Adhyaya 17

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं संस्तूयमानस्तु ब्रह्माद्यैर्मुनिपुंगवैः । ब्रह्मलोकगतैस्तत्र संजहार जगत्प्रभुः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಮುನಿಪುಂಗವರು ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರಲು, ಜಗತ್ಪ್ರಭು ಆಗ ಆ ಪ್ರಕಟ ರೂಪವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 2

स तद्भीमं महारौद्रं दक्षिणं वक्त्रमव्ययम् । महादंष्ट्रोत्कटारावं पातालतलसंनिभम्

ಅಂದು (ಪ್ರಭು) ತನ್ನ ದಕ್ಷಿಣ ಮುಖವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು—ಅವ್ಯಯ, ಭೀಕರ, ಮಹಾರೌದ್ರ; ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಉಗ್ರ ಗರ್ಜನೆಯುಳ್ಳ, ಪಾತಾಳತಲದಂತೆ।

Verse 3

विद्युज्ज्वलनपिङ्गाक्षं भैरवं लोमहर्षणम् । महाजिह्वं महादंष्ट्रं महासर्पशिरोधरम्

ಆ ಭೈರವನ ಪಿಂಗಾಕ್ಷಿಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ದರ್ಶನಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ—ಮಹಾಜಿಹ್ವೆ, ಮಹಾದಂಷ್ಟ್ರ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು.

Verse 4

महासुरशिरोमालं महाप्रलयकारणम् । ग्रसत्समुद्रनिहितवातवारिमयं हविः

ಅವನು ಮಹಾಸುರರ ಶಿರೋಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಮಹಾಪ್ರಳಯಕಾರಣ; ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಹಿತವಾದ ವಾಯು ಹಾಗೂ ಜಲರೂಪ ಹವಿಯನ್ನು ಸಹ ಗ್ರಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 5

वडवामुखसङ्काशं महादेवस्य तन्मुखम् । जिह्वाग्रेण जगत्सर्वं लेलिहानमपश्यत

ಅವನು ಮಹಾದೇವನ ಆ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡನು—ವಡವಾಮುಖಾಗ್ನಿಯಂತೆ; ನಾಲಿಗೆಯ ಅಗ್ರದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಲೇಲಿಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋಚಿತು।

Verse 6

योजनानां सहस्राणि सहस्राणां शतानि च । दिशो दश महाघोरा मांसमेदोवसोत्कटाः

ಸಾವಿರಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷಯೋಜನಗಳವರೆಗೆ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮಹಾಘೋರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದವು—ಮಾಂಸ, ಮೇದಸ್ಸು, ವಸೆಯಿಂದ ದಟ್ಟವಾಗಿ ತುಂಬಿದ್ದವು।

Verse 7

तस्य दंष्ट्रा व्यवर्धत शतशोऽथ सहस्रशः । सासुरान्सुरगन्धर्वान् सयक्षोरगराक्षसान्

ಆಮೇಲೆ ಅವನ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಆಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾದವು; ಅಸುರರು, ದೇವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು—ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಭೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿದವು।

Verse 8

तस्य दंष्ट्राग्रसंलग्नान्स ददर्श पितामहः । दन्तयन्त्रान्तसंविष्टं विचूर्णितशिरोधरम्

ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನು ಕಂಡನು—ಅವರು ಆ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳ ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು; ದಂತಯಂತ್ರದೊಳಗೆ ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿ ಅವರ ಶಿರಸ್ಸು-ಕಂಠಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿದ್ದವು।

Verse 9

जगत्पश्यामि राजेन्द्र विशन्तं व्यादिते मुखे । नानातरङ्गभङ्गाङ्गा महाफेनौघसंकुलाः । यथा नद्यो लयं यान्ति समुद्रं प्राप्य सस्वनाः

‘ರಾಜೇಂದ್ರ! ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಆ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ ಮುಖದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ; ಅನೇಕ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಭಂಗಗೊಂಡ ಅಂಗಗಳಂತೆ, ಮಹಾಫೇನಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನದಿಗಳು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುವಂತೆ.’

Verse 10

तथा ततं विश्वमिदं समस्तमनेकजीवार्णवदुर्विगाह्यम् । विवेश रुद्रस्य मुखं विशालं ज्वलत्तदुग्रं घननादघोरम्

ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಶ್ವವು—ಅನೇಕ ಜೀವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಾಗರದಂತೆ ದುರ್ಗಮ—ರುದ್ರನ ವಿಶಾಲ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಅದು ಜ್ವಲಂತ, ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಘನಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 11

ज्वालास्ततस्तस्य मुखात्सुघोराः सविस्फुलिङ्गा बहुलाः सधूमाः । अनेकरूपा ज्वलनप्रकाशाः प्रदीपयन्तीव दिशोऽखिलाश्च

ನಂತರ ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು—ಸ್ಫುಲಿಂಗಗಳೊಡನೆ, ಬಹಳಷ್ಟು, ಧೂಮಯುಕ್ತ, ನಾನಾರೂಪ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದೀಪ್ತ—ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವಂತಿದ್ದವು।

Verse 12

ततो रविज्वालसहस्रमालि बभूव वक्त्रं चलजिह्वदंष्ट्रम् । महेश्वरस्याद्भुतरूपिणस्तदा स द्वादशात्मा प्रबभूव एकः

ಆಗ ಅದ್ಭುತರೂಪಿಯಾದ ಮಹೇಶ್ವರನ ಮುಖವು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು; ಚಲಿಸುವ ನಾಲಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಏಕನೇ ದ್ವಾದಶಾತ್ಮನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 13

ततस्ते द्वादशादित्या रुद्रवक्त्राद्विनिर्गताः । आश्रित्य दक्षिणामाशां निर्दहन्तो वसुंधराम्

ನಂತರ ಆ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ರುದ್ರನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 14

भौमं यज्जीवनं किंचिन्नानावृक्षतृणालयम् । शुष्कं पूर्वमनावृष्ट्या सकलाकुलभूतलम्

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಯಾವ ಜೀವವೂ—ನಾನಾವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ತೃಣಗಳ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನಗಳು—ಹಿಂದಿನ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಒಣಗಿಹೋಗಿತ್ತು; ಸಮಸ್ತ ಭೂತಲವು ಅಶಾಂತಗೊಂಡಿತ್ತು।

Verse 15

तद्दीप्यमानं सहसा सूर्यैस्तै रुद्रसम्भवैः । धूमाकुलमभूत्सर्वं प्रणष्टग्रहतारकम्

ರುದ್ರಸಂಭವವಾದ ಆ ಸೂರ್ಯರು ಅಚಾನಕ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಆವರಿತವಾಯಿತು; ಗ್ರಹ-ತಾರೆಗಳು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದವು।

Verse 16

जज्वाल सहसा दीप्तं भूमण्डलमशेषतः । ज्वालामालाकुलं सर्वमभूदेतच्चराचरम्

ಅಚಾನಕ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಂಡಲವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಉಳಿವಿಲ್ಲದೆ ಜ್ವಲಿಸಿತು; ಈ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಯಿತು।

Verse 17

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಸೂಚಕ ಗುರುತು.

Verse 18

विशालतेजसा दीप्ता महाज्वालासमाकुलाः । ददहुर्वै जगत्सर्वमादित्या रुद्रसम्भवाः

ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತರಾದ ರುದ್ರಸಂಭವ ಆದಿತ್ಯರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ದಹಿಸಿದರು।

Verse 19

आदित्यानां रश्मयश्च संस्पृष्टा वै परस्परम् । एवं ददाह भगवांस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

ಆದಿತ್ಯರ ಕಿರಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಒಂದಾಗಿ ಬೆರೆತವು; ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ದಹಿಸಿದನು।

Verse 20

सप्तद्वीपप्रमाणस्तु सोऽग्निर्भूत्वा महेश्वरः । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां निर्ददाह वसुंधराम्

ಅಗ್ನಿರೂಪನಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸಪ್ತದ್ವೀಪ ಪ್ರಮಾಣದವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಸಪ್ತದ್ವೀಪಗಳ ಸಮುದ್ರಸೀಮಿತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿದನು।

Verse 21

सुमेरुमन्दरान्तां च निर्दहुर्वसुधां तदा । भित्त्वा तु सप्तपातालं नागलोकं ततोऽदहत्

ಆಗ ಅವನು ಸುಮೇರು ಮತ್ತು ಮಂದರದವರೆಗೆ ಇರುವ ವಸುಧೆಯನ್ನು ದಹಿಸಿದನು; ಸಪ್ತಪಾತಾಳವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ನಂತರ ನಾಗಲೋಕವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟನು।

Verse 22

भूम्यधः सप्तपातालान्निर्दहंस्तारकैः सह । चचाराग्निः समन्तात्तु निर्दहन्वै युधिष्ठिर

ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗೆ ಸಪ್ತಪಾತಾಳಗಳನ್ನು ತಾರಕಗಳೊಡನೆ ದಹಿಸುತ್ತಾ ಆ ಅಗ್ನಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸಿತು—ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು।

Verse 23

धम्यमान इवाङ्गारैर्लोहरात्रिरिव ज्वलन् । तथा तत्प्राज्वलत्सर्वं संवर्ताग्निप्रदीपितम्

ಅಂಗಾರಗಳಿಂದ ಊದಿದಂತೆ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಾ—ಸಂವರ್ತಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು।

Verse 24

निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिर्निर्निर्झरसरः सरित् । विशीर्णशैलशृङ्गौघा कूर्मपृष्ठोपमाभवत्

ಭೂಮಿ ವೃಕ್ಷರಹಿತ, ತೃಣರಹಿತವಾಯಿತು; ಜಲಪಾತಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳು ಅಳಿದುಹೋಯವು. ಚೂರಾದ ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳ ರಾಶಿಗಳು ಉಳಿದು, ಅದು ಕೂರ್ಮಪೃಷ್ಠದಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 25

ज्वालामालाकुलं कृत्वा जगत्सर्वं चिदामकम् । महारूपधरो रुद्रो व्यतिष्ठत महेश्वरः

ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ಭಸ್ಮಮಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಆಗ ಮಹಾಭಯಂಕರ ವಿರಾಟರೂಪಧಾರಿ ರುದ್ರನು—ಮಹೇಶ್ವರನು—ಪ್ರಕಟಿಸಿ ನಿಂತನು.

Verse 26

समातृगणभूयिष्ठा सयक्षोरगराक्षसा । ततो देवी महादेवं विवेश हरिलोचना

ಆಗ ಮಾತೃಗಣಗಳಿಂದ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆವರಿತಳಾಗಿ, ಯಕ್ಷರು, ಉರಗರು, ರಾಕ್ಷಸರೊಡನೆ ಕಮಲನಯನಿಯಾದ ದೇವಿ ಮಹಾದೇವನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 27

निर्वाणं परमापन्ना शान्तेव शिखिनः शिखा । जगत्सर्वं हि निर्दग्धं त्रिभिर्लोकैः सहानघ

ಅವಳು ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಪಡೆದಳು—ಅಗ್ನಿಶಿಖೆ ನಂದಿ ಶಾಂತವಾಗುವಂತೆ. ಓ ನಿರಪರಾಧಿ! ತ್ರಿಲೋಕಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ದಗ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 28

रुद्रप्रसादान्मुक्त्वा मां नर्मदां चाप्ययोनिजाम् । युगानामयुतं देवो मया चाद्य बुभक्षणात्

ರುದ್ರಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ—ಅಯೋನಿಜೆಯಾದ ನರ್ಮದೆಯನ್ನೂ—ಬಿಡಿಸಿ, ಆ ದೇವನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇಂದಿಗೂ ಅವಳನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 29

पुरा ह्याराधितः शूली तेनाहमजरामरः । अघमर्षणघोरं च वामदेवं च त्र्यम्बकम्

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಆರಾಧನೆ ನಡೆಯಿತು; ಆ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ನಾನು ಅಜರ-ಅಮರನಾದೆ—ಅಘಮರ್ಷಣ, ಘೋರ, ವಾಮದೇವ ಮತ್ತು ತ್ರ್ಯಂಬಕ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ರೂಪಮಂತ್ರಗಳಿಂದ.

Verse 30

ऋषभं त्रिसुपर्णं च दुर्गां सावित्रमेव च । बृहदारण्यकं चैव बृहत्साम तथोत्तरम्

ಅವನು ಋಷಭ, ತ್ರಿಸುಪರ್ಣ, ದುರ್ಗಾಸೂಕ್ತ ಮತ್ತು ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರೀ)ಯನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್, ಬೃಹತ್ಸಾಮ ಮತ್ತು ‘ಉತ್ತರ’ (ಪೂರಕ ಸಾಮ)ವನ್ನೂ ಪಠಿಸಿದನು.

Verse 31

रौद्रीं परमगायत्रीं शिवोपनिषदं तथा । यथा प्रतिरथं सूक्तं जप्त्वा मृत्युंजयं तथा

ಅವನು ರೌದ್ರೀ, ಪರಮ-ಗಾಯತ್ರೀ ಮತ್ತು ಶಿವೋಪನಿಷತ್ತನ್ನೂ ಜಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿರಥ-ಸೂಕ್ತವನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

Verse 32

सरित्सागरपर्यन्ता वसुधा भस्मसात्कृता । वर्जयित्वा महाभागां नर्मदाममृतोपमाम्

ನದಿಗಳು-ಸಾಗರಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು; ಆದರೆ ಅಮೃತಸಮಾನ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.

Verse 33

महेन्द्रो मलयः सह्यो हेमकूटोऽथ माल्यवान् । विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तैते कुलपर्वताः

ಮಹೇಂದ್ರ, ಮಲಯ, ಸಹ್ಯ, ಹೇಮಕೂಟ, ಮಾಲ್ಯವಾನ್, ವಿಂಧ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾರಿಯಾತ್ರ—ಇವು ಏಳು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ‘ಕುಲಪರ್ವತಗಳು’.

Verse 34

द्वादशादित्यनिर्दग्धाः शैलाः शीर्णशिलाः पृथक् । भस्मीभूतास्तु दृश्यन्ते न नष्टा नर्मदा तदा

ಹನ್ನೆರಡು ಆದಿತ್ಯರಿಂದ ದಗ್ಧವಾದ ಪರ್ವತಗಳು, ಚೂರುಚೂರಾದ ಶಿಲೆಗಳೊಡನೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು; ಅವು ಭಸ್ಮರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು—ಆದರೆ ಆಗ ನರ್ಮದಾ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 35

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्च गिरिश्रेष्ठो नीलः श्वेतोऽथ शृङ्गवान्

ಹಿಮವಾನ್, ಹೇಮಕೂಟ; ನಿಷಧ, ಗಂಧಮಾದನ; ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಲ್ಯವಾನ್; ಹಾಗೆಯೇ ನೀಲ, ಶ್ವೇತ, ಶೃಂಗವಾನ್ ಕೂಡ।

Verse 36

एते पर्वतरा जानो देवगन्धर्वसेविताः । युगान्ताग्निविनिर्दग्धाः सर्वे शीर्णमहाशिलाः

ಈ ಪರ್ವತರಾಜರು ದೇವ-ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಸೇವಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಯುಗಾಂತಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧರಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ಮಹಾಶಿಲೆಗಳು ಭಗ್ನವಾಗಿ ಚೂರಾದವು।

Verse 37

एवं मया पुरा दृष्टो युगान्ते सर्वसंक्षयः । वर्जयित्वा महापुण्यां नर्मदां नृपसत्तम

ಈ ರೀತಿ ನಾನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯುಗಾಂತದ ಸರ್ವಸಂಕ್ಷಯವನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಆದರೆ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಹಾಪುಣ್ಯವಾದ ನರ್ಮದೆಯನ್ನು ವಜ್ರಿಸಿ (ಉಳಿದುದೆಲ್ಲ ಲಯವಾಯಿತು)।