Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच । पिंगला नाम या वेश्या मया पूर्वमुदाहृता । शिवभक्तार्चनात्पुण्यात्त्यक्त्वा पूर्वकलेवरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಪಿಂಗಲಾ ಎಂಬ ವೇಶ್ಯೆ, ಶಿವಭಕ್ತರ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಪೂರ್ವ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಳು.

Verse 2

चन्द्रांगदस्य सा भूयः सीमंतिन्यामजायत । रूपौदार्यगुणोपेता नाम्ना वै कीर्तिमालिनी

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಚಂದ್ರಾಂಗದನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮವನ್ನಪ್ಪಿದಳು—ರೂಪ, ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮೇತ; ಅವಳ ಹೆಸರು ಕೀರ್ತಿಮಾಲಿನಿ.

Verse 3

भद्रायुरपि तत्रैव राजपुत्रो वणिक्पतेः । ववृधे सदने भानुः शुचाविव महातपाः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಭದ್ರಾಯು ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನೂ ಆ ವಣಿಕ್‌ಪತಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದನು; ಶುಚಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 4

तस्यापि वैश्यनाथस्य कुमारस्त्वेक उत्तमः । स नाम्ना सुनयः प्रोक्तो राजसूनोः सखाऽभवत्

ಆ ವೈಶ್ಯನಾಥನಿಗೂ ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು; ಅವನು ‘ಸುನಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ರಾಜಕುಮಾರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದನು।

Verse 5

तावुभौ परमस्निग्धौ राजवैश्यकुमारकौ । चित्रक्रीडावुदारांगौ रत्नाभरणमंडितौ

ಆ ಇಬ್ಬರೂ—ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯಕುಮಾರ—ಪರಮಸ್ನೇಹಿಗಳಾಗಿದ್ದರು; ವಿಚಿತ್ರ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ, ಉದಾರಾಂಗಿಗಳಾಗಿ, ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 6

तस्य राजकुमारस्य ब्राह्मणैः स वणिक्पतिः । संस्कारान्कारयामास स्वपुत्रस्यापि विस्तरात्

ಆ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗಾಗಿ ಆ ವಣಿಕ್‌ಪತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 7

काले कृतोपनयनौ गुरुशुश्रूषणे रतौ । चक्रतुः सर्वविद्यानां संग्रहं विनयान्वितौ

ಯೋಗ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಉಪನಯನ ನೆರವೇರಿತು; ಗುರುಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ರತರಾಗಿ, ವಿನಯಸಂಪನ್ನರಾಗಿ, ಅವರು ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 8

अथ राजकुमारस्य प्राप्ते षोडशहायने । स एव ऋषभो योगी तस्य वेश्मन्युपाययौ

ನಂತರ ರಾಜಕುಮಾರನು ಹದಿನಾರು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅದೇ ಋಷಭ ಯೋಗಿ ಅವನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 9

सा राज्ञी स कुमारश्च शिवयोगिनमागतम् । मुहुर्मुहुः प्रणम्योभौ पूजयामासतुर्मुदा

ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಕುಮಾರನು ಶಿವಯೋಗಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 10

ताभ्यां च पूजितः सोऽथ योगीशो हृष्टमानसः । तं राजपुत्रमुद्दिश्य बभाषे करुणार्द्रधीः

ಅವರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯೋಗೀಶ್ವರನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು; ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮೃದುವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರಾಜಪುತ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 11

शिवयोग्युवाच । कच्चित्ते कुशलं तात त्वन्मातुश्चाप्यनामयम् । कच्चित्त्वं सर्वविद्यानामकार्षीश्च प्रतिग्रहम्

ಶಿವಯೋಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ತಾತ, ನೀನು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯೂ ನಿರಾಮಯಳಾಗಿದ್ದಾಳಾ? ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕಲಿತು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೀಯಾ?”

Verse 12

कच्चिद्गुरूणां सततं शुश्रूषातत्परो भवान् । कच्चित्स्मरसि मां तात तव प्राणप्रदं गुरुम्

“ನೀನು ಸದಾ ಗುರುಗಳ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ತಾತ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಾಣದಾನ ಮಾಡಿದ ಗುರುವಾದ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೀಯಾ?”

Verse 13

एवं वदति योगीशे राज्ञी सा विनयान्विता । स्वपुत्रं पादयोस्तस्य निपात्यैनमभाषत

ಯೋಗೀಶ್ವರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿನಯಸಂಪನ್ನಳಾದ ರಾಣಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 14

एष पुत्रस्तव गुरो त्वमस्य प्राणदः पिता । एष शिष्यस्तु संग्राह्यो भवता करुणात्मना

“ಹೇ ಗುರುದೇವ! ಇವನು ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನೇ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವೇ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಣದಾತ ತಂದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರುಣಾತ್ಮರಾದ ನೀವು ಈ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿರಿ.”

Verse 15

अतो बन्धुभिरुत्सृष्टमनाथं परिपालय । अस्मै सम्यक्सतां मार्गमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

“ಆದ್ದರಿಂದ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಅನಾಥಸಮಾನನನ್ನು ಪಾಲಿಸಿರಿ. ಸಜ್ಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು.”

Verse 16

इति प्रसादितो राज्ञ्या शिवयोगी महामतिः । तस्मै राजकुमाराय सन्मार्गमुपदिष्टवान्

ರಾಣಿಯ ಈ ವಿನಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಶಿವಯೋಗಿ ಆ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 17

ऋषभ उवाच । श्रुतिस्मृतिपुराणेषु प्रोक्तो धर्मः सनातनः । वर्णाश्रमानुरूपेण निषेव्यः सर्वदा जनैः

ಋಷಭನು ಹೇಳಿದನು— “ಶ್ರುತಿ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ವರ್ಣಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಜನರು ಅದನ್ನು ಸದಾ ಆಚರಿಸಬೇಕು.”

Verse 18

भज वत्स सतां मार्गं सदेव चरितं चर । न देवाज्ञां विलंघेथा मा कार्षीर्देवहेलनम्

ವತ್ಸಾ! ಸಜ್ಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೇವೋಚಿತವಾಗಿ ನಡೆ. ದೇವಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸಬೇಡ; ದೇವತೆಗಳ ಅವಹೇಳನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 19

गोदेवगुरुविप्रेषु भक्तिमान्भव सर्वदा । चांडालमपि संप्राप्तं सदा संभावयातिथिम्

ಗೋಮಾತೆ, ದೇವರು, ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿರು. ಚಾಂಡಾಲನಾದರೂ ಬಂದರೆ ಅವನನ್ನು ಅತಿಥಿಯೆಂದು ತಿಳಿದು ಸದಾ ಗೌರವಿಸು.

Verse 20

सत्यं न त्यज सर्वत्र प्राप्तेऽपि प्राणसंकटे । गोब्राह्मणानां रक्षार्थमसत्यं त्वं वद क्वचित्

ಪ್ರಾಣಸಂಕಟ ಬಂದರೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ. ಆದರೆ ಗೋ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದಾಗಿದೆ.

Verse 21

परस्वेषु परस्त्रीषु देवब्राह्मण वस्तुषु । तृष्णां त्यज महाबाहो दुर्लभेष्वपि वस्तुषु

ಮಹಾಬಾಹೋ! ಪರಧನ, ಪರಸ್ತ್ರೀ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು—ಅವು ದುರ್ಲಭವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 22

सत्कथायां सदाचारे सद्व्रते च सदागमे । धर्मादिसंग्रहे नित्यं तृष्णां कुरु महामते

ಮಹಾಮತೇ! ಸತ್ಕಥೆ, ಸದಾಚಾರ, ಸದ್ವ್ರತ ಮತ್ತು ಸದಾಗಮಗಳ ಮೇಲೆ ನಿತ್ಯವೂ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸು; ಧರ್ಮಾದಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸದಾ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸು.

Verse 23

स्नाने जपे च होमे च स्वाध्याये पितृतर्पणे । गोदेवातिथिपूजासु निरालस्यो भवानघ

ಹೇ ನಿರಪರಾಧಿ! ಸ್ನಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಪಿತೃತರ್ಪಣ ಹಾಗೂ ಗೋ-ದೇವ-ಅತಿಥಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ತತ್ಪರನಾಗಿರು।

Verse 24

क्रोधं द्वेषं भयं शाठ्यं पैशुन्य मसदाग्रहम् । कौटिल्यं दंभमुद्वेगं यत्नेन परिवर्जय

ಯತ್ನದಿಂದ ಕ್ರೋಧ, ದ್ವೇಷ, ಭಯ, ಶಾಠ್ಯ, ಪೈಶುನ್ಯ, ಅಸದಾಗ್ರಹ, ಕೌಟಿಲ್ಯ, ದಂಭ ಮತ್ತು ಉದ್ವೇಗ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸು।

Verse 25

क्षात्रधर्मरतोऽपि त्वं वृथा हिंसां परित्यज । शुष्कवैरं वृथालापं परनिदां च वर्जय

ನೀನು ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದರೂ ವ್ಯರ್ಥ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಫಲರಹಿತ ವೈರ, ವ್ಯರ್ಥ ಮಾತು ಮತ್ತು ಪರನಿಂದೆಯನ್ನು ಕೂಡ ವರ್ಜಿಸು।

Verse 26

मृगया द्यूतपानेषु स्त्रीषु स्त्रीविजितेषु च । अत्याहारमतिक्रोधमतिनिद्रामतिश्रमम्

ಮೃಗಯೆ, ಜೂಜು, ಮದ್ಯಪಾನ, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ವಶವಾಗುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಅತ್ಯಾಹಾರ, ಅತಿಕ್ರೋಧ, ಅತಿನಿದ್ರೆ, ಅತಿಶ್ರಮ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸು।

Verse 27

अत्यालापमतिक्रीडां सर्वदा परिवर्जय

ಅತಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅತಿಯಾಗಿ ಕ್ರೀಡಿಸುವುದು—ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಸದಾ ವರ್ಜಿಸು।

Verse 28

अतिविद्यामतिश्रद्धामतिपुण्यमतिस्मृतिम् । अत्युत्साहमतिख्यातिमतिधैर्यं च साधय

ಅತಿವಿದ್ಯೆ, ಅತಿಶ್ರದ್ಧೆ, ಮಹಾಪುಣ್ಯ, ದೃಢಸ್ಮೃತಿ, ಉನ್ನತೋತ್ಸಾಹ, ಸತ್ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಚಲಧೈರ್ಯ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಧಿಸು।

Verse 29

सकामो निजदारेषु सक्रोधो निज शत्रुषु । सलोभः पुण्यनिचये साभ्यसूयो ह्यधर्मिषु

ಕಾಮವು ಸ್ವದಾರೆಯಲ್ಲೇ ನಿಯಮಿತವಾಗಿರಲಿ; ಕ್ರೋಧವು ಸ್ವಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಇರಲಿ; ಲೋಭವು ಪುಣ್ಯಸಂಚಯಕ್ಕಾಗಿರಲಿ; ಅಧರ್ಮಿಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಅಭ್ಯಸೂಯೆ/ರೋಷ ಇರಲಿ।

Verse 30

सद्वेषो भव पाखण्डे सरागः सज्जनेषु च । दुर्बोधो भव दुर्मंत्रे बधिरः पिशुनोक्तिषु

ಪಾಖಂಡದ ಮೇಲೆ ಸಮ್ಯಕ್ ದ್ವೇಷವಿರಲಿ; ಸಜ್ಜನರ ಮೇಲೆ ಅನುರಾಗವಿರಲಿ; ದುರ್ಮಂತ್ರ/ದುಷ್ಟ ಸಲಹೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪದಂತೆ—ಅದರಲ್ಲಿ ದುರ್ಬೋಧನಾಗಿರು; ಪಿಶುನರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಮುಚ್ಚಿರು।

Verse 31

धूर्त्तं चंडं शठं क्रूरं कितवं चपलं खलम् । पतितं नास्तिकं जिह्मं दूरतः परिवर्जय

ಧೂರ್ತ, ಚಂಡ, ಶಠ, ಕ್ರೂರ, ಕಿತವ (ಜೂಜುಗಾರ), ಚಪಲ ಖಲ, ಪತಿತ, ನಾಸ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಜಿಹ್ಮ (ಕುಟಿಲ)—ಇವರನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸು।

Verse 32

आत्मप्रशंसा मा कार्षीः परिज्ञातेंगितो भव । धने सर्वकुटुंबे च नात्यासक्तः सदा भव

ಸ್ವಯಂಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡಬೇಡ; ಸಂಕೇತಗಳನ್ನೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನೂ ಅರಿಯುವವನಾಗಿರು. ಧನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಬೇಡ।

Verse 33

पत्न्याः पतिव्रतायाश्च जनन्याः श्वशुरस्य च । सतां गुरोश्च वचने विश्वासं कुरु सर्वदा

ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ಪತ್ನಿ, ತಾಯಿ, ಮಾವನವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಜ್ಜನರು ಮತ್ತು ಗುರುವಿನ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡು।

Verse 34

आत्मरक्षापरो नित्यमप्रमत्तो दृढव्रतः । विश्वासं नैव कुर्वीथाः स्वभृत्येष्वपि कुत्र चित्

ನಿತ್ಯ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ಅಪ్రమತ್ತನಾಗಿ, ದೃಢವ್ರತನಾಗಿ ಇರು; ಎಲ್ಲಿಯೂ—ನಿನ್ನ ಸೇವಕರ ಮೇಲೂ ಸಹ—ವಿಶ್ವಾಸವಿಡಬೇಡ।

Verse 35

विश्वस्तं मा वधीः कंचिदपि चोरं महामते । अपापेषु न शंकेथाः सत्यान्न चलितो भव

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟವನನ್ನು—ಅವನು ಕಳ್ಳನಾದರೂ ಸಹ—ಹಾನಿಗೊಳಿಸಬೇಡ. ನಿರಪರಾಧಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯಿಸಬೇಡ; ಸತ್ಯದಿಂದ ಚಲಿಸಬೇಡ।

Verse 36

अनाथं कृपणं वृद्धं स्त्रियं बालं निरागसम् । परिरक्ष धनैः प्राणैर्बुद्ध्या शक्त्या बलेन च

ಅನಾಥ, ದೀನ, ವೃದ್ಧ, ಸ್ತ್ರೀ, ಬಾಲಕ ಮತ್ತು ನಿರಪರಾಧಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ಧನದಿಂದ, ಪ್ರಾಣದಿಂದ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದಲೂ।

Verse 37

अपि शत्रुं वधस्यार्हं मा वधीः शरणागतम् । अप्यपात्रं सुपात्रं वा नीचो वापि महत्तमः

ವಧಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾದ ಶತ್ರುವಾದರೂ, ಶರಣಾಗಿ ಬಂದವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಡ—ಅವನು ಅಪಾತ್ರನಾಗಲಿ ಸುಪಾತ್ರನಾಗಲಿ, ನೀಚನಾಗಲಿ ಮಹತ್ತಮನಾಗಲಿ।

Verse 38

यो वा को वापि याचेत तस्मै देहि शिरोपि च । अपि यत्नेन महता कीर्तिमेव सदार्जय

ಯಾರು ಯಾರೇ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಡಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಕೊಡು—ಅವಶ್ಯಕವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಶಿರವನ್ನೂ. ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸದಾ ಸತ್ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೇ ಸಂಪಾದಿಸು.

Verse 39

राज्ञां च विदुषां चैव कीर्तिरेव हि भूषणम् । सत्कीर्तिप्रभवा लक्ष्मीः पुण्यं सत्कीर्तिसंभवम्

ರಾಜರು ಮತ್ತು ಪಂಡಿತರು—ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕೀರ್ತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಭೂಷಣ. ಸತ್ಕೀರ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಪುಣ್ಯವೂ ಸತ್ಕೀರ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಜನಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 40

सत्कीर्त्या राजते लोकश्चंद्रश्चंद्रिकया न्यथा । गजाश्वहेमनिचयं रत्नराशिं नगोपमम्

ಸತ್ಕೀರ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಲೋಕವು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಚಂದ್ರನು ಚಂದ್ರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ. ಆನೆ-ಕುದುರೆಗಳ ಗುಂಪು, ಬಂಗಾರದ ಸಂಗ್ರಹ, ಪರ್ವತೋಪಮ ರತ್ನರಾಶಿಯಿಂದಲ್ಲ.

Verse 41

अकीर्त्योपहतं सर्वं तृणवन्मुंच सत्वरम् । मातुः कोपं पितुः कोपं गुरोः कोपं धनव्य यम्

ಅಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡು ಕಲుషಿತವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೃಣದಂತೆ ತಿಳಿದು ತಕ್ಷಣ ತ್ಯಜಿಸು. ತಾಯಿಯ ಕೋಪ, ತಂದೆಯ ಕೋಪ, ಗುರುವಿನ ಕೋಪ—ಧನ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವು.

Verse 42

पुत्राणामपराधं च ब्राह्मणानां क्षमस्व भोः । यथा द्विजप्रसादः स्यात्तथा तेषां हितं चर

ಹೇ ಮಹನೀಯನೇ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ದ್ವಿಜರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ ಅವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆದುಕೊ.

Verse 43

राजानं संकटे मग्नमुद्धरेयुर्द्विजोत्तमा । आयुर्यशो बलं सौख्यं धनं पुण्यं प्रजोन्नतिः

ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ರಾಜನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಬಲ್ಲರು. ಅವರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ, ಯಶಸ್ಸು, ಬಲ, ಸುಖ, ಧನ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಯ ಅಭ್ಯುದಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 44

कर्मणा येन जायेत तत्सेव्यं भवता सदा । देशं कालं च शक्तिं च कार्यं चा कार्यमेव च

ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಶುಭಫಲ ಉಂಟಾಗುವುದೋ ಅದನ್ನು ನೀನು ಸದಾ ಆಚರಿಸು. ದೇಶ, ಕಾಲ, ನಿನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರದುದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸು।

Verse 45

सम्यग्विचार्य यत्नेन कुरु कार्यं च सर्वदा । न कुर्याः कस्यचिद्बाधां परबाधां निवारय

ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸದಾ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಯಾರಿಗೂ ಹಾನಿ ಮಾಡಬೇಡ; ಇತರರಿಂದ ಆಗುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ತಡೆ।

Verse 46

चोरान्दुष्टांश्च बाधेथाः सुनीत्या शक्तिमत्तया । स्नाने जपे च होमे च दैवे पित्र्ये च कर्मणि

ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸದುನೀತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಬಲದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸು. ಸ್ನಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ, ದೇವಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿರತನಾಗಿರು।

Verse 47

अत्वरो भव निद्रायां भोजने भव सत्वरः । दाक्षिण्ययुक्तमशठं सत्यं जनमनोहरम्

ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆತುರಪಡಬೇಡ; ಆದರೆ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ (ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ) ತ್ವರಿತವಾಗಿರು. ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಯುಕ್ತ, ಕಪಟರಹಿತ, ಸತ್ಯವಂತ ಮತ್ತು ಜನಮನೋಹರನಾಗಿರು।

Verse 48

अल्पाक्षरमनंतार्थं वाक्यं ब्रूहि महामते । अभीतो भव सर्वत्र विपक्षेषु विपत्सु च

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಅಲ್ಪಾಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಅನಂತಾರ್ಥವಿರುವ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ವಿರೋಧಿಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿರು.

Verse 49

भीतो भव ब्रह्मकुले न पापे गुरुशासने । ज्ञातिबंधुषु विप्रेषु भार्यासु तनयेषु च

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರು; ಪಾಪದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬೇಡ; ಗುರುಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನೀತನಾಗಿರು. ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರು, ವಿಪ್ರರು, ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಪುತ್ರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರು.

Verse 50

समभावेन वर्तेथास्तथा भोजनपंक्तिषु । सतां हितोपदेशेषु तथा पुण्य कथासु च

ಸಮಭಾವದಿಂದ ನಡೆ; ಭೋಜನಪಂಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರ. ಸಜ್ಜನರ ಹಿತೋಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುಣ್ಯಕಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 51

विद्यागोष्ठीषु धर्म्यासु क्वचिन्मा भूः पराङ्मुखः । शुचौ पुण्यजलस्यांते प्रख्याते ब्रह्मसंकुले

ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿದ್ಯಾಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ವಿಮುಖನಾಗಬೇಡ. ಶುದ್ಧಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಪುಣ್ಯಜಲದ ತೀರದಲ್ಲಿ—ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಂಕುಲವಾಗಿಯೂ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸು.

Verse 52

महादेशे शिवमये वस्तव्यं भवता सदा । कुलटा गणिका यत्र यत्र तिष्ठति कामुकः

ನೀನು ಸದಾ ಶಿವಮಯವಾದ ಮಹಾದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕುಲಟೆ ಅಥವಾ ಗಣಿಕೆ ಇರುವಳೋ, ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಮುಕನು ತಂಗುವನೋ—

Verse 53

दुर्देशे नीचसंबाधे कदाचिदपि मा वस । एकमेवाश्रितोपि त्वं शिवं त्रिभुवनेश्वरम्

ದುರ್ದೇಶದಲ್ಲಿ, ನೀಚಜನರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ವಾಸಿಸಬೇಡ. ನೀನು ಏಕಮಾತ್ರ ಶರಣ ಪಡೆದರೂ ತ್ರಿಭುವನೇಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸು.

Verse 54

सर्वान्देवानुपासीथास्तद्दिनानि च मानयन् । सदा शुचिः सदा दक्षः सदा शांतः सदा स्थिरः

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಉಪಾಸಿಸು, ಅವರ ಪವಿತ್ರ ದಿನಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸು. ಸದಾ ಶುಚಿಯಾಗಿರು, ಸದಾ ದಕ್ಷನಾಗಿರು, ಸದಾ ಶಾಂತನಾಗಿರು, ಸದಾ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು.

Verse 55

सदा विजित षड्वर्गः सदैकांतो भवानघ । विप्रान्वेदविदः शांतान्यतींश्च नियतोज्वलान्

ಕಾಮಾದಿ ಷಡ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸದಾ ಜಯಿಸಿ, ಹೇ ನಿರಘ, ಏಕನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಇರು. ವೇದವಿದರಾದ ಶಾಂತ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಹಾಗೂ ನಿಯಮನಿಷ್ಠವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಯತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸು.

Verse 56

युग्मम् । पुण्यवृक्षान्पुण्यनदीः पुण्यतीर्थं महत्सरः । धेनुं च वृषभं रत्नं युवतीं च पतिव्रताम्

ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳು, ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾಸರೋವರಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸು. ಹಾಗೆಯೇ ಹಸು, ಎತ್ತು, ರತ್ನ ಮತ್ತು ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಸಹ ಸತ್ಕರಿಸು.

Verse 57

आत्मनो गृहदेवांश्च सहसैव नमस्कुरु । उत्थाय समये ब्राह्मे स्वाचम्य विमलाशयः

ನಿನ್ನ ಗೃಹದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ನಮಸ್ಕರಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು, ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಚಮನ ಮಾಡು.

Verse 58

नमस्कृत्यात्मगुरुवे ध्यात्वा देवमुमापतिम् । नारायणं च लक्ष्मीशं ब्रह्माणं च विनायकम्

ಸ್ವಗುರುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಉಮಾಪತಿ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ನಾರಾಯಣ (ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ವಿಷ್ಣು), ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿನಾಯಕ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 59

स्कन्दं कात्यायनीं देवीं महालक्ष्मीं सरस्वतीम् । इन्द्रादीनथ लोकेशान्पुण्यश्लोकानृषीनपि

ಸ್ಕಂದನಿಗೆ, ದೇವಿ ಕಾತ್ಯಾಯನಿಗೆ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ, ಸರಸ್ವತಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕೇಶರಿಗೆ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಶ್ಲೋಕ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 60

चिंतयित्वाथ मार्त्तंडमुद्यंतं प्रणमेत्सदा । गंधं पुष्पं च तांबूलं शाकं पक्वफलादिकम्

ನಂತರ ಉದಯಿಸುವ ಮಾರ್ತಂಡ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಸದಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು; ಸುಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ತಾಂಬೂಲ, ಸೊಪ್ಪು ಮತ್ತು ಪಕ್ವಫಲಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 61

शिवाय दत्त्वोपभुंक्ष्व भक्ष्यं भोज्यं प्रियं नवम् । यद्दत्तं यत्कृतं जप्तं यत्स्नातं यद्धुतं स्मृतम्

ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ನಂತರ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯವಾದ, ಪ್ರಿಯವಾದ, ನವೀನವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಏನು ದಾನ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ಏನು ಮಾಡಿದೆಯೋ, ಏನು ಜಪಿಸಿದೆಯೋ, ಏನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ಏನು ಹೋಮ ಮಾಡಿದೆಯೋ, ಏನು ಸ್ಮರಿಸಿದೆಯೋ—

Verse 62

यच्च तप्तं तपः सर्वं तच्छिवाय निवेदय । भुंजानश्च पठन्वापि शयानो विहरन्नपि । पश्यञ्छृण्न्ववदन्गृह्णञ्छिवमेवानुचिंतय

ನೀನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಶಿವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸು; ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಓದುತ್ತಾ, ಮಲಗುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ; ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೇಳುತ್ತಾ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ ಶಿವನನ್ನೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸು।

Verse 63

रुद्राक्षकंकणलसत्करदंडयुग्मो मालांतरालधृतभस्म सितत्रिपुंडूः । पंचाक्षरं परिपठन्परमंत्रराजं ध्यायन्सदा पशुपतेश्चरणं रमेथाः

ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಕಂಕಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳು, ಮಾಲೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ವಿಭೂತಿ ಮತ್ತು ಉಜ್ವಲ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ—ಪರಮ ಮಂತ್ರರಾಜವಾದ ಪಂಚಾಕ್ಷರವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸುತ್ತ, ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಪಶುಪತಿ (ಶಿವ)ನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸು।

Verse 64

इति संक्षेपतो वत्स कथितो धर्मसंग्रहः । अन्येषु च पुराणेषु विस्तरेण प्रकीर्तितः

ಹೇ ವತ್ಸ, ಹೀಗೆ ಧರ್ಮಸಂಗ್ರಹವು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಇತರ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ವಿಷಯವು ವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।

Verse 65

अथापरं सर्वपुराणगुह्यं निःशेषपापौघहरं पवित्रम् । जयप्रदं सर्वविपद्विमोचनं वक्ष्यामि शैवं कवचं हिताय ते

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಶೈವ ಕವಚವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಸರ್ವ ಪುರಾಣಗಳ ಗುಹ್ಯ ರಹಸ್ಯ, ಪವಿತ್ರ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾಪಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವದು, ಜಯಪ್ರದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ವಿಮೋಚನ ನೀಡುವದು।