Adhyaya 23

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणा यत्कृतं पुरा । तत्सर्वं कथयाम्यद्य शृणुष्वैकाग्रमानसः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂದು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಏಕಾಗ್ರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 2

देवानां दानवानां च वैराद्युद्धं बभूव ह । तस्मिन्युद्धे महादुष्टे देवाः संक्लिष्टमानसाः

ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದಾನವರುಗಳಿಗೂ ವೈರವಶಾತ್ ಯುದ್ಧವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಆ ಮಹಾದುಷ್ಟ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕ್ಲಿಷ್ಟರಾದರು।

Verse 3

बभूवुस्तत्र सोद्वेगा ब्रह्माणं शरणं ययुः

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಉದ್ವಿಗ್ನರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 4

देवा ऊचुः । ब्रह्मन्केन प्रकारेण दैत्यानां वधमेव च । करोम्यद्य उपायं हि कथ्यतां शीघ्रमेव मे

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಯಾವ ವಿಧಾನದಿಂದ ದೈತ್ಯರ ವಧವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಇಂದು ಕಾರ್ಯಮಾಡುವಂತೆ, ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । मया हि शंकरेणैव विष्णुना हि तथा पुरा । यमस्य तपसा तुष्टैर्धर्मारण्यं विनिर्मितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು, ಶಂಕರನೂ ವಿಷ್ಣುವೂ ಸಹಿತ, ಯಮನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ‘ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ’ವೆಂಬ ಪವಿತ್ರ ವನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದೆವು।

Verse 6

तत्र यद्दीयते दानं यज्ञं वा तप उत्तमम् । तत्सर्वं कोटिगुणितं भवेदिति न संशयः

ಅಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ದಾನವಾಗಲಿ, ಮಾಡುವ ಯಜ್ಞವಾಗಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಾಗಲಿ—ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಫಲಿಸುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 7

पापं वा यदि वा पुण्यं सर्वं कोटि गुणं भवेत् । तस्माद्दैत्यैर्न धर्षितं कदाचिदपि भोः सुराः

ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪವಾಗಲಿ ಪುಣ್ಯವಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ದೈತ್ಯರು ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 8

श्रुत्वा तु ब्रह्मणो वाक्यं देवाः सर्वे सविस्मयाः । ब्रह्माणं त्वग्रतः कृत्वा धर्मार ण्यमुपाययुः

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ವಿಸ್ಮಿತರಾದರು. ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದತ್ತ ಹೊರಟರು।

Verse 9

सत्रं तत्र समारभ्य सहस्राब्दमनुत्तमम् । वृत्वाऽचार्यं चांगिरसं मार्कंण्डेयं तथैव च

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಯುವ ಅನುತ್ತಮ ಸತ್ರಯಜ್ಞವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯರಾಗಿ ಆಂಗಿರಸ ಋಷಿಯನ್ನೂ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನೂ ನೇಮಿಸಿದರು।

Verse 10

अत्रिं च कश्यपं चैव होता कृत्वा महामतिः । जमदग्निं गौतमं च अध्वर्युत्वं न्यवेदयन्

ಮಹಾಮತಿಗಳು ಅತ್ರಿ ಮತ್ತು ಕಶ್ಯಪರನ್ನು ಹೋತೃ-ಋತ್ವಿಜರಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಜಮದಗ್ನಿ ಹಾಗೂ ಗೌತಮರನ್ನು ಅಧ್ವರ್ಯು-ಪದಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿದರು।

Verse 11

भरद्वाजं वसिष्ठं तु प्रत्यध्वर्युत्वमादिशन् । नारदं चैव वाल्मीकिं नोदना याकरोत्तदा

ಅವರು ಭರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಧ್ವರ್ಯು-ಪದಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿ, ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾರದ ಹಾಗೂ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯನ್ನು ನೋದನಾ-ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ (ಯಜ್ಞ-ಪ್ರೇರಕ/ಉಚ್ಚಾರಕ) ನಿಯೋಜಿಸಿದರು।

Verse 12

ब्रह्मासने च ब्रह्माणं स्थापयामासुरादरात् । क्रोशचतुष्कमात्रां च वेदिं कृत्वा सुरैस्ततः

ಆದರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ನಾಲ್ಕು ಕ್ರೋಶ ಪ್ರಮಾಣದ ವೇದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು।

Verse 13

द्विजाः सर्वे समाहूता यज्ञस्यार्थे हि जापकाः । ऋग्यजुःसामाथर्वान्वै वेदानुद्गिरयंति ये

ಯಜ್ಞಾರ್ಥವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜ ಜಪಕರನ್ನು ಕರೆಯಲಾಯಿತು—ಋಗ್, ಯಜುಃ, ಸಾಮ ಮತ್ತು ಅಥರ್ವ ವೇದಗಳನ್ನು ಘೋಷವಾಗಿ ಪಠಿಸುವವರನ್ನು।

Verse 14

गणनाथं शंभुसुतं कार्त्तिकेयं तथैव च । इन्द्रं वज्रधरं चैव जयंतं चन्द्रसूनुकम्

ಅವರು ಗಣನಾಥ—ಶಂಭುಸುತ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನನ್ನೂ—ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ವಜ್ರಧಾರಿ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ, ಚಂದ್ರಸೂನು ಜಯಂತನನ್ನೂ ಕರೆಯಿದರು।

Verse 15

चत्वारो द्वारपालाश्च देवाः शूरा विनिर्मिताः । ततो राक्षोघ्नमंत्रेण हूयते हव्यवाहनः

ನಾಲ್ವರು ಶೂರ ದೇವರನ್ನು ದ್ವಾರಪಾಲಕರಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ನಂತರ ರಾಕ್ಷಸಘ್ನ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹವ್ಯವಾಹನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 16

तिलांश्च यवमिश्रांश्च मध्वाज्येन च मिश्रितान् । जुहुवुस्ते तदा देवा वेदमंत्रैर्नरेश्वर

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ಆಗ ಆ ದೇವರುಗಳು ವೇದಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಳ್ಳು-ಜೋಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಜೇನು-ತುಪ್ಪ ಸೇರಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರು.

Verse 17

आघारावाज्यभागौ च हुत्वा चैव ततः परम् । द्राक्षेक्षुपूगनारिंग जंबीरं बीजपूरकम्

ಆಘಾರಗಳು ಮತ್ತು ಆಜ್ಯಭಾಗಗಳನ್ನು ಹೋಮ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಕಬ್ಬು, ಪೂಗ (ಸುವಾರಿ), ನಾರಂಗ, ಜಂಬೀರ (ನಿಂಬೆ), ಬೀಜಪೂರಕ (ದಾಳಿಂಬೆ)ಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 18

उत्तरतो नालिकेरं दाडिमं च यथाक्रमम् । मध्वाज्यं पयसा युक्तं कृशरशर्करायुतम्

ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಾಳಿಕೇರ (ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ) ಮತ್ತು ದಾಳಿಂಬೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಹಾಲು ಸೇರಿಸಿದ ಜೇನು-ತುಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಸಕ್ಕರೆ ಸೇರಿದ ಕೃಶರವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 19

तंडुलैः शतपत्रैश्च यज्ञे वाचं नियम्य च । विचिंत्य च महाभागाः कृत्वा यज्ञं सदक्षिणम्

ಅಕ್ಕಿಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಶತಪತ್ರ ಪುಷ್ಪಗಳೊಂದಿಗೆ, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಸಂಯಮ ಪಾಲಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ, ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ದಕ್ಷಿಣಾಸಹಿತ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 20

उत्तमं च शुभं स्तोमं कृत्वा हर्षमुपाययुः । अवारितान्नमददन्दीनांधकृपणेष्वपि

ಉತ್ತಮವೂ ಶುಭವೂ ಆದ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅವರು ಮಹಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅವರು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿದರು—ದೀನರು, ಅಂಧರು, ಕೃಪಣರಿಗೂ ಸಹ।

Verse 21

ब्राह्मणेभ्यो विशेषेण दत्तमन्नं यथेप्सितम् । पायसं शर्करायुक्तं साज्यशाकसमन्वितम्

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅವರ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಅನ್ನವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು—ಸಕ್ಕರೆ ಸೇರಿಸಿದ ಪಾಯಸ, ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ।

Verse 22

मंडका वटकाः पूपास्तथा वै वेष्टिकाः शुभाः । सहस्रमोदकाश्चापि फेणिका घुर्घुरादयः

ಮಂಡಕ, ವಟಕ, ಪೂಪ ಹಾಗೂ ಶುಭ ವೇಷ್ಟಿಕಗಳು ಇದ್ದವು; ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ಮೋದಕಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಫೇಣಿಕಾ, ಘುರ್ಘುರಾ ಮೊದಲಾದ ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳು।

Verse 23

ओदनश्च तथा दाली आढकीसंभवा शुभा । तथा वै मुद्गदाली च पर्पटा वटिका तथा

ಓದನ (ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ) ಇತ್ತು; ಆಢಕಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಶುಭ ದಾಳಿಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಮುದ್ಗದಾಳಿ (ಹೆಸರುಬೇಳೆ) ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಪರ್ಪಟಾ ಮತ್ತು ವಟಿಕಾ ತಿನಿಸುಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 24

प्रलेह्यानि विचित्राणि युक्तास्त्र्यूषणसंचयैः । कुल्माषा वेल्लकाश्चैव कोमला वालकाः शुभाः

ತ್ರ್ಯೂಷಣ (ಮೂರು ಕಾರ ಮಸಾಲೆಗಳು) ಸಂಗ್ರಹದೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತ ನಾನಾವಿಧ ಪ್ರಲೇಹ್ಯ (ನಕ್ಕಿ ತಿನ್ನುವ) ಪದಾರ್ಥಗಳು ಇದ್ದವು. ಜೊತೆಗೆ ಕುಲ್ಮಾಷ, ವೆಲ್ಲಕ ಮತ್ತು ಕೋಮಲವಾದ ಶುಭ ವಾಲಕ ತಿನಿಸುಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 25

कर्कटिकाश्चार्द्रयुता मरिचेन समन्विताः । एवंविधानि चान्नानि शाकानि विविधानि च

ಕರ್ಕಟಿಕಾ ಎಂಬ ತರಕಾರಿಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಅವು ರಸಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸುಸಿದ್ಧವಾಗಿ, ಕಪ್ಪು ಮೆಣಸಿನಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಅನ್ನಗಳು ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಶಾಕ-ಉಪವ್ಯಂಜನಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 26

भोजयित्वा द्विजान्सर्वान्धर्मारण्य निवासिनः । अष्टादशसहस्राणि सपुत्रांश्च तदा नृप

ಓ ನೃಪಾ! ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರನ್ನು—ಪುತ್ರರೊಡನೆ ಹದಿನೆಂಟು ಸಾವಿರರನ್ನು—ಅಂದು ಭೋಜನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 27

प्रतिदिनं तदा देवा भोजयंति स्म वाडवान् । एवं वर्षसहस्रं वै कृत्वा यज्ञं तदामराः

ಅಂದು ದೇವರುಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ವಾಡವರನ್ನು ಭೋಜನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಮರರು ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 28

कृत्वा दैत्यवधं राजन्निर्भयत्वमवाप्नुयुः । स्वर्गं जग्मुस्ते सहसा देवाः सर्वे मरुद्गणाः

ಓ ರಾಜನ್! ದೈತ್ಯವಧವನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವರು ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ಮತ್ತು ಆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಮರುದ್ಗಣಗಳೊಡನೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 29

तथैवाप्सरसः सर्वा ब्रह्मवि ष्णुमहेश्वराः । कैलासशिखरं रम्यं वैकुंठं विष्णुवल्लभम्

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಸರಸರು, ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು—ರಮ್ಯವಾದ ಕೈಲಾಸಶಿಖರಕ್ಕೂ, ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲಭವಾದ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೂ ತೆರಳಿದರು।

Verse 30

ब्रह्मलोकं महापुण्यं प्राप्य सर्वे दिवौकसः । परं हर्षमुपाजग्मुः प्राप्य नंदनमुत्तम्

ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು ಎಲ್ಲ ದೇವವಾಸಿಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಂದನವನವನ್ನು ಸೇರಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು।

Verse 31

स्वेस्वे स्थाने स्थिरीभूत्वा तस्थुः सर्वे हि निर्भयाः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭಯರಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿದರು।

Verse 32

ततः कालेन महता कृताख्ययुगपर्यये । लोहासुरो मदोन्मत्तो ब्रह्मवेषधरः सदा

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಕೃತಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮದೋನ್ಮತ್ತನಾದ ಲೋಹಾಸುರನು ಸದಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 33

आगत्य सर्वान्विप्रांश्च धर्षयेद्धर्मवित्तमान् । शूद्रांश्च वणिजश्चैव दंडघातेन ताडयेत्

ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕಿರುಕುಳಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ವಣಿಜರನ್ನೂ ದಂಡಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 34

विध्वंसयेच्च यज्ञादीन्होमद्रव्याणि भक्षयेत् । वेदिका दीर्घिका दृष्ट्वा कश्मलेन प्रदूषयेत्

ಅವನು ಯಜ್ಞಾದಿಗಳನ್ನು ಸಹ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಹೋಮದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ವೇದಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ದೀರ್ಘಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಲಿನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 35

मूत्रोत्सर्गपुरीषेण दूषयेत्पुण्यभूमिकाः । गहनेन तथा राजन्स्त्रियो दूषयते हि सः

ಅನుచಿತಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರ-ಮಲವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿ ದೂಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಗುಪ್ತ ಅಧರ್ಮಸಂಗದಿಂದ ಪುರುಷನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಾನ ಮತ್ತು ಶೌಚವನ್ನೂ ಕಲుషಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

ततस्ते वाडवाः सर्वे लोहासुरभयातुराः । प्रनष्टाः सपरीवारा गतास्ते वै दिशो दश

ನಂತರ ಲೋಹಾಸುರನ ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದ ಆ ವಾಡವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕುಟುಂಬಸಹಿತ ಅಡಗಿಹೋಗಿ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ತೆರಳಿದರು.

Verse 37

वणिजस्ते भयोद्विग्ना विप्राननुययुर्नृप । महाभयेन संभीता दूरं गत्वा विमृश्य च

ಹೇ ನೃಪ, ಭಯದಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನರಾದ ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು; ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಭೀತರಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗಿ ವಿಚಾರಮಾಡಿದರು.

Verse 38

सह शूद्रैद्विजैः सर्व एकीभूत्वा गतास्तदा । मुक्तारण्यं पुण्यतमं निर्जनं हि ययुश्च ते

ಆಗ ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ಸಹಿತ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಾದ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ಜನವಾದ ಮುಕ್ತಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 39

निवासं कारयामासुर्नातिदूरे नरेश्वर । वजिङ्नाम्ना हि तद्ग्रामं वासयामासुरेव ते

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ, ಅತಿದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ಅವರು ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ಆ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ‘ವಜಿಙ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ವಾಸಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 40

लोहासुरभयाद्राजन्विप्र नाम्ना विनिर्मितम् । शंभुना वणिजा यस्मात्तस्मात्तन्नामधारणम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಲೋಹಾಸುರನ ಭಯದಿಂದ ಅದು ‘ವಿಪ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು. ಮತ್ತು ವಣಿಕ ಶಂಭುವೇ ಅದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಅವನ ನಾಮಸಂಬಂಧದಿಂದಲೇ ಆ ನಾಮಧಾರಣವಾಯಿತು.

Verse 41

शंभुग्राममिति ख्यातं लोके विख्यातिमागतम् । अथ केचिद्भयान्नष्टा वणिजः प्रथमं तदा

ಅದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಶಂಭುಗ್ರಾಮ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಮಹಾಖ್ಯಾತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿತು. ಆಗ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ಕೆಲ ವಣಿಕರು—ಮೊದಲಾಗಿ—ಚದುರಿ ನಷ್ಟರಾದರು.

Verse 42

ते नातिदूरे गत्वा वै मंडलं चक्रुरुत्तमम् । विप्रागमनकांक्षास्ते तत्र वासमकल्पयन्

ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಹೋಗದೆ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮಂಡಲ (ಶಿಬಿರ)ವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾತರದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು.

Verse 43

मंडलेति च नाम्ना वै ग्रामं कृत्वा न्यवीवसन् । विप्रसार्थपरिभ्रष्टाः केचित्तु वणिजस्तदा

ಅವರು ಒಂದು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಮಂಡಲ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ವಣಿಕರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾರ್ಥದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ದೂರವಿದ್ದರು.

Verse 44

अन्यमार्गे गता ये वै लोहासुरभयार्दिताः । धर्मारण्यान्नाति दूरे गत्वा चिंतामुपाययुः

ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದವರು ಲೋಹಾಸುರನ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ ಹೋಗದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು.

Verse 45

कस्मिन्मार्गे वयं प्राप्ताः कस्मिन्प्राप्ता द्विजातयः । इति चिंतां परं प्राप्ता वासं तत्र त्वकारयन्

“ನಾವು ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು? ದ್ವಿಜರಾದ ನಾವು ಯಾವ ದಾರಿಯಿಂದ ಬಂದೆವು?”—ಎಂದು ಗಾಢ ಚಿಂತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಂಗಿದರು।

Verse 46

अन्यमार्गे गता यस्मात्तस्मात्तन्नामसंभवम् । ग्रामं निवासयामासुरडालंजमिति क्षितौ

ಅವರು ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋದ ಕಾರಣ, ಆ ಸಂದರ್ಭದಿಂದಲೇ ಆ ಹೆಸರು ಹುಟ್ಟಿತು; ಮತ್ತು ಅವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ “ಅಡಾಲಂಜ” ಎಂಬ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು।

Verse 47

यस्मिन्ग्रामे निवासी यो यत्संज्ञश्च वणिग्भवेत् । तस्य ग्रामस्य तन्नाम ह्यभवत्पृथिवीपते

ಹೇ ಭೂಪತೇ! ಯಾವ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಣಿಕನು ಯಾವ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಅದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಆ ಗ್ರಾಮವೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 48

वणिजश्च तथा विप्रा मोहं प्राप्ता भयार्दिताः । तस्मान्मोहेतिसंज्ञास्ते राजन्सर्वे निरब्रुवन्

ವಣಿಕರೂ ಹಾಗೆಯೇ ವಿಪ್ರರೂ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮನ್ನು “ಮೋಹ” ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದರು।

Verse 49

एवं प्रनषणं नष्टास्ते गताश्च दिशो दिश । धर्मारण्ये न तिष्ठंति वाडवा वणिजोऽपि वा

ಹೀಗೆ ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಹೋದರು. ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ವಣಿಕರೂ ಸಹ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 50

उद्वसं हि तदा जातं धर्मारण्यं च दुर्लभम् । भूषणं सर्वतीर्थानां कृतं लोहासुरेण तत्

ಆಗ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವು ನಿರ್ಜನವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪುವುದು ದುರ್ಲಭವಾಯಿತು. ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳ ಭೂಷಣವಾದ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಲೋಹಾಸುರನು ಹಾಗೆಯೇ ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 51

नष्टद्विजं नष्टतीर्थं स्थानं कृत्वा हि दानवः । परां मुदमवाप्यैव जगाम स्वालयं ततः

ಆ ದಾನವನು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ದ್ವಿಜರು ಇಲ್ಲದಂತೆ, ತೀರ್ಥಕ್ರಿಯೆ ನಾಶವಾದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪರಮ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಲ್ಲಿಂದ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.