Adhyaya 43

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र विमलेश्वरमुत्तमम् । तत्र देवशिला रम्या स्वयं देवैर्विनिर्मिता

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನಂತರ ನೀನು ಪರಮೋತ್ತಮ ವಿಮಲೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳೇ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ರಮ್ಯ ‘ದೇವಶಿಲೆ’ ಇದೆ।

Verse 2

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या ब्राह्मणान्पूजयेन्नृप । स्वल्पेनापि हि दानेन तस्य चान्तो न विद्यते

ಹೇ ನೃಪನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಸ್ವಲ್ಪ ದಾನದಿಂದಲೂ ಅನಂತ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कानि दानानि विप्रेन्द्र शस्तानि धरणीतले । यानि दत्त्वा नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ದಾನಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ? ಅವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆಯೇ?

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सुवर्णं रजतं ताम्रं मणिमौक्तिकमेव च । भूमिदानं च गोदानं मोचयत्पशुभान्नरम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಸುವರ್ಣ, ರಜತ, ತಾಮ್ರ, ಮಣಿ ಮತ್ತು ಮುತ್ತು, ಭೂಮಿದಾನ ಹಾಗೂ ಗೋদান—ಈ ದಾನಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्कुरुते प्राणसंक्षयम् । रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदा भूतसम्प्लवम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಭೂತಸಂಪ್ಲವ (ಪ್ರಳಯ) ಸಂಭವಿಸುವವರೆಗೆ ಅವರು ರುದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरीम् । तत्र स्नात्वार्चयेद्देवं तेजोराशिं दिवाकरम्

ನಂತರ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕರಿಯಾದ ಪುಷ್ಕರಿಣಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ತೇಜೋರಾಶಿಯಾದ ದೇವ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 7

ऋचमेकां जपेत्साम्नः सामवेदफलं लभेत् । यजुर्वेदस्य जपनादृग्वेदस्य तथैव च

ಸಾಮಗಾನದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಋಚೆಯನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೂ ಸಾಮವೇದದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಯಜುರ್ಮಂತ್ರಜಪದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಋಗ್ವೇದದ ಫಲವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 8

अक्षरं वा जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ದಿವಾಕರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಒಂದಕ್ಷರಮಂತ್ರವನ್ನಾದರೂ ಜಪಿಸಬಹುದು; ಆದಿತ್ಯಹೃದಯವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಸರ್ವ ಕಿಲ್ಬಿಷಗಳಿಂದ (ಪಾಪದೋಷಗಳಿಂದ) ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा विधिना जपेद्द्विजान् । तस्य कोटिगुणं पुण्यं जायते नात्र संशयः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದ್ವಿಜರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಕೋಟಿಗುಣ ಪುಣ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 10

अनाशकेनाग्निगत्या जले वा देहपातनात् । तस्मिंस्तीर्थे मृतो यस्तु स याति परमां गतिम्

ಅನಶನದಿಂದಾಗಲಿ, ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶದಿಂದಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಜಲದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗದಿಂದಾಗಲಿ—ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೃತನಾಗುವನೋ, ಅವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा नृपसत्तम । विहितं कर्म कुर्वाणः स गच्छेत्परमां गतिम्

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಲಿ, ವೈಶ್ಯನಾಗಲಿ, ಶೂದ್ರನಾಗಲಿ—ವಿಹಿತವಾದ ಸ್ವಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । व्याधिं सत्त्वक्षयं मोहं ज्ञात्वा वर्णा द्विजोत्तम । पापेभ्यो विप्रमुच्यन्ते केन तत्साधनं वद

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ವಿವಿಧ ವರ್ಣದವರು ವ್ಯಾಧಿ, ಸತ್ತ್ವಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಮೋಹವನ್ನು ತಿಳಿದ ಬಳಿಕ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ? ಅದರ ಸಾಧನವನ್ನು ಹೇಳಿ।

