Adhyaya 191

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सिद्धेश्वरं ततो गच्छेत्तस्यैव तु समीपतः । अमृतस्रावि तल्लिङ्गमाद्यं स्वायम्भुवं तथा

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಅಮೃತಧಾರೆ ಸ್ರವಿಸುವ ಆ ಲಿಂಗವಿದೆ—ಆದಿ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂಭೂ.

Verse 2

दृष्टमात्रेण येनेह ह्यनृणो जायते नरः । पुरा वर्षशतं साग्रमाराध्य परमेश्वरम्

ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಋಣಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಆರಾಧಿಸಿ (ಈ ಮಹಿಮೆ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು).

Verse 3

प्राप्नुयुः परमां सिद्धिमादित्या द्वादशैव तु । अतः सिद्धेश्वरः प्रोक्तः सिद्धिदः सिद्धिकाङ्क्षिणाम्

ಅಲ್ಲಿಯೇ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವವನು.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धेश्वरे प्राप्ताः सिद्धिं देवा द्विजोत्तम । आदित्या इति यच्चोक्तं तन्मे विस्मापनं कृतम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ದೇವರುಗಳು ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದರು? ಹಾಗೆಯೇ ‘ಆದಿತ್ಯರು’ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದುದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡಿತು.

Verse 5

तपस्युग्रे व्यवसिता आदित्याः केन हेतुना । सम्प्राप्तास्तु द्विजश्रेष्ठ सिद्धिं चैवाभिलाषिकीम्

ಆದಿತ್ಯರು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಘೋರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದರು? ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವರು ಅಭಿಲಷಿತ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದರು?

Verse 6

संक्षिप्य तु मया पृष्टं विस्तराद्द्विज शंस मे

ನಾನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । अदितेर्द्वादशादित्या जाताः शक्रपुरोगमाः । इन्द्रो धाता भगस्त्वष्टा मित्रोऽथ वरुणोऽर्यमा

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅದಿತಿಯಿಂದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಜನಿಸಿದರು: ಇಂದ್ರ, ಧಾತಾ, ಭಗ, ತ್ವಷ್ಟಾ, ಮಿತ್ರ, ವರುಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಯಮಾ।

Verse 8

विवस्वान्सविता पूषा ह्यंशुमान्विष्णुरेव च । त इमे द्वादशादित्या इच्छन्तो भास्करं पदम्

ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಸ್ವಾನ್, ಸವಿತೃ, ಪೂಷನ್, ಅಂಶುಮಾನ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ ಇದ್ದರು. ಈ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಭಾಸ್ಕರನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಬಯಸಿದರು।

Verse 9

नर्मदातटमाश्रित्य तपस्युग्रे व्यवस्थिताः । सिद्धेश्वरे महाराज काश्यपेयैर्महात्मभिः

ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಕಾಶ್ಯಪ ವಂಶೀಯರಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು।

Verse 10

परा सिद्धिरनुप्राप्ता द्वादशादित्यसंज्ञितैः । स्थापितश्च जगद्धाता तस्मिंस्तीर्थे दिवाकरः

ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದವರು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ಮತ್ತು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಧಾತನಾದ ದಿವಾಕರನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದನು।

Verse 11

स्वकीयांशविभागेन द्वादशादित्यसंज्ञितैः । तदाप्रभृति तत्तीर्थं राजन्ख्यातिं गतं भुवि

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಂಶಗಳ ವಿಭಾಗದಿಂದ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಆ ತೀರ್ಥವು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು।

Verse 12

प्रलये समनुप्राप्ते ह्यादित्या द्वादशैव ते । द्वादशादित्यतो राजन् सम्भवन्ति युगक्षये

ಓ ರಾಜನೇ! ಪ್ರಳಯವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಆ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರೇ ಪ್ರಕಟರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಯುಗಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶ-ಆದಿತ್ಯರೂಪವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 13

इन्द्रस्तपति पूर्वेण धाता चैवाग्निगोचरे । गभस्तिपतिर्वै याम्ये त्वष्टा नैरृतदिङ्मुखः

ಇಂದ್ರನು ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ಧಾತಾ ಆಗ್ನೇಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಗಭಸ್ತಿಪತಿ, ನೈಋತ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ತ್ವಷ್ಟಾ ಇರುವನು।

Verse 14

वरुणः पश्चिमे भागे मित्रस्तु वायवे तथा । विष्णुश्च सौम्यदिग्भागे विवस्वानीशगोचरे

ವರುಣನು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಮಿತ್ರನು ವಾಯವ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ; ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು, ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಇರುವನು।

Verse 15

ऊर्ध्वतश्चैव सविता ह्यधः पूषा विशोषयन् । अंशुमांस्तु तथा विष्णुर्मुखतो निर्गतं जगत्

ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸವಿತಾ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕೆಳಗೆ ಪೂಷನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಶೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಶುಮಾನ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು—ಅವರ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಖದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 16

प्रदहन्वै नरश्रेष्ठ बभ्रमुश्च इतस्ततः । यथैव ते महाराज दहन्ति सकलं जगत्

ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವರು ದಹಿಸುತ್ತಾ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಅತ್ತಿಚ್ಚೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ದಹಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 17

तथैव द्वादशादित्या भक्तानां भावसाधनाः । प्रातरुत्थाय यः स्नात्वा द्वादशादित्यसंज्ञितम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಸಾಧನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ‘ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ದೇವರನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೋ…

Verse 18

पश्यते देवदेवेशं शृणु तस्यैव यत्फलम् । वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम्

…ಮತ್ತು ದೇವದೇವೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು. ವಾಕ್ಯದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಥವಾ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ…

Verse 19

नश्यते तत्क्षणादेव द्वादशादित्यदर्शनात् । प्रदक्षिणं तु यः कुर्यात्तस्य देवस्य भारत

…ಅದು ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯದ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇ ಭಾರತ, ಯಾರು ಆ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ…

Verse 20

प्रदक्षिणीकृता तेन पृथिवी नात्र संशयः । तत्र तीर्थे तु सप्तम्यामुपवासेन यत्फलम्

ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಭೂಮಿಯೇ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಈಗ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಮಿಯ ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಫಲ (ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ)।

Verse 21

अन्यत्र सप्तसप्तम्यां लभन्ति न लभन्ति च । षष्ठ्यां वारे दैनकरे द्वादशादित्यदर्शनात्

ಇತರತ್ರ ‘ಸಪ್ತ-ಸಪ್ತಮಿ’ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆ ಫಲ ದೊರೆಯಬಹುದು ಅಥವಾ ದೊರೆಯದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಷಷ್ಠಿಯಂದು, ರವಿವಾರದಲ್ಲಿ, ದ್ವಾದಶಾದಿತ್ಯನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪುಣ್ಯ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 22

प्रदक्षिणं तु यः कुर्यात्तस्य पापं तु नश्यति । अरोगी सप्तजन्मानि भवेद्वै नात्र संशयः

ಯಾರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ಅರೋಗಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 23

यस्तु प्रदक्षिणशतं दद्याद्भक्त्या दिने दिने । दद्रूपिटककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिकाः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ನೂರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನಿಗೆ ದದ್ರು (ರಿಂಗ್ವರ್ಮ್), ಪಿಟಕ (ಫೋಡೆ), ಕುಷ್ಠ, ಮಂಡಲ (ಚಕ್ರದ ಮಚ್ಚೆಗಳು), ವಿಚರ್ಚಿಕಾ (ಎಕ್ಸಿಮಾ) ಇತ್ಯಾದಿ ರೋಗಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 24

नश्यन्ति व्याधयः सर्वे गरुडेनेव पन्नगाः । पुत्रप्राप्तिर्भवेत्तस्य षष्ट्या वासरसेवनात्

ಗರುಡನ ಮುಂದೆ ಪನ್ನಗಗಳು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಅರವತ್ತು ದಿನ ಈ ಸೇವೆ/ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 191

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯ-ಸೀಮೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಲಿಪಿಕಾರ-ಚಿಹ್ನೆ).