Adhyaya 151

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । उत्तरे नर्मदाकूले तीर्थं परमशोभनम् । जयवाराहमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನರ್ಮದೆಯ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪರಮಶೋಭನವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅದು ‘ಜಯವಾರಾಹ’ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ; ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 2

उद्धृता जगती येन सर्वदेवनमस्कृता । लोकानुग्रहबुद्ध्या च संस्थितो नर्मदातटे

ಯಾರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದರೋ—ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕೃತನಾಗಿರುವವನು—ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನರ್ಮದಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षते मधुसूदनम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो दशजन्मानुकीर्तनात्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಧುಸೂದನನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು, ಹತ್ತು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्किश्च ते दश

ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೂರ್ಮ, ವರಾಹ; ನಂತರ ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ; ರಾಮ, ಪರಶುರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ಬುದ್ಧ, ಕಲ್ಕಿ—ಇವರೇ ದಶಾವತಾರಗಳು।

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । मत्स्येन किं कृतं तात कूर्मेण मुनिसत्तम । वराहेण च किं कर्म नरसिंहेन किं कृतम्

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ತಾತ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲಾಯಿತು? ಕೂರ್ಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು? ವರಾಹರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ನರಸಿಂಹರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲಾಯಿತು?

Verse 6

वामनेन च रामेण राघवेण च किं कृतम् । बुद्धरूपेण किं वापि कल्किना किं कृतं वद

ವಾಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲಾಯಿತು? ಹಾಗೆಯೇ ರಾಘವ ರಾಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು? ಬುದ್ಧರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು, ಕಲ್ಕಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲಾಯಿತು—ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ।

Verse 7

एवमुक्तस्तु विप्रेन्द्रो धर्मपुत्रेण धीमता । उवाच मधुरां वाणीं तदा धर्मसुतं प्रति

ಧರ್ಮನ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆಗ ಧರ್ಮಸುತನಿಗೆ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । मीनो भूत्वा पुरा कल्पे प्रीत्यर्थं ब्रह्मणो विभुः । समर्पयत्समुद्धृत्य वन्दान्मग्नान्महार्णवे

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಪರಮ ವಿಭು ಮತ್ಸ್ಯರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ವೇದಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಪುನಃ ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು।

Verse 9

अमृतोत्पादने राजन्कूर्मो भूत्वा जगद्गुरुः । मन्दरं धारयामास तथा देवीं वसुंधराम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಅಮೃತೋತ್ಪಾದನೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಗುರು ಕೂರ்மರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಂದರಪರ್ವತವನ್ನು ಧಾರಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಿ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನೂ ಆಧರಿಸಿದರು।

Verse 10

उज्जहार धरां मग्नां पातालतलवासिनीम् । वाराहं रूपमास्थाय देवदेवो जनार्दनः

ಪಾತಾಳತಲಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುಳುಗಿದ ಧರೆಯನ್ನು ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಉದ್ಧರಿಸಿದನು।

Verse 11

नरस्यार्द्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्द्धतनुं तथा । हिरण्यकशिपोर्वक्षो विददार नखाङ्कुशैः

ಅವರು ಅರ್ಧದೇಹವನ್ನು ನರರೂಪವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಅರ್ಧದೇಹವನ್ನು ಸಿಂಹರೂಪವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಅಂಕುಶಸಮಾನ ನಖಗಳಿಂದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಚೀರಿದರು।

Verse 12

जटी वामनरूपेण स्तूयमानो द्विजोत्तमैः । तद्दिव्यं रूपमास्थाय क्रमित्वा मेदिनीं क्रमैः

ಜಟಾಧಾರಿಯಾಗಿ ವಾಮನರೂಪದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನಂತರ ದಿವ್ಯ ವಿರಾಟರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾಪದಗಳಿಂದ ಮೆದಿನಿಯನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದರು।

Verse 13

कृतवांश्च बलिं पश्चात्पातालतलवासिनम् । स्थापयित्वा सुरान् सर्वान् गतो विष्णुः स्वकं पुरम्

ಅನಂತರ ಅವರು ಬಲಿಯನ್ನು ಪಾತಾಳತಲದ ನಿವಾಸಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು; ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ವಿಷ್ಣು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 14

जमदग्निसुतो रामो भूत्वा शस्त्रभृतां वरः । क्षत्रियान् पृथिवीपालानवधीद्धैहयादिकान्

ಜಮದಗ್ನಿಪುತ್ರನಾದ ರಾಮನು ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ಹೈಹಯಾದಿ ಭೂಪಾಲ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು।

Verse 15

कश्यपाय महीं दत्त्वा सपर्वतवनाकराम् । तपस्तपति देवेशो महेन्द्रेऽद्यापि भारत

ಪರ್ವತ-ವನ-ಆಕರಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಶ್ಯಪನಿಗೆ ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿ, ಹೇ ಭಾರತ! ಆ ದೇವೇಶನು ಇಂದಿಗೂ ಮಹೇಂದ್ರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 16

ततो दाशरथी रामो रावणं देवकण्टकम् । सगणं समरे हत्वा राज्यं दत्त्वा विभीषणे

ನಂತರ ದಾಶರಥಿ ರಾಮನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದ ರಾವಣನನ್ನು ಅವನ ಗಣಗಳೊಡನೆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಭೀಷಣನಿಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 17

पालयित्वा नयाद्भूमिं मखैः संतर्प्य देवताः । स्वर्गं गतो महातेजा रामो राजीवलोचनः

ಧರ್ಮನೀತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ; ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಕಮಲನಯನ ರಾಮನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 18

वसुदेवगृहे भूयः संकर्षणसहायवान् । अवतीर्णो जगन्नाथो वासुदेवो युधिष्ठिर

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾ! ಮತ್ತೆ ವಸುದೇವನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಸಂಕರ್ಷಣನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಜಗನ್ನಾಥ ವಾಸುದೇವನು ಅವತರಿಸಿದನು।

Verse 19

सोऽवधीत्तव सामर्थ्याद्वधार्थं दुष्टभूभृताम् । चाणूरकंसकेशीनां जरासंधस्य भारत

ಓ ಭಾರತಾ! ನಿನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ದುಷ್ಟ ರಾಜರ ಸಂಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ಚಾಣೂರ, ಕಂಸ, ಕೇಶಿ ಮತ್ತು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ವಧಿಸಿದನು।

Verse 20

तेन त्वं सुसहायेन हत्वा शत्रून्नरेश्वर । भोक्ष्यसे पृथिवीं सर्वां भ्रातृभिः सह संभृताम्

ಓ ನರೇಶ್ವರಾ! ಅವನ ದೃಢ ಸಹಾಯದಿಂದ ನೀನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸುಸಂರಕ್ಷಿತ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ।

Verse 21

तथा बुद्धत्वमपरं नवमं प्राप्स्यतेऽच्युतः । शान्तिमान्देवदेवेशो मधुहन्ता मधुप्रियः

ಅದೇ ರೀತಿ ಅಚ್ಯುತನು ಒಂಬತ್ತನೇ ಅವತಾರವಾಗಿ ಬುದ್ಧತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು—ಶಾಂತಿಮಾನ್, ದೇವದೇವೇಶ, ಮಧುಹಂತ ಮತ್ತು ಮಧುಪ್ರಿಯ।

Verse 22

तेन बुद्धस्वरूपेण देवेन परमेष्ठिना । भविष्यति जगत्सर्वं मोहितं सचराचरम्

ಆ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ದೇವನು ಬುದ್ಧಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಾಗ, ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಮೋಹಿತವಾಗುವುದು।

Verse 23

न श्रोष्यन्ति पितुः पुत्रास्तदाप्रभृति भारत । न गुरोर्बान्धवाः शिष्या भविष्यत्यधरोत्तरम्

ಆ ಕಾಲದಿಂದ, ಹೇ ಭಾರತ, ಪುತ್ರರು ಪಿತೃವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳರು; ಶಿಷ್ಯರೂ ಬಂಧವರೂ ಗುರುದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸರು—ಅಧಮವೇ ಉತ್ತಮನ ಮೇಲೆ ಏರುವುದು।

Verse 24

जितो धर्मो ह्यधर्मेण चासत्येन ऋतं जितम् । जिताश्चौरैश्च राजानः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः

ಅಧರ್ಮವು ಧರ್ಮವನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು, ಅಸತ್ಯವು ಋತವನ್ನು (ಸತ್ಯನಿಯಮವನ್ನು) ಸೋಲಿಸುವುದು; ಕಳ್ಳರು ರಾಜರನ್ನು ಮಣಿಸುವರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ ಜಯಿಸುವರು।

Verse 25

सीदन्ति चाग्निहोत्राणि गुरौ पूजा प्रणश्यति । सीदन्ति मानवा धर्माः कलौ प्राप्ते युधिष्ठिर

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಕರ್ಮಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುವವು, ಗುರುಪೂಜೆ ನಾಶವಾಗುವುದು; ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಮಾನವಧರ್ಮನಿಯಮಗಳು ಕುಸಿಯುವವು।

Verse 26

द्वादशे दशमे वर्षे नारी गर्भवती भवेत् । कन्यास्तत्र प्रसूयन्ते ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः

ಹನ್ನೆರಡನೇ—ಅಥವಾ ಹತ್ತನೇ—ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಬಾಲಿಕೆ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುವಳು; ಅಲ್ಲಿ ಬಾಲಿಕೆಯರೇ ಪ್ರಸವಿಸುವರು—ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹರಿಪಿಂಗಲನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

भविष्यति ततः कल्किर्दशमे जन्मनि प्रभुः

ನಂತರ ಪ್ರಭು ಕಲ್ಕಿ ಹತ್ತನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ (ಅವತಾರವಾಗಿ) ಪ್ರकटಿಸುವನು।

Verse 28

एतत्ते कथितं राजन्देवस्य परमेष्ठिनः । कारणं दश जन्मनां सर्वपापक्षयंकरम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಪರಮೇಷ್ಠಿ ದೇವನ ದಶಜನ್ಮಗಳ ಕಾರಣಸಹಿತ ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು; ಇದು ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕರವಾಗಿದೆ.