Adhyaya 5

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मारण्यनिवासिना । यत्कार्यं पुरुषेणेह गार्हस्थ्यमनुतिष्ठता

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು - ಇದರ ನಂತರ, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಪುರುಷನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

धर्मारण्येषु ये जाता ब्राह्मणाः शुद्धवंशजा । अष्टादशसहस्राश्च काजेशैश्च विनिर्मिताः

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಶುದ್ಧ ವಂಶಸ್ಥರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹದಿನೆಂಟು ಸಾವಿರವಿದ್ದು, ಅವರು ಕಾಜೇಶರಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 3

सदाचाराः पवित्राश्च ब्राह्मणा ब्रह्मवित्तमाः । तेषां दर्शनमात्रेण महापापैर्विमुच्यते

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸದಾಚಾರಿಗಳೂ, ಪವಿತ್ರರೂ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । पाराशर्य समाख्याहि सदाचारं च मे प्रभो । आचाराद्धर्ममाप्नोति आचाराल्लभते फलम् । आचाराच्छ्रियमाप्नोति तदाचारं वदस्व मे

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು - ಎಲೈ ಪರಾಶರ ಪುತ್ರನೇ, ಪ್ರಭುವೇ! ನನಗೆ ಸದಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸು. ಆಚಾರದಿಂದ ಧರ್ಮವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಆಚಾರದಿಂದ ಫಲವು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆಚಾರದಿಂದ ಐಶ್ವರ್ಯವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದುದರಿಂದ ಆ ಆಚಾರವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 5

व्यास उवाच । स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेत एतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಸ್ಥಾವರಗಳು, ಕೃಮಿಗಳು, ಜಲಜಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಪಶುಗಳು, ಮಾನವರು—ಇವರು ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತರು; ಇವರಿಗಿಂತಲೂ ದೇವರುಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು.

Verse 6

सहस्रभागात्प्रथमे द्वितीयानुक्रमास्तथा । सर्व एते महाभागाः पापान्मुक्तिसमाश्रयाः

ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು, ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿತೀಯಾದಿ ಕ್ರಮಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ—ಈ ಎಲ್ಲ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ಪಾಪಮುಕ್ತಿಗೆ ಆಶ್ರಯ (ಸಾಧನ)ರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 7

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोतीव चोत्तमाः । प्राणिकेभ्योपि मुनिश्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮರು; ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಜಾಗೃತ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्य श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योऽपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

ಕೇವಲ ಮತಿ ಹೊಂದಿದವರಿಗಿಂತ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಾನವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಅವರಿಗಿಂತ ವಾಡವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ವಿಪ್ರರಿಗಿಂತಲೂ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯಾಂಸರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ವಿದ್ಯಾಂಸರಿಗಿಂತ ಕೃತಬುದ್ಧಿಗಳು—ಪರಿಪಕ್ವ, ನಿಯಮಿತ ಬುದ್ಧಿಯವರು—ಶ್ರೇಷ್ಠರು.

Verse 9

कृतधीभ्योऽपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेभ्योऽभ्यधिकः कश्चित्त्रिषु लोकेषु भारत

ಕೃತಧೀಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕರ್ತಾರರು—ಧರ್ಮವನ್ನು ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವವರು; ಕರ್ತಾರರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಬ್ರಹ್ಮತತ್ಪರರು. ಹೇ ಭಾರತ! ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿಂತ ಅಧಿಕನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 10

अन्योन्यपूजकास्ते वै तपो विद्याविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸುವವರು; ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾವಿಶೇಷದಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟರು. ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಧರ್ಮ-ವಿದ್ಯೆಯ ಬಲದಿಂದ ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರತೂಲ್ಯವಾಗಿ ಮಾನ್ಯನು.

Verse 11

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿ (ಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ) ನಿಂತಿದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಗೌರವಾರ್ಹನು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ. ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು ಸರ್ವ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರ; ಆದರೆ ಆಚಾರದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾದವನು ಮತ್ತೆ ಪಾತ್ರನಲ್ಲ.

Verse 12

तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना । विद्वेषरागरहिता अनुतिष्ठन्ति यं मुने

ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಆಚಾರಶೀಲನಾಗಿರಬೇಕು. ಹೇ ಮುನೇ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ರಾಗವಿಲ್ಲದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವ ಆ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಅವನು ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 13

सद्धि यस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः । लक्षणैः परिहीनोऽपि सम्यगाचारतत्परः

ಬುದ್ಧಿವಂತರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ—ಸದಾಚಾರವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ. ಹೊರಗಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸಮ್ಯಗಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ಥಿರನು.

Verse 14

श्रदालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषुस्वेषु च कर्मसु

ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನೂ ಅನಸೂಯನೂ (ದೋಷಾನ್ವೇಷಣೆಯಿಲ್ಲದವನು) ಆದ ನರನು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಲಿ; ಮತ್ತು ತನ್ನ ತನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ.

Verse 15

सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतन्द्रितः । दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमा न्भवेत्

ಧರ್ಮಮೂಲವಾದ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ಯವೂ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ದುರಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದ ಪುರುಷನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದನೀಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक् । त्याज्यं कर्म पराधीनं कार्यमात्मवशं सदा

ಪರಾಧೀನವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ರೋಗಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ, ಮಹಾದುಃಖದ ಪಾಲುಗಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಾಧೀನ ಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸದಾ ಆತ್ಮವಶದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 17

दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी । यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति

ಪರಾಧೀನನು ದುಃಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸದಾ ಆತ್ಮವಶನಾದವನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಾಡುವಾಗಲೇ ಅಂತರಾತ್ಮ ಶಾಂತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗುವ ಕರ್ಮವನ್ನೇ ಆರಿಸಬೇಕು.

Verse 18

अध्यापयेच्छुचीञ्छिष्यान्हितान्मे धासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चापि योगक्षेमादिसिद्धये

ಶುದ್ಧರಾದ, ಹಿತೈಷಿಗಳಾದ, ಮೇಧಾವಿ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಯೋಗಕ್ಷೇಮಾದಿ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಈಶ್ವರನ ಶರಣು ಹೊಂದಬೇಕು.

Verse 19

अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता । सत्यं क्षमार्तवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಈ ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು—ಸತ್ಯ, ಕ್ಷಮೆ, ಆರ್ಜವ (ಸರಳತೆ), ಧ್ಯಾನ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆ.

Verse 20

दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश । शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम्

ದಮ, ಪ್ರಸಾದ, ಮಾಧುರ್ಯವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮೃದುತೆ—ಇವು ದಶ ಯಮಗಳು. ಶೌಚ, ಸ್ನಾನ, ತಪ, ದಾನ, ಮೌನ, ಪೂಜೆ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ವ್ರತ—ಇವು ಧರ್ಮಧಾರಣೆಗೆ ನಿಯಮಗಳೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 21

उपोषणोपस्थदंडो दशैते नियमाः स्मृताः । कामं क्रोधं दमं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च

ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ—ಇವು ದಶ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಮೃತ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಅಸಂಯಮ, ಮೋಹ, ಮಾತ್ಸರ್ಯ ಮತ್ತು ಲೋಭ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 22

अमून्षड्वैरिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत् । शनैः संचिनुयाद्धर्मं वल्मीकं शृंगवान्यथा

ಈ ಆರು ವೈರಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಂಚಯಿಸಬೇಕು; ವಲ್ಮೀಕವು ಕಣಕಣವಾಗಿ ಏರುವಂತೆ.

Verse 23

परपीडामकुर्वाणः पर लोकसहायिनम् । धर्म एव सहायी स्यादमुत्र परिरक्षितः

ಪರರಿಗೆ ಪೀಡೆ ಮಾಡದವನು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಅವನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 24

पितृमातृसुतभ्रातृयोषिद्बंधुजनाधिकः । जायते चैकलः प्राणी म्रियते च तथै कलः

ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಪುತ್ರ, ಸಹೋದರ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಜೀವಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः । देहे पंचत्वमापन्ने त्यक्त्वैकं काष्ठलोष्टवत्

ಮನುಷ್ಯನು ಒಬ್ಬನೇ ಪುಣ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಒಬ್ಬನೇ ಪಾಪದ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇಹವು ಪಂಚಭೂತಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಅದು ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ತುಂಡು ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಯಂತೆ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 26

बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनु व्रजेत् । अतः संचिनुयाद्धर्म्ममत्राऽमुत्र सहायिनम्

ಬಂಧುಗಳು ವಿಮುಖರಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಹೊರಡುವವನನ್ನು ಧರ್ಮವೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕನಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಚಯಿಸಬೇಕು.

Verse 27

धर्मं सहायिनं लब्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः । संबंधानाचारेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः

ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಪಡೆದು ಮನುಷ್ಯನು ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ. ವಿವೇಕಿಯು ಸದಾ ಶ್ರೇಷ್ಠರೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಸಂಗ ಮಾಡಿ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 28

अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत् । उत्तमानुत्तमानेव गच्छेद्धीनांश्च वर्जयेत् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवायेन शूद्रताम्

ಅಧಮ ಹಾಗೂ ನೀಚರ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತನ್ನ ಕುಲವನ್ನು ಉನ್ನತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕು. ಅತ್ಯುತ್ತಮರನ್ನೇ ಸೇವಿಸಿ, ಹೀನರನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅಪಚಾರದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ನೀಚಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

ಅಧ್ಯಯನಶೀಲನಲ್ಲದ, ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಲಂಘಿಸುವ, ಆಲಸ್ಯಯುಕ್ತ, ದುಷ್ಠ ಅನ್ನದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಿನಾಶ (ಮೃತ್ಯುಭಯ) ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 30

अतोऽभ्यस्येत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜನು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಸದಾಚಾರಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತವೆ।

Verse 31

रजनीप्रांतयामार्द्धं ब्राह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सर्वदा

ರಾತ್ರಿಯ ಕೊನೆಯ ಯಾಮದ ಉತ್ತರಾರ್ಧವನ್ನು ‘ಬ್ರಾಹ್ಮ ಮುಹೂರ್ತ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಎದ್ದು ಪ್ರಾಜ್ಞನು ತನ್ನ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು।

Verse 32

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

ಮೊದಲು ಗಜಾಸ್ಯ (ಗಣೇಶ)ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅಂಬೆಯೊಡನೆ ಈಶ (ಶಿವ)ನನ್ನು; ನಂತರ ಶ್ರೀಯೊಡನೆ ಶ್ರೀರಂಗ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಮಲೋದ್ಭವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು।

Verse 33

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगायाः सरितः सर्वाः श्रीशैलायखिलान्गिरीन्

ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು, ಗಂಗೆಯನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳನ್ನೂ, ಶ್ರೀಶೈಲವನ್ನೂ ಸಮಸ್ತ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 34

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादिसरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादयः

ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು, ಮಾನಸಸರೋವರಾದಿ ಸರೋವರಗಳನ್ನು, ನಂದನಾದಿ ದಿವ್ಯ ವನಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಮಧೇನು ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯ ಧೇನುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 35

कल्पवृक्षादिवृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्याः प्रह्रादावद्यान्हरेः प्रियान्

ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಾದಿ ಕಲ್ಪತರುಗಳನ್ನು, ಸ್ವರ್ಣಮುಖ್ಯವಾದ ಅಮೂಲ್ಯ ಧಾತುಗಳನ್ನು, ಉರ್ವಶೀಮುಖ್ಯ ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರೆಯರನ್ನು ಹಾಗೂ ಪ್ರಹ್ಲಾದಾದಿ ಹರಿಪ್ರಿಯ ಭಕ್ತರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 36

जननीचरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोक्त्त मोत्तमौ । पितरं च गुरूंश्चापि हदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः

ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ತಾಯಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಗುರುಗಳನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 37

ततश्चावश्यकं कर्त्तुं नैरृतीं दिशमाव्रजेत् । ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुण म्

ನಂತರ ಅಗತ್ಯ ವಿಸರ್ಜನಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲು ನೈಋತ್ಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪಶ್ಚಿಮ) ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಗ್ರಾಮದಿಂದ ನೂರು ಧನುಷ್ ದೂರ, ನಗರದಿಂದ ಅದರ ನಾಲ್ಕುಪಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 38

तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा । कर्णोपवीत उदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि

ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತರಮುಖನಾಗಿ ಇರಬೇಕು।

Verse 39

विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः । न तिष्ठन्नाशु नो विप्र गोवन्ह्यनिलसंमुखः

ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸುವಾಗ ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕು; ರಾತ್ರಿ ದಕ್ಷಿಣಮುಖನಾಗಿರಬೇಕು। ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನಿಂತುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲ, ಆತುರದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೂ ಹಸು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯುಗಳ ಎದುರಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 40

न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले । नालोकयेद्दिशो भागञ्ज्यो तिश्चक्रं नभो मलम्

ನೇಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಉಳುಮೆಯಾದ ಭೂಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ, ದಾರಿಯಾಗಿ ಜನರು ಸಂಚರಿಸುವ ನೆಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮಲವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಚಕ್ರ, ಆಕಾಶ ಅಥವಾ ಅಶುದ್ಧ ವಸ್ತುಗಳತ್ತ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ—ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು.

Verse 41

वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान् । अथो मृदं समादद्याज्जंतुकर्क्करवर्जिताम्

ಎಡಗೈಯಿಂದ ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜಾಗರೂಕನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ನಂತರ ಶೌಚಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕೀಟಗಳೂ ಕಲ್ಲುಕಣಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 42

विहाय मूषको त्खातां चोच्छिष्टां केशसंकुलाम् । गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां प्रक्षाल्य चांबुना ततः

ಇಲಿ ತೋಡಿದ, ಉಚ್ಛಿಷ್ಟದಿಂದ ಮಲಿನವಾದ ಅಥವಾ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಗುಹ್ಯಾಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಿ, ನಂತರ ನೀರಿನಿಂದ ತೊಳೆಯಬೇಕು.

Verse 43

पुनर्वामकरेणेति पंचधा क्षालयेद्गुदम् । एकैक पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा

ಮತ್ತೆ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಗುದವನ್ನು ಐದು ಬಾರಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪಾದಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದು ಬಾರಿ ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕೈಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಬೇಕು.

Verse 44

इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि । क्रमाद्वैगुण्यतः कुर्याद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗೃಹಸ್ಥನು ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಲೇಪ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವವರೆಗೆ ಶೌಚವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಾದಿ ಮೂರು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 45

दिवाविहितशौचाच्च रात्रावर्द्धं समाचरेत् । परग्रामे तदर्धं च पथि तस्यार्धमेव च

ಹಗಲು ವಿಧಿಸಿದ ಶೌಚವನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಅರ್ಧಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಪರಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅದರ ಅರ್ಧ, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಅರ್ಧವೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 46

तदर्धं रोगिणां चापि सुस्थे न्यूनं न कार येत् । अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चाप्यगोपमैः

ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅರ್ಧವು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸಾಕು; ಆದರೆ ಸುಸ್ಥನಾದವನು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಯಾವ ನದಿಯ ನೀರಿನಿಂದಲಾದರೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸದ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳಿನಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 47

आपातमाचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक् । आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः

ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶೌಚ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಅಂತರಭಾವ ದೂಷಿತನಾದವನು ನಿಜ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯನು. ಶೌಚದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರಮಾಣ ತೇವ ಧಾತ್ರಿಫಲ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 48

सर्वाश्चाहुतयोऽप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्यो वा सूपविष्टः शुचौ भुवि

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಹುತಿಗಳನ್ನೂ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತದ ಗ್ರಾಸಗಳನ್ನೂ ಶುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಲಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಲಿ ಮಾಡಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 49

उपस्पृशेद्विहीनाभिस्तुषांगारास्थिभस्मभिः । अतिस्वच्छाभिरद्भिश्च यावद्धृद्गाभिरत्वरः

ಯೋಗ್ಯ ನೀರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತೂಷ, ಅಂಗಾರ, ಅಸ್ಥಿಭಸ್ಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ (ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದ) ನೀರಿನಿಂದ ಉಪಸ್ಪರ್ಶನ/ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಚ್ಛ, ಹೃದಯವರೆಗೆ ಆಳವಾದ ನೀರಿನಿಂದಲೂ—ಅವಸರವಿಲ್ಲದೆ—ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 50

ब्राह्मणो ब्रह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत् । कण्ठगाभिर्नृपः शुध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥದಿಂದ ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ನೀರಿನಿಂದ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು. ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಕಂಠದವರೆಗೆ ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯನು ತಾಲು (ಅಂಗುಳ)ವಿನವರೆಗೆ ನೀರು ತಲುಪಿದಾಗ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

स्त्रीशूद्रावाथ संस्पर्शमात्रेणापि विशुध्यतः । शिरः शब्दं सकंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि वा

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರು ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶಿಖೆಯು ಬಿಚ್ಚಿದ್ದರೂ ತಲೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಠವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು.

Verse 52

अक्षालितपदद्वद्व आचांतोऽप्यशुचिर्म्मतः । त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत्

ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯದೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದರೂ ಅಶುದ್ಧನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ನಂತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 53

अंगुष्ठमूलदेशेन ह्यधरोष्ठौ परि मृजेत् । स्पृष्ट्वा जलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत्

ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನ ಮೂಲಭಾಗದಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನೀರಿನಿಂದ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ, ಎಲ್ಲಾ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು.

Verse 54

अंगुल्यग्रैस्तथा स्कन्धौ सांबु सर्व्वत्र संस्पृशेत् । आचांतः पुनराचामेत्कृत्वा रथ्योपसर्पणम्

ಬೆರಳುಗಳ ತುದಿಯಿಂದ ಭುಜಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು. ರಸ್ತೆಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ಪುನಃ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 55

स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम् । सुप्त्वा वासः परीधाय दृष्ट्वा तथाप्यमंगलम्

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಹಾಲು ಕುಡಿ, ಶುಭಕರ್ಮದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ನಿದ್ರಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಅಮಂಗಳ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡರೂ—ಮತ್ತೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 56

प्रमादादशुचि स्मृत्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत् । दंतधावनं प्रकुर्वीत यथोक्त धर्मशास्त्रतः । आचांतोऽप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅಶೌಚವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಎರಡು ಬಾರಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದರೆ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬೇಕು; ದಂತಧಾವನ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದರೂ ಅಶುದ್ಧಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 57

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

ಪ್ರತಿಪದ, ದರ್ಶ (ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ), ಷಷ್ಠಿ, ನವಮಿ ಮತ್ತು ರವಿವಾರದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಕಾಷ್ಠದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ—ಏಳನೇ ತಲೆಮಾರಿನವರೆಗೆ ಕುಲ ದಹನ (ವಿನಾಶ)ವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 58

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

ದಂತಕಾಷ್ಠಗಳು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ನಿಷಿದ್ಧ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಬಾಯಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಡೂಷಗಳನ್ನು (ಬಾಯಿ ತೊಳೆಯುವಿಕೆ) ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 59

कनिष्ठाग्रपरीमाणं सत्वचं निर्व्रणारुजम् । द्वादशांगुलमानं च सार्द्रं स्याद्दंतधावनम्

ದಂತಧಾವನಕ್ಕೆ ದಂತಕಾಷ್ಠವು ಕನಿಷ್ಠಿಕೆಯ ತುದಿಯಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾಗಿದ್ದು, ತೊಗಟೆಯೊಡನೆ, ಗಾಯ-ರೋಗದೋಷರಹಿತವಾಗಿ, ಹನ್ನೆರಡು ಅಂಗುಲ ಉದ್ದವಾಗಿದ್ದು, ತಾಜಾ/ಆರ್ದ್ರವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 60

एकेकांगुलमानं तच्चर्वयेद्दंतधावनम् । प्रातः स्नानं चरित्वा च शुद्ध्यै तीर्थे विशेषतः

ಒಂದು ಒಂದು ಅಂಗುಳಮಾನದ ದಂತಧಾವನ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಚವೆಯಬೇಕು. ನಂತರ ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ—ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 61

प्रातः स्नानाद्यतः शुद्ध्येत्कायोऽयं मलिनः सदा । यन्मलं नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನದಿಂದ ಈ ದೇಹ—ಯಾವಾಗಲೂ ಮಲಿನ—ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದರ ಮಲವು ಒಂಬತ್ತು ರಂಧ್ರಗಳಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ರವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 62

उत्साहमेधासौभाग्यरूपसंपत्प्रवर्द्धकम् । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविनाशकृत्

ಇದು ಉತ್ಸಾಹ, ಮೇಧೆ, ಸೌಭಾಗ್ಯ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವ್ರತಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಇದು ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 63

प्रातः स्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನವು ಪಾಪ, ದುರ್ಭಾಗ್ಯ (ಮಲಕ್ಷ್ಮಿ) ಮತ್ತು ಕ್ಲಾಂತಿಯನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಶುಚಿತ್ವ ಹಾಗೂ ದುಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿ-ಪುಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 64

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातस्नायिजनं क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನ ಬಳಿಗೆ ದುಷ್ಟರು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಮೀಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನವು ದೃಷ್ಟ-ಅದೃಷ್ಟ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 65

प्रसंगतः स्नानविधिं प्रवक्ष्यामि नृपोत्तमाः । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नाना च्छतगुणोत्तरम्

ಪ್ರಸಂಗವಶಾತ್, ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಸ್ನಾನದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ನಾನಕ್ಕಿಂತ ನೂರುಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

विशुद्धां मृदमादाय बर्हिषस्तिलगोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य ह्याचम्य स्नानमाचरेत्

ಶುದ್ಧ ಮಣ್ಣು, ಕುಶ, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಗೋಮಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 67

उपग्रही बद्ध शिखो जलमध्ये समाविशेत् । स्वशाखोक्तविधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ಉಪಗ್ರಾಹಿ ಧರಿಸಿ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೀರಿನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು; ತನ್ನ ವೇದಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ನಿಯಮವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 68

स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्वितः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪಿಳಿದು, ತೊಳೆದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಕುಶದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾತಃಸಂಧ್ಯೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 69

प्राणायामांश्चरन्विप्रो नियम्य मानसं दृढम् । अहोरात्रकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ವಿಪ್ರನು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದರೆ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

दश द्वादशसंख्या वा प्राणायामाः कृता यदि । नियम्य मानसं तेन तदा तप्तं महत्तपः

ಯಾವನಾದರೂ ಹತ್ತು ಅಥವಾ ಹನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದರೆ, ಆಗ ನಿಜವಾಗಿ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 71

सव्याहृतिप्रणवकाः प्राणायामास्तु षोडश । अपि भ्रूणहनं मासात्पुनंत्यहरहः कृताः

ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳೂ ಪ್ರಣವವೂ ಸಹಿತವಾದ ಹದಿನಾರು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾಡಿದರೆ, ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 72

यथा पार्थिवधातूनां दह्यते धमनान्मलाः । तथेंद्रियैः कृता दोषा ज्वाल्यंते प्राणसंयमात्

ಭಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಾಪದಿಂದ ಭೌಮ ಲೋಹಗಳ ಮಲಿನತೆ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ, ಪ್ರಾಣಸಂಯಮದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಜನಿತ ದೋಷಗಳು ಜ್ವಲಿಸಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 73

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परं तपः । गायत्र्यास्तु परं नास्ति पावनं च नृपोत्तम

ಏಕಾಕ್ಷರ ‘ಓಂ’ ಪರಬ್ರಹ್ಮವೇ; ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಗಾಯತ್ರಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಪಾವನಕಾರಿಯಿಲ್ಲ।

Verse 74

कर्मणा मनसा वाचा यद्रात्रौ कुरुते त्वघम् । उत्तिष्ठन्पूर्वसंध्यायां प्राणायामैर्विशोधयेत्

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ಮದಿಂದಲೋ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೋ ವಾಣಿಯಿಂದಲೋ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಾತಃ ಪೂರ್ವಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 75

यदह्ना कुरुते पापं मनोवाक्कायकर्मभिः । आसीनः पश्चिमां संध्यां प्राणायामैर्व्यपोहति । पश्चिमां तु समासीनो मलं हंति दिवाकृतम्

ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ದೇಹಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವನ್ನು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಪಶ್ಚಿಮ ಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಸನಸ್ಥನಾಗಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳಿಂದ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಸೀನನಾಗಿ ದಿನಕೃತ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

नोपतिष्ठेत्तु यः पूर्व्वां नोपास्ते यस्तु पश्चिमाम् । स शूद्रवद्बहिष्कार्यः सर्वस्माद्द्विजकर्मणः

ಯಾರು ಪೂರ್ವ (ಪ್ರಾತಃ) ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾರು ಪಶ್ಚಿಮ (ಸಾಯಂ) ಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರನಂತೆ ಬಹಿಷ್ಕರಣೀಯನು.

Verse 77

अपां समीपमासाद्य नित्यकर्म समाचरेत् । तत आचमनं कुर्याद्यथाविध्यनु पूर्वशः

ನೀರಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿತ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ವಿಧಿಯಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 78

आपोहिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं तु ततश्चरेत् । भूमौ शिरसि चाकाश आकाशे भुवि मस्तके

ನಂತರ ‘ಆಪೋ ಹಿ ಷ್ಠಾ…’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಮೂರು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾರ್ಜನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ‘ಭೂಮಿ’ ಮತ್ತು ‘ಆಕಾಶ’ಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ—ಈ ರೀತಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 79

मस्तके च तथाकाशं भूमौ च नवधा क्षिपेत् । भूमिशब्देन चरणावाकाशं हृदयं स्मृतम् । शिरस्येव शिरःशब्दो मार्जनं तैरुदाहृतम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ‘ಆಕಾಶ’ವನ್ನು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ‘ಭೂಮಿ’ಯನ್ನು ಒಂಬತ್ತು ವಿಧವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ‘ಭೂಮಿ’ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಪಾದಗಳು, ‘ಆಕಾಶ’ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಹೃದಯ, ‘ಶಿರಃ’ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ತಲೆಯೇ ಗ್ರಹ್ಯ—ಎಂದು ಮಾರ್ಜನವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 80

वारुणादपि चाग्नेयाद्वायव्यादपि चेंद्रतः । मंत्रस्थानादपि परं ब्राह्मं स्नानमिदं परम् । ब्राह्मस्नानेन यः स्नातः स बाह्याभ्यंतरं शुचिः

ವರುಣಸ್ನಾನ, ಆಗ್ನೇಯಸ್ನಾನ, ವಾಯವ್ಯಸ್ನಾನ, ಇಂದ್ರಸ್ನಾನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ—ಮಾತ್ರ ‘ಮಂತ್ರಸ್ಥಾನ’ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರವಾದುದು—ಇದು ಪರಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಸ್ನಾನ. ಬ್ರಾಹ್ಮಸ್ನಾನದಿಂದ ಸ್ನಾನಿಸಿದವನು ಬಾಹ್ಯವೂ ಆಂತರವೂ ಎರಡೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 81

सर्वत्र चार्हतामेति देवपूजादिकर्मणि । नक्तंदिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः

ಅಷ್ಟೇ ಆಗ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ—ದೇವಪೂಜಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಗೂ. ಮೀನುಗಾರರು ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದಲೇ ಪವಿತ್ರರಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಮೇಲಿನ ಸಾಧನೆಯ ಅಗತ್ಯವೇನು?

Verse 82

शतशोऽपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिताः । अंतःकरणशुद्धांश्च तान्विभूतिः पवित्रयेत्

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಭಾವದಿಂದ ದೂಷಿತರಾದವರು ಶುದ್ಧರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂತಃಕರಣ ಶುದ್ಧರಾದವರನ್ನು ವಿಭೂತಿ (ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮ) ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 83

किं पावनाः प्रकीर्त्यंते रासभा भस्मधूसराः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु मलैः सर्वैर्विवर्जितः

ಭಸ್ಮದಿಂದ ಬೂದುಬಣ್ಣಗೊಂಡ ಕತ್ತೆಗಳನ್ನು ‘ಪವಿತ್ರ’ ಎಂದು ಏಕೆ ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು? ಎಲ್ಲ ಮಲಿನಗಳಿಂದಲೂ ವಿಮುಕ್ತನಾದವನೇ ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನಂತೆ.

Verse 84

तेन क्रतुशतैरिष्टं चेतो यस्येह निर्मलम् । तदेव निर्मलं चेतो यथा स्यात्तन्मुने शृणु

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಚಿತ್ತ ನಿರ್ಮಲವೋ, ಅವನು ಶತಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆಯೇ. ಹೇ ಮುನೇ, ಅದೇ ಚಿತ್ತ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 85

विश्वेशश्चेत्प्रसन्नः स्यात्तदा स्यान्नान्यथा क्वचित् । तस्माच्चेतो विशुद्ध्यर्थं काशीनाथं समाश्रयेत्

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಕಾಶಿನಾಥನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕು.

Verse 86

इदं शरीरमुत्सृज्य परं ब्रह्माधिगच्छति । द्रुपदांतं ततो जप्त्वा जलमादाय पाणिना

ಈ ಶರೀರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ತದನಂತರ 'ದ್ರುಪದಾ' ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು...

Verse 87

कुयादृतं च मंत्रेण विधिज्ञस्त्वघमर्षणम् । निमज्ज्याप्सु च यो विद्वाञ्जपेत्त्रिरघमर्षणम्

ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು 'ಋತಂ ಚ' ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಘಮರ್ಷಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಅಘಮರ್ಷಣವನ್ನು ಜಪಿಸುವ ವಿದ್ವಾಂಸನು...

Verse 88

जले वापि स्थले वापि यः कुर्यादघमर्ष णम् । तस्याघौघो विनश्येत यथा सूर्योदये तमः

ನೀರಿನಲ್ಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ನೆಲದ ಮೇಲಾಗಲಿ, ಯಾರು ಅಘಮರ್ಷಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದಾಗ ಕತ್ತಲೆ ಅಳಿಯುವಂತೆ ಅವರ ಪಾಪರಾಶಿಯು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 89

गायत्रीं शिरसा हीनां महाव्याहृतिपूर्व्विकाम् । प्रणवाद्यां जपंस्तिष्ठन्क्षिपेदंभोंजलि त्रयम्

ನಿಂತುಕೊಂಡು, ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಮತ್ತು ಮಹಾವ್ಯಾಹೃತಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಶಿರೋಭಾಗ ರಹಿತವಾದ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಮೂರು ಬೊಗಸೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 90

तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः

ಆ ವಜ್ರೋದಕ (ಪವಿತ್ರ ಅರ್ಘ್ಯ)ದಿಂದ ‘ಮಂದೇಹ’ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸರು ತಕ್ಷಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರ ಬಲ ಲೋಪವಾಗುತ್ತದೆ—ಪ್ರಚಂಡ ವಿವಸ್ವಾನನ ಮುಂದೆ ಪರ್ವತಗಳು ಕುಸಿಯುವಂತೆ।

Verse 91

सहायार्थं च सूर्यस्य यो द्विजो नांजलि त्रयम् । क्षिपेन्मंदेहनाशाय सोपि मंदेहतां व्रजेत्

ಸೂರ್ಯನ ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಂದೇಹನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ಅಂಜಲಿ ಜಲಾರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ದ್ವಿಜನು, ವಿಧಿ-ಆಚರಣದಿಂದ ತಪ್ಪಿದರೆ ಅವನೂ ‘ಮಂದೇಹ’ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 92

प्रातस्तावज्जपंस्तिष्ठेद्यावत्सूर्यस्य दर्शनम् । उपविष्टो जपेत्सायमृक्षाणामाविलोकनात्

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯದರ್ಶನವಾಗುವವರೆಗೆ ನಿಂತು ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಸಂಜೆ ಕುಳಿತು ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣುವವರೆಗೆ।

Verse 93

काललोपो न कर्त्तव्यो द्विजेन स्वहितेप्सुना । अर्द्धोदयास्तसमये तस्माद्वज्रोदकं क्षिपेत्

ಸ್ವಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ದ್ವಿಜನು ಕಾಲಲೋಪ ಮಾಡಬಾರದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಧೋದಯ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಜ್ರೋದಕ (ಅರ್ಘ್ಯ) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 94

विधिनापि कृता संध्या कालातीता ऽफला भवेत् । अयमेव हि दृष्टांतो वंध्यास्त्रीमैथुनं यथा

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೂ ಕಾಲ ಮೀರಿ ಮಾಡಿದ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಫಲವಿಲ್ಲದಾಗುತ್ತದೆ; ಇದೇ ದೃಷ್ಟಾಂತ—ವಂಧ್ಯಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಮೈಥುನದಂತೆ।

Verse 95

जले वामकरं कृत्वा या संध्याऽचरिता द्विजैः । वृषली सा परिज्ञेया रक्षोगणमुदा वहा

ಜಲದಲ್ಲಿ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ದ್ವಿಜರು ಆಚರಿಸುವ ಸಂಧ್ಯೆ ‘ವೃಷಲೀ’ (ಅಧಮ) ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದು ರಾಕ್ಷಸಗಣವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 96

उपस्थानं ततः कुर्याच्छाखोक्तविधिना ततः । सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः

ನಂತರ ತನ್ನ ವೇದಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಿಯಂತೆ ಉಪಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆಮೇಲೆ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು—ಅಥವಾ ಮತ್ತೆ ನೂರು ಬಾರಿ.

Verse 97

दशकृत्वोऽथ देव्यै च कुर्यात्सौ रीमुपस्थितिम् । सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम्

ನಂತರ ಸೌರ್ಯ ದೇವಿಗೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಉಪಸ್ಥಿತಿ (ಆಹ್ವಾನ-ಪೂಜೆ) ಮಾಡಬೇಕು; ಜಪಮಾನದಂತೆ ದೇವಿ ಸಾವಿರದಲ್ಲಿ ಪರಮಾ, ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಮಾ, ಹತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರಾ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 98

गायत्रीं यो जपेद्विप्रो न स पापैः प्रलिप्यते । रक्तचंदनमिश्राभिरद्भिश्च कुसुमैः कुशैः

ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಜಪಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ರಕ್ತಚಂದನ ಮಿಶ್ರಿತ ಜಲದಿಂದ, ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಕುಶದಿಂದ (ಪೂಜಿಸಬೇಕು).

Verse 99

वेदोक्तैरागमोक्तैर्वा मंत्रैरर्घं प्रदापयेत् । अर्चितः सविता येन तेन त्रैलोक्यमर्च्चितम्

ವೇದೋಕ್ತ ಅಥವಾ ಆಗಮೋಕ್ತ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಯಾರು ಸವಿತೃನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೋ, ಅವರು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವನ್ನೇ ಅರ್ಚಿಸಿದಂತೆ.

Verse 100

अर्चितः सविता दत्ते सुतान्पशुव सूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸವಿತಾ ಪುತ್ರರನ್ನು, ಪಶುವೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಸಂತಾನಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ರೋಗಗಳನ್ನು ಹರಿಸಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 101

अयं हि रुद्र आदित्यो हरिरेष दिवाकरः । रविर्हिरण्यरूपोऽसौ त्रयीरूपोऽयमर्यमा

ಈ ಆದಿತ್ಯನೇ ರುದ್ರನು; ಈತನೇ ಹರಿ—ದಿನವನ್ನು ಮಾಡುವ ದಿವಾಕರನು. ಈತನೇ ಹಿರಣ್ಯರೂಪ ರವಿ; ಈತನೇ ತ್ರಯೀವೇದಸ್ವರೂಪ; ಈತನೇ ಆರ್ಯಮಾ.

Verse 102

ततस्तु तर्पणं कुर्यात्स्वशाखोक्तविधानतः । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

ನಂತರ ತನ್ನ ವೇದಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಮರುೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 110

अंगुल्यग्रेण वै दैवमार्षमंगुलिमूलगम् । ब्राह्ममंगुष्ठमूले तु पाणिमध्ये प्रजापतेः

ದೈವ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಿಂದ, ಆರ್ಷ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಬೆರಳ ಬೇರುಭಾಗದಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಅಂಗುಷ್ಟದ ಬೇರುಭಾಗದಿಂದ, ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಕೈತಳದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 120

देवतां परिपूज्याथ नैमित्तिकं विधिं चरेत् । पवनाग्निं समुज्ज्वाल्य वैश्वदेवं समाचरेत्

ದೇವತೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಪವನದಿಂದ ಗೃಹ್ಯಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ ವೈಶ್ವದೇವ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 130

ऐन्द्रवारुणवायव्याः सौम्या वै नैरृताश्च ये । प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम्

ಇಂದ್ರ, ವರುಣ, ವಾಯು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿರುವವರೂ, ಸೋಮದಿಕ್ಕು ಹಾಗೂ ನೈಋತ ದಿಕ್ಕಿನ ಜೀವಿಗಳೂ—ಓ ಕಾಗಗಳೇ—ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಪಿಂಡವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ।

Verse 140

ततो मौनेन भुञ्जीत न कुर्याद्दंतघर्षणम् । प्रक्षालितव्यहस्तस्य दक्षिणांगुष्ठमूलतः

ಅನಂತರ ಮೌನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಘರ್ಷಿಸುವುದು/ಕಟಕಟಿಸುವುದು ಮಾಡಬಾರದು. ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಬಲ ಅಂಗುಷ್ಠದ ಮೂಲದಿಂದ (ಗ್ರಹಣ) ಆರಂಭಿಸಬೇಕು।

Verse 145

उद्देशतः समाख्यात एष नित्यतनो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

ಇದು ನಿತ್ಯಾಚರಣೆಯ ವಿಧಿ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸುವ ವಿಪ್ರನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ।