Adhyaya 175

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । उत्तरे नर्मदाकूले भृगुक्षेत्रस्य मध्यतः । कपिलेश्वरं तु विख्यातं विशेषात्पापनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಭೃಗುಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕಪಿಲೇಶ್ವರನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಪನಾಶಕನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 2

योऽसौ सनातनो देवः पुराणे परिपठ्यते । वासुदेवो जगन्नाथः कपिलत्वमुपागतः

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪಠಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ಸನಾತನ ದೇವನು—ವಾಸುದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ—ಕಪಿಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 3

पातालं सुतलं नाम तस्यैव नितलं ह्यधः । गभस्तिगं च तस्याधो ह्यन्धतामिस्रमेव च

ಪಾತಾಳಲೋಕವು ‘ಸುತಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ನಿತಲವಿದೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಗಭಸ್ತಿಗ, ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗೆ ಅಂಧತಾಮಿಸ್ರ ಲೋಕವಿದೆ.

Verse 4

पातालं सप्तमं यच्च ह्यधस्तात्संस्थितं महत् । वसते तत्र वै देवः पुराणः परमेश्वरः

ಅತೀ ಕೆಳಗಿರುವ ಮಹತ್ತಾದ ಏಳನೆಯ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ—ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪುರಾತನ ದೇವ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

स ब्रह्मा स महादेवः स देवो गरुडध्वजः । पूज्यमानः सुरैः सिद्धैस्तिष्ठते ब्रह्मवादिभिः

ಅವನೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅವನೇ ಮಹಾದೇವ, ಅವನೇ ಗರುಡಧ್ವಜ ದೇವನು. ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮವಿದರ ಮಧ್ಯೆ ಅವನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 6

वसतस्तस्य राजेन्द्र कपिलस्य जगद्गुरोः । विनाशं चाग्रतः प्राप्ताः क्षणेन सगरात्मजाः

ಹೇ ರಾಜಾಧಿರಾಜ! ಜಗದ್ಗುರು ಕಪಿಲನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಗರನ ಪುತ್ರರು ಅವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

Verse 7

भस्मीभूतांस्तु तान्दृष्ट्वा कपिलो मुनिसत्तमः । जगाम परमं शोकं चिन्त्यमानोऽथ किल्बिषम्

ಅವರನ್ನು ಭಸ್ಮೀಭೂತರಾಗಿ ಕಂಡು, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಪಿಲನು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಆಗ ಸಂಭವಿಸಿದ ದೋಷವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 8

सर्वसङ्गपरित्यागे चित्ते निर्विषयीकृते । अयुक्तं षष्टिसहस्राणां कर्तं मम विनाशनम्

ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಸರ್ವಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ವಿಷಯರಹಿತವಾದಾಗ, ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರರ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕರ್ತನಾಗುವುದು ನನಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ।

Verse 9

कृतस्य करणं नास्ति तस्मात्पापविनाशनम् । गत्वा तु कापिलं तीर्थं मोचयाम्यघमात्मनः

ಆಗಿಹೋದದ್ದನ್ನು ಮರುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಪವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಪಿಲ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಅಂತರಕಲ್ಮಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು।

Verse 10

पातालं तु ततो मुक्त्वा कपिलो मुनिसत्तमः । तपश्चचार सुमहन्नर्मदातटमास्थितः

ನಂತರ ಮುನಿಸತ್ತಮ ಕಪಿಲನು ಪಾತಾಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನರ್ಮದಾ ತಟದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 11

व्रतोपवासैर्विविधैः स्नानदानजपादिकैः । परं निर्वाणमापन्नः पूजयन्रुद्रमव्ययम्

ವಿವಿಧ ವ್ರತ-ಉಪವಾಸ, ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಅವ್ಯಯ ರುದ್ರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 12

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । गोसहस्रफलं तस्य लभते नात्र संशयः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಸಾವಿರ ಗೋ-ದಾನದ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 13

ज्येष्ठमासे तु सम्प्राप्ते शुक्लपक्षे चतुर्दशी । तत्र स्नात्वा विधानेन भक्त्या दानं प्रयच्छति

ಜ್ಯೇಷ್ಠಮಾಸವು ಬಂದಾಗ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 14

पात्रभूताय विप्राय स्वल्पं वा यदि वा बहु । अक्षयं तत्फलं प्रोक्तं शिवेन परमेष्ठिना

ಪಾತ್ರನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಡುವ ದಾನ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಲಿ ಬಹುವಾಗಲಿ, ಅದರ ಫಲ ಅಕ್ಷಯವೆಂದು ಪರಮೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 15

अङ्गारकदिने प्राप्ते चतुर्थ्यां नवमीषु च । स्नानं करोति पुरुषो भक्त्योपोष्य वराङ्गना

ಓ ವರಾಂಗನೆ! ಅಂಗಾರಕ (ಮಂಗಳ) ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ, ಚತುರ್ಥಿ ಹಾಗೂ ನವಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಪುರುಷನು।

Verse 16

रूपमैश्वर्यमतुलं सौभाग्यं संततिं पराम् । लभते सप्तजन्मानि नित्यं नित्यं पुनः पुनः

ಅವನು ಅತುಲವಾದ ರೂಪ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸೌಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂತಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ, ನಿತ್ಯ ನಿತ್ಯ, ಪುನಃ ಪುನಃ।

Verse 17

पौर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा पिण्डं प्रयच्छति । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्ता यान्ति सुरालयम्

ಪೌರ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನ ಪಿತೃಗಳು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 18

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या दद्याद्दीपं सुशोभनम् । जायते तस्य राजेन्द्र महादीप्तिः शारीरजा

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುಂದರ ದೀಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನಿಗೆ ದೇಹಜನ್ಯ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸು—ಅಂತರಪ್ರಕಾಶ—ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां सर्वदा किल । अनिवर्तिका भवेत्तेषां गतिस्तु शिवमन्दिरात्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಜೀವಿಗಳ ಗತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನಿವರ್ತನೀಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಶಿವಧಾಮದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಮರಳುವಿಕೆ ಇಲ್ಲ.

Verse 175

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ. (ಅಧ್ಯಾಯ-ಚಿಹ್ನ)