Verse 13

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तिलोदकी तिलस्नायी कामक्रोधविवर्जितः । ब्राह्मणोऽनशनैः प्राणांस्त्यजल्लभति सद्गतिम्

ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ತಿಲೋದಕದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿ, ತಿಲದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅನಶನದಿಂದ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 14

सङ्ग्रामे सद्गतिं तात क्षत्रियो निधने लभेत् । तदभावान्महाप्राज्ञ सेवमानो लभेदिति

ಎಲೈ ಮಗನೇ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಣಹೊಂದಿ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲೈ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕವೂ ಅವನು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.

Verse 15

व्याधिग्रहगृहीतो वा वृद्धो वा विकलेन्द्रियः । आत्मानं दाहयित्वाग्नौ विधिना सद्गतिं लभेत्

ರೋಗಪೀಡಿತನಾದವನು, ವೃದ್ಧನು ಅಥವಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಿಫಲವಾದವನು, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.

Verse 16

वैश्योऽपि हि त्यजन्प्राणानेवं वै शुभभाग्भवेत् । जले वा शुद्धभावेन त्यक्त्वा प्राणाञ्छिवो भवेत्

ವೈಶ್ಯನು ಕೂಡ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಶುಭಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟು ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

शूद्रोऽपि द्विजशुश्रूषुस्तोषयित्वा महेश्वरम् । विमुच्य नान्यथा पापः पतते नरके ध्रुवम्

ಶೂದ್ರನು ಕೂಡ ದ್ವಿಜರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿ ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪಾಪವು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

अथवा प्रणवाशक्तो द्विजेभ्यो गुरवे तथा । पञ्चाग्नौ शोषयेद्देहमापृच्छ्य द्विजसत्तमान्

ಅಥವಾ ಪ್ರಣವದಲ್ಲಿ (ಓಂಕಾರ) ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ದ್ವಿಜರು ಮತ್ತು ಗುರುವಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಪಂಚಾಗ್ನಿಯ ಮಧ್ಯೆ ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸಬೇಕು.

Verse 19

शान्तदान्तजितक्रोधाञ्छास्त्रयुक्तान् विचक्षणान् । तेषां चैवोपदेशेन करीषाग्निं प्रसाधयेत्

ಶಾಂತರು, ದಾಂತರು, ಕ್ರೋಧಜಿತರು, ಶಾಸ್ತ್ರನಿಷ್ಠರು, ವಿವೇಕಿಗಳು ಆದವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರ ಉಪದೇಶದಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಕರೀಷಾಗ್ನಿಯನ್ನು (ಗೋಮಯಾಗ್ನಿ) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 20

एवं वर्णा यथात्वेन मूढाहङ्कारमोहिताः । पतन्ति नरके घोरे यथान्धो गिरिगह्वरे

ಹೀಗೆ ಮೂಢ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಕೇವಲ ವರ್ಣಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರು, ಅಂಧನು ಪರ್ವತದ ಕಂದರಕ್ಕೆ ಬೀಳುವಂತೆ ಘೋರ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तन्ते कामचारतः । कृमियोनिं प्रपद्यन्ते तेषां पिण्डो न च क्रिया

ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕಾಮಚಾರದಿಂದ ನಡೆಯುವವರು ಕೃಮಿಯೋನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಪಿಂಡವೂ ಇಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 22

श्रुतिस्मृत्युदितं धर्मं त्यक्त्वा यथेच्छाचारसेविनः । अष्टाविंशतिर्वै कोट्यो नरकाणां युधिष्ठिर

ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ! ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಕೋಟಿ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

प्रत्येकं वा पतन्त्येते मग्ना नरकसागरे । दुर्लभं मानुषं जन्म बहुधर्मार्जितं नृप

ಹೇ ನೃಪ! ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ನರಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವಜನ್ಮ ದುರ್ಲಭ; ಅದು ಬಹುಧರ್ಮಾರ್ಜನೆಯಿಂದಲೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 24

तल्लब्ध्वा मदमात्सर्यं यो वै त्यजति मानवः । संनियम्य सदात्मानं ज्ञानचक्षुर्नरो हि सः

ಆ ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಸದಾ ನಿಯಮಿಸಿ ಒಳಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವನೇ ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುಳ್ಳ ನರನು.

Verse 25

अज्ञानतिमिरान्धस्य ज्ञानांजनशलाकया

ಅಜ್ಞಾನತಿಮಿರದಿಂದ ಅಂಧನಾದವನ ಕಣ್ಣು ಜ್ಞಾನಾಂಜನ ಶಲಾಕೆಯಿಂದ ಉನ್ಮೀಲಿತವಾಗಿ, ಕತ್ತಲೆ ದೂರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 26

यस्य नोन्मीलितं चक्षुर्ज्ञेयो जात्यन्ध एव सः । एतत्ते कथितं सर्वं यत्पृष्टं नृपसत्तम

ಯಾರ ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೂ ಉನ್ಮೀಲಿತವಾಗಿಲ್ಲವೋ, ಅವನು ಜನ್ಮಾಂಧನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 27

तथानिष्टतराणां हि रुद्रस्य वचनं यथा । नर्मदा सरितां श्रेष्ठा रुद्रदेहाद्विनिःसृता

ಅದೇ ರೀತಿ ರುದ್ರನ ವಚನ ಅಚಲ—ಅತ್ಯಂತ ಅನಿಷ್ಟರ ಮೇಲೆಯೂ. ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ನರ್ಮದೆ ರುದ್ರದೇಹದಿಂದಲೇ ವಿನಿಃಸೃತಳಾದಳು.

Verse 28

तारयेत्सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च । सर्वदेवाधिदेवेन ईश्वरेण महात्मना

ಅವಳು (ನರ್ಮದೆ) ಸ್ಥಾವರ-ಚರಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಸರ್ವದೇವಾಧಿದೇವನಾದ ಈಶ್ವರನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳು ಸಮರ್ಥಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 29

लोकानां च हितार्थाय महापुण्यावतारिता । मानसं वाचिकं पापं स्नानान्नश्यति कर्मजम्

ಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಕೆ ಪರಮಪುಣ್ಯಮಯಿಯಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದ ಕರ್ಮಜನ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ವಾಚಿಕ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 30

रुद्रदेहाद्विनिष्क्रान्ता तेन पुण्यतमा हि सा । प्रातरुत्थाय यो नित्यं भूमिमाक्रम्य भक्तितः

ರುದ್ರದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯಿ. ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾದದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ…

Verse 31

एतन्मन्त्रं जपेत्तात स्नानस्य लभते फलम् । नमः पुण्यजले देवि नमः सागरगामिनि

ಹೇ ತಾತ! ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುವವನು ಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಪುಣ್ಯಜಲರೂಪಿಣಿ ದೇವಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸಾಗರಗಾಮಿನಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 32

नमोऽस्तु पापनिर्मोचे नमो देवि वरानने

ಹೇ ಪಾಪನಿರ್ಮೋಚಿನಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವರಾನನೆ ದೇವಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 33

नमोऽस्तु ते ऋषिवरसङ्घसेविते नमोऽस्तु ते त्रिनयनदेहनिःसृते । नमोऽस्तु ते सुकृतवतां सदा वरे नमोऽस्तु ते सततपवित्रपावनि

ಹೇ ಋಷಿವರಸಂಘದಿಂದ ಸೇವಿತೆಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ತ್ರಿನಯನ ಪ್ರಭುವಿನ ದೇಹದಿಂದ ನಿಃಸೃತೆಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸುಕೃತವಂತರಿಗೆ ಸದಾ ವರದಾಯಿನಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ನಿರಂತರ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಪಾವನಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 43

। अध्याय

॥ ಅಧ್ಯಾಯ ॥