Adhyaya 4

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततोऽर्णवात्समुत्तीर्य त्रिकूटशिखरे स्थितम् । महाकनकवर्णाभे नानावर्णशिलाचिते

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ ಮೇಲೇರಿಕೊಂಡು, ತ್ರಿಕೂಟ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು. ಅವನು ಮಹಾಸುವರ್ಣವರ್ಣ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ನಾನಾವರ್ಣ ಶಿಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 2

महाशृङ्गे समासीनं रुद्रकोटिसमन्वितम् । महादेवं महात्मानमीशानमजमव्ययम्

ಮಹಾಶೃಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು; ಅವನು ಕೋಟಿ ರುದ್ರರಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಈಶಾನ—ಅಜ, ಅವ್ಯಯ.

Verse 3

सर्वभूतमयं तात मनुना सह सुव्रत । भूयो ववन्दे चरणौ सर्वदेवनमस्कृतौ

ಓ ತಾತ, ಓ ಸುವ್ರತ! ಮನುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ವಂದಿಸಿದೆನು—ಸರ್ವಭೂತಮಯನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳು, ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುವವು.

Verse 4

। अध्याय

‘ಅಧ್ಯಾಯ’—ಇದು ಕೇವಲ ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನೆ, ಅಧ್ಯಾಯದ ಸೂಚನೆ ಮಾತ್ರ.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । एतच्छ्रुत्वा तु मे तात परं कौतूहलं हृदि । जातं तत्कथयस्वेति शृण्वतः सह बान्धवैः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ತಾತ! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಕೌತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿರಿ; ನಾವು ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

Verse 6

का सा पद्मपलाशाक्षी तमोभूते महार्णवे । योगिवद्भ्रमते नित्यं रुद्रजां स्वां च याब्रवीत्

ಆ ಪದ್ಮಪಲಾಶಾಕ್ಷಿ ಕನ್ಯೆ ಯಾರು? ತಮೋಮಯವಾದ ಮಹಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿನಿಯಂತೆ ನಿತ್ಯ ಸಂಚರಿಸಿ, ತನ್ನನ್ನು ‘ನಾನು ರುದ್ರಜಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದವಳು ಯಾರು?

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतमेव मया प्रश्नं पुरा पृष्टो मनुः स्वयम् । तदेव तेऽद्य वक्ष्यामि अबलायाः समुद्भवम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಈದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಸ್ವತಃ ಮನುವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಇಂದು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಆ ಅಬಲೆಯ ಉದ್ಭವವನ್ನು.

Verse 8

व्यतीतायां निशायां तु ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । ततः प्रभाते विमले सृज्यमानेषु जन्तुषु

ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿಯು ಕಳೆದ ನಂತರ, ನಿರ್ಮಲ ನಿಷ್ಕಲಂಕ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ—ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಸೃಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ—

Verse 9

मनुं प्रणम्य शिरसा पृच्छाम्येतद्युधिष्ठिर । केयं पद्मपलाशाक्षी श्यामा चंद्रनिभानना

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೇ! ನಾನು ಶಿರಸಾ ಮನುವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಈ ಪದ್ಮಪಲಾಶಾಕ್ಷಿ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆ, ಚಂದ್ರನಿಭಾನನೆ ಸ್ತ್ರೀ ಯಾರು?

Verse 10

एकार्णवे भ्रमत्येका रुद्रजास्मीति वादिनी । सावित्री वेदमाता च ह्यथवा सा सरस्वती

ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ‘ನಾನು ರುದ್ರಜಾ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ವೇದಮಾತೆ ಸಾವಿತ್ರೀಯೇ? ಅಥವಾ ಅವಳೇ ಸರಸ್ವತೀ?

Verse 11

मन्दाकिनी सरिच्छ्रेष्ठा लक्ष्मीर्वा किमथो उमा । कालरात्रिर्भवेत्साक्षात्प्रकृतिर्वा सुखोचिता

ಅವಳು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಮಂದಾಕಿನಿಯೇ? ಅಥವಾ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ, ಇಲ್ಲವೆ ಉಮೆಯೇ? ಅವಳು ಸాక్షಾತ್ ಕಾಲರಾತ್ರಿಯೇ, ಅಥವಾ ಸುಖ-ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸುವ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ?

Verse 12

एतदाचक्ष्व भगवन्का सा ह्यमृतसंभवा । चरत्येकार्णवे घोरे प्रनष्टोरगराक्षसे

ಓ ಭಗವನ್, ಇದನ್ನು ಹೇಳಿರಿ—ಅಮೃತಸಂಭವಳಾದ ಆಕೆ ಯಾರು? ಭಯಂಕರ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ಪರೂ ರಾಕ್ಷಸರೂ ನಾಶಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

Verse 13

मनुरुवाच । शृणु वत्स यथान्यायमस्या वक्ष्यामि संभवम् । यया रुद्रसमुद्भूता या चेयं वरवर्णिनी

ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವತ್ಸ, ಕೇಳು; ಯಥಾನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅವಳ ಉದ್ಭವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ರುದ್ರನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ವರವರ್ಣಿನಿ.

Verse 14

पुरा शिवः शान्ततनुश्चचार विपुलं तपः । हितार्थं सर्वलोकानामुमया सह शंकरः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಾಂತತನುವಾದ ಶಿವನು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಂಕರನು, ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 15

ऋक्षशैलं समारुह्य तपस्तेपे सुदारुणम् । अदृश्यः सर्वभूतानां सर्वभूतात्मको वशी

ಋಕ್ಷಶೈಲವನ್ನು ಏರಿ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಅದೃಶ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮನಾಗಿ ವಶೀಶ್ವರನು.

Verse 16

तपतस्तस्य देवस्य स्वेदः समभवत्किल । तं गिरिं प्लावयामास स स्वेदो रुद्रसंभवः

ಆ ದೇವನು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವನಿಂದ ಸ್ವೇದವು ಉಂಟಾಯಿತು. ರುದ್ರಸಂಭವವಾದ ಆ ಸ್ವೇದವು ಪರ್ವತವನ್ನು ಸರ್ವತ್ರ ಪ್ಲಾವಿತಮಾಡಿತು.

Verse 17

तस्मादासीत्समुद्भूता महापुण्या सरिद्वरा । या सा त्वयार्णवे दृष्टा पद्मपत्रायतेक्षणा

ಅದರಿಂದ ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ನೀನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದೇ, ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತೆ ದೀರ್ಘ ನೇತ್ರಗಳಿರುವವಳು.

Verse 18

स्त्रीरूपं समवस्थाय रुद्रमाराधयत्पुरा । आद्ये कृतयुगे तस्मिन्समानामयुतं नृप

ಓ ನೃಪಾ! ಆ ಆದ್ಯ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಒಮ್ಮೆ ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ರುದ್ರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಳು; ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು.

Verse 19

ततस्तुष्टो महादेव उमया सह शंकरः । ब्रूहि त्वं तु महाभागे यत्ते मनसि वर्तते

ಆಗ ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದೇವ ಶಂಕರನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇನು, ಹೇಳು.”

Verse 20

सरिदुवाच । प्रलये समनुप्राप्ते नष्टे स्थावरजंगमे । प्रसादात्तव देवेश अक्षयाहं भवे प्रभो

ನದಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ದೇವೇಶ! ಪ್ರಳಯವು ಬಂದು ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಅಕ್ಷಯಳಾಗಿ ಇರಲಿ.”

Verse 21

सरित्सु सागरेष्वेव पर्वतेषु क्षयिष्वपि । तव प्रसादाद्देवेश पुण्या क्षय्या भवे प्रभो

ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರ ಪ್ರಭು! ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಕ್ಷಯವಾದರೂ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಪುಣ್ಯವತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದು ಪಾಪಕ್ಷಯಕಾರಿಣಿಯಾಗಲಿ।

Verse 22

पापोपपातकैर्युक्ता महापातकिनोऽपि ये । मुच्यन्ते सर्वपापेभ्यो भक्त्या स्नात्वा तु शंकर

ಹೇ ಶಂಕರ! ಪಾಪ ಹಾಗೂ ಉಪಪಾತಕಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದವರು—ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳಾದರೂ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

उत्तरे जाह्नवीदेशे महापातकनाशिनी । भवामि दक्षिणे मार्गे यद्येवं सुरपूजिता

ಉತ್ತರದ ಜಾಹ್ನವೀದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವಳು ‘ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಿನಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು; ದೇವರಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿತಳಾದರೆ ದಕ್ಷಿಣ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ।

Verse 24

स्वर्गादागम्य गंगेति यथा ख्याता क्षितौ विभो । तथा दक्षिणगङ्गेति भवेयं त्रिदशेश्वर

ಹೇ ವಿಭೋ! ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಇಳಿದು ಅವಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಗಂಗಾ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳಾದಂತೆ, ಹೇ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರ, ನಾನು ‘ದಕ್ಷಿಣಗಂಗಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಲಿ।

Verse 25

पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु स्नात्वा यल्लभते फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यो भक्त्या स्नात्वा महेश्वर

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಿಸಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

ब्रह्महत्यादिकं पापं यदास्ते संचितं क्वचित् । मासमात्रेण तद्देव क्षयं यात्ववगाहनात्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಯಾವ ಪಾಪವೂ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಸಂಚಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಹೇ ದೇವಾ! ಇಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ (ಸ್ನಾನ) ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಾಸದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

यत्फलं सर्ववेदेषु सर्वयज्ञेषु शंकर । अवगाहेन तत्सर्वं भवत्विति मतिर्मम

ಹೇ ಶಂಕರ! ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಫಲವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನದಿಂದಲೇ ದೊರಕಲಿ—ಇದೇ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ.

Verse 28

सर्वदानोपवासेषु सर्वतीर्थावगाहने । तत्फलं मम तोयेन जायतामिति शंकर

ಹೇ ಶಂಕರ! ಎಲ್ಲಾ ದಾನ-ಉಪವಾಸಗಳ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನದ ಫಲವು, ನನ್ನ ನೀರಿನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 29

मम तीरे नरा ये तु अर्चयन्ति महेश्वरम् । ते गतास्तव लोकं स्युरेतदेव भवेच्छिव

ಹೇ ಶಿವ! ನನ್ನ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವ ಜನರು, ದೇಹತ್ಯಾಗದ ನಂತರ ನಿನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ—ಇದೇ ಆಗಲಿ.

Verse 30

मम कूले महेशान उमया सह दैवतैः । वस नित्यं जगन्नाथ एष एव वरो मम

ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಕೂಲದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ವಾಸಿಸು. ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ! ಇದೇ ನನ್ನ ವರ.

Verse 31

सुकर्मा वा विकर्मा वा शान्तो दान्तो जितेन्द्रियः । मृतो जन्तुर्मम जले गच्छतादमरावतीम्

ಸುಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನಾಗಲಿ ವಿಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನಾಗಲಿ—ಶಾಂತ, ದಾಂತ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯನಾಗಲಿ—ನನ್ನ ಜಲದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಜೀವಿ ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೋಗಲಿ।

Verse 32

त्रिषु लोकेषु विख्याता महापातकनाशिनी । भवामि देवदेवेश प्रसन्नो यदि मन्यसे

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ್ವರಾ! ನೀವು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ಇದು ಯುಕ್ತವೆಂದು ಮನಸಿಟ್ಟರೆ, ನಾನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಿನಿಯಾಗಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ।

Verse 33

एतांश्चान्यान्वरान्दिव्यान्प्रार्थितो नृपसत्तम । नर्मदया ततः प्राह प्रसन्नो वृषवाहनः

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನರ್ಮದೆಯು ಇವುಗಳನ್ನೂ ಇತರ ದಿವ್ಯ ವರಗಳನ್ನೂ ಬೇಡಿದಾಗ, ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ವೃಷವಾಹನ (ಶಿವ) ಆಗ ಹೇಳಿದನು।

Verse 34

श्रीमहेश उवाच । एवं भवतु कल्याणि यत्त्वयोक्तमनिन्दिते । नान्या वरार्हा लोकेषु मुक्त्वा त्वां कमलेक्षणे

ಶ್ರೀ ಮಹೇಶನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಹೇ ಅನಿಂದಿತೆ! ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಆಗಲಿ. ಹೇ ಕಮಲನಯನೇ! ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ವರಾರ್ಹರಲ್ಲ।

Verse 35

यदैव मम देहात्त्वं समुद्भूता वरानने । तदैव सर्वपापानां मोचिनी त्वं न संशयः

ಹೇ ವರಾನನೇ! ನೀನು ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನೀನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳ ಮೋಚಿನಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 36

कल्पक्षयकरे काले काले घोरे विशेषतः । उत्तरं कूलमाश्रित्य निवसन्ति च ये नराः

ಕಲ್ಪಕ್ಷಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಘೋರಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರು।

Verse 37

अपि कीटपतङ्गाश्च वृक्षगुल्मलतादयः । आ देहपतनाद्देवि तेऽपि यास्यन्ति सद्गतिम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಕೀಟಪತಂಗಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ವೃಕ್ಷ, ಗುಲ್ಮ, ಲತೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ—ದೇಹಪತನದವರೆಗೆ—ಅವುಗಳೂ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವು।

Verse 38

दक्षिणं कूलमाश्रित्य ये द्विजा धर्मवत्सलाः । आ मृत्योर्निवसिष्यन्ति ते गताः पितृमन्दिरे

ಧರ್ಮವತ್ಸಲರಾದ ದ್ವಿಜರು ದಕ್ಷಿಣ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಮರಣದವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು; ನಂತರ ಪಿತೃಮಂದಿರ (ಪಿತೃಲೋಕ)ವನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 39

अहं हि तव वाक्येन कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । त्वत्तीरे निवसिष्यामि सदैव ह्युमया समम्

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ—ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ಕಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ—ನಾನು ನಿನ್ನ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉಮಾದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುವೆನು।

Verse 40

एवं देवि महादेवि एवमेव न संशयः । ब्रह्मेन्द्रचन्द्रवरुणैः साध्यैश्च सह विष्णुना

ಹಾಗೆಯೇ, ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ—ನಿಖರವಾಗಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ಚಂದ್ರ, ವರುಣ, ಸಾಧ್ಯರು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ।

Verse 41

उत्तरे देवि ते कूले वसिष्यन्ति ममाज्ञया । दक्षिणे पितृभिः सार्द्धं तथान्ये सुरसुन्दरि

ಹೇ ದೇವಿ! ನಿನ್ನ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವರು ವಾಸಿಸುವರು; ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರೂ, ಓ ಸುರಸುಂದರಿ, ನೆಲೆಸುವರು।

Verse 42

वसिष्यन्ति मया सार्द्धमेष ते वर उत्तमः । गच्छ गच्छ महाभागे मर्त्यान्पापाद्विमोचय

ಅವರು ನನ್ನೊಡನೆ ವಾಸಿಸುವರು—ಇದೇ ನಿನಗೆ ಪರಮೋತ್ತಮ ವರ. ಹೋಗು, ಹೋಗು, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಪಾಪದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸು।

Verse 43

सहिता ऋषिसंघैश्च तथा सिद्धसुरासुरैः । एवमुक्ता महादेव उमया सहितो विभुः

ಋಷಿಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧರು, ದೇವರು, ಅಸುರರೊಂದಿಗೆ—ಇಂತೆಂದು ಉಕ್ತನಾದ—ಉಮೆಯೊಡನೆ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವ ವಿಭು ಇದ್ದನು।

Verse 44

वन्द्यमानोऽथ मनुना मया चादर्शनं गतः । तेन चैषा महापुण्या महापातकनाशिनी

ಆಮೇಲೆ ಮನು ಮತ್ತು ನಾನು ವಂದಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದರು. ಅದರಿಂದ ಈ (ನದಿ) ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಿನಿ ಆಯಿತು।

Verse 45

कथिता पृच्छ्यते या ते मा ते भवतु विस्मयः । एषा गंगा महापुण्या त्रिषु लोकेषु विश्रुता

ವಿವರಿಸಿದರೂ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತೀಯೆ—ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬೇಡ. ಇವಳು ಗಂಗಾ, ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳು।

Verse 46

दशाभिः पञ्चभिः स्रोतैः प्लावयन्ती दिशो दश । शोणो महानदश्चैव नर्मदा सुरसा कृता

ಹದಿನೈದು ಸ್ರೋತಗಳಿಂದ ಅವಳು ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾವಯಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಶೋಣ, ಮಹಾನದಾ ಮತ್ತು ನರ್ಮದೆಯೂ ‘ಸುರಸಾ’—ದೈವಪಾವನ—ಎಂದು ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 47

मन्दाकिनी दशार्णा च चित्रकूटा तथैव च । तमसा विदिशा चैव करभा यमुना तथा

ಮಂದಾಕಿನಿ, ದಶಾರ್ಣಾ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಕೂಟಾ; ಹಾಗೆಯೇ ತಮಸಾ, ವಿದಿಶಾ, ಕರಭಾ ಮತ್ತು ಯಮುನಾ ಕೂಡ.

Verse 48

चित्रोत्पला विपाशा च रञ्जना वालुवाहिनी । ऋक्षपादप्रसूतास्ताः सर्वा वै रुद्रसंभवाः

ಚಿತ್ರೋತ್ಪಲಾ, ವಿಪಾಶಾ, ರಂಜನಾ, ವಾಲುವಾಹಿನೀ—ಈ ನದಿಗಳು ಋಕ್ಷಪಾದನಿಂದ ಪ್ರಸೂತ; ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ರುದ್ರಸಂಭವವೇ.

Verse 49

सर्वपापहराः पुण्याः सर्वमंगलदाः शिवाः । इत्येतैर्नामभिर्दिव्यैः स्तूयते वेदपारगैः

ಅವು ಪುಣ್ಯಮಯ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಸರ್ವಮಂಗಳದಾಯಕ ಮತ್ತು ಶಿವಸ್ವರೂಪ; ಇಂತಹ ದಿವ್ಯ ನಾಮಗಳಿಂದ ವೇದಪಾರಂಗತರು ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 50

पुराणज्ञैर्महाभागैराज्यपैः सोमपैस्तथा । इत्येतत्सर्वमाख्यातं महाभाग्यं नरोत्तम

ಓ ನರೋತ್ತಮ! ಈ ಸಮಸ್ತ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪುರಾಣಜ್ಞ ಮಹಾಭಾಗರು, ಘೃತಾಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಸೋಮಪಾನಿಗಳು ಸಹ ಇಂತೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 51

मनुनोक्तं पुरा मह्यममृतायाः समुद्भवम् । पुण्यं पवित्रमतुलं रुद्रोद्गीतमिदं शुभम्

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮನು ನನಗೆ ಅಮೃತೆಯಿಂದ ಅವಳ ಉದ್ಭವವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು—ಇದು ಪುಣ್ಯಕರ, ಪವಿತ್ರ, ಅತುಲ, ಶುಭವಾದ ಆಖ್ಯಾನ; ರುದ್ರನು ಗಾನವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದದು.

Verse 52

ये नराः कीर्तयिष्यन्ति भक्त्या शृण्वन्ति येऽपि च । प्रातरुत्थाय नामानि दश पञ्च च भारत

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವವರೂ, ಕೇಳುವವರೂ—ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು, ಹೇ ಭಾರತ, ಹದಿನೈದು ನಾಮಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ,

Verse 53

ते नराः सकलं पुण्यं लभिष्यन्त्यवगाहजम् । विमानेनार्कवर्णेन घण्टाशतनिनादिना

ಅವರು ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು; ಸೂರ್ಯವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ನೂರು ಗಂಟೆಗಳ ನಿನಾದದಿಂದ ಮೊಳಗುವ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ (ಪ್ರಯಾಣಿಸುವರು).

Verse 54

त्यक्त्वा मानुष्यकं भावं यास्यन्ति परमां गतिम्

ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.