Adhyaya 149

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಅದರ ನಂತರ ‘ಲಿಂಗೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ದಾನವರನ್ನು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವರು ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನರ್ಮದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವರು ಪೂರ್ವಕೃತ ಮಹಾಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन

ಓ ಪಾಂಡುನಂದನ, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ದ್ವಾದಶಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿದ್ದು, ಗಂಧಮಾಲ್ಯಗಳಿಂದ ಜಗನ್ನಾಥನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 5

ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु

ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ದಾನ, ಸತ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಭೋಜನಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 6

सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः । ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्

ಸತ್ರಯಾಗದ ಫಲವನ್ನು ಜೀವಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 7

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः

ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ದೇವರ ಮುಂದೇ ನಿಂತು ದ್ವಾದಶ ನಾಮಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 8

मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः

ಹೇ ಕುರುನಂದನ! ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ನಿರಾಹಾರವಿದ್ದು, ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಯು ನಿತ್ಯ ಕೇಶವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 9

पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्

ಪೌಷದಲ್ಲಿ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು, ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾಧವನನ್ನು, ಫಾಲ್ಗುಣದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು, ಚೈತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 10

वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्

ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಮಧುಹಂತಾರನನ್ನು, ಜ್ಯೇಷ್ಠದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ ದೇವನನ್ನು, ಆಷಾಢದಲ್ಲಿ ವಾಮನನನ್ನು, ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 11

हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति

ಭಾದ್ರಪದದಲ್ಲಿ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು, ಆಶ್ವಿನದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮನಾಭನನ್ನು, ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ದಾಮೋದರನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವವನು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 12

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्

ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳು—ಮಾಸನಾಮಗಳಾದ (ಪ್ರಭುನಾಮಗಳ) ಅನುಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ—ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 13

स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्

ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವತಃ ಅಡ್ಡಿಪಡಿದು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಟಮಿಟಿಸುತ್ತಾ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಊಟಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ—ಮಂತ್ರವಿಧಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ—ಭಗವನ್ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 14

परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्

ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಜೀವಿಗೂ ಇದೇ ಪರಿಹಾರ—ಮಾಸಾಧಿಪತಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಸನಾಮಗಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಕೀರ್ತಿಸುವುದು।

Verse 15

ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः

ಮಾನವರಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿಗಳೂ ಆ ದಿನಗಳೂ, ಆ ತಿಂಗಳುಗಳೂ ಆ ವರ್ಷಗಳೂ ಮಾತ್ರ ಸಫಲ—ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಚಿಂತಿಸುವಾಗ।

Verse 16

परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः

ಯಾವನು ಪರಮ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹೃದಯಪದ್ಮದಿಂದ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಜಾರಿಹೋಗದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಯೋಗಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 17

ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते

ಆ ಮನುಷ್ಯರು ಭಾಗ್ಯಹೀನರು, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಚನೀಯರು—ಅವರು ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರವಾಗಲು ಮಾತ್ರ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ। ಅನಂತ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಹೀನರಾದವರು ಅಚೇತನರು, ಪಶುಸಮಾನರು।

Verse 18

ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಕೃತಾರ್ಥ ಪುರುಷರು; ತಮ್ಮ ದೇಹಪಾತದಿಂದಲೂ ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ವಿವೇಕಿಗಳು, ವಿಶ್ವಭೂಷಣರು—ಭಗವಾನ್ ಅನಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತರಾದವರು.

Verse 19

स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः

ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಸುಕೃತೀ; ಅವನೇ ಮಾನವಜನ್ಮವೃಕ್ಷದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದವನು—ಯವನ ಚಿತ್ತ, ವಾಣಿ, ಕಾಯಗಳಲ್ಲಿ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನೇ ನೆಲೆಸಿರುವನು.

Verse 20

एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः

ಇದು ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥ; ಇಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ಲಿಂಗರೂಪವಾಗಿ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮರುಳಿಸಿ (ಪರಾಭವಗೊಳಿಸಿ) ಸನಾತನನು ಕ್ರೋಧಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 21

उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः

ಚಂದ್ರಗ್ರಹಣ, ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅಷ್ಟಕಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಅಯನಗಳ (ಉತ್ತರಾಯಣ-ದಕ್ಷಿಣಾಯಣ) ಸಂಕ್ರಮಣಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ, ನಿಯಮಶೀಲನು ಇಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು ಮಿಶ್ರಿತ ನೀರನ್ನಾದರೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 22

घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये

ಯವನ ಘೋಣದಿಂದ ಮೇರುವಿನ ರಂಧ್ರಸಮೂಹವು ಉನ್ಮೀಲಿತವಾಯಿತು, ಯವನು ದುಃಖಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ತೇಲುವ ತೆಪ್ಪ; ಯವನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಾಗ ರಸಾತಲದ ವಿಶಾಲ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯವನ ದಂತವು ಅರ್ಧ ಮುಳುಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಯವನ ಮಹಾಫೂತ್ಕಾರದಿಂದ ಎದ್ದ ಗಾಳಿಗಳೂ ದಿಗ್ದಂತಿಗಳ ಘರ್ಜನೆಯೂ ಮಧ್ಯೆ, ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸ್ಥಿರ-ಸ್ತಬ್ಧ ದೇಹವಂತನು—ಆ ವರಾಹರೂಪ ಹರಿ ನಿಮಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲಿ.

Verse 149

अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಗ್ರಂಥದ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಸೂಚಕ.