Adhyaya 34

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्रैव तु भवेदन्यदादित्यस्य महात्मनः । कीर्तयामि नरश्रेष्ठ यदि ते श्रवणे मतिः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಆದಿತ್ಯ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಕುರಿತು ಇನ್ನೊಂದು ಪವಿತ್ರ ವೃತ್ತಾಂತವಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಲು ಒಲಿದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं श्रुत्वा तव मुखोद्गतम् । विस्मयाद्धृष्टरोमाहं जातोऽस्मि मुनिसत्तम

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಸತ್ತಮಾ! ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಈ ಅತುಲ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 3

सहस्रकिरणो देवो हर्ता कर्ता निरञ्जनः । अवतारेण लोकानामुद्धर्ता नर्मदातटे

ಸಹಸ್ರಕಿರಣನಾದ ದೇವನು—ನಿರ್ಮಲ, ನಿರಂಜನ, ಹರ್ಥಾ-ಕರ್ತಾ—ನರ್ಮದಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಅವತಾರದಿಂದ ಲೋಕಗಳ ಉದ್ಧಾರಕನಾದನು.

Verse 4

पुरुषाकारो भगवानुताहो तपसः फलात् । कस्य गोत्रे समुत्पन्नः कस्य देवोऽभवद्वशी

ಭಗವಾನ್ ಪುರುಷಾಕಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದನೇ—ಅಥವಾ ಅದು ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವೇ? ಅವನು ಯಾವ ಗೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಯಾರ ಭಕ್ತಿವಶದಿಂದ ಆ ದೇವನು ವಶನಾದನು?

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कुलिकान्वयसम्भूतो ब्राह्मणो भक्तिमाञ्छुचिः । ईक्ष्यामीति रविं तत्र तीर्थे यात्राकृतोद्यमः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕುಲಿಕಾ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮತ್ತು ಶುಚಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ‘ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಉದ್ಯತನಾದನು।

Verse 6

योजनानां शतं साग्रं निराहारो गतोदकः । प्रस्थितो देवदेवेन स्वप्नान्ते वारितः किल

ಅವನು ನೂರು ಯೋಜನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದೂರ, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ನೀರು ಮುಗಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಹೊರಟನು; ಆದರೆ ಹೇಳುವಂತೆ, ಸ್ವಪ್ನಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನು ಅವನನ್ನು ತಡೆದು (ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ) ದಾರಿತೋರಿಸಿದನು।

Verse 7

भोभो मुने महासत्त्व अलं ते व्रतमीदृशम् । सर्वं व्याप्य स्थितं पश्य स्थावरं जङ्गमं च माम्

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಮಹಾಸತ್ತ್ವನೇ! ಇಂತಹ ವ್ರತ ಸಾಕು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು—ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ಥಾವರದಲ್ಲೂ ಜಂಗಮದಲ್ಲೂ ನಾನುನೇ ಇದ್ದೇನೆ।

Verse 8

तपाम्यहं ततो वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । न मृ तं चैव मृत्युं च यः पश्यति स पश्यति

ನಾನು ತಾಪರೂಪವಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತೇನೆ, ನಂತರ ಮಳೆಯಾಗಿ ಆಗುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಅದನ್ನು ತಡೆದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಕೂಡ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡುವವನು—ಅವನು ಮೃತನನ್ನೂ ಮರಣವನ್ನೂ ಬೇರೆ ಎಂದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

वरं वरय भद्रं त्वमात्मनो यस्तवेप्सितम्

ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ನೀನು ಬೇಡು।

Verse 10

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव देयो यदि वरो मम । उत्तरे नर्मदाकूले सदा संनिहितो भव

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಾ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿ ಇರು।

Verse 11

ये भक्त्या परया देव योजनानां शते स्थिताः । स्मरिष्यन्ति जितात्मानस्तेषां त्वं वरदो भव

ಹೇ ದೇವಾ! ಶತ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿರುವವರೂ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ಜಿತಾತ್ಮರಾಗಿದ್ದು—ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ನೀನು ವರದಾತನಾಗಿರು।

Verse 12

कुब्जान्धबधिरा मूका ये केचिद्विकलेन्द्रियाः । तव पादौ नमस्यन्ति तेषां त्वं वरदो भव

ಕುಬ್ಜರು, ಅಂಧರು, ಬಧಿರರು, ಮೂಕರು ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಇಂದ್ರಿಯವಿಕಲರು—ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ನೀನು ವರದಾತನಾಗಿರು।

Verse 13

शीर्णघ्राणा गतधियो ह्यस्थिचर्मावशेषिताः । तेषां त्वं करुणां देव अचिरेण कुरुष्व ह

ಘ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದವರು, ಬುದ್ಧಿ ಕುಗ್ಗಿದವರು, ಅಸ್ಥಿ-ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದವರು—ಹೇ ದೇವಾ! ಅವರ ಮೇಲೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು।

Verse 14

येऽपि त्वां नर्मदातोये स्नात्वा तत्र दिने दिने । अर्चयन्ति जगन्नाथ तेषां त्वं वरदो भव

ನರ್ಮದೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದಿನೇದಿನೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರು—ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥಾ! ಅವರಿಗೆ ನೀನು ವರದಾತನಾಗಿರು।

Verse 15

प्रभाते ये स्तविष्यन्ति स्तवैर्वैदिकलौकिकैः । अभिप्रेतं वरं देव तेषां त्वं दद भोच्युत

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೈದಿಕ ಹಾಗೂ ಲೌಕಿಕ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರಿಗೆ, ಹೇ ದೇವ ಅಚ್ಯುತ, ಅವರು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 16

तवाग्रे वपनं देव कारयन्ति नरा भुवि । स्वामिंस्तेषां वरो देय एष मे परमो वरः

ಹೇ ದೇವಾ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಪನ (ಮುಂಡನ) ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ, ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ, ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಬೇಕು—ಇದೇ ನನ್ನ ಪರಮ ವರ.

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा मुनिं करुणया पुनः । शतभागेन राजेन्द्र स्थित्वा चादर्शनं गतः

“ಎವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅವನು ಶತಭಾಗ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಂತರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು।

Verse 18

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या गत्वा स्नानं समाचरेत् । तर्पयेत्पितृदेवांश्च सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಾಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । द्योतयन्वै दिशः सर्वा अग्निलोकं स गच्छति

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಅಗ್ನಿಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

यस्तत्तीर्थं समासाद्य त्यजतीह कलेवरम् । स गतो वारुणं लोकमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ವರುಣಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಎಂದು ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 21

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्संन्यासेन तनुं त्यजेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಂನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪೂಜ್ಯನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । उषित्वायाति मर्त्ये वै वेदवेदाङ्गविद्भवेत्

ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ದಿವ್ಯಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮর্ত್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो धनकोटिपतिर्भवेत् । पुत्रदारसमोपेतो जीवेच्च शरदः शतम्

ಅವನು ರೋಗ-ಶೋಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಕೋಟಿ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪುತ್ರ-ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ನೂರು ಶರತ್ತುಗಳು (ನೂರು ವರ್ಷ) ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

प्रातरुत्थाय यस्तत्र स्मरते भास्करं तदा । आजन्मजनितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಆಗ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಸ್ಮರಿಸುವವನು, ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 34

। अध्याय

ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯಃ.