Adhyaya 129

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ! ನಂತರ ಅನುತ್ತಮ ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಇತರ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪರಾತ್ಪರವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ತೀರ್ಥವಾಗಿದೆ.

Verse 2

तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಗೂ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನ.

Verse 3

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्

ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಮಾಡಿದ—ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದದ್ದೂ ಸಹ—ಎಲ್ಲ ಪಾಪವನ್ನು ದೇವೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ತೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪಾತಕದ ಕಲ್ಮಷ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ದಲ್ಲಿ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 5

ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः

ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕಾಮ-ಲೋಭಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಹೇಳುವವರು—ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿರಯಗಾಮಿಗಳು (ನರಕಗಾಮಿಗಳು) ಆಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಪಾತಕಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನಂತರ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು; ಅವನ ಪಾಪವು ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ಕರಗುವಂತೆ ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನೀಡುವ ಯಾವ ದಾನವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಕ್ಷಯಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 9

गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः

ಅಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿಯ ಸಾರಮಾತ್ರ ಜಪವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಜಪವು ಋಗ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲು ಅತಿಕಷ್ಟವಾದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನಿಗೆ ಅನಿವರ್ತನೀಯ ಗತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 11

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते

ದೇಹಿಯ ಅಸ್ಥಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟೇ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता

ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞನಾದ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ದೇವರಲ್ಲಿ ದೇವತೆಯಂತೆ।

Verse 13

विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः

ಅವನು ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ರಾಜರಿಂದಲೂ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 14

पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः

ಪುತ್ರಪೌತ್ರಸಹಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೂರ್ಣಾಯುಷ್ಯ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते

ಈ ತೀರ್ಥವು ಪುಣ್ಯಮಯವೂ ಪಾಪಹರವೂ ಆಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು; ಇದನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 129

। अध्याय

ಇಂತೆ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.