Adhyaya 47

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गीर्वाणाश्च ततः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः । गजैर्गिरिवराकारैर्हयैश्चैव गजोपमैः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು; ಪರ್ವತಸಮಾನ ಮಹಾಗಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಗಜಸಮಾನ ಅಶ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಬಂದರು।

Verse 2

स्यन्दनैर्नगराकारैः सिंहशार्दूलयोजितैः । कच्छपैर्महिषैश्चान्यैर्मकरैश्च तथापरे

ಅವರು ನಗರಾಕಾರದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರು, ಅವು ಸಿಂಹ-ಶಾರ್ದೂಲಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಕೆಲವರು ಕಚ್ಛಪಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಷಗಳಿಂದ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಹಾಬಲ ಮಕರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಬಂದರು।

Verse 3

ब्रह्मलोकमनुप्राप्ता देवाः शक्रपुरोगमाः । दृष्ट्वा पद्मोद्भवं देवं साष्टाङ्गं प्रणताः सुराः

ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಪದ್ಮೋದ್ಭವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕಂಡು ಸೂರರು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು।

Verse 4

देवा ऊचुः । जय देव जगद्वन्द्य जय संसृतिकारक । पद्मयोने सुरश्रेष्ठ त्वामेव शरणं गताः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಜಗದ್ವಂದ್ಯ ದೇವಾ! ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ಸಂಸಾರಕ್ರಮದ ಕರ್ತಾ! ಹೇ ಪದ್ಮಯೋನಿಯೇ, ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾವು ನಿನ್ನ ಶರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ।

Verse 5

सोद्वेगं भाषितं श्रुत्वा देवानां भावितात्मनाम् । मेघगम्भीरया वाचा देवराजमुवाच ह

ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ದೇವರ ಉದ್ವಿಗ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮೇಘಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 6

किमत्रागमनं देवाः सर्वेषां वै विवर्णता । केनापमानिताः सर्वे शीघ्रं मे कथ्यतां स्वयम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದಿರಿ? ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಈ ವಿವರ್ಣತೆ ಏಕೆ? ಯಾರು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಅಪಮಾನಿಸಿದರು? ತಕ್ಷಣವೇ ನೀವೇ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 7

देवा ऊचुः । अन्धकाख्यो महादैत्यो बलवान् पद्मसम्भव । तेन देवगणाः सर्वे धनरत्नैर्वियोजिताः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಪದ್ಮಸಂಭವ, ಅಂಧಕನೆಂಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಮಹಾದೈತ್ಯನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣರು ಧನ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಯೋಗಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ।”

Verse 8

हत्वा देवगणांस्तावदसिचक्रपरद्द्विश्वधैः । गृहीत्वा शक्रभार्यां स दानवोऽपि गतो बलात्

ಕತ್ತಿ, ಚಕ್ರ, ಪರಶು ಮತ್ತು ದ್ವಿಧಾರ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ದೇವಗಣರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಆ ದಾನವನು ಇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋದನು।

Verse 9

देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चिन्तयामास राजेन्द्र वधार्थं दानवस्य ह

ದೇವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಆ ದಾನವನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 10

अवध्यो दानवः पापः सर्वेषां वो दिवौकसाम् । स त्राता सर्वजगतां नान्यो विद्येत कुत्रचित्

(ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು:) “ಆ ಪಾಪಿ ದಾನವನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಅವಧ್ಯನು. ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕನು ಅವನೇ; ಅವನ ಹೊರತು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ।”

Verse 11

एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा तदनन्तरम् । ब्रह्माणं ते पुरस्कृत्य गता यत्र स केशवः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माद्याश्चक्रपाणिनम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು, ಕೇಶವನು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಚಕ್ರಪಾಣಿಯಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 12

देवा ऊचुः । जय त्वं देवदेवेश लक्ष्म्या वक्षःस्थलाश्रितः । असुरक्षय देवेश वयं ते शरणं गताः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಜಯವಾಗಲಿ, ಓ ದೇವದೇವೇಶ! ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮೀ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಓ ದೇವೇಶ, ಅಸುರನಾಶಕ! ನಾವು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತರು।”

Verse 13

स्तूयमानः सुरैः सर्वैर्ब्रह्माद्यैश्च जनार्दनः । सम्प्रहृष्टमना भूत्वा सुरसङ्घमुवाच ह

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನಾರ್ದನನು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವಸಂಘವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 14

श्रीवासुदेव उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कार्यं प्रोच्यतां क्षिप्रं कस्य रुष्टा दिवौकसः

ಶ್ರೀ ವಾಸುದೇವನು ಹೇಳಿದರು: “ದೇವಸ್ವರೂಪ ವಿಪ್ರರೇ, ಸ್ವಾಗತ. ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿದೆ, ಈಗ ಪ್ರಭಾತ. ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ—ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ? ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ?”

Verse 15

किं दुःखं कश्च संतापः कुतो वा भयमागतम् । कथयन्तु महाभागाः कारणं यन्मनोगतम्

ಇದು ಯಾವ ದುಃಖ, ಯಾವ ಸಂತಾಪ, ಈ ಭಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 16

पराभवः कृतो येन सोऽद्य यातु यमालयम् । एवमुक्तास्तु कृष्णेन कथयामासुरस्य तत्

ಯಾರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದರು, ಅವನು ಇಂದು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ! ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಆ ಅಸುರನ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.

Verse 17

दर्शयन्तः स्वकान्देहान् लज्जमाना ह्यधोमुखाः । हृतराज्या ह्यन्धकेन कृता निस्तेजसः प्रभो

ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು (ಗಾಯದ ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ) ತೋರಿಸಿದರು. ‘ಪ್ರಭು, ಅಂಧಕನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದು ನಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿದನು’ ಎಂದರು.

Verse 18

पितेव पुत्रं परिरक्ष देव जहीन्द्रशत्रुं सह पुत्रपौत्रैः । तथेति चोक्तः कमलासनेन सुरासुरैर्वन्दितपादपद्मः

ಹೇ ದೇವ, ತಂದೆ ಮಗನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಇಂದ್ರಶತ್ರುವನ್ನು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸು. ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ದೇವಾಸುರರು ವಂದಿಸಿದ ಪಾದಪದ್ಮಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದನು.

Verse 19

शङ्खं चक्रं गदां चापं संगृह्य परमेश्वरः । उत्थितो भोगपर्यङ्काद्देवानां पुरतस्तदा

ಪರಮೇಶ್ವರನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ವೇಳೆ ದೇವತೆಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಭೋಗಶಯ್ಯೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತನು.

Verse 20

श्रीवासुदेव उवाच । पाताले यदि वा मर्त्ये नाके वा यदि तिष्ठति । तं हनिष्याम्यहं पापं येन संतापिताः सुराः

ಶ್ರೀ ವಾಸುದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿರಲಿ, ಮর্ত್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರಲಿ; ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕಾಡಿದ ಆ ಪಾಪಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುವೆನು।

Verse 21

स्वं स्थानं यान्तु गीर्वाणाः संतुष्टा भावितौजसः । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्माद्यास्ते सवासवाः

ದೇವತೆಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ, ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಪಟ್ಟು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಹೊರಟರು।

Verse 22

स्वयानैस्तु हरिं नत्वा हृदि तुष्टा दिवं ययुः

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 47

। अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ”—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯದ ಗಡಿ ಸೂಚಿಸುವ ಲಿಪಿಕಾರ-ಚಿಹ್ನೆ.