಾನ (ಶಿವ) ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 43

श्रीमहादेव उवाच । बृहता तपसानेन बृहतां पतिरेध्यहो । नाम्ना बृहस्पतिरिति ग्रहेष्वर्च्योभव द्विज

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀನು ಮಹತ್ತರರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗು. ‘ಬೃಹಸ್ಪತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗು.

Verse 44

अस्माल्लिंगार्चनान्नित्यं जीवभूतोसि मे यतः । अतो जीव इति ख्यातिं त्रिषु लोकेषु यास्यसि

ನಿತ್ಯ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಸ್ವರೂಪನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಜೀವ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ನೀನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾಗುವೆ.

Verse 45

वाचां प्रपंचैश्चतुरैर्निष्प्रपंचो यतः स्तुतः । अतो वाचां प्रपंचस्य पतिर्वाचस्पतिर्भव

ನಿಷ್ಪ್ರಪಂಚನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ನೀನು ವಾಣಿಯ ನಾಲ್ಕು ಚತುರ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಾಕ್ಪ್ರಪಂಚದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ‘ವಾಚಸ್ಪತಿ’ ಆಗು.

Verse 46

अस्य स्तोत्रस्य पठनादपि वागुदियाच्च यम् । तस्य स्यात्संस्कृता वाणी त्रिभिर्वर्षैस्त्रिकालतः

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿದಷ್ಟೇ ಯಾರ ವಾಣಿ ಉದಯವಾಗುವುದೋ, ಅವನು ತ್ರಿಕಾಲ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ವಾಣಿ ಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿ ಪರಿಷ್ಕೃತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

समुत्पन्ने महाकार्ये न स बुद्ध्या प्रहीयते । यः पठिष्यत्यदः स्तोत्रं वायव्याख्यं दिनेदिने

ಮಹಾಕಾರ್ಯವು ಉದ್ಭವಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರತಿದಿನ ‘ವಾಯವ್ಯ’ ಎಂಬ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 48

अस्यस्तोत्रस्य पठनान्नियतं मम संनिधौ । न दुर्वृत्तौ प्रवृत्तिः स्यादविवेकवतां नृणाम्

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದ ಪಠಣದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ; ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರಿಗೂ ದುರ್ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 49

अदः स्तोत्रं पठञ्जंतुर्जातुपीडां ग्रहोद्भवाम् । न प्राप्स्यति ततो जप्यमिदं स्तोत्रं ममाग्रतः

ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಜೀವಿಗೆ ಗ್ರಹೋದ್ಭವ ಪೀಡೆ ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 50

नित्यं प्रातः समुत्थाय यः पठिष्यति मानवः । इमां स्तुतिं हरिष्येऽहं तस्य बाधाः सुदारुणाः

ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರವಾದ ಬಾಧೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಿವಾರಿಸುವೆನು.

Verse 51

त्वत्प्रतिष्ठितलिंगस्य पूजां कृत्वा प्रयत्नतः । इमां स्तुतिमधीयानो मनोवांछामवाप्स्यति

ನೀನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಈ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ/ಪಠಿಸುವವನು ಮನೋವಾಂಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 52

इति दत्त्वा वराञ्छंभुः पुनर्ब्रह्माणमाह्वयत् । सेंद्रान्देवगणान्सर्वान्सयक्षोरगकिन्नरान्

ಈ ರೀತಿ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ ಶಂಭು ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು—ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ಕಿನ್ನರರನ್ನೂ।

Verse 53

तानागतान्समालोक्य शिवो व्रह्माणमब्रवीत् । विधेविधेहि मद्वाक्यादमुं वाचस्पतिं मुनिम्

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಶಿವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ವಿಧಾತಾ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಈ ವಾಚಸ್ಪತಿ ಮುನಿಯನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸು।”

Verse 54

गुरुं सर्वसुरेंद्राणां परितः स्वगुणैर्गुरुम् । अभिषिंच विधानेन देवाचार्य पदे मुदे

“ಎಲ್ಲ ಸೂರೇಂದ್ರರಿಗೂ ಗುರುವಾಗಿರುವವನೂ, ತನ್ನ ಗುಣಗಳಿಂದಲೇ ಇನ್ನೂ ಮಹಾಗುರುವೂ ಆದ ಅವನನ್ನು—ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ ಆನಂದಕರ ದೇವಾಚಾರ್ಯ ಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸು।”

Verse 55

अतीव धिषणाधीशो ममप्रीतोभविष्यति । महाप्रसाद इत्याज्ञां शिरस्याधाय तत्क्षणात्

“ಜ್ಞಾನಬುದ್ಧಿಯ ಅಧಿಪತಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವನು।” ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ‘ಮಹಾಪ್ರಸಾದ’ವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಿರಸಾ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 56

सुरज्येष्ठः सुराचार्यं चकारांगिरसं तदा । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ಆಗ ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆಂಗಿರಸ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ)ನನ್ನು ದೇವಾಚಾರ್ಯನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು।

Verse 57

गुरुपूजां व्यधुः सर्वे गीर्वाणा मुदिताननाः । अभिषिक्तो वसिष्ठाद्यैर्मंत्रपूतेन वारिणा

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷಮುಖದಿಂದ ಗುರುಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ವಸಿಷ್ಠಾದಿಗಳು ಮಂತ್ರಪೂತ ಜಲದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು.

Verse 58

पुनरन्यं वरं प्रादाद्गिरीशः पतये गिराम् । शृण्वांगिरस धर्मात्मन् देवेज्यकुलनंदन

ಮತ್ತೆ ಗಿರೀಶನು ವಾಣಿಯ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ವರ ನೀಡಿದನು— “ಕೇಳು, ಓ ಆಂಗಿರಸ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ, ದೇವಯಜ್ಞಕುಲನಂದನ!”

Verse 59

भवतास्थापितं लिंगं सुबुद्धिपरिवर्धनम् । बृहस्पतीश्वर इति ख्यातं काश्यां भविष्यति

ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ಲಿಂಗವು ಸುಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ‘ಬೃಹಸ್ಪತೀಶ್ವರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.

Verse 60

गुरुपुष्यसमायोगे लिंगमेतत्समर्च्य च । यत्करिष्यंति मनुजास्तत्सिद्धिमधियास्यति

ಗುರು–ಪುಷ್ಯ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯರು ಏನು ಕೈಗೊಂಡರೂ ಅದು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 61

बृहस्पतीश्वरं लिंगं मया गोप्यं कलौ युगे । अस्य संदर्शनादेव प्रतिभा प्रतिलभ्यते

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ‘ಬೃಹಸ್ಪತೀಶ್ವರ’ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಾನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯುವೆನು. ಆದರೂ ಇದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಭೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 62

चंद्रेश्वराद्दक्षिणतो वीरेशान्नैरृते स्थितम् । आराध्य धिषणेशं वै गुरुलोके महीयते

ಚಂದ್ರೇಶ್ವರನ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ವೀರೇಶನ ನೈಋತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧಿಷಣೇಶನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಭಕ್ತನು ಗುರುಲೋಕದಲ್ಲಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ) ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

गुर्वंगना गमनजं पापं षण्मास सेवनात् । अवश्यं विलयं याति तमः सूर्योदयाद्यथा

ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆರು ತಿಂಗಳು ಸೇವಿಸಿದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೆ ಕತ್ತಲೆ ಕರಗುವಂತೆ.

Verse 64

अतएव हि गोप्तव्यं महापातकनाशनम् । बृहस्पतीश्वरं लिंगं नाख्येयं यस्यकस्यचित्

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕ ಬೃಹಸ್ಪತೀಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅಚಾತುರ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದು.

Verse 65

इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्रैवांतर्हितो भवत् । द्रुहिणो गुरुणा सार्धं सेंद्रोपेंद्रो बृहस्पतिम्

ಹೀಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ದೇವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ನಂತರ ದ್ರುಹಿಣ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಜೊತೆಗೆ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಉಪೇಂದ್ರ (ವಿಷ್ಣು) ಸಹಿತ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 66

अस्मिन्पुरेभिषिच्याथ विसृज्येंद्रादिकान्सुरान् । अलंचकार स्वं लोकं विष्णुनाऽनुमतो द्विज

ಓ ದ್ವಿಜನೇ! ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अतिक्रम्य गुरोर्लोकं लोपामुद्रे ददर्श सः । शिवशर्मा पुरी सौरेः प्रभामंडल मंडिताम्

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಗುರುಲೋಕವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ, ಓ ಲೋಪಾಮುದ್ರೇ, ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಅವನು ಸೂರ್ಯನ ‘ಶಿವಶರ್ಮಾ’ ಎಂಬ ಪುರಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಪ್ರಭಾಮಂಡಲದಿಂದ ಮಂಡಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 68

पृष्टौ तेन च तौ तत्र तां पुरीं प्रददर्शतुः । द्विजेन द्विजवर्याय गणवर्यौ शुचिस्मिते

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಅವನಿಗೆ ಆ ಪುರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು—ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ; ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ, ಅವರು ಗಣಶ್ರೇಷ್ಠರು।

Verse 69

गणावूचतुः । मारीचेः कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां द्विजोष्णगुः । तस्यभार्याभवत्संज्ञा पुत्री त्वष्टुः प्रजापतेः

ಗಣರು ಹೇಳಿದರು—ಮರೀಚಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯಿಂದ ದ್ವಿಜ ಉಷ್ಣಗು ಜನಿಸಿದನು। ಅವನ ಪತ್ನಿ ಸಂಜ್ಞೆ; ಅವಳು ಪ್ರಜಾಪತಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ಪುತ್ರಿ।

Verse 70

भर्तुरिष्टा ततस्तस्माद्रूपयौवनशालिनी । संज्ञा बभूव तपसा सुदीप्तेन समन्विता

ಅವಳು ಪತಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು, ರೂಪ-ಯೌವನಸಂಪನ್ನಳಾಗಿದ್ದಳು; ನಂತರ ಸಂಜ್ಞೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ದೀಪ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾದಳು।

Verse 71

आदित्यस्य हि तद्रूपं मंडलस्य तु तेजसा । गात्रेषु परिदध्यौ वै नातिकांतमिवाभवत्

ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ರೂಪವು ಅವಳ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಇನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಾಂತಿಮಯಿಯಾಗಿ (ನೋಡಲು ಸುಖಕರವಾಗಿ) ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 72

न खल्वयमृतोंऽडस्थ इति स्नेहादभाषत । तदा प्रभृति लोकेयं मार्तंड इति चोच्यते

ಸ್ನೇಹವಶದಿಂದ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಅಂಡದೊಳಗಿರುವ ಇವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೃತನಲ್ಲ.” ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಮಾರ್ತಂಡ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 73

तेजस्त्वभ्यधिकं तस्य साऽसहिष्णुर्विवस्वतः । येनातितापयामास त्रैलोक्यं तिग्मरश्मिभृत्

ಅವನ ತೇಜಸ್ಸು ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿತ್ತು; ವಿವಸ್ವಾನನ ದಹನರೂಪವನ್ನು ಅವಳು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದಳು—ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣಧಾರಿಯು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ತಾಪಿಸಿದನು.

Verse 74

त्रीण्यपत्यानि भो ब्रह्मन्संज्ञायां महसां निधिः । आदित्यो जनयामास कन्यां द्वौ च प्रजापती

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಮಹಸ್ಸಿನ ನಿಧಿಯಾದ ಆದಿತ್ಯನು ಸಂಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಂತಾನಗಳನ್ನು ಜನಿಸಿದನು—ಒಬ್ಬ ಕನ್ಯೆ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು; ಅವರು ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳಾದರು.

Verse 75

वैवस्वतं मनुं ज्येष्ठं यमं च यमुनां ततः । नातितेजोमयं रूपं सोढुं साऽलं विवस्वतः

ಮೊದಲು ಅವಳು ಜ್ಯೇಷ್ಠ ವೈವಸ್ವತ ಮನುವನ್ನು ಹೆತ್ತಳು; ನಂತರ ಯಮ ಮತ್ತು ಯಮುನೆಯನ್ನು. ಆದರೂ ವಿವಸ್ವಾನನ ಅತಿತೇಜೋಮಯ ರೂಪವನ್ನು ಅವಳು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದಳು.

Verse 76

मायामयीं ततश्छायां सवर्णां निर्ममे स्वतः । प्रांजलिः प्रणता भूत्वा संज्ञां छाया तदाब्रवीत्

ನಂತರ ಅವಳು ತಾನೇ ತನ್ನಂತೆಯೇ ಇರುವ ಮಾಯಾಮಯೀ ‘ಛಾಯೆ’ಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು. ಕೈಮುಗಿದು, ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಛಾಯೆ ಆಗ ಸಂಜ್ಞೆಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು.

Verse 77

तवाज्ञाकारिणीं देवि शाधि मां करवाणि किम् । संज्ञोवाच ततश्छायां सवर्णे शृणु सुंदरि

ದೇವಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞಾಪಾಲಿನಿ ದಾಸಿ; ಹೇಳು—ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಆಗ ಸಂಜ್ಞೆ ಛಾಯೆಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಸುಂದರಿ ಸವರ್ಣೆ, ಕೇಳು।

Verse 78

अहं यास्यामि सदनं त्वष्टुस्त्वं पुनरत्र मे । भवने वस कल्याणि निर्विशंकं ममाज्ञया

ನಾನು ತ್ವಷ್ಟೃನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ; ನೀನು, ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ವಾಸಿಸು।

Verse 79

मनुरेष यमावेतौ यमुना यम संज्ञकौ । स्वापत्यदृष्ट्या द्रष्टव्यमेतद्बालत्रयं त्वया

ಇವನು ಮನು; ಇವರು ಇಬ್ಬರೂ ಯಮಜರು—ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಯಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವರು. ಈ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ನೀನು ಸ್ವಂತ ಸಂತಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಬೇಕು।

Verse 80

अनाख्येयमिदं वृत्तं त्वया पत्यौ शुचिस्मिते । इत्याकर्ण्याथ सा त्वाष्ट्रीं देवीं छाया जगाद ह

ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನೀನು ನನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳಬಾರದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಛಾಯೆ ತ್ವಷ್ಟೃಕನ್ಯಾ ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 81

आकचग्रहणान्नाहमाशापाच्च कदाचन । आख्यास्यामि चरित्रं ते याहि देवि यथासुखम्

ನಿನ್ನ ಕೇಶಗ್ರಹಣದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಿಂದಲೂ, ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಆಶೆಯಿಂದಲೂ, ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನಿನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವಿ, ನೀನು ಯಥಾಸುಖವಾಗಿ ಹೋಗು।

Verse 82

इत्यादिश्य सवर्णां सा तथेत्युक्ता सवर्णया । पितुरंतिकमासाद्य नत्वा त्वष्टारमब्रवीत्

ಸವರ್ಣೆಗೆ ಹೀಗೆ ಆದೇಶಿಸಿ, ಅವಳು 'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಅವಳು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತ್ವಷ್ಟೃವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 83

पितः सोढुं न शक्नोमि तेजस्तेजोनिधेरहम् । तीव्रं तस्यार्यपुत्रस्य काश्यपस्य महात्मनः

ಹೇ ತಂದೆಯೇ! ತೇಜೋನಿಧಿಯಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಕಶ್ಯಪನ (ಸೂರ್ಯನ) ತೀವ್ರವಾದ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಸಹಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 84

निशम्योदीरितं तस्याः पित्रानिर्भर्त्सिता बहु । भर्तुः समीपं याहीति नियुक्ता सा पुनःपुनः

ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ತಂದೆಯು ಅವಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಗದರಿಸಿದನು ಮತ್ತು 'ಗಂಡನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು' ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೇಮಿಸಿದನು.

Verse 85

चिंतामवाप महतीं स्त्रीणां धिक्चेष्टितं त्विति । निनिंद बहुधात्मानं स्त्रीत्वं चाति निनिंद सा

ಅವಳು ಮಹತ್ತರವಾದ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾದಳು ಮತ್ತು 'ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿಕೊಂಡಳು.

Verse 86

स्वातंत्र्यं न क्वचित्स्त्रीणां धिगस्वातंत्र्यजीवितम् । शैशवे यौवने प्रांते पितृभर्तृसुताद्भयम्

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ! ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯಿಂದ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಪತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಮುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಮಗನಿಂದ ಭಯ (ಅವಲಂಬನೆ) ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 87

त्यक्तं भर्तृगृहं मौग्ध्याद्धंत दुवृर्त्तया मया । अविज्ञातापि चेद्यायामथ पत्युर्निकेतनम्

ಅಯ್ಯೋ! ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ದುರಾಚಾರಿಯಾದ ನಾನು ಪತಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದೆನು. ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡದಿದ್ದರೂ, ನಾನೀಗ ಪತಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 88

तत्रास्ति सा सवर्णा वै परिपूर्णमनोरथा । अथावतिष्ठे सात्रैव पित्रा निर्भर्त्सिताप्यहम्

ಅಲ್ಲಿ ಸವರ್ಣೆ (ಛಾಯೆ) ತನ್ನ ಮನೋರಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ತಂದೆಯಿಂದ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡರೂ ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 89

ततोति चंडश्चंडाशुः पित्रोरतिभयंकरः । अहो यदुच्यते लोकैरुपाख्यानमिदं हि तत्

ತದನಂತರ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರರಾದ ಚಂಡ ಮತ್ತು ಚಂಡಾಶುಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದರು. ಅಹೋ! ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುವ ಉಪಾಖ್ಯಾನವು ಇದೇ ಆಗಿದೆ.

Verse 90

स्फुटं दृष्टं मयाद्येति स्वकरांगारकर्ष णम् । नष्टं भर्तृगृहं मौग्ध्याच्छ्रेयो वा न पितुर्गृहम्

ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದ ಕೆಂಡವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನಿಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡೆನು. ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ಪತಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ, ತಂದೆಯ ಮನೆಯೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಲ್ಲ.

Verse 91

वयश्च प्रथमं चारु रूपं त्रैलोक्यकांक्षितम् । सर्वाभिभवनं स्त्रीत्वं कुलं चातीव निर्मलम्

ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಪ್ರಥಮ ಯೌವನದ್ದು, ರೂಪವು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದು. ನನ್ನ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತಹುದು ಮತ್ತು ಕುಲವು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದೆ.

Verse 92

पतिश्च तादृक्सर्वज्ञो लोकचक्षुस्तमोपहः । सर्वेषां कर्मणां साक्षी सर्वः सर्वत्रसंचरः

ಆ ಪ್ರಭು ಅಂಥವನೇ—ಸರ್ವಜ್ಞ, ಲೋಕಗಳ ನೇತ್ರ, ತಮಸ್ಸನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವನು; ಎಲ್ಲರ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಸರ್ವತ್ರ ಸಂಚರಿಸುವವನು।

Verse 93

मह्यं श्रेयः कथं वा स्यादिति सा परिचिंत्य च । अगच्छद्वडवा भूत्वा तपसे पर्यनिंदिता

‘ನನಗೆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಸಿಗುವುದು?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ಅವಳು ವಡವಾ (ಕುದುರೆಮಾದೆ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಿಂದಾರಹಿತಳಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಪಿತಳಾಗಿ ಹೊರಟಳು।

Verse 94

उत्तरांश्च कुरून्प्राप चरंती नीरसंतृणम् । व्युत्तेपे च तपस्तीव्रं पतिमाधाय चेतसि । तपोबलेन तत्पत्युः सहिष्ये तेज इत्यलम्

ಅವಳು ಉತ್ತರ ಕುರುದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿ, ನೀರಿಲ್ಲದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪತಿದೇವನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವಳು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ—‘ತಪೋಬಲದಿಂದ ಆ ಪತಿಯ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸುವೆ—ಇಷ್ಟೇ!’ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 95

मन्यमानोथ तां संज्ञां सवर्णायां तदा रविः । सावर्णिं जनयामास मनुमष्टममुत्तमम्

ಆಗ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಅವಳನ್ನು ಸಂಜ್ಞೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸವರ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸಾವರ್ಣಿ—ಅಷ್ಟಮ ಮನುವನ್ನು—ಜನಿಸಿದನು।

Verse 96

शनैश्चरं द्वितीयं च सुतां भद्रां तृतीयिकाम् । सवर्णा स्वेष्वपत्येषु सापत्न्यात्स्त्रीस्वभावतः

ಅವಳು ಎರಡನೆಯ ಸಂತಾನವಾಗಿ ಶನೈಶ್ಚರನನ್ನು, ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಪುತ್ರಿ ಭದ್ರೆಯನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಸವರ್ಣೆ ಸಪತ್ನೀಭಾವದಿಂದ, ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವಾನುಸಾರ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೇ ವಿಶೇಷ ಮಮಕಾರ ತೋರಿದಳು।

Verse 97

चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजेष्वथ । मनुस्तत्क्षांतवाञ्ज्येष्ठो भक्ष्यालंकारलालने

ಅವಳು ಕಿರಿಯವರ ಮೇಲೆ ಅತಿಶಯ ಸ्नेಹ ತೋರಿಸಿದಳು; ಹಿರಿಯರ ಮೇಲೆ ಹಾಗಲ್ಲ. ಜ್ಯೇಷ್ಠನಾದ ಮನು ಕ್ಷಮಾಭಾವದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿದನು—ಅವನಿಗೂ ರುಚಿಕರ ಭಕ್ಷ್ಯ, ಆಭರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಲಾಲನೆಗಳ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ।

Verse 98

कनिष्ठेष्वधिकं दृष्ट्वा सावर्ण्यादिषु नो यमः । कदाचिद्रोषतो बाल्याद्भाविनोर्थस्य गौरवात्

ಸಾವರ್ಣಿ ಮೊದಲಾದ ಕಿರಿಯವರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಗ್ರಹ ಕಂಡು ಯಮನು—ಬಾಲ್ಯಸ್ವಭಾವದಿಂದ—ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಮುಂದಿನ ಫಲಿತಾಂಶದ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು।

Verse 99

पदा संतर्जयामास यमः संज्ञासरूपिणीम् । तं शशाप च सा क्रोधात्सावर्णेर्जननी तदा

ಯಮನು ಪಾದವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸಂಜ್ಞಾರೂಪಿಣಿಯನ್ನು ಬೆದರಿಸಿದನು. ಆಗ ಸಾವರ್ಣಿಯ ತಾಯಿ ಕೋಪದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದಳು।

Verse 100

जिघांसता त्वया पाप मां यदंघ्रिः समुद्यतः । अचिरात्तत्पतत्वेष तवेति भृशदुःखिता

‘ಪಾಪಿ! ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ನೀನು ಎತ್ತಿದ ಆ ಪಾದವೇ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಬೀಳಲಿ!’ ಎಂದು ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 110

ततो भगवते शप्तुमुद्यते सा शशंस ह । यथावृत्तं तथा तथ्यं तुतोष भगवानपि

ನಂತರ ಅವಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಶಪಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದರೂ, ನಡೆದದ್ದನ್ನು ನಡೆದಂತೆಯೇ ಸತ್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಳು; ಅದರಿಂದ ಭಗವಂತನೂ ತೃಪ್ತನಾದನು।

Verse 120

देवौ तस्मादजायेतामश्विनौ भिषजांवरौ । स्वरूपमनुरूपं च द्युमणिस्तामदर्शयत

ಅವನಿಂದ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಇಬ್ಬರು ದಿವ್ಯ ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು ಜನಿಸಿದರು; ದ್ಯುಮಣಿಯು ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 129

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं ग्रहपीडा न जायते । नोपसर्गभयं तस्य काश्यां निवसतः सतः

ಈ ಪುಣ್ಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಗ್ರಹಪೀಡೆ ಉಂಟಾಗದು; ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸತ್ಪುರುಷನಿಗೆ ಉಪಸರ್ಗಭಯವಿಲ್ಲ